Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura niemiecka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura niemiecka. Pokaż wszystkie posty

środa, 20 listopada 2019

596. Ellen Berg - "Słodka zemsta"

AUTOR: Ellen Berg
TYTUŁ ORYGINALNY: Du Mich Auch  
TŁUMACZ: Ryszard Turczyn
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Świat Książki
OPIS
Na 25-leciu matury spotykają się trzy przyjaciółki z dawnych lat: Evi, która porzuciła karierę dla rodziny i odnalazła szczęście w domowej kuchni, Beatrice, wysokiej klasy specjalistka od marketingu, oraz Katharina, dawna prymuska, piastująca stanowisko sekretarza stanu w gabinecie ministra spraw rodziny i wiodąca radosne życie singielki.
Tak brzmi wersja „oficjalna”.
Na zakończenie mocno zakrapianego wieczoru wychodzi na jaw smutna prawda: wszystkie trzy zostały w ten czy innych sposób skrzywdzone przez mężczyzn. Bohaterki odnawiają przyjaźń z lat szkolnych i, mając już serdecznie dość podłego traktowania przez swoich facetów, postanawiają dam im porządną nauczkę. [1]
RECENZJA
Do tej pory przeczytałam tylko jedną książkę z serii „Leniwa Niedziela”. Była to „Długa zima w N.” Aliny Krzywiec i była to tak straszna lektura, że kolejna książka z tej serii długo musiała czekać na swoją kolej. „Słodka zemsta” Ellen Berg z początku wydawała się pozycją dobrą. Ale czy zostało tak do końca?

Evi, Beatrice oraz Katharina w szkole średniej były najlepszymi przyjaciółkami, ale po jej ukończeniu ich drogi po prostu się rozeszły. Spotykają się po dwudziestu pięciu latach na zorganizowanym szkolnym spędzie dla absolwentów szkoły. Z początku każda z nich udaje, że życie, które ma jest tym, które sobie wymarzyła. Evi jako idealnej gospodyni domowej dla swojego męża oraz dwóch nastoletnich synów. Beatrice, jako wysokiej klasy specjalistki od marketingu oraz Katharina, jako druga osoba w rządzącej partii politycznej, a także sekretarz stanu w gabinecie ministra do spraw rodziny. Tak oficjalnie o sobie mówią. Jednak prawda jest bardziej smutna. Pod koniec imprezy zapowiadają zemstę na mężczyznach, którzy je zranili.

Każda z naszych bohaterek jest inna. Evi to ta spokojna, trochę zagubiona w nowoczesnym świecie, ale kochająca matka dla swoich synów, którzy nie umieją tego docenić. Beatrice to taka, której wszędzie pełno i o której wszyscy mówią – niekoniecznie w sposób dobry. Natomiast Katharina jest najpoważniejsza z nich wszystkich pewnie z powodu zajmowanego przez nią stanowiska, a także doświadczenia. Ich życie nie jest tym, czym sobie wyśniły. Każda ma swój problem z mężczyznami. Każdą na swój sposób ród męski zranił.

Bardzo spodobało mi się oderwanie w takich książkach od amerykańskiego klimatu. Akcja całej powieści dzieje się w Niemczech w okolicach Berlina. To było dla mnie bardzo fajną odskocznią. Zazwyczaj takie pozycje dzieją się w Ameryce, a tu autorka pozostała wierna swojemu państwu, co się ceni.

Styl autorki nie jest bardzo porywający, ale jest przyjemny. Książkę czyta się szybko i sprawne. Można się przy niej odrobinę pośmiać, bo perypetie trzech kobiet czasami bywają zabawne. Mnie głównie nasuwała się myśl jak wiele jest tak nieszczęśliwych i trochę zniszczonych przez mężczyzn kobiet? Nie tylko w samych Niemczech, ale i na całym świecie. To smutne, że mężczyźni nawet w XXI wieku są w stanie tak traktować kobiety…

Czy polecam? Jako coś lekkiego na jeden lub dwa wieczory – jak najbardziej. Natomiast, jeśli szukacie czegoś głębszego i z przesłaniem to ta pozycja może Was rozczarować. Zdecydowanie, jest to książka dla rozluźnienia.

OCENA: 6/10

Książka nie najgorsza. Jak Wam mija listopad? 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 2 listopada 2019

592. Ellen Alpsten - "Caryca"


AUTOR: Ellen Alpsten
TYTUŁ ORYGINALNY: Die Zarin
TŁUMACZ: Daria Kuczyńska-Szymala
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
Fascynująca historia niewiarygodnego awansu Marty Skowrońskiej, córki chłopa pańszczyźnianego z Inflant, która została pierwszą sprawującą realną władzę carycą Rosji. Towarzyszyła Piotrowi  Wielkiemu w niezliczonych kampaniach wojennych i urodziła mu tuzin dzieci, godząc się z przedwczesną śmiercią większości z nich. Walczyła o Piotra, kochała go i oszukiwała – caryca Katarzyna była kobietą o niezwykłej sile.

Doskonały portret psychologiczny prostej, ale bardzo inteligentnej, gotowej na wszystko i sprytnej kobiety, która różnymi trikami przez ponad dwadzieścia lat trzymała u swego boku najpotężniejszego władcę Rosji, tylko pozornie pozostając w cieniu.

Wspaniała powieść biograficzna, oparta na faktach, bardzo rzetelnie przedstawiająca realia epoki, życie i stosunki panujące w Rosji w latach 1690-1727, jak również lata panowania Piotra I Wielkiego, prowadzone przez niego wojny i budowę St. Petersburga oraz powiązania polityczne i stosunki z Prusami oraz Saksonią.  [1]

RECENZJA
Wiele książek w mojej biblioteczce musi swoje odleżeć. Dokładnie tak jak „Caryca” Ellen Alpsten. Po prostu na daną książkę musi przyjść czas. Jednej rzeczy żałuję, że „Caryca” na swój czas musiała czekać tak długo. Sami przyznacie, że Caryca nie powinna czekać nigdy.

Powieści historyczne to moje ulubione pozycje literackie. Zdecydowanie to one przeważają w mojej biblioteczce. O kim jest „Caryca”? Tytułowa Caryca to córka chłopa pańszczyźnianego z Inflant – Marta Skowrońska. Dziewczyna była wychowywana przez ojca i macochę. Matki nigdy nie poznała, bo ta umarła przy jej porodzie. Pewnego dnia zostaje sprzedana rosyjskiemu kupcowi i od tego momentu zmienia się całe jej życie. Na skutek czasem uśmiechu losu, a czasem pecha końcowo trafia na dwór cara Piotra I Wielkiego. Początkowo została tylko jego kochanką, jak wiele dziewcząt przed nią. Ona jednak zrobiła coś zaskakującego: doprowadziła do tego, że ten władca ożenił się z nią i koronował ją na carycę. Jak to osiągnęła? Co miała córka zwykłego chłopa, że oplotła wokół palca cara Wszechrusi?

Powieść Ellen Alpsten wciąga i porywa. Czytelnik wraz z Martą, która potem zostaje Katarzyną Aleksiejewną wspomina jej życie przy łożu śmierci cara. Jej losy w dniu jego śmierci mogą przechylić się w każdą stronę. Politycznie mogła wygrać i rządzić, ale mogła również przegrać i zostać w najlepszym wypadku zesłana do klasztoru, a w najgorszym razie zostać stracona. Kilkukrotnie otarła się o śmierć w trakcie swojego całego życia. Gdyby nie przyjął jej ojciec to rodzina matki porzuciłaby ją na skraju lasu, gdyby nie uratował jej jeden rosyjski generał to zostałaby zgwałcona i zabita przez trzech rosyjskich żołnierzy. Gdy została już faworytą Piotra I Wielkiego również musiała uważać na swoje życie. Przecież to, że ona została jego ulubienicą sprawiło, że jakaś inna kobieta straciła to miejsce. Umiejętnie umiała zagrać tak, aby doprowadzić cara do ołtarza, aby jej dzieci były uznawane za te z prawego łoża. Urodziła carowi tuzin dzieci, z czego tylko dwie córki: Anna i Elżbieta dożyły wieku dorosłego.

Katarzyna Aleksiejewna to postać mądra, która została zmuszona do próby przetrwania w męskim świecie i jak widać z historii udało jej się to znakomicie. Musiała wiele przeżyć nim dotarła na szczyt, którego przecież nie pragnęła od samego początku. Moim zdaniem Ellen Alpsten w swoje historyczne postacie włożyła odpowiednie charaktery. Szalony Piotr – car, który chciał być postrzegany przez państwa zachodnie za równego sobie, może i lekko szalony, a z pewnością porywczy i agresywny doprowadził do śmierci swojego pierworodnego syna, który nie spełniał jego ojcowskich oczekiwań. Mart Skowrońska, czyli nasza caryca, która umiała opanować szaleństwa męża, a także ułaskawić jego gniew. Spokojna i opanowana, ale z wielką wolą przeżycia, którą wyniosła z rodzinnego domu, bo chłop pańszczyźniany walczył o życie każdej zimy. Miesznikow, który był bliskim współpracownikiem Piotra został pokazany, jako osoba wierna i oddana swojemu władcy, ale również ten, który potknął się w trakcie swojej kariery politycznej. Autorka zarysowywała nam tło historyczne w taki sposób, jaki postrzegały je kobiety tamtych czasów. Nie zagłębiała się w szczegóły strategiczne wojny, ale podawała suche fakty, które docierały do jej uszu. Nawet nie zostały zawarte w książce porozumienia z zakończenia wojny rosyjsko – szwedzkiej. Wtedy właśnie tak kobiety interesowały się wojną. To nie był ich świat.

„Caryca” to naprawdę dobra pozycja. Czyta się ją sprawnie i zaciekawieniem. Kibicuje się głównej bohaterce, gdy tego potrzebuje. Ellen Alpsten stworzyła książkę, która przeniosła mnie w świat Piotra, gdzie ciągły przepych oraz nieustające imprezy otoczyły mnie z każdej strony. Ja w tę książkę wsiąknęłam. Polecam!
 „Miłość. Kochać to znaczy znać także ciemne strony drugiej osoby i pragnąć ich. Ty jesteś moją planetą, a ja znam cię całego, nawet bez patrzenia przez teleskop w niebo.”~ Ellen Alpsten, Caryca, Katowice 2011, s. 227.
OCENA:  7/10

Cześć! 
To jedna z lepszych książek jakie czytałam w tym roku. W ten weekend jestem trochę nostalgiczna, bo za kilka dni kończę 28 lat... I dużo i nie, ale wiecie, co? W końcu czuję, że panuję nad tym co się dzieje w moim życiu i jestem szczęśliwa z tego co mam ;). 

[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki

czwartek, 14 grudnia 2017

470. Pożegnania nadszedł czas…


AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das dritte Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: Media Rodzina


OPIS
Wielki finał Trylogii Snów! Są na świecie ludzie, którzy mają dostęp do snów. Z marzeń sennych można się bardzo wiele dowiedzieć - pogrzebać w świadomości i podświadomości. Można też popchnąć śniącego do czynów, których nigdy nie dopuściłby się na jawie... Główna bohaterka serii, Liv Silver, ma same kłopoty. Jej antagonista Arthur rośnie w siłę, blogerka Secrecy wie coraz więcej, a groźna Anabel znów pojawia się na sennych korytarzach. Liv musi połączyć siły z przyjaciółmi, żeby chronić siebie i bliskich przed niebezpieczeństwem, które czyha na jawie i we śnie. [1]

RECENZJA
Podobno wszystko co dobre kiedyś się kończy, czy nam to się podoba czy nie. Po dwóch, równych częściach cyklu Silver, przyszedł czas na zapoznanie się z ostatnią, finałową odsłoną! Muszę się Wam przyznać, że trochę mi z tego powodu smutno, ale mam nadzieję, że inne książki autorki będą dla mnie równie przyjemną czytelniczą przygodą. 

Arthur dotrzymał słowa. O ile jeszcze kilka tygodni wcześniej był uznawany przez Liv i resztę za postać raczej niegroźną, o tyle teraz z każdym dniem rośnie w siłę. Olivia boi się, że w końcu zdarzy się coś naprawdę złego i to nie tyle jej samej, co bliskim jej osobom. Ostatnio jej młodsza siostra zmieniła się, a za jej przemianą stoi nie kto inny jak eks-przyjaciel. Na domiar złego Anabel coraz raźniej poczyna sobie nie tylko w świecie realnym, ale również w sennym korytarzu. Prawdziwa katastrofa wisi w powietrzu…

Przez trzy tomy bardzo zżyłam się z naszymi bohaterami. Polubiłam uroczą infantylność Liv, nieograniczoną ciekawość Mii, troskliwość Graysona czy nawet wredność Arhtura. Do tej pory przymykałam oko na miejscami strasznie dziecinne rozumowanie naszej głównej bohaterki, jednak w tej konkretnej części przeszkadzała mi bardzo wręcz obsesyjny kompleks na temat jej dziewictwa, zupełnie jakby w wieku –nastu lat był to powód do wstydu. Szkoda, że autorka właśnie tak postanowiła ten temat „ugryźć”. Reszta aktorów może i była taka jednobarwna, ale jakoś ogólnie nie było to dla mnie większym problemem. Potraktowałam to jako miły przerywnik, gdzie bohaterów można polubić właśnie za to, że nie są tacy nieskomplikowani. 

Sama fabuła była fajnie poprowadzona, jednak o ile Gier świetnie skonstruowała „senną” krainę, o tyle kiedy na główny plan wychodziły problem braku intymnych zbliżeń Liv z Henrym to niestety cała akcja siadała. Dla mnie ten wątek był po pierwsze trochę naciągany, po drugie zupełnie zbędny. Pochwalę jednak autorkę za zakończenie. Finał wypadł dokładnie tak jak powinien – przemyślany, dobrze zgrany z całą fabułą, no po prostu idealny.

Styl autorki, podobnie jak sama książka, jest bardzo przyjemny. Prosty, przejrzysty, bardzo ułatwiający zapoznanie się z całą historią.

Silver to trzymająca równy poziom seria fantastyczna dla młodszych czytelników. Trochę śmiechu było, było trochę akcji i kilka miłych wieczorów spędzonych przy lekturze całego cyklu.

OCENA: 7/10


Dzień dobry bardzo, jakaś dziwna ta pogoda za oknem, prawda? Niby grudzień, a tak jak bardziej końcówka października… i gdzie ten śnieg?!

Pozdrawiam! 

[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 7 grudnia 2017

467. Gdy koszmar wdziera się do naszego świata...

AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das zweite Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Media Rodzina

OPIS
Sprawy Liv, młodej bohaterki serii „Silver”, układają się coraz lepiej. Nowy dom i nowa rodzina okazały się całkiem w porządku. Romantyczny związek z przystojnym i bystrym Henrym trwa. W dodatku nowe fascynujące możliwości odkrywa przed dziewczyną sfera snów. Niestety, Liv ma także powody do niepokoju. Po pierwsze, anonimowa blogerka Secrecy wie o Liv rzeczy, których nie powinna wiedzieć. Po drugie, Henry ma swoje tajemnice. Wiele tajemnic. Po trzecie, za drzwiami z klamką w kształcie jaszczurki czai się coś strasznego, mrocznego i złowrogiego… [1]

RECENZJA
Przy okazji recenzowania pierwszego tomu Trylogii Snów mówiłam o tym, że okładka jest naprawdę przepiękna. Wydawała się być idealna i sądziłam, że już ładniejszej zrobić nie można było. Tymczasem myliłam się! Druga część cyklu pokazuje, że można jeszcze bardziej wznieść się na wyżyny piękności w grafice! 

Liv sama w to nie wierzy, ale jej życie powoli się stabilizuje. Po koszmarze przeżytym kilka tygodni wcześniej zostało już tylko wspomnienie i mina dawnego przyjaciela Arthura, który co prawda nie pała do Olivii sympatią, ale nie wydaje się być na tyle groźny, żeby jej zaszkodzić. Poza tym panna Silver ma prywatnych „ochroniarzy” w postaci przyrodniego, starszego brata i ukochanego chłopaka Henrego. Okazuje się również, że mieszkanie pod dachem z nową „rodziną” wcale nie jest takie złe, jak można byłoby przypuszczać. Dodatkową frajdą jest również poznawanie krainy snów z czego Liv wręcz nagminnie korzysta. Wszystko jest pięknie do czasu, kiedy na „sennym” korytarzu pojawia się coś więcej – wyczuwalna jest czyjaś obecność, tajemnicza i bardzo mroczna. Jakby ten fakt nie był już wystarczająco niepokojący, okazuje się, że szkolna „plotkara numer jeden” Secrecy wie o rodzinie Silverów zdecydowanie więcej niż powinna...

Stęskniłam się już troszkę za  tą naszą szaloną rodzinką, naprawdę. O ile początkowo wydaję się, że wszystko jest piękne i ładne to im dalej w książkę przekonujemy się, że nasza Bohaterka musi się mierzyć z sytuacjami, z którymi nie do końca wie jak sobie poradzić. Najgorszym wrogiem Liv staje się Arthur, chłopak, który jeszcze do niedawna był traktowany jak przyjaciel. Sam pomysł zmiany charakterów wydaje się naprawdę fajny, szkoda tylko, że mimo wszystko cała historia jest bardzo przewidywalna. Ale o ile w innych tego typu książkach ta prostota, by mi przeszkadzała o tyle w Silver naprawdę nie czuła jakiegoś niedosytu. Lekturę bardzo przyjemnie mi się czytało, nawet jeśli jest przeznaczona dla młodszych czytelników.

Sama kreacja bohaterów również jest bardzo zbliżona do tej przedstawionej w pierwszym tomie. Ni e mamy postaci wielobarwnej, wszyscy „aktorzy” są przedstawiani w jednoraki sposób – albo dobrzy, albo źli. Jedynie Henry próbuje „wybić” ponad wszystkich, jednak w głównym rozrachunku pozostaje dalej tą dobrą duszą znaną z pierwszej części. Mimo wszystko historię czytało mi się na tyle dobrze, że nie odczuwałam żadnego dyskomfortu spowodowanego jednobarwnością bohaterów. 

Sam styl, podobnie jak w tomie poprzedzającym drugą część, można uznać za niezwykle łatwy  i przystępny. Nawet, jeśli niektóre momenty były mocno naciągane i infantylne to osobiście wpisywałam to w „bieg” tej historii i nie było to dla mnie nie wiadomo jak trudne do zdzierżenia.

Silver. Druga księga snów to równa kontynuacja pierwszego tomu. Cała historia jest, co prawda pisana pod młodszego czytelnika, ale to wcale nie znaczy, że ten starszy będzie się nudzić. Wręcz przeciwnie! Dla mnie, starej krowy, to historia, która pozwoliła się odprężyć, zrelaksować i zapomnieć o tych wszystkich „dorosłych” sprawach, które spędzały mi  sen z oczu.

OCENA: 7/10


Było już tak ładnie, a znowu szaro, buro i nijako! Gdzie ten wspaniały śnieg!

*Opis pochodzi ze strony wydawnictwa





poniedziałek, 4 grudnia 2017

466. A czy Ty masz "Wielbiciela"?

AUTOR: Charlotte Link
TYTUŁ ORYGINALNY: Der Verehrer
TŁUMACZ: Daria Kuczyńska-Szymala    
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
W lesie niedaleko małej miejscowości w okolicach Augsburga znaleziono zmasakrowane zwłoki młodej kobiety. Policja i bliscy zamordowanej stoją przed prawdziwą zagadką, gdyż ta kobieta zaginęła bez śladu przed kilkoma laty. Dopiero telefon od jej znajomej z wakacji dostarcza pierwszych wskazówek dla śledztwa.
Jednocześnie w Frankfurcie toczy się inna historia. Leonę zadowoloną z życia redaktorkę w wydawnictwie, ukochany mąż porzuca dla innej kobiety. To prawdziwy cios dla Leony, która dopiero, co była świadkiem samobójstwa. [1]

RECENZJA
Skoro poprzednia książka „Grzech aniołów” przez wielu była określana najsłabszą to z wielkim entuzjazmem zasiadłam do „Wielbiciela” Charlotte Link. I przyznaję, że to była naprawdę dobra książka. Miałam ciarki na plecach i oblatywał mnie strach w pewnych momentach.

We Frankfurcie mieszkała Leona razem ze swoim mężem Wolfgangiem. Ich małżeństwo tylko z pozoru jest idealne. Prawda jest taka, że mężczyzna jest ogromnie zirytowany swoją żoną i od pół roku ma romans z koleżanką z pracy. Leona nie umie się otrząsnąć z szoku, jakim jest samobójstwo kobiety, którego była świadkiem. Eve, czyli samobójczyni miała za sobą ciężki okres, bo rozwiodła się z mężem kilka lat temu i od tego czasu cierpiała na depresję, a jej ostatnimi słowami były „W końcu mu się udało”. Leona, do której były zwrócone te słowa zastanawia się czy tym tajemniczym kimś był były mąż Eve i jaki miał ku temu motyw, bo w końcu byli po rozwodzie. Czy może był ktoś trzeci? W życiu Leony pojawia się nowy mężczyzna, który jest bratem Eve. Para zakochuje się w sobie, co wywołuje niezadowolenie w byłym mężu głównej bohaterki Wolfgangu. Początkowo wydaje się zazdrosny, ale gdy trzeba się bliżej temu przyjrzeć jego obiekcje, co do Roberta zaczynają być uzasadnione.

Jednocześnie w tym samym czasie w okolicach Augsburga zostają odnalezione zwłoki kobiety, która zniknęła ze wsi kilka lat temu pod pretekstem zwiedzania świata. Anna, czyli zamordowana kobieta w wieku osiemnastu lat opuściła rodzinny dom i zostawiła młodszą siostrę z chorym na raka płuc ojcem, który miał również przerzuty na jelita i żołądek. Dlaczego zginęła? Co robiła tak blisko domu skoro uciekła kilka lat temu? Dlaczego do niego wracała? I najważniejsze: kto ją zabił?

W swojej powieści kolejny raz autorka poruszyła problem psychiczny człowieka, który w dzieciństwie nie miał dobrych relacji z rodzicami. Z pewnością oddać należy, że Link dobrze wczuła się w postać osoby chorej psychicznie, bo gdy mamy fragmenty pisane z perspektywy samego Wielbiciela to czyta się je zdecydowanie najlepiej.

Dwie rzeczy mnie lekko zirytowały. Pierwsza: nie znam niemieckiego prawa, ale autorka powinna wiedzieć, że nie jeździ się po pijaku i nie proponuje osobie prowadzącej samochodu alkoholu! Druga: kobieta mająca czterdzieści jeden lat chce kiedyś założyć rodzinę, mieć dzieci i wnuki. Moje pytanie: kiedy?! Za rok? Dwa? Dziesięć?! Przecież jej jajniki są już prawie na emeryturze!

To, co zauważyłam po dwóch książkach Link to fakt, że jej powieści bardzo powoli się rozkręcają. Po dwustu stronach dwa wątki dalej się nie połączyły, ale mimo to wcale nie czułam się znudzona, a wręcz przeciwnie byłam coraz mocniej zaintrygowana. Link posiada talent do budowania napięcia i wciągania stylem czytelnika.

Jak bardzo podziałała na mnie książka niech świadczy fakt, że po pierwszej w nocy, gdy czytałam połowę drugiej części książki bałam się pójść do toalety i zapalałam wszystkie światła, jakie miałam na swojej drodze, bo bałam się, że ktoś za mną idzie. Jeśli tylko lubujecie się w takich klimatach to ta pozycja z pewnością przypadnie Wam do gustu.
 „To właśnie takich rzeczy – pomyślała – tak strasznie brakuje. Takich rzeczy, których zwykle człowiek nawet nie zauważa, póki je ma, ale potem wie, że to właśnie one sprawiały, że dobrze się czuł we własnym życiu.” ~ Charlotte Link, Wielbiciel, Katowice 2014, s. 65.
OCENA:  9/10

Wszędzie widzę zapowiedź nadchodzących świąt... Bleh... 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 30 listopada 2017

464. Czy to sen czy jawa?

AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das erste Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Media Rodzina

OPIS
Liv zawsze przywiązywała dużą wagę do snów. Ale odkąd zamieszkała w Londynie, znalazły się w centrum jej zainteresowań. Tajemnicze zielone drzwi. Gadające kamienne posągi. Niania z tasakiem w schowku na miotły... Tak, ostatnio sny Liv stały się bardzo dziwne. A szczególnie ten: czterech chłopaków, łacińskie inkantacje, dziwny rytuał, a wszystko to w nocy pośrodku cmentarza. No tak, Liv zna tych chłopaków z nowej szkoły - i zawsze, gdy spotykają się na jawie, oni zdają się wiedzieć o niej więcej, niż powinni... Chyba że... śnili ten sam sen, co ona? [1]

RECENZJA
Przyznaję się bez bicia – no jestem okładkową blacharą. Początkowo całkowicie temu zaprzeczałam, wypierając ze swojej świadomości, ze ja przecież nie mogę tak po prostu lecieć na ładną grafikę! Następnie byłam na siebie wściekła za każdym razem, gdy wybrana przeze mnie „piękna” książka okazywała się być totalnym niewypałem. W końcu przyszedł czas na to, że próbowałam sama ze sobą negocjować – kupię jakoś ładną pozycję, ale jednocześnie zainwestuję też w coś wartościowego! Po długich miesiącach takiej wewnętrznej walki stwierdziłam dosyć – jestem okładkową blacharą i nie muszę się z tym ukrywać… a następnie na mojej półce pojawiła się cała seria Silver! 

Po małym maratonie lektur dobrych, ale wymagających postanowiłam zabrać się za coś lekkiego, niezobowiązującego i magicznego. Miałam nadzieję, że wybór Trylogii Snów Kerstin Gier będzie strzałem w dziesiątkę. Z ogromną ciekawością zasiadłam więc do czytania.

Liv nie ma łatwego życia - jest nastolatką; ma młodszą siostrę, którą kocha niemal tak samo mocno jak ona ją denerwuję; nie miała jeszcze chłopaka i właśnie po raz kolejny musi zmienić szkołę, bo jej mama postanowiła ułożyć im życie od nowa. Przylot do nowego kraju już od początku jest jedną wielką katastrofą – dziewczynki wiozły ze sobą niezwykle olbrzymi i niezwykle śmierdzący ser, który stał się niemała atrakcją wśród pracowników lotniska i innych pasażerów. Jakby tego było matka Liv ma dla nich jeszcze jedna niespodziankę – jest szczęśliwie zakochana i wszystkie we trzy zamieszkają z jej nowym mężczyzną! Dziewczęta w pakiecie z przybranym „ojczymem” dostają również starsze rodzeństwo – Graysona i Florence – oraz kocura Spota.

Silver. Pierwsza księga snów to bardzo lekka fantastyka dla młodszego czytelnika, co jednak wcale nie oznacza, że ten starszy nie będzie lekturą usatysfakcjonowany. Autorka nie bawiła się w kreowanie świata bardzo rozbudowanego magiczne, a całą swoją fabułę oparła jedynie na możliwości „podróżowania” pomiędzy snami. Książka jest, więc idealnym przykładem na to, że wcale nie trzeba mieszać skrzatów z ufoludkami, żeby stworzyć coś przyjemnego do czytania. Akcja co prawda początkowo rozwija się dosyć mozolnie, ale kiedy główna bohaterka zaczyna w końcu pojmować co dzieje się wokół niej wydarzenia zaczynają biec ciutkę szybciej. Jeśli ktoś liczy na ciągłe zwroty akcji to też może się trochę przeliczyć – lektura jest dość przewidywalna, ale naprawdę miło można spędzić przy niej czas. I wiecie, co? Nawet wątek miłosny mi nie przeszkadzał! 

Nasza główna bohaterka, Olivia „Liv” Sliver jest nastolatką, dlatego też jej rozumowanie jest miejscami bardzo infantylne, ale w tym wszystkim ma w sobie jakąś taką wrodzoną uroczość, że nie sposób jej nie polubić. Wierzcie mi lub nie, ale wielokrotnie nie mogłam powstrzymać uśmiechu podczas poznawania jej sennych perypetii. Żałuję jedynie, że autorka podczas tworzenia innych postaci troszeczkę zamknęła się w sztywnych ramach. Na dobrą sprawę nie mamy ani jednego wielobarwnego bohatera - Liv jest po prostu Liv, Grayson to idealny starszy brat, Florence jest strasznie jędzowatą siostrą, a Henry to chłopak marzenie. Jedynie Anabel, dziewczyna przyjaciela Olivii, miała zaczątki na bardziej złożoną osobowość… ale tak nie do końca to wyszło. 

Styl autorki, podobnie jak sama książka, jest bardzo przyjemny. Prosty, przejrzysty, bardzo ułatwiający zapoznanie się z całą historią. Dodatkowo fajnym posunięciem były użycie, jako przerywników pomiędzy kolejnymi rozdziałami screenów ze szkolnego „portalu” plotkarskiego – wpisów nie powstydziliby się nawet redaktorzy Pudelków, Kozaczków i innych Plotków.

Pierwszy tom Trylogii Snów był całkiem miłym przeżyciem. Nie mogę się doczekać, co spotkana bohaterów w kolejnych częściach! 

OCENA:  7/10

Śnieg, śnieg! Za oknem jest śnieg! Jak ja uwielbiam śnieg! Kto ulepi ze mną dziś bałwana? Trzymajcie się ciepło! 


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 30 stycznia 2017

360. Czas jako najważniejszy czynnik w "Trylogii czasu"


AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Rubinrot
TŁUMACZ: Agata Janiszewska
SERIA: Trylogia Czasu
TOM: Pierwszy        
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Literacki Egmont   

OPIS
Gwendolyn ma szczesnaście lat, dwoje rodzeństwa, oddaną przyjaciółkę w klasie i lekko dziwaczną rodzinę. Z dnia na dzień dowiaduje się, że jest obdarzona genem podróży w czasie. Drugim podróżnikiem jest niejaki Gideon – bezczelny, arogancki, choć bosko przystojny młodzian, który tajną misję zachowałby najchętniej dla siebie, ale bez Gwandolyn nie uda mu się misji wypełnić…
Podróże w czasie, niebezpieczeństwa czyhające w najmniej spodziewanym momencie, miłość, która nie zna granic czasu… ta książka cię pochłonie. Dla ciebie również czas przestanie mieć znaczenie. [1]

RECENZJA
Nie wiem jak długo „Trylogia czasu” czekała na swoją kolej, ale chyba coś około trzech lat, bo zakupiłam ją na samym początku mojego pomysłu z własną biblioteczką. Wiele vlogerek książkowych w swoich filmach się nią zachwycało, więc w końcu i ja postanowiłam wziąć do rąk pierwszy tom, czyli „Czerwień rubinu”.

Gwendolyn ma szesnaście lat i chodzi do dziesiątej klasy jednej z londyńskich szkół. Na pozór jest zwykłą nastolatką, ale nikt nie wie, że należy do szczególnej rodziny, w której występuje coś takiego jak gen podróży w czasie. Początkowo NIK nie podejrzewa, że to Gwen jest jego posiadaczką. Cała rodzina obstawia raczej jej kuzynkę Charlottę i to właśnie ją od najmłodszych lat przygotowywano do podróży w czasie. Wszystko zmienia się, gdy pewnego dnia Gwen idąc do sklepu po ulubione cukierki ciotki Maddy nagle znajduje się w tym samym miejscu, ale w zdecydowanie innej epoce…

Gwen i Charlotte różnią się od siebie bardzo mocno. Wiadomo nie są siostrami, ale jak na kuzynki wychowujące się w jednym domu to różnica między nimi jest diametralna. Gwen miała normalne dzieciństwo, czyli biegała po trzepakach i zdzierała sobie kolana, a za to Charlotte od małego przygotowywana była do podróży w czasie. Uczyła się historii, geografii czy nawet różnych sztuk walk. Dowiadujemy się, że również Gwen by się tego uczyła, gdyby tylko urodziła się dzień wcześniej, bo między dziewczynami jest dokładnie tylko doba różnicy, a to właśnie data zadecydowała, że sądzono iż to Charlotta była posiadaczką genu podróży w czasie. Dlatego, wiec to Gwen przeniosła się do przeszłości? Musicie przeczytać książkę żeby się tego dowiedzieć.

Mamy również w książce Strażników, których zadaniem jest zebranie dwunastu kropel krwi od dwunastu przedstawicieli, którzy posiadali gen czasu. Nazywani są oni kamieniami szlachetnymi. Gwen to tytułowy rubin. Im dalej w kartki tym lepiej poznajemy historię jej rodziny i to, że jedna z jej kuzynek również była kamieniem, ale wraz ze swoim ukochanym uciekła do przeszłości, a przy tym zabrała narzędzie z większością kropel krwi. Zadaniem Gideona do tej pory było uzupełnienie drugiego naczynia, a w tym powinna pomóc mu Gwen… Ale czy Gwen tak łatwo da się nastawić przeciwko własnej kuzynce Lucy? Czy będzie ślepo wierzyła Strażnikom tak jak szkolony przez nich od małego Gideon? Przeczytajcie, a się dowiecie.

Żałuję tylko, że miałam tak mało czasu na czytanie tej książki, bo w sumie powinnam być już po dwóch tomach, a ja dopiero będę zaczynała „Błękit Szafiru”. Myślę jednak, że kolejne tomy będą równie dobre jak pierwszy, bo ta trylogia jest wszędzie zachwalana i pierwsza część powinna zachęcić młodzież do czytania, bo jest tu wszystko co być powinno moim zdaniem.

Jest to typowa książka dla młodzieży. Wskazuje na to język, który jest bardzo prosty i przystępny, myślenie głównej bohaterki, które jest mocno irytujące. I muszę się tu zgodzi z Gideonem, który określił ją mianem „zwyczajnej dziewczyny chichoczącej na widok przystojnego faceta”. Ma ona za zadanie czytelnika bawić, a wiadomo, że wlecząca się akcja tego nie zrobi, więc mamy tu dość szybko dziejące się rzeczy. I oczywiście jest wątek miłosny, bo jakże mogłoby tego zabraknąć, co? Mimo wszystko mnie się podobała ta lektura, bo kartki przelatywały szybko, a zadziorność Gwen dodawała trochę pikanterii.

"Tajemnica ma wielką moc i daje wielką moc temu, kto potrafi ją wykorzystać. Ale moc w rękach niewłaściwego człowieka jest bardzo niebezpieczna." ~ Kerstin Gier, Czerwień Rubinu, Warszawa 2011, s. 191.
OCENA:  7/10

Jeśli pamiętacie podsumowanie to wiecie, że "Trylogia Czasu" uplasowała się w tych najlepszych książkach roku 2016. 

Mówię też o niej w filmiku na moim kanale: 

Pozdrawiam, 
Lady Spark 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 13 czerwca 2016

265. "Grzech aniołów", gdy jeden czyn zmienia życie wszystkich

AUTOR: Charlotte Link
TYTUŁ ORYGINALNY: Die Sunde Der Engel
TŁUMACZ: Dariusz Guzik   
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
Maximilian ostatnie sześć lat spędził w klinice psychiatrycznej. Jego ojciec, Phillip, wzbrania się przyjąć go z powrotem na łono rodziny. Zrozpaczona matka wyjeżdża do Londynu i rzuca się w ramiona swego niegdysiejszego kochanka.
Wówczas dociera do niej z Niemiec niepokojąca wiadomość: jej drugi syn Mario, brat bliźniak Maximiliana, wyjechał razem ze swoją dziewczyną do Prowansji, by spędzić tam urlop tylko we dwoje. Dowiedziawszy się o tym, Janet na łeb na szyję wyrusza do Francji.
Dlaczego wpadła w taką panikę? Jaką straszliwą tajemnicę Janet skrywa razem z ukochanymi nad wszystko synami?
Na ile wydarzenia sprzed lat zdeterminują  zachowania i wybory członków rodziny? [1]

RECENZJA
Muszę przyznać, że do powieści Charlotte Link podchodziłam z dużą dozą ostrożności, ponieważ były one bardzo zachwalane przy okazji każdej medialnej recenzji. A ja nie przepadam za czymś, co jest rozreklamowane, bo zazwyczaj te dobre opinie nie pokrywają się z treścią. W przypadku tej książki nie widziałam jakiejś wielkiej nagonki, a z recenzji moich znajomych usłyszałam tylko, że jest to najsłabsza pozycja w dorobku autorki i że mimo to powinna zachęcić mnie do zapoznania się z kolejnymi książkami. I tak w rzeczywistości jest. Książka nie porywa, ale też nie jest dnem. Jest po prostu dobra.

 Jako pierwszą poznajemy Janet Beerbaum, która wraca do rodzinnej Anglii by dostać się do Edynburga w Szkoci, aby porozmawiać z profesorem Grantem. Chce znaleźć na jego farmie dla osób po przejściach miejsce dla swojego syna, Maximilliana, który spędził ostatnie sześć lat w klinice psychiatrycznej. Kobieta nie jest przekonana do tego, ale jej mąż jest zdania, że nie poradzą sobie z młodym mężczyzną, który przez tyle lat przebywał w miejscu zamkniętym. Janet i Phillip oprócz Maximilliana mają jeszcze jednego syna Mario, brat bliźniak Maxa. Posiada on dziewczynę Tinę, której ojciec nie akceptuje chłopaka i sprzeciwia się wyjazdowi pary po maturze córki. Dodatkowo wydaje się, że Mario również nie jest przekonany, co do opcji opuszczania Niemiec na rzecz Prowansji. Janet w Anglii spotyka się ze swoim byłym kochankiem Andrew Davisem, z którym romansowała, gdy dzieci były jeszcze malutkie. Para odnawia znajomość w momencie, w którym ten prowadzi sprawę niejakiego Corvey’a, który jest seryjnym zabójcą kobiet. Pani Beerbaum twierdzi, że mężczyźni, którzy w dręczeniu kobiet odnajdują popęd seksualny to zwyrodnialcy, a ich zachowaniu zawsze jest winna matka. Gdy do Maximilliana dociera wieść, że jego brat wyjechał z dziewczyną do domku w pobliżu Nicei ucieka z kliniki, chociaż do wyjścia zostało mu tylko osiem tygodni. Jest, bowiem przekonany, że musi ratować własnego brata…

Cóż… Sama nie wiem, czego się spodziewałam. Może troszkę bardziej wartkiej akcji, bo w sumie przez połowę książki to dłużyła mi się ta książka, a przecież nie czytałam jej długo, bo zaledwie trzy dni. Mimo to odczuwała uczucie znużenia i chęci poznania dokładnie tajemnic rodziny Beerbaum i dlaczego Maximillian trafił na sześć lat do kliniki psychiatrycznej. Im dalej brnęłam w historię tej rodziny tym bardziej podziwiałam męża Janet, że był tak bardzo tolerancyjny, ale jednocześnie byłam rozczarowana tym jak traktował swojego własnego, chorego syna. Nie odwiedzał go w klinice, zarządził wyprowadzkę z miasta by zacząć nowe życie. Kompletnie chciał się odciąć od tego, co przytrafiło się jego rodzinie. To, do czego doprowadziła cała ta historia i jakie zakończenie zaserwowała nam aktorka to nie jest tylko wina przeszłości Janet, ale również w jakimś stopniu jej męża.

Przez całą książkę miałam pewne podejrzenia, co do jednej sprawy i w sumie im było bliżej tym bardziej wątpiłam w swoją spiskową teorię dziejów. Byłam gotowa ją nawet porzucić, gdy nagle autorka w ostatnim rozdziale uderzyła mnie obuchem w łeb… Potwierdziło się wszystko, co myślałam. Nie wiem nawet, jakie to wywarło na mnie to wrażenie. Czy poczułam się rozczarowana? A może zaskoczona? Sama nie wiem. Jakoś tak nie umiem określić, co mną targało. Chciałabym móc to jakoś nazwać, ale nie potrafię. Trochę to wpłynęło na moją ocenę, bo w sumie po kilkudziesięciu minutach doszłam do wniosku, że autorka trochę poszła na łatwiznę. Dopiero po czasie pojawiło się lekkie rozczarowanie.

Nie jest to zła pozycja, ale i nie jest wybitna. Dobra. Trzymała mnie w napięciu, wywoływała emocje, miała bohaterów z krwi i kości, poruszyła prawdziwe problemy i dawała lekkie dreszcze emocje. Dobry thriller psychologiczny, bo motyw więzi między bliźniakami oraz choroby psychicznej są ważnymi elementami tej książki, które autorka poruszyła w dobry sposób i w odpowiednim stopniu. Nie przedawkowała i nie ograniczyła tego zbyt mocno.

Chętnie sięgnę po inne pozycje pani Link, bo dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam. Czegoś mrocznego. Odpoczynku od romansów, obyczajów i innych rzeczy. Jestem na tak.

„Mimo iż życie zadało jej pierwszy mocny cios, nie utraciła nic ze swej naturalności, ciepła, serdecznej przychylności wobec ludzi. Z jedną drobną różnicą: choć nadal wierzyła w dobro, nie była już prostoduszna. Ów delikatny niuans sprawił, że zyskała jeszcze więcej uroku.” ~ Charlotte Link, Grzech aniołów, Katowice 2013, s. 142.
OCENA:  6/10

Po weselu nigdy nie jest łatwo wrócić do normalnego funkcjonowania. Nogi bolą, oczy pieką, ale do pracy czas. Miłego dnia! 
Aaaa i spokojnie ;) to nie moje wesele było :) 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 28 marca 2016

232. Wcale niemagiczne "Spojrzenie elfa"

AUTOR: Katrin Lankers
TYTUŁ ORYGINALNY: Elfenblick
TŁUMACZ: Mirosława Sobolewska   
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Dreams

OPIS
Kiedy Mageli poznaje tajemniczego Erina, wyczuwa, że chłopak jest inny. Nieznajomy pociąga ją jednak coraz bardziej. Dziewczyna balansuje na granicy jawy i sennych marzeń, coraz bardziej tracąc poczucie rzeczywistości. Gdy chłopakowi grozi niebezpieczeństwo, Mageli musi podjąć decyzję: czy może go uratować wierząc w moc swoich snów? [1]

RECENZJA
Fantastykę cytuję bardzo rzadko, ale ostatnio miałam sporo książek, gdzie autor próbował ją wpleść w zwykłą obyczajówkę albo też łączyć fantastykę ze słabym romansem, więc do „Spojrzenia Elfa” Katrin Lankers podchodziłam dość sceptycznie i prosiłam tylko o ciekawą fabułę! Jednak piękna okładka to jedyne, czym mogłam cieszyć swój wzrok. Bo okładka jest wspaniała i klimatyczna. Zakochałam się w niej z miejsca.

Prolog ma w sobie pewną magię. Damorian komunikuje swojemu Mistrzowi, że urodziło się pewne dziecko, którego dotyczy przepowiednia jakiejś staruch. Damorian chce zabić to dziecko, ale Mistrz temu się sprzeciwia. Potem mamy już normalnie pierwszy rozdział, w którym poznajemy Margarethe – Elisabeth, czyli główną bohaterkę. Jej przezwisko brzmi Mageli. Ma trzech młodszych braci . Uwielbia Szekspira. Ma przyjaciółkę Rosannę. Mageli pewnego dnia po kłótni z matką ucieka z domu do koleżanki, a gdy idąc przez las zostaje napadnięta przez dwóch chłopaków, którzy chcieli ją zgwałcić. W pewnym momencie pojawia się pewien tajemniczy i przystojny nastolatek. Z łatwością pokonuje napastników. Kolejnego dnia dziewczyna obudziła się na podłodze w swoim pokoju, ale nie pamięta jak się tam dostała. Tak właśnie Mageli poznała tajemniczego Erina. Dziewczyna szuka informacji o swoich narodzinach, bo uważa, że nie pasuje do swojej rodziny. Dowiaduje się, że lekarze nie żyją. Zginęli równo rok po jej przyjściu na świat w wypadku samochodowym, a położna nie chce z nią rozmawiać, a kilka dni później również zostaje znaleziona martwa.

Muszę przyznać, że „Spojrzenie Elfa” to kolejna słaba pozycja w tym roku. Akcja toczy się w tempie biegnącego ślimaka, a bohaterka jest czasami naiwna, a czasami irytująca. Styl pisarki nie porywa. Nie ma nic, za co mogłabym kochać tę książkę. No może poza okładką, bo ona jest piękna! Taka tajemnicza i sugerująca, że dostaliśmy kawał dobrej literatury, ale jak tak nie jest. Bardzo ubolewam nad tym, że słabe lektury dostają tak hipnotyzujące oprawy. To jest niesprawiedliwe nie tylko wobec autorów, ale również wobec czytelników, którzy chcieliby dostać 2 w 1: i dobrą treść i piękną okładkę. Jak widać nie można mieć wszystkiego.

Dodatkowo to, jakie zabiegi zastosowała autorka mnie zirytowały. Mageli nagle okazała się tym, kim okazała, co mnie wystarczająco zirytowało, ale dalej już było tylko gorzej. Było przewidywalnie do bólu. Nie było nawet momentu zaskoczenia. Ja rozumiem, że książki rządzą się swoimi prawami, ale to było okropne. Trauma do końca życia! A jak wiadomo złe doświadczenia bolą całe życie!

Czytałam, co kilka zdań, bo inaczej pewnie do końca roku nie dałabym rady tej pozycji. Uwierzcie mi. Starałam się przebrnąć przez te wszystkie mdłe i bezbarwne opisy. Nie dało się. Walczyłam tak do ósmego rozdziału, a potem się poddałam.

Nie polecam. Chyba, że chcecie umrzeć z nudów. Jednak będziecie umierać w męczarniach. Żeby nie było, że nie ostrzegałam!
„Musiała przyznać, że o wiele łatwiej było czegoś sobie życzyć, niż potem naprawdę przeżyć spełnienie tychże życzeń.” ~ Katrin Lankers, Spojrzenie Elfa, Rzeszów 2013, s. 157.
OCENA:  2/10

W Lany Poniedziałek przychodzę do Was z recenzją książki, która prawie przyprawiła mnie o łzy. 
Mokrego dnia! 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 15 lipca 2015

147. Himmler. Buchalter śmierci

AUTOR: Peter Longerich
TYTUŁ ORYGINALNY: Heinrich Himmler
SERIA: Oblicza zła [Prószyński i S-ka]
TŁUMACZ: Sebastian Szymański, Jarosław Skowroński
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
   
OPIS
Biografia jednej z najbardziej przerażających, a jednocześnie najbardziej tajemniczych postaci hitlerowskiego imperium.
Jak to możliwe, że wywodzący się z katolickiej rodziny niepozorny i zakompleksiony człowiek zmienił się w monstrum odpowiedzialne za zagładę niezliczonych ludzkich istnień? Jak to możliwe, że ktoś o tak banalnej osobowości jak Himmler rozszerzał zakres swojej władzy, począwszy od SS, przez Gestapo i policję, aż do stanowiska ministra spraw wewnętrznych i dowódcy armii, z morderczą precyzją planując kolejne zbrodnie na niewyobrażalną skalę?
W pierwszej tak obszernej i szczegółowej biografii Heinricha Himmlera wybitny niemiecki historyk Peter Longerich mierzy się z tymi pytaniami, odtwarzając dzięki przenikliwej analizie wierny portret psychologiczny jednego z największych zbrodniarzy wszech czasów. Autor wykracza poza utarty schemat biografii politycznej i uwzględnia całe życie Himmlera i różne sfery jego aktywności, w tym również te pozapolityczne. Tak wszechstronne podejście pozwala zrekonstruować rozwój osobowości Himmlera, poznać zasadnicze cechy jego charakteru i typowe wzorce zachowań w latach kształtowania się jego osobowości, postaw życiowych, czyli na początku kariery politycznej, a to z kolei rzuca światło na jego późniejsze życie.
W tle tej niebywale szczegółowej biografii pojawia się niezwykłe i jakże ważne dla Europy i świata pierwsze półwiecze XX wieku. Tyle że zamienione przez Heinricha Himmlera w buchalterię śmierci – wykazy, plany, wykresy. I fantazje. Od nowej, antychrześcijańskiej religii, przez ideał teutońskiej rasy, przestrzeń życiową na Wschodzie, po plany komór gazowych i krematoriów. Rejestry wymordowanych narodów i ras. Nieludzki cynizm i chłód… Odkrywamy świat o wiele straszniejszy niż bitewne pola, bo pokazujący, jak w zaciszu gabinetów, w pochyleniu nad książkami rodzi się nikczemna kreatura gorsza być może od Hitlera. [1]

RECENZJA
Heinrich Himler był dzieckiem i młodzieńcem uzależnionym od kontaktów z bliskimi I rodziną, co idealnie pokazują jego listy z 1917 r., gdy był w 11 Regimencie Piechoty. Domagał się, aby rodzice żywo uczestniczyli w jego codziennym życiu, co nie mogło zostać w pełni zaspokojone. Mimo wszystko Henrich był normalny chłopakiem, u którego trudno było szukać jakichkolwiek oznak przyszłego szaleństwa. Chodził na zabawy, spędzał czas z przyjaciółmi i przeżywał pierwsze doznania miłosne (nie chodzi tu o uprawianie seksu, ale o próby zapanowania nad swoim pożądaniem) – jednak niezależnie jak się starał i tak nigdy nie zdobył popularności, której pragnął i o którą uparcie zabiegał. Jednak cały czas towarzyszył mu niesłabnący pociąg do wojska i armii, – co w książce tłumaczone jest potrzebą życie w określonym i stałym rytmie, który pomógłby zatuszować problemy z samy sobą. Dopiero na ostatnim semestrze studiów Himmlera szerzej zainteresowała kwestia żydowska i zaczął czytać antysemickie dzieła, w których znalazł potwierdzenie swojej antyżydowskiej postawy. Dodatkowo w całych Niemczech zaczęły rosnąć poglądy o „kłamstwie o winie za wojnę”, ludzie byli coraz bardziej zdenerwowani sankcjami i zakazami, jakie narzucił na nie świat z powodu I wojny światowej. Oczywiście nie wszyscy myśleli tak radykalnie i nacjonalistycznie jak Himmler.

Fundamentem, który doprowadził go do decyzji o uczynieniu z polityki swojej profesji był udział w próbie puczu, która przeprowadzona była w listopadzie 1923 r. Gdy już zaczął działać w partii (oszczędzę Wam szczegółów jej struktury) dało się zauważyć u niego obsesyjną konieczność kontrolowania wszystkiego co podlegało pod niego. Himmler był człowiekiem, który dążył do jasno stawianych przez siebie celów i poprzez swoją ogromną cierpliwość udało mu się scentralizować i zunifikować system obozów koncentracyjnych w Niemczech oraz zostać szefem Gestapo. Na dodatek to jak potrafił manipulować swoimi przełożonymi należy uznać za coś niezwykłego. Poprzez budowanie poczucia strachu w społeczeństwie (głównie poprzez aresztowania zapobiegawcze) umacniał swoją władzę i zyskiwał uznanie ludzi postawionych wyżej od niego.

Od pewnego momentu życiu Himmlera daje się zauważyć jego wręcz obsesyjną myśl dotyczącą idealnego pochodzenia ludzi, którymi dowodził. Dowodem tego może być założenie w 1935 r. towarzystwa Niemieckie Dziedzictwo Przodków (Deutsches Ahnenerbe), któremu zalecił badania nad „emblematami klanowymi” oraz „godłami rodzinnymi” esesmanów. Mania na punkcie odrodzenia starej i szlachetnej oraz germańskiej rasy – to wszystko było dla mnie tak bardzo okrutne, że gdy o tym czytałam miałam ciarki na plecach.

Co mnie trochę denerwowało, że w pewnych momentach autor zbyt mocno skupiał się na innych postaciach zamiast na głównej.  Z pewnością miało to pewne znaczenie dla całości, ale mnie okropnie nużyło i z niecierpliwością czekałam, aż wrócimy do głównego bohatera.

Jestem zawiedziona, że autor tak słabo skoncentrował się na relacjach rodzinnych Himmlera. Mamy sporo zmianek, że to wymagania i surowość ojca zrobiła z niego potwora, a ja z wyjątkiem wzmianki o tym, że koniecznie miał pilnować prowadzenia dzienników, gdy był dzieciakiem nie zauważyłam nic, co mogłoby o tym świadczyć. Również małżeństwo Himmlera nie zajmuje w książce zbyt wielkiego miejsca, co mnie rozczarowało. Nic nie wiemy o tym jak układało się jego małżeństwo do czasów II wojny światowej oraz podczas jej trwania. Nie ma nawet najmniejszej wzmianki o tym, co działo się z jego rodziną, gdy on podróżował po Europie tworząc terror, o jakim nikomu się nie śniło.

Im dalej szłam w treść tym częściej przechodziła mi przez głowę myśl, że Himmler był po prostu szalony, chory psychicznie lub coś takiego.

Minusy książki to: wplatanie wątków, które jak dla mnie nie były kompletnie powiązane ze sobą i z książką, brak koncepcji, co chciałby przekazać autor w tej książce. Miałam wrażenie, że autor po prostu pisze o historii SS by coś napisać. Zbyt mało o życiu prywatnym, gdy Himmler został już w końcu mężem. I największa wada to mała czcionka! Zabójcza dla moich oczu, które i tak muszą patrzeć na ten świat przez okulary!


Ogólnie książka jest ciężka i trudna, ale warta przeczytania, jeśli ktoś się czymś takim interesuje. Polecam jednak zaopatrzyć się w spory zapas czasu oraz nawet i lupę. 

OCENA: 7/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki

Nawet nie wiecie ile czasu się męczyłam z tą pozycją. Momentami mnie porywała i kartkowałam ją jak szalona, a momentami jeden rozdział czytałam tydzień. Mimo wszystko nie żałuję, że poświęciłam jej tyle czasu. Planuję zakup innych książek z tej serii, więc za jakiś czas może znowu Wam coś tu zrecenzuję z tego typu. 

środa, 20 maja 2015

133. Czy dobrze być barankiem? Thriller i komedia filozoficzna w jednym.


AUTOR: Leonie Swann
TYTUŁ ORYGINALNY: Ein Schaf-Thriller
SERIA: Sprawiedliwość owiec
TOM: Drugi
TŁUMACZ: Maciej Nowak-Kreyer
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Amber

OPIS
Owce z Glennkill opuszczają bujne zielone łąki Irlandii i przybywają do zaśnieżonej Francji z nową pasterką Rebeką, córką zamordowanego starego pasterza George’a. Rebece towarzyszy jej matka, zwariowana tarocistka, uwielbiająca likierek i ciągle kłócąca się z córką. Zatrzymują się na zimowym pastwisku w pobliżu starego zamczyska, w którym kiedyś mieścił się zakład dla obłąkanych. Matka Rebeki wróży, że stanie się coś złego (czemu trudno się dziwić, bo w jej talii brakuje wielu kart zwiastujących dobre zdarzenia). I rzeczywiście zaczyna się coś dziać. Owce dowiadują się od swoich nielubianych sąsiadek kóz (które zdaniem owiec cuchną i są szalone), że w okolicy grasuje tajemniczy potwór zwany Garou… Kim jest Garou? Może wilkiem. Może wilkołakiem. A może kimś znacznie bardziej niebezpiecznym… Prawdę o nim odkryją owce po dramatycznym śledztwie. I wtedy znowu będzie sprawiedliwość. I triumf owiec. [1]

RECENZJA

Jeśli zastanawialiście się, o czym mogłyby myśleć zwierzęta, to ta książka jest tego świetnym obrazem. Zaraz na początku przedstawiona zostaje nam cała zwierzęca i ludzka obsada, niczym w dramacie. Początkowo ciężko się zorientować w mnogości imion, ale zawsze można wrócić do spisu na początku i rozjaśnić sobie w głowie.

Większość owiec wyróżnia się jakąś szczególną cechą i każda z nich jest równie ważna w stadzie. Chmurka ma najbujniejsze runo, Biały Wieloryb jest sporych rozmiarów i pamięta wiele rzeczy i tak dalej. Początkowo punkt widzenia zwierząt może zaskakiwać, ale szybko się orientujemy, że chociaż owce nie rozumieją francuskiego i wszystkich ludzkich spraw, to mają doskonały instynkt. Wyczuwają każde niebezpieczeństwo i starają się mu zaradzić. Jest z nimi również obłąkany niestrzyżony baran, pozostałość po poprzednim stadzie zamieszkującym pastwisko.

Pastwisko owiec sąsiaduje z pastwiskiem kóz, które też pokazano w bardzo osobliwy sposób. Może bez finezyjnych imion i z trącaniem o szaleństwo, ale i je stać na filozoficzne przemyślenia i kilka cennych informacji w razie potrzeby. Zwłaszcza mała sprytna Madouc. To właśnie one przynoszą wieść o strasznym tajemniczym Garou.

Skupiając się na ludziach, poznajemy przemiłą pasterkę Rebekę, oddaną stadu i  troszczącą się o nie. Bardzo dobrze jej się żyło ze swoimi owcami, ale niestety dołączyła do niej matka, za którą zwierzęta zdecydowanie nie przepadają, a czytając o tej kobiecie nasuwa się na myśl porównanie do pasożyta.

Cała tajemnicza sprawa bestii w lesie zaczyna się od pojawienia się martwych saren w lesie. Zwierzęta słusznie niepokoją się o swój los i rozpoczynają własne śledztwo. Sąsiedztwo zamku i jego podejrzani mieszkańcy budzi wiele podejrzeń, także właściciele gospodarstwa przy pastwisku nie są zbyt sympatyczni.

Pojawia się narracja z punktu widzenia owiec, kóz, Rebeki, lisa tropiącego tajemnicze stworzenie zostawiające ofiary na śniegu, no i samego Garou, kimkolwiek by nie był. Trzeba trochę pogłówkować, żeby skojarzyć pewne fakty, ale warto.

Język dostosowano w zależności od postaci. Ludzi i zwierzęta wyraźnie różni sposób patrzenia na świat, czemu trudno się dziwić. Naprawdę świetnie się bawiłam, czytając rozważania owiec i kóz nad życiem, morderstwami i wymyślaniem planów działania.

W trakcie czytania miałam różne odczucia. Czasem ciężko mi się brnęło, zwłaszcza, gdy akcja działa się powoli i nie miałam nad czym główkować. Mimo wszystko, wywarła na mnie pozytywne wrażenie, ale oczekiwałam więcej. Dodam, że nie czytałam wcześniejszej „Sprawiedliwości owiec”.

„Ludzie myśleli albo za dużo, albo nie o tym, co trzeba. Najczęściej za mało myśleli o owcach. A jeśli trafiali na coś, o czym nie umieli myśleć, to całkiem się gubili.”~ Leonie Swann, Triumf Owiec, Warszawa 2011.

OCENA: 6/10
_ _ _ _ _

Dużo się działo, ale w końcu ogarnęłam sytuację. Jak "dobrze" być Gapciem xD


[1] – opis pochodzi z okładki książki

sobota, 7 lutego 2015

108. Własne szczęście ponad dobro rodziny - “Echo winy”

AUTOR: Charlotte Link
TYTUŁ ORYGINALNY: Das Echo der Schuld
TŁUMACZ: Marta Archman
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Sonia Draga

OPIS 
W pobliżu skalistej wyspy Skye tonie jacht niemieckiego małżeństwa, Livii i Natahana Moore. Rozbitkowie uchodzą z życiem, ale tracą cały dobytek. Ocalałym z katastrofy oferują gościnę angielski bankier i jego żona Virginia, zabierając gości do małego miasteczka w Norfolk, na skraju którego mają posiadłość. Wraz z pojawieniem się tajemniczej pary cudzoziemców z miasteczka zaczynają nagle znikać małe dziewczynki, które policja odnajduje po czasie martwe i zgwałcone. Na mieszkańców pada strach. Ale do Virginii, matki kilkuletniej dziewczynki, wdaje się nie docierać groza sytuacji i niebezpieczeństwo czyhające na jej córeczkę. Całą jej uwagę pochłania Nathan, którym jest coraz bardziej zafascynowana… [1]

RECENZJA
Lady Spark chciała uciec ode mnie w popłochu, gdy powiedziałam, że zaintrygowały mnie martwe, zgwałcone dziewczynki. Jakoś wytrzymała do końca Targów, a ja doczekałam chwili, kiedy wsiąknęłam w książkę. Po takim opisie liczyłam na solidną dawkę okrucieństwa, a jednak prawidłowo nazwano to thrillerem.
Narracja prowadzona jest głównie z punktu Virginii, tudzież innych bohaterów. Rola detektywów, policjantów nie stanowi najważniejszego elementu. Autorka skupia się na uczuciach uczestników tragedii, a nie na samych poszukiwaniach. Oczywiście pojawia się retrospekcja, co mobilizuje umysł czytelnika do główkowania, o co w tym wszystkim chodzi. Przynajmniej mnie mobilizowało.
Virginia jest żoną wpływowego bankiera, spędzają wakacje na wyspie Skye. Wraz z nimi jest ich córka, Kim. Właśnie wtedy dochodzi do katastrofy na wodzie. Okazuje się, że nieznani rozbitkowie stracili cały dobytek w postaci łodzi, którą kupili za dotychczasowe oszczędności. Niemieckie małżeństwo planowało udać się w rejs dookoła świata. Po pewnym czasie da się domyślić, że tylko mężczyzna tak planował.
Punkt zaczepienia stanowi fakt, iż Livia pracowała dorywczo u dość zamożnych Quentinów. Chęć pomocy byłej pracodawczyni zasługuje na pochwałę, ale jej nadużywanie przez Nathana już nie. Kobieta ofiarowuje trochę swoich ubrań i pieniądze, jednak oczywiście na tym się nie kończy. Chyba ku jej zgubie, mężczyzna z katastrofy zaczyna ją intrygować, a ona nie potrafi omówić dalszym prośbom o pomoc. Wszystko krytykuje jej mąż, Frederic..
Koniec końców za rodziną Quentin rozbitkowie przywędrują również do Norfolk, ich miejsca zamieszkania. Miasteczkiem powoli coraz bardziej wstrząsają kolejne tragedie. Giną małe dziewczynki, znajdywane po jakimś czasie w okolicach miasta, jednak martwe i zgwałcone. Od razu wniosek nasuwa się sam – Nathan. Nie polubiłam go od początku i z przyjemnością uplasowałam na miejscu głównego podejrzanego.
Autorka przedstawia nam obraz każdej rodziny zaginionego dziecka. Sytuację ich rodziców, relacji pomiędzy nimi przed i po zaginięciu. Mała Sara znika z plaży, Rachel podczas wyjścia na mszę dla dzieci, a Janie nieznajomy proponuje urządzenie upragnionego przyjęcia urodzinowego. Dzieci okazują się bardzo ufne, zachęcone w odpowiedni sposób. W końcu mężczyzna jest miły, sympatyczny i chce spełnić ich marzenia.
W książce lawiruje się między zdarzeniami z miasteczka i śledztwem a wnikaniem w psychikę Virginii. Kobieta bowiem otwiera się przed Nathanem Moorem i zaczyna opowieść o swojej przeszłości. Powrót do wydarzeń wypartych na granicę świadomości zmienia ją wewnętrznie i zewnętrznie, a mnie upewniło w przekonaniu jakim manipulantem jest Niemiec. Mnie bardzo zaciekawiły wspomnienia bohaterki, ponieważ początkowo owiane tajemnicą, powoli wychodziły na zewnątrz.
W tym wszystkim jest też biedna Kim. Naprawdę bardzo szkoda było mi dziewczynki, która ucierpiała na egoizmie swojej matki. Kobietę pochłonął powrót do przeszłości i nowy mężczyzna w jej życiu. Cóż, trafiło się w to najgorszym momencie, bo właśnie w okolicy grasował przestępca seksualny. Odnosi się wrażenie, że niebezpieczeństwo odczuwa tylko czytelnik, ojciec dziewczynki i zaprzyjaźniona para zarządców, u których Kim uwielbia przebywać.
Mam nadzieję, że zostawiam was z jakimś niedosytem, a na zachętę dodam, że Kim również zaginie. Książka trzyma czytelnika na wodzy, bo przeplatają się dwa ciekawe wątki. Przeszłość Virginii i poszukiwanie sprawcy. Ja oba chciałam jak najszybciej zgłębić, nawet jeśli irytowała mnie swoją lekkomyślnością i egoizmem jedna z bohaterek. Oczywiście wyjaśniona zostaje sprawa morderstw, ale tutaj nic nie będę zdradzać. Ja byłam zaskoczona! Tytułowe echo winy może dotyczyć wielu spraw, ale jest jeden wniosek – nie da się uciec i nie da zapomnieć.

„-Wierzysz, że tak jest? Że u boku człowieka, którego nie kochamy, pozostajemy samotni? ” ~ Charlotte Link, Echo winy, Katowice 2013.
OCENA: 6/10

_ _ _ _ _

[1] – opis pochodzi z okładki książki


Mamy do was pytanie natury technicznej. Pojawiły się u was problemy z komentowaniem poprzedniego postu? Jeśli tak, to mi pomogło najpierw kliknięcie "Podgląd" a potem "Opublikuj".

Teraz już tylko ode mnie. Nie wiem czy ktoś, prócz współautorek szantażystek, zauważył moje zniknięcie. Neverending story z moim komputerem dobiegło końca. Znowu jesteśmy razem i obyśmy żyli długo i szczęśliwie ;) Przepraszam za nieobecność, jako najnowsza część Kreatywnej Alternatywy :) Sesja sesją, ale na książkę i serial zawsze jest czas!

Trzymajcie się :)

sobota, 14 czerwca 2014

047. Egzotyczne Indie z XVII wieku w „Woalu”


AUTOR: Ana Veloso
TYTUŁ ORYGINALNY: Der Indigoblaue schleier
TŁUMACZ: Eliza Borg
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Świat Książki

OPIS
Historia miłości młodego Portugalczyka do Hinduski, ze Świętą Inkwizycją w tle. Miguel zostaje wysłany do portugalskiej kolonii w Indiach, aby na miejscu dbać o interesy swojej rodziny. Po przybyciu spotyka donę Ambę. Żaden człowiek nigdy nie widział jej twarzy – zawsze jest przesłonięta woalem. Jedni twierdzą, że jest ona straszliwie oszpecona, inni, że kobieta jest niezwykłą pięknością i swą urodą doprowadza mężczyzn do zguby. Zaintrygowany Miguel za wszelka cenę pragnie ujrzeć twarz Amby, co narazi go na śmiertelne niebezpieczeństwo.

RECENZJA
Sięgając po „Woal” nie miałam żadnych oczekiwań. Ot, liczyłam na jakieś ciekawe i przyjemne czytadełko, które na dodatek być może, z racji swojego wątki historycznego, będzie strzałem w dziesiątkę. Przed lekturą przeczytałam troszkę opinii – same pozytywne! Przeszczęśliwa, że trafiłam na coś ciekawego zasiadłam do lektury… i z każdą stroną mój entuzjazm spadał, a po głowie kołatała się jedna myśl – ta książka nie jest dla mnie!

Chyba bardziej osobistym wstępem nie mogłam Was uraczyć. Kilka zdań powyżej oddały praktycznie wszystkie moje uczucia, które towarzyszyły mi podczas czytania kolejnych stron „Woalu”. Gdybym była na tyle leniwa z pewnością w tym momencie zakończyłabym swoją recenzję, wzbogacając ją jedynie o końcową ocenę. Niemniej jednak uważam, że jak się powiedziało a, trzeba również powiedzieć b, a że ja już wyraziłam swoje niezbyt pochlebne zdanie na temat książki, więc teraz wypadałoby swoją opinie podeprzeć jakiś sensownymi argumentami.

Pierwszy, największy minus całej powieści, moim subiektywnym zdaniem rzecz jasna, to główna postać kobieca, mianowicie Amba. To, co ja się przez nią nairytowałam, to moje! Od samego początku nie zapałałam zbytnią sympatią do tej dziewczyny i nie przekonała mnie ani jej trudna sytuacja, ani traumatyczne wspomnienia. Powiem więcej – wręcz jeszcze bardziej mnie do niej uprzedziły. Tak, tak! Bo ja rozumiem, że można dużo przejść, rozumiem, że życie to nie bajka, ale te wszystkie opresje, z których Amba wychodziła praktycznie bez szwanku stawiały ją w roli ciutnie półboga. Oczywiście bolesna przeszłość w jakimś stopniu ją ukształtowała, sprawiając, że stała się „bad girl” z zapędami na altruistkę, ale mnie tym nie kupiła. Sprawa z postacią męską przedstawia się w sumie bardzo podobnie. O ile Miguel, główna postać płci brzydszej, na początku naprawdę mnie zaciekawił i zaintrygował, o tyle im dalej w las tym było gorzej, a sam Portugalczyk przeszedł zmianę z niepokornego młodzieńca w takiego troszkę pantoflarza. Całość kreacji uratował jedynie Pańdźo – pies Miguela. Z racji, że jestem typową psiarą, ta czteronożna istotka zawładnęła całym moim sercem, a sam jej „wątek”, zakończony o wiele za wcześnie, sprawił, że w moich oczach pojawiły się łzy. Macie mnie! Nic tak na mnie nie działa jak krzywda biednych, niewinnych zwierząt.
O samej fabule, jak zwykle zresztą, nie będę się zbytnio rozpisywać. Co prawda nie można narzekać na brak jakiejkolwiek akcji, z drugiej jednak strony zabrakło mi w całej powieści tego „czegoś” co sprawiłoby, że nie mogłabym wręcz oderwać wzorku od lektury. Nie czułam się jakoś wybitnie usatysfakcjonowana treścią, ani tym bardziej pochłonięta ją na tyle, aby nie móc spać i wciąż rozmyślać co czeka mnie na kolejnej kartce. A samo zakończenie? Chyba jestem nieczułą bestią, oczywiście tylko nie czułą na losy „człowieków”.

 Były postacie, była fabuła, a więc przyszedł czas na język. Również i tutaj mam swoje „ale”. Co prawda nie można powiedzieć, że autorka posługuję się językiem prostym, wręcz przeciwnie bardziej jej do ambitnego stylu, ba ciutnie patosu! I właśnie to mnie strasznie drażniło. Czytając długie, przekombinowane zdania miałam wrażenie, że Ana Veloso chciała wszystkim pokazać się z jak najlepszej strony, uwodnić, że potrafi pisać wyniośle, a jednocześnie tak przejrzyście i klarownie… no właśnie chciała, bo moim zdaniem wyszło jej na taki mocno naciągany dostateczny z dwoma minusami!

Reasumując, plusów jest mało, żeby nie powiedzieć, że ich ilość jest znikoma. Stopień za psiaka, stopień za początkową kreację Miguela, no i stopień za akcję, jaka jest to była, ale zawsze jakaś! Trzy plus? Trójeczka zatem będzie idealna!

„To wszystko mniej go bolało niż śmierć jego wiernego psa Pandźo. To zwierzę uratowało mu życie. Było dla niego przyjacielem i obrońcą, towarzyszem zabaw i powiernikiem, i myśl, że już nigdy więcej nie pogłaszcze miękkiego brzucha i nie będzie się bronił przed żywiołowymi cmoknięciami, wzbudzało w nim większy smutek niż śmierć co poniektórych krewnych.” ~ Woal, Ana Veloso, Warszawa 2012, s.404


OCENA: 3/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Czytam opasłe tomiska, Historia z TRUPEM.


Wróciła Tea – wredna i zła! A więc jestem całkowicie w swoim żywiole. „Woal” okazał się książką kompletnie nie dla mnie i w sumie to nawet żałuję, że „upatrzyłam” ją na bibliotecznej półce. Jako, że właśnie jestem po sesji mogę miło zakomunikować, że na Waszych blogach będę jak najbardziej regularnie, podobnie jak w miarę regularnie będę starała się dodawać coś od siebie. Pozdrawiam!

[1] Opis pochodzi z tyłu książki