Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena: 6/10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena: 6/10. Pokaż wszystkie posty

sobota, 14 grudnia 2019

601. Adriana Trigiani - "Brawo, Valentine"


AUTOR: Adriana Trigiani
ORYGINALNY TYTUŁ: Brava, Valentine
SERIA: Valentine Roncalli
TOM: Drugi
TŁUMACZ: Alina Siewior-Kuś
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Wszystko wskazuje na to, że Valentine nie zrealizuje swoich marzeń, gdyż Alfred, „książę”, jedyny brat i przekleństwo Valentine, zostaje wyznaczony na jej partnera w Angelini Shoes. Zrozpaczona Valentine rzuca się w objęcia Gianluki, seksownego toskańskiego grabarze, który już wcześniej – w czasie jej pobytu na Capri – nie krył swego uczucia. Choć oboje szaleją za sobą, a Gianluca przysyła tęskne listy, związek na odległość wydaje się niemożliwy.
Niezwykła, jedyna w życiu okazja prowadzi Valentine z Greenwich Village na zalane słońcem ulice Buenos Aires, gdzie wychodzi na jaw rodzinny skandal. Czy więzi łączące Roncallich uda się odbudować? [1]

RECENZJA
Z ogromną przyjemnością sięgnęłam po drugi tom losów sympatycznej Valentine. Bardzo interesowały mnie jej losy nie tylko jej życia prywatnego, ale również firmy, którą próbowała ze wszystkich sił ratować.

Drugą część podobnie jak pierwszą otwiera ślub/wesele. W poprzednim tomie było to wesele Jaclyn, a w babci Valentine. Cała rodzina zjeżdża się do Włoch, gdzie ma odbyć się ślub Teodory i Dominica, którzy po dziesięciu latach ukrywania romansu, w końcu mogą cieszyć się otwarcie swoją miłością – mimo ich wieku. Dla Valentine powrót do Włoch równa się ze spotkaniem Gianluki, (który jest synem, Dominica). Valentine odkrywa, że przystojny i starszy Włoch wcale nie jest jej taki obojętny. Wesele nie przebiega tak jak powinno z powodu zazdrości ciotki Feen, która jest młodszą siostrą Teodory żyjącą wiecznie w jej cieniu. Spotkanie z Gianlucą przybiera nieoczekiwany obrót. Niestety pobyt we Włoszech szybko się kończy, a Valentine musi stanąć w walce o rozwój i ratowanie rodzinnego biznesu. Gianluca śle miłosne listy, ale czym jest związek na odległość? Czy ma on szanse przetrwania? Na dodatek w Buenos Aires wychodzi na jaw rodzinny skandal. Czy rodzina Roncallich go przetrwa?

Czytając drugi tom losów Valentine odkrywałam coraz więcej cech, które nas łączą. Valentine podobnie jak ja chciałaby żyć ze swoją rodziną w zgodzie i miłości. W zasadzie jej się to udaje. Problem ma tylko z bratem Alfredem. Wszyscy pozostali w rodzinie tańczą w zasadzie tak jak Alfred zagra, bo jest wielkim finansistą z Wall Street. Jednak nawet cudowny Alfred ma w swoim życiu gorszy okres. Zarówno na polu prywatnym jak i zawodowym, co zmusza go do podjęcia współpracy i bycie partnerem Valentine. Ja podobnie jak główna bohaterka zawsze próbuję utrzymywać dobre kontakty z bratem – nawet, jeśli on zachowuje się karygodnie. Na dodatek nasza Valentine odpowiedzialna jest za rodzinne pamiątki i świadomość, że tylko dla niej mają jakąkolwiek wartość, reszta rodziny uważa je za bezwartościowe. Dla mnie również ważne są rzeczy, z którymi wiążą się wspomnienia. Jednak na szczęście nie mam mani chomikowania. Dalej lubię Valentinę, bo jest to najbardziej życiowa i realna postać, z jaką się spotkała w literaturze obyczajowej lekkiej.

Jej wyjazd do Argentyny to szansa na odkrycie głęboko zakopanej tajemnicy, o której nie wiedziała nawet babcia Teodora. Na dodatek to również kilka słodkich chwil w ramionach Gianluki, który niespodziewania pojawia się w tym samym miejscu. Valentine nie kryje się już ze swoimi uczuciami, ale dają się jej we znaki ogromna chęć uratowania firmy i dobicie targu z rodziną z Argentyny. Rykoszetem obrywa Gianluca… Czy to oznacza koniec ich pięknej znajomość nim na dobre się rozpoczęła w rzeczywistym świecie przeniesionym z uroczych włoskich papeterii?

Nie wiem, kto odpowiada za błąd: autorka, oryginalna korekta czy polski tłumacz i polska korekta. Ale zauważyłam, pewną nieścisłość. „W stylu Valentine” jej młodsza siostra urodziła córkę, która w tym tomie stała się synem, aby potem znowu stać się córką Teodorą. Jestem bardzo wyczulona na takie błędy i to znacznie obniża dla mnie poziom książki. Zwłaszcza, że ten błąd dało się wyłapać.
Oprócz błędu cała fabuła bardzo mi się podobało oraz to w jak sposób Adriana Trigiani pokierowała losami miłości Valentine i Ginaluki. To nie był typowy romans, że ona go zraniła, a on po kilku tygodniach przybiegł do niej stęskniony i puścił wszystko w niepamięć. Nie. Zdecydowanie tak nie było. Przez swoje zabieganie i zaangażowanie w pracę, (co do pewnego momentu rozumiałam i miała lekki żal do Gianluki, że przyjechał do Argentyny wiedząc, w jakim celu jedzie tam z kolei jego ukochana) jej miłość nagle stała się zagrożona, a ona musiała nauczyć się żyć ze złamanym sercem i pewne sprawy w swoim życiorysie przewartościować… Za to właśnie lubię Valentine, że nic w jej życiu nie przyszło łatwo. Nie urodziła się w bogatej rodzinie, nikt nie dał jej pracy marzeń od tak. O wszystko musiała walczyć i pewnie, dlatego tak się z nią utożsamiam i lubię.

Gdyby nie błąd w fabule pewnie książce dałabym taką samą ocenę jak poprzedniczce, ale nie umiem wybaczać takich błędów. Literówki jeszcze gdzieś mi czasem umkną, ale błędy w fabule to dla mnie głównych grzech, jaki może popełnić autor, gdy jego książki wychodzą drukiem i docierają do szerszej publiczności. Oczywiście polecam Wam i ten tom, bo jest naprawdę śmieszny i życiowy. 

„Wcześniej wierzyłam, że ludzie się nie zmieniają, że to niemożliwe, że przez całe życie pozostajemy tacy sami. Ale to nieprawda. Kiedy ktoś nas kocha, mamy przed sobą możliwość zmiany. Możemy z nim zostać, możemy wybaczyć, możemy całkowicie przeciąć więzy. Możemy wzajemnie się rozczarować albo cieszyć się wzajemnie najlepszymi cechami – nie możemy jednak odwracać się plecami.”~ Adriana Trigiani, Brawo, Valentine, Warszawa 2010, s. 239.
OCENA: 6/10

To naprawdę bardzo pogodna seria ;) 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 20 listopada 2019

596. Ellen Berg - "Słodka zemsta"

AUTOR: Ellen Berg
TYTUŁ ORYGINALNY: Du Mich Auch  
TŁUMACZ: Ryszard Turczyn
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Świat Książki
OPIS
Na 25-leciu matury spotykają się trzy przyjaciółki z dawnych lat: Evi, która porzuciła karierę dla rodziny i odnalazła szczęście w domowej kuchni, Beatrice, wysokiej klasy specjalistka od marketingu, oraz Katharina, dawna prymuska, piastująca stanowisko sekretarza stanu w gabinecie ministra spraw rodziny i wiodąca radosne życie singielki.
Tak brzmi wersja „oficjalna”.
Na zakończenie mocno zakrapianego wieczoru wychodzi na jaw smutna prawda: wszystkie trzy zostały w ten czy innych sposób skrzywdzone przez mężczyzn. Bohaterki odnawiają przyjaźń z lat szkolnych i, mając już serdecznie dość podłego traktowania przez swoich facetów, postanawiają dam im porządną nauczkę. [1]
RECENZJA
Do tej pory przeczytałam tylko jedną książkę z serii „Leniwa Niedziela”. Była to „Długa zima w N.” Aliny Krzywiec i była to tak straszna lektura, że kolejna książka z tej serii długo musiała czekać na swoją kolej. „Słodka zemsta” Ellen Berg z początku wydawała się pozycją dobrą. Ale czy zostało tak do końca?

Evi, Beatrice oraz Katharina w szkole średniej były najlepszymi przyjaciółkami, ale po jej ukończeniu ich drogi po prostu się rozeszły. Spotykają się po dwudziestu pięciu latach na zorganizowanym szkolnym spędzie dla absolwentów szkoły. Z początku każda z nich udaje, że życie, które ma jest tym, które sobie wymarzyła. Evi jako idealnej gospodyni domowej dla swojego męża oraz dwóch nastoletnich synów. Beatrice, jako wysokiej klasy specjalistki od marketingu oraz Katharina, jako druga osoba w rządzącej partii politycznej, a także sekretarz stanu w gabinecie ministra do spraw rodziny. Tak oficjalnie o sobie mówią. Jednak prawda jest bardziej smutna. Pod koniec imprezy zapowiadają zemstę na mężczyznach, którzy je zranili.

Każda z naszych bohaterek jest inna. Evi to ta spokojna, trochę zagubiona w nowoczesnym świecie, ale kochająca matka dla swoich synów, którzy nie umieją tego docenić. Beatrice to taka, której wszędzie pełno i o której wszyscy mówią – niekoniecznie w sposób dobry. Natomiast Katharina jest najpoważniejsza z nich wszystkich pewnie z powodu zajmowanego przez nią stanowiska, a także doświadczenia. Ich życie nie jest tym, czym sobie wyśniły. Każda ma swój problem z mężczyznami. Każdą na swój sposób ród męski zranił.

Bardzo spodobało mi się oderwanie w takich książkach od amerykańskiego klimatu. Akcja całej powieści dzieje się w Niemczech w okolicach Berlina. To było dla mnie bardzo fajną odskocznią. Zazwyczaj takie pozycje dzieją się w Ameryce, a tu autorka pozostała wierna swojemu państwu, co się ceni.

Styl autorki nie jest bardzo porywający, ale jest przyjemny. Książkę czyta się szybko i sprawne. Można się przy niej odrobinę pośmiać, bo perypetie trzech kobiet czasami bywają zabawne. Mnie głównie nasuwała się myśl jak wiele jest tak nieszczęśliwych i trochę zniszczonych przez mężczyzn kobiet? Nie tylko w samych Niemczech, ale i na całym świecie. To smutne, że mężczyźni nawet w XXI wieku są w stanie tak traktować kobiety…

Czy polecam? Jako coś lekkiego na jeden lub dwa wieczory – jak najbardziej. Natomiast, jeśli szukacie czegoś głębszego i z przesłaniem to ta pozycja może Was rozczarować. Zdecydowanie, jest to książka dla rozluźnienia.

OCENA: 6/10

Książka nie najgorsza. Jak Wam mija listopad? 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 23 października 2019

590. Michael Dobbs - "House of Cards. Ostatnie rozdanie"


AUTOR: Michael Dobbs
ORYGINALNY TYTUŁ: The Final Cut  
SERIA: Francis Urquhart
TOM: Trzeci
TŁUMACZ: Agnieszka Sobolewska
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO:  Znak Literanova

OPIS
Francis dzięki swojej przebiegłości i bezwzględnym wybiegom wygrał wszystko, co na scenie politycznej było do wygrania. Dla niego to jednak wciąż za mało. Tylko miesiące dzielą go od tytułu najdłużej urzędującego premiera Wielkiej Brytanii. Wyniki sondaży są jednak coraz gorsze. Groźba utraty władzy staje się realna. Francis musi posunąć się dalej niż kiedykolwiek wcześniej, by nie utracić swojej pozycji.
Nawet niebezpieczny pomysł wywołania międzynarodowego konfliktu stanie się opcją wartą zaryzykowania… [1]

RECENZJA
Po ekspresowo przeczytanym drugim tomie House of Cards szybko wzięłam się za „Ostatnie rozdanie”. Naprawdę wciągnęłam się w tę serię przy poprzedniej części i mocno liczyłam, że finał wciągnie mnie równie porządnie. Niestety, ale po pierwszych stu stronach czułam się mocno rozczarowana. Dlaczego? Przekonacie się, jeśli przeczytacie recenzję do końca.

Od wydarzeń w ostatnim tomie minęło około dziesięć lat. Francis dalej jest premierem i tylko kilka miesięcy dzieli go od pobicia rekordu urzędowania należącego do Margaret Thatcher. Coraz więcej jest jednak głosów, że ze względu na wiek – ma siedemdziesiąt pięć lat – powinien odejść na emeryturę. Francis dalej jest rządny władzy i ciągle czuje się na siłach by sprawować urząd premiera. Aby zamkną usta swoim przeciwnikom postanawia zagrać negocjacjami granic na Cyprze. To wszystko może doprowadzi do międzynarodowego konflikt. Na dodatek jest jeszcze również tajemnicza sprawa związana ze stacjonowaniem Francisa Urquharta na Cyprze w 1954. Czy Francis posunie się do tego, aby wywołać międzynarodowy konflikt? Czy aby utrzymać władzę sparaliżuje bezpieczeństwo międzynarodowe? Ci, którzy znają Francisa znają już na te pytania odpowiedzi…

Francis ma już sześćdziesiąt pięć lat. Wszyscy zauważają, że wiek zaczyna odgrywać u niego rolę. Nawet jego żona Mortima to widzi, ale nie mówi mu tego przez wzgląd na ich uczucie. Urquhart ma ambicje by być najdłużej panującym premierem w kraju. Chce zapisać się na kartach historii. Dalej jest bezwzględny w dążeniu do celu. Jest w stanie poświęcić w tej sprawie nawet krew gimnazjalistek z Cypru. Jednak prądy nie sprzyjają jego decyzjom. Wielu ministrów zaczyna knuć przeciwko niemu, ale tylko jeden z nich ma odwagę oficjalnie się mu sprzeciwić. Jest nim Tom Makepeace, który jest wskazywany na nowego premiera. Francis nie chce jednak oddawać władzy i postanawia zagrać negocjowanymi granicami na Cyprze: między greckimi Cypryjczykami oraz tureckimi. Nie wszystko jednak idzie tak jak powinno, a nasz premier jest w coraz większym szoku i niedowierzaniu, że jego era może dobiegać końca…

Rozczarował mnie jeden fakt. Drugi tom zakończył się w dość zaskakującym momencie i w trzecim brakowało mi jego kontynuacji. Oczywiście fakt, że akcja dzieje się dziesięć lat później pokazuje mniej więcej jak zakończyła się sytuacja, ale jednak to mnie nie usatysfakcjonowało. Poczułam się oszukana przez Michaela Dobbsa, bo ten wątek można było dobrze kontynuować w trzecim tomie. Postanowiono z kolei na konflikt międzynarodowy, który nie do końca mi przypasował. Bardziej interesowały mnie wewnętrzne roszady w rządzie premiera. Zakończenie jest zaskakujące, ale gdy na spokojnie przeanalizuje się zachowanie Francisa przez całą serię nie wydaje się ono w sumie takim zaskoczeniem.

Podsumowując: jak dla mnie najsłabszy tom. Lepiej by wyszło, gdyby autor zaczął w momencie, gdzie zakończył się tom drugi. Ten napisany trochę na siłę. Jednak całą serię oceniam pozytywnie i z pewnością będę ją polecać, bo jest warta zainteresowania.  

OCENA: 6/10

W następnym poście postaram się Wam zebrać w całość moje odczucia odnośnie całości książki jak i obejrzanego przeze mnie serialu ;). 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

niedziela, 16 czerwca 2019

565. Cassandra Clare - "Miasto szkła"


AUTOR: Cassandra Clare
ORYGINALNY TYTUŁ: City of Glass. The Mortal Instruments – Book Three
SERIA: Dary Anioła
TOM: Trzeci
TŁUMACZ: Anna Reszka
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  MAG

OPIS
Trzecia część "Darów Anioła".
W kolejnym tomie "Miasto szkła", pośród chaosu wojny Nocni Łowcy będą musieli się zdecydować, czy podejmą walkę u boku wampirów, wilkołaków i innych Podziemnych… czy przeciwko nim. Również Jace i Clary muszą podjąć ważną decyzję: czy pozwolić sobie na zakazaną miłość? [1]

RECENZJA
Po ciekawym zakończeniu drugiego tomu serii „Dary Anioła” szybko wzięłam się za trzecią część. Niestety już po kilkunastu stronach „Miasta szkła” wiedziałam w czym tkwi problem, że czytam tę serię tak długo. Otóż bardzo ciężko przebić mi się przez pierwsze sto stron, które są po prostu trochę nudne…

Nocni Łowcy po spotkaniu z Valentinem są w rozsypce. Podczas walki na statku wielu zginęła. Jace ustala z Clary zasady ich znajomości. Chce być dla niej tylko bratem. W trosce o nią nie zgadza się, aby udała się z nim i Lightwoodami do Idrisu. Obawia się, że jeśli Clary pojawi się w Idrisie Clave będzie dociekliwe w sprawie jej wyjątkowych umiejętności. Dziewczyna chce tam się udać, ponieważ właśnie tam żyje Ragnor Fell, który może wybudzić jej mamę z tajemniczej śpiączki. Ostatecznie dzięki swojej upartości znajduje drogę do kraju Nocnych Łowców, ale kosztuje to ją bardzo dużo, a podczas pobytu jej ojciec atakuje stolicę, którą jest Alicante. Nocni Łowcy muszą podjąć decyzję czy chcą być pod władzą Valentine’a czy też chcą walczyć przeciwko niemu u boku Podziemnych…

Muszę przyznać, że trzeci tom czytało mi się sprawniej i przyjemniej niż drugi tom (gdy w końcu pokonałam pierwsze sto stron). Ale za to Clary irytowała mnie coraz mocniej. Mam wrażenie, że z części na część jest coraz bardziej bezmyślna i częściej działa, bo uważa, że musi coś zrobić niż dlatego, że jest to konieczne. Dla mnie ta dziewczyna kompletnie nie nadawała się na super bohaterkę.

Odnośnie postaci to jest ich dalej wiele, ale jakoś dalej nie posiadam swojej ulubionej. Oczywiście z każdą stroną wyszukuje genialnych tekstów Jace’a, których w tym tomie było zdecydowanie więcej, co powodowało, że uśmiechałam się do książki jak głupia. Myślę, że stworzone przez Clare postaci są idealne dla grupy docelowej dla której są przeznaczone, czyli 15-18 lat. Ja z racji tego, że jestem już trochę starsza niż wyznaczone kryteria nie do końca kupuję ich zachowanie, ale też nie irytują mnie tak, że mam ochotę wyrzucić je przez okno (z wyjątkiem Clary oczywiście).

Podobał mi się ten tom, a zwłaszcza końcówka, gdzie wiele rzeczy się wyjaśnia i rozplątuje. Jednak musze rozwinąć wątek, który rozpoczęłam we wstępie. Otóż według mnie autorka za mocno rozwleka swoje książki na ich początku. Ciężko jest przebrnąć przez pierwsze sto do stu pięćdziesięciu stron, dlatego właśnie tak długo schodzi mi się na ich czytaniu. Nie jestem w stanie zmusić się do przeczytania więcej niż trzydzieści stron dziennie, dopiero gdy przekraczam magiczną granicę wtedy czytanie idzie zdecydowanie łatwiej.

Podsumowując nie było źle, ale też nie było wybitnie. Czytało się lepiej niż drugi tom i działo się w nim zdecydowanie więcej, ale jednak nie mogą dać oceny wyżej, bo nie było tak ciekawe jak „Miasto kości”. Dlatego oceną idealną będzie 6. Obawiam się tylko kolejnych tomów, bo najpierw „Dary Anioła” miały być trylogią, a potem się trochę rozrosły i nie czytałam za dobrych opinii na temat kolejnych tomów. Jednak muszę się o tym przekonać na własnej skórze.

„Pozory są ważne, zwłaszcza w polityce. Zawsze można wpłynąć na tłum, oczywiście jeśli ma się dobrą historię.”~ Cassandra Clare, Miasto szkła, Warszawa 2010, s. 113.
OCENA: 6/10

Dziś jest odrobinę chłodniej! Dzięki niebiosom! 
Lady Spark 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 12 czerwca 2019

564. Cassandra Clare - "Miasto popiołów"


AUTOR: Cassandra Clare
ORYGINALNY TYTUŁ: City of Ashes. The Mortal Instruments – Book Two
SERIA: Dary Anioła
TOM: Drugi
TŁUMACZ: Anna Reszka
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  MAG
OPIS
Tysiące lat temu, Anioł Razjel zmieszał swoją krew z krwią mężczyzn i stworzył rasę Nephilim, pół ludzi, pół aniołów. Mieszańcy człowieka i anioła przebywają wśród nas, ukryci, ale wciąż obecni, są naszą niewidzialną ochroną. Nazywają ich Nocnymi Łowcami. Nocni Łowcy przestrzegają praw ustanowionych w Szarej Księdze, nadanych im przez Razjela. Ich zadaniem jest chronić nasz świat przed pasożytami, zwanymi demonami, które podróżują między światami, niszcząc wszystko na swej drodze. Ich zadaniem jest również utrzymanie pokoju między walczącymi mieszkańcami podziemnego świata, krzyżówkami człowieka i demona, znanymi, jako wilkołaki, wampiry, czarodzieje i wróżki. W swoich obowiązkach są wspomagani przez tajemniczych Cichych Braci. Cisi Bracia mają zaszyte oczy i usta i rządzą Miastem Kości, nekropolią znajdującą się pod ulicami Manhattanu, w której leżą martwe ciała zabitych Nocnych Łowców. Cisi Bracia prowadzą archiwa wszystkich Nocnych Łowców, jacy kiedykolwiek żyli. Strzegą również Darów Anioła, trzech boskich przedmiotów, które anioł Razjel powierzył swoim dzieciom. Jednym z nich jest Miecz. Drugim Lustro. Trzecim Kielich. Od tysięcy lat Cisi Bracia strzegli Dary Anioła. I było tak aż do Powstania, wojny domowej, która niemal na zawsze zniszczyła tajemny świat Nocnych Łowców. I mimo że od śmierci Valentine`a, Nocnego Łowcy, który rozpoczął wojnę, minęło wiele lat, rany, jakie zostawił, nigdy się nie zabliźniły. Od Powstania minęło piętnaście lat. Jest upalny sierpień w tętniącym życiem Nowym Jorku. W podziemnym świecie szerzy się wieść, że Valentine powrócił na czele armii wyklętych. A Kielich zaginął... [1]

RECENZJA
Sporo czasu minęło, od kiedy czytałam „Miasto kości”, ale w końcu udało mi się wrócić do „Darów Anioła”. Pierwszy tom nawet mi się podobał, więc od drugiego oczekiwałam tylko by mnie nie zanudził i nie spełniło się, że następny zawsze zawodzi.

Valentine uciekł, Jace i Clary nie mogą być razem, bo dowiedzieli się, że są rodzeństwem. Na dodatek chłopak według Instytutu w Nowym Jorku nie nazywa się Wayland, a Morgenstern i za to został wrzucony do więzienia w Cichym Mieście, czyli miejscu odosobnienie dla Nocnych Łowców, którzy oczekują na przesłuchanie lub wykonanie kary. Trafił tam, ponieważ Nocni Łowcy obawiają się, że stoi on po stronie Valentine. Z kolei, Clary mieszka u Luke’a, który nadal jest dla niej jak ojciec. Ona i Simon próbują wieść normalne życie w Nowym Jorku, ale świat cieni nie pozwala im o sobie zapomnieć…

Muszę przyznać, że w drugi tom wchodziło mi się bardzo ciężko. Nie wiem czy to nie jest wina tego, że po pierwszym miałam miesiąc przerwy. Jednak będąc mniej więcej w połowie zaczęłam czuć się zaciekawiona. Pojawiło się więcej akcji, nowe postaci, które dodawały powieści charakteru. Podziwiam Clare za wyobraźnię, że nie pogubiła się w wykreowanym przez siebie świecie. Do tego trzeba ogromnego skupienia, żeby nie pomieszać nawet najdrobniejszego elementu, który zagorzałemu fanowi nie umknie. Ja wielkim fanem tej serii już wiem, że nie będę, więc niedociągnięcia w niuansach mogły mi umknąć.

Trochę byłam zawiedziona, ponieważ brakowało mi w tym tomie śmiesznych tekstów Jace’a. Było ich kilka, a w pierwszym tomie było ich zdecydowanie więcej, przez co całą pierwszą część się śmiałam. W otwierającej książce, czyli w „Mieście Kości” Clary tak mnie nie denerwowała. W tej miałam ochotę udusić ją gołymi rękoma. Wszędzie była pierwsza, a tak naprawdę najmniej mogła pomóc w walce, bo była zwykłą Przyziemną z krwią Nocnych Łowców, ale nigdy nie była szkolona w tym kierunku. Owszem posiadała pewne niezwykłe zdolności, ale w walce z demonami przydałaby się jakakolwiek umiejętność posługiwania się bronią. Jej ciągłe narażanie się było irytujące i ja się zastanawiam, jakim cudem Alec jej nie zabił?

Odniosłam wrażenie, że drugi tom był odrobinę słabszy od pierwszego. Nie jakoś znacząco, ale tak troszkę. Bardzo trudno szło mi wchodzenie w tę książkę. Trochę szkoda, bo sądziłam, że stanę się fanką tej serii, a już wiem, że będzie mi ona po prostu obojętna.

 „Jeśli naprawdę coś kochasz, nie starasz się zatrzymać tego na zawsze. Musisz temu czemuś pozwolić się zmieniać.”~ Cassandra Clare, Miasto popiołów, Warszawa 2009, s. 430.
OCENA: 6/10

Hejo! 
Ja się urlopuję, ale na tyle, że w zasadzie nadrabiam seriale, a książki leżą gdzieś z boku ;). Wcale mi to nie przeszkadza. Najważniejsze to robić wszystko w zgodzie ze sobą. 
Lecę gotować obiad :) 
Lady Spark

[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

sobota, 18 maja 2019

559. Camilla Läckberg - "Czarownica"


AUTOR: Camilla Läckberg
TYTUŁ ORYGINALNY: Häxan
SERIA: Saga o Fjällbace
TOM: Dziesiąty
TŁUMACZ: Inga Sawicka
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO:  Czarna Owca
OPIS
Zaginięcie czteroletniej Linnei z farmy koło Fjällbacki przywołuje tragiczne wydarzenie sprzed trzydziestu lat. Z tego samego miejsca zaginęła wtedy mała dziewczynka. Wkrótce jej ciało zostało znalezione w leśnym jeziorku. Do morderstwa przyznały się dwie trzynastolatki, które potem odwołały swoje zeznania. Sąd uznał je za winne. Jako nieletnie nie trafiły do więzienia. Jedna z nich mieszkała potem spokojnie w Fjällbace. Druga wróciła po latach, jako słynna hollywoodzka aktorka, aby zagrać w kręconym tam filmie o aktorce Ingrid Bergman.
Patrik Hedström i jego koledzy z komisariatu zaczynają szukać związku między obiema sprawami. Pomaga im Erika Falck, która właśnie pracuje nad książką o zbrodni sprzed lat… [1]

RECENZJA
Z ulgą przyjęłam fakt, że „Czarownica” jest ostatnim tomem z serii, jaki mi pozostał. Po najnowszą książkę autorki pod tytułem „Złota klatka” nie sięgnę. Wystarczy mi to, co dostałam przez dziesięć tomów „Sagi o Fjällbace”. Nie mam nawet pewności czy sięgnę po jedenastą część, bo zakończenie wątku Anny wskazuje, że ciąg dalszy nastąpi…

Z gospodarstwa koło Fjällbacki zaginęła czteroletnia Linnei. Trzydzieści lat temu z tego samego gospodarstwa również zaginęła czteroletnia Stella. Wtedy do morderstwa przyznały się dwie trzynastolatki, które potem odwołały zeznania. Jedna z nich dalej mieszkała w Fjällbace, a druga po latach wróciła do miasta jako hollywoodzka gwiazda, która ma zagrać główną rolę w filmie o Ingrid Bergman. Patrik i jego koledzy próbują znaleźć wspólny mianownik między tymi dwoma sprawami. Wsparciem dla nich jest jego żona Erika, która pracuje nad książką dotyczącą wydarzeń sprzed trzydziestu lat. Czy dwie nastolatki trzydzieści lat temu zabiły czteroletnią Stellę? Czy powrót jednej z nich po latach sprawiał, że też one odpowiadają za śmierć Linnei? Jaki związek jest między tymi dwiema sprawami? Patrik musi odgrzebać stare trupy, by dowiedzieć się prawdy.

W tej części autorka postanowiła nie robić z Eriki kogoś, kto na siłę próbuje pomóc policji, ale kogoś, od kogo policja tej pomocy potrzebuje. Cóż sprytny zabieg, ale dalej nie sprawił, że przekonałabym się do tej postaci, bo jej wieczne narzekanie na to, że nie ma czasu na pracę, że dzieci hałasują, że praca Patrika zawsze jest na pierwszym miejscu. Niestety jest policjantem i to w zasadzie nie jest jego praca, a służba dla państwa. Kiedy ją podejmował wiedział, na co się pisze, a ona, kiedy zostawała jego żoną i matką jego dzieci wiedziała, kim jest, więc jej narzekania są bardzo słabe. Na dodatek niech się cieszy, że zawsze, kiedy wpada na genialny lub nie pomysł ma, z kim zostawić córkę i synów. Zawsze pomocą służy albo siostra Anna albo teściowa.

Autorka znowu to zrobiła i mam wrażenie, że robi to z czystą premedytacją. Bertil Mellberg znowu pokazał się brakiem inteligencji i nie został za to ukarany w żaden sposób związany z jego pracą. Przecież ma swoich przełożonych, których powinno zainteresować to, co zrobił i do czego to doprowadziło. Złamał prawo! Camilla Läckberg już w kolejnej książce robi ten zabieg. Najpierw sprawia, że szef komisariatu wprowadza śledztwo w bagno i niby wyciąga z tego jakieś wnioski, ale w kolejnym tomie o tym zapomina. Dla mnie to jest bark konsekwencji. Naprawdę. To już gruba przesada.

Muszę przyznać, że znowu jestem rozczarowana. Jestem rozczarowana próbą połączenia wątków z przeszłości z tymi z teraźniejszości. Naprawdę spodziewałam się czegoś innego i to, co ja podejrzewałam od pewnego momentu książki byłoby lepsze niż to, co zaserwowała nam autorka – nawet, jeśli byłoby to za bardzo przewidywalne. Łączenie sprawy Linnei, Stelli i Ellin, która żyła w 1672 było dla mnie już mocno przesadzone. Historia Ellin i palenie czarownic jest interesujące, ale to jak autorka próbowała połączyć to z teraźniejszością dla mnie jest już za mocno naciągane.

Läckberg już w kilku książkach poruszała wątki polityczne. Na jej tapecie głównie są ludzie z partii politycznej Przyjaciele Szwecji a także imigranci oraz kwestie rasistowskie. Nie będę rozwijać tego punktu za bardzo, bo uważam, że poglądy polityczne są indywidualną sprawą każdego z nas, ale to jak został poprowadzony ten wątek w „Czarownicy” sprawia, że nie do końca chce mi się wierzyć w to, że ta powieść została dobrze przyjęta w Szwecji. Oczywiście nie mam, co do tego pewności i to zaznaczam, ale po prostu w obliczu zamachów, które są na całym świecie pokazywanie tego wątku w takim świetle mnie nie zachęciło za bardzo do czytania.

Naprawdę cieszę się, że to koniec tej serii, że nie ma dalszych tomów, że mogę o niej zapomnieć albo raczej próbować zapomnieć. Na początku naprawdę byłam dobrze nastawiona, bo w końcu obiecywano mi Larssona w spódnicy. Niestety nie dostałam nawet jego namiastki. „Czarownica” nie jest wcale fenomenalna. Jest średnia. Bardzo średnia.
"Wiedział też, że ludzie chcą prostych rozwiązań i odpowiedzi. Problem w tym, że proste odpowiedzi rzadko są prawdziwe, bo rzeczywistość jest zwykle bardziej złożona, niż byśmy chcieli." ~ Camilla Läckberg, Czarownica, Warszawa 2017, s. 316.
OCENA: 6/10
Ogólna ocena serii: 6!
Ofiara losu - 5/10
Syrenka - 7/10
Latarnik - 6/10
Czarownica - 6/10
Hej! 
W końcu koniec! W końcu "Saga o Fjallbace" została zakończona. Jeszcze  tylko jeden post w przyszłym tygodniu, w którym podsumuję to wszystko i będziemy mogli pożegnać tę serię. 
Słonecznego dnia! 
Lady Spark
[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 10 kwietnia 2019

562. Camilla Läckberg - "Latarnik"


AUTOR: Camilla Läckberg
TYTUŁ ORYGINALNY: Fyrvaktaren
SERIA: Saga o Fjällbace
TOM: Siódmy
TŁUMACZ: Inga Sawicka
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Czarna Owca

OPIS
Jasna, letnia noc. Młoda kobieta wskakuje do samochodu. Chwyta kierownicę w zakrwawione dłonie. Wraz z synkiem ucieka do jedynego znanego jej bezpiecznego miejsca, na wyspę Gråskär nieopodal Fjällbacki. Kilka dni później w swoim mieszkaniu zostaje zamordowany Mats Sverin, człowiek rzetelny i powszechnie lubiany, który po latach nieobecności powrócił do Fjällbacki, by zostać szefem gminnego wydziału finansów. Inspektor Patrik Hedström i policja w Tanumshede prześwietlają jego przeszłość i na jaw wychodzą rozmaite tajemnice. Okazuje się, że mężczyzna przed śmiercią odwiedził Gråskär, nazywaną przez okolicznych mieszkańców Wyspą Duchów – nawiedzoną przez umarłych, którzy mają coś do przekazania żywym… [1]

RECENZJA
W siódmy tom „Serii o Fjällbace” wchodziłam z trochę większymi nadziejami niż w poprzednie, bo „Syrenka” naprawdę była dobrą pozycją. Na dodatek wątek obyczajowy głównych bohaterów skończył się w sposób dość nieoczekiwany i musiałam, czym prędzej poznać jak potoczą się dalej losy Patrika i Eriki.

Muszę sobie pozwolić na małe zdradzenie zakończenia poprzedniego tomu, czyli „Syrenki”, ale to będzie dotyczyło tylko wątku obyczajowego, czyli sfery prywatnej postaci. Na ostatnich stronach „Syrenki” przeczytaliśmy, że Patrik miał zapaść i wylądował w szpitalu, a Erika i jej siostra Anna (obie będące w zaawansowanych ciążach) uległy wypadkowi samochodowemu, który spowodowała pijana kobieta. Dla Eriki wypadek nie skończył się tragicznie, bo w zasadzie nie ucierpiała w nim, a jej synkom nic się nie stało, a po odbyciu koniecznej dla wcześniaków hospitalizacji mogła je zabrać do domu. Anna nie miała tyle szczęścia. Jej synek zmarł. Kobieta jest w ciężkiej depresji, a jej związek z ojcem dziecka jest na skraju przepaści. Wszystkie siły Eriki i Patrika w wolnym czasie są skierowane na Anne i pomoc w uporaniu się z dramatem, który przeszła. Patrik po długim zwolnieniu wraca do pracy w policji. Od razu na wejściu dostaję sprawę zamordowania Matsa Sverina. Kto zabił szanowanego dyrektora finansowego gminy? Co wspólnego ma z tym jego wizyta w Gråskår na kilka dni przed śmiercią? Co ukrywa młoda kobieta, która się tam ukrywa wraz z synkiem? Jakie tajemnice skrywał w sobie zamordowany? Na te i inne pytania musi znaleźć odpowiedź Patrik i jego ekipa.

Pierwszy raz w historii całej serii Erika naprawdę nie była zbyt wścibska i nie wtykała nosa w śledztwo męża. Trzymała się z boku – pewnie ze względu na bliźnięta, którymi musiała się opiekować. Ta Erika naprawdę mi się bardzo podobała. To, w jakiej sytuacji się znalazła pod koniec książki uważam, że było dziełem nieszczęśliwego wypadku, a nie jej wścibstwa. Uważam, że chciała wtedy dobrze i nie miała wcale w planach niczego więcej niż pomoc. Wątek prywatny postaci był bardzo, ale to bardzo smutny i wyczuwałam te emocje. Było mi bardzo żal Anny, bo najpierw była ofiarą przemocy domowej, a teraz, gdy od kilku tomów wszystko szło w dobrym kierunku los znowu podciął jej skrzydła. Jestem naprawdę bardzo ciekawa jak dalej potoczy się jej związek z Danem. W sferze kryminalnej to dalej akcja toczyła się dość leniwie i policjanci bardzo powoli wpadali na kolejne ślady, a w zasadzie przez większość książki kręcili się w miejscu niczym bąki dla dzieci. Chociaż jestem wstanie to zrozumieć, bo naprawdę z tego, co się dowiadywali o zamordowanym trudno było cokolwiek wyciągnąć, a już tym bardziej coś, co mogłoby im pomóc w śledztwie. Znowu został poruszony bardzo ważny temat społecznie, a mianowicie: przemoc domowa. Niby tak wiele się o niej mówi, niby akcje, które mają uświadamiać kobietom, że nie mogą się pozwolić tak traktować, ale dalej wiele z nich pozwala, aby „ukochany” je bił. Nie podobało mi się, że jeden z wątków nie został dokończony, trochę urwany w końcówce i muszę się tylko domyślać jak to wszystko się skończyło.

Muszę przyznać, że wcale nie jest to najgorsza książka tej autorki jak sugerowało mi wiele recenzji „Latarnika”. Dalej uważam, że do tej pory najgorszą częścią była „Ofiara losu” i zdania szybko chyba nie zmienię. „Latarnik” był przyzwoity i na poziomie pierwszego tomu. Czytało się książkę dobrze i w miarę szybko i nie odczuwałam zbytniego znużenia tematem.

Nie mam szczególnych uczuć po przeczytaniu tej książki. Nie odczuwałam zdenerwowania, jak po przeczytaniu „Ofiary losu”, że jest tak źle, że chyba gorzej być nie może, ani również nie jestem zachwycona jak po „Kamieniarzu”. Jest przeciętnie, a ja już wolę to niż źle w wykonaniu Läckberg.
OCENA: 6/10
[1] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 19 stycznia 2019

550. Camilla Läckberg - "Księżniczka z lodu"


AUTOR: Camilla Läckberg
TYTUŁ ORYGINALNY: Isprinsessan
SERIA: Saga o Fjällbace
TOM: Pierwszy
TŁUMACZ: Inga Sawicka
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Czarna Owca

OPIS
Gdy w spokojnym miasteczku Fjällbacka na zachodnim wybrzeżu Szwecji zostaje znaleziona martwa Alexandra Wijkner, wszystko wskazuje na to, że popełnia samobójstwo. Matka kobiety ma jednak wątpliwości i prosi przyjaciółkę córki z dzieciństwa pisarkę Erikę Falck, żeby przyjrzała się tej tragedii. Erika wspólnie z Patrikiem Hedstömem, kolegą z młodzieńczych lat, a obecnie policjantem, próbują rozwikłać sprawę. Wkrótce zaczynają podejrzewać, że śmierć Alex ma związek z mroczną tajemnicą z przeszłości.  [1]

RECENZJA
„Czarna Seria” Wydawnictwa Czarna Owca jest dość popularna. Włączana do tej serii jest w dużej mierze literatura skandynawska, a dokładniej kryminały i thrillery. Do tej pory ze skandynawskiej literatury poznałam cykl „Millennium” Stiega Larsona, więc w końcu postanowiłam zapoznać z drugą popularną serią z tego regionu, czyli z twórczością Camilli Läckberg.

Na zachodnim wybrzeżu Szwecji jest spokojne miasteczko Fjällbacka, gdzie każdy każdego zna. Pewnego dnia w jednym z domów zostaje znaleziona martwa Alexandra Wijkner. Wiele wskazuje na samobójstwo, jednak są osoby, które w to nie wierzą. Należy do nich Erika Falck, która przyjaźniła się z Alex w dzieciństwie, ale ich kontakt urwał się, gdy zamordowana wraz z rodzicami wyprowadziła się do Göteborga. Erika postanawia rozwiązać sprawę morderstwa przyjaciółki z dawnych lat, a pomaga jej w tym dawny adorator, a obecny policjant Patrik Hedstöm. Jakie tajemnice skrywała Alex? Czy kochała swojego męża? Jakie miała stosunki z młodszą siostrą Julią? Co ma wspólnego z Alex lokalny pijak o wielkim talencie malarskim? I przede wszystkim, kto zabił? Na te pytania Erika i Patrik muszą dopiero znaleźć odpowiedź.

O postaciach słów kilka… Erika mnie nie denerwowała. Była raczej osobo twardo stąpającą po ziemi i wiedzącą, czego chce. Dlatego nie mogła zrozumieć, dlaczego jej siostra Anna jest ze swoim mężem Lucasem. Ten człowiek to niezrównoważony psychopata. Bardzo mnie denerwował i najchętniej nakopałabym mu do czterech liter. Z klei Patrika oceniam, jako ciepłe kluchy. Jakoś nie pasuje mi na książkowego bohatera policjanta, który zapada w pamięć i człowiek go lubi. Jest nijaki, bezbarwny. Możliwe, że w kolejnych tomach się chłopak trochę rozkręci. Pozostali bohaterowie to postaci ciekawe, ale to, co zauważyłam, że posiadają sporo cech negatywnych. Nie miałam żadnego punktu zaczepienie żeby kogoś jakoś bardzo polubić. Mimo to książkę czyta się dobrze i przyjemnie.

Muszę przyznać, że książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie mogłam się od niej oderwać. Owszem jest coś, co mnie trochę denerwowało, a nawet odrobinę bardziej niż trochę. Nie podobały mi się relacje ukazane między Eriką i Patrikiem. Po prostu lepiej dla serii byłoby gdyby autorka ukazała ich, jako parę przyjaciół z dzieciństwa, a nie dwójkę napalonych na siebie ludzi.

Zauważyłam, że autorka nie trzyma się konsekwentnie raz przyjętej linii, co jest trochę przykre. Erika jest autorką biografii wiec kokosów nie zarabia (co jest podkreślone kilka razy w książce), ale na kolację z Patrikiem kupuje kawior, który jak wiemy trochę kosztuje. W jednym z akapitów Läckberg pisze, że Erika mistrzynią w kuchni nie jest, ale daje sobie radę z gotowaniem prostych potraw, a po chwili serwuje danie jak z pięciogwiazdkowej restauracji.

Skoro było kilka minusów to, co sprawiło, że połknęłam tę książkę? Otóż fabuła! Byłam nią zachwycona i chciałam ciągle czytać i czytać. Pomysł to zdecydowanie coś, co ratuje tę książkę przez większość stron. Niestety zakończenie mnie rozczarowało. Spodziewałam się czegoś bardziej drastycznego, czegoś mrożącego krew w żyłach.

Myślę, że „Księżniczka z lodu” to dobry pierwszy tom. Nie fenomenalny, ale dający nadzieję na to, że autorka w pozostałych książkach zachwyci i zaskoczy czymś wielkim. Będąc blisko zakończenia chciałam dać mocną siódemkę, ale czytając rozwiązanie mój entuzjazm opadł i czułam się rozczarowana i trochę oszukana… Zdecydowałam się dać szóstkę, bo wierzę, że w kolejnych tomach autorka może mnie jeszcze pozytywnie zaskoczyć.

"Wspólne zamieszkanie, zaręczyny, ślub, dzieci, a potem wiele nakładających się na siebie powszednich dni. Aż któregoś dnia spojrzą na siebie i odkryją, że razem dożyli starości. To przecież niezbyt wygórowane życzenie." ~ Camilla Läckberg, Księżniczka z lodu, Warszawa 2012, s. 324.
OCENA: 6/10

Zapraszam Was na okres szwedzkiego kryminału na blogu ;). Właśnie kończę tę serię. Zostały mi 2 tomy, więc czas najwyższy wrzucać ich recenzję :)
Pozdrawiam,
Lady Spark
[1] Opis pochodzi z okładki książki

piątek, 4 stycznia 2019

547. Cecelia Ahern - "Pora na życie"


AUTOR: Cecelia Ahern
TYTUŁ ORYGINALNY: The Time Of My Life  
TŁUMACZ: Barbara Jaroszuk
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Świat Książki
OPIS
Lucy Silchester mieszka z kotem w wynajętej kawalerce, wykonuje niesatysfakcjonującą pracę, coraz bardziej oddala się od swoich bliskich i nieustannie kłamie, wstydzą się nagłych i niekorzystnych zmian w swoim życiu. Pewnego dnia, po powrocie pracy, znajduje na podłodze złotą kopertę, a w niej zaproszenie. Na spotkanie z Życiem. Swoim.
Brzmi to może dziwnie, ale Lucy czytała o całej sprawie w jakimś czasopiśmie. Tak czy owak nie potrafi ustalić daty spotkania – jest zbyt zajęta narzekaniem na pracę, wystawianiem do wiatru znajomych i unikaniem rodziny. Jaj życie nie jest tym, czym się wydaje. Podobnie jak niektóre z dokonanych przez nią wyborów i opowiedzianych historii. Kiedy poznaje mężczyznę, który przedstawia się, jako jej Życie, powtarzanym z uporem półprawdom grozi kompromitacja. Lucy musi nauczyć się mówić prawdę o tym, co jest dla niej naprawdę ważne. [1]

RECENZJA
Po przeczytaniu „Love, Rosie” (inny tytuł „Na końcu tęczy”) wiedziałam, że prędzej czy później znowu zapoznam się z twórczością Ceceli Ahern. I biorąc się za czytanie „Pory na życie” wiedziałam, że będą tylko dwa wyjścia: albo będę zachwycona albo książka będzie rozczarowaniem miesiąca. Mimo to z wielką chęcią i ochotą zabrałam się za czytanie.

Główna bohaterka powieści „Pora na życie” jest Lucy Silchester. Ma kota o imieniu Pan Pan (dlaczego tak? Tego dowiecie się jak przeczytacie książkę). Mieszka w wynajętej kawalerce. Od trzech lat nie jest ze swoim chłopakiem. Lucy jest też nagminną kłamczuchą. Kłamie w każdej chwili swojego życia. Śmiem stwierdzi, że nawet, kiedy śpi to kłamie. Pewnego dnia dostaje list z zaproszeniem na spotkanie swojego Życia…

Dobra przyznam się, że ja i Lucy kompletnie się nie polubiłyśmy. Bardzo mnie irytowała tym swoim marudzeniem i zachowaniem. Nie umiała sama siebie ogarnąć. Nie zdawała sobie sprawy, że swoimi kłamstwami i ucieczkami rani nie tylko innych, ale przede wszystkim siebie. W życiu plecie się różnie i ja to wiem, ale Lucy sama rujnowała swoje, gdy uważała się za wiecznie nieszczęśliwą i niezrozumianą przez świat.

Był jeden moment, kiedy solidaryzowałam się z Lucy. Jej sytuacja z tatą była okropna. Trochę ją rozumiem, bo ja też walczę z tatą, żeby akceptował moje wybory, że to ja muszę przeżyć swoje życie. I owszem nie jestem jeszcze obrzydliwie bogata (i w sumie wątpię, żebym kiedykolwiek była), nie mam nieziemsko przystojnego i bogatego faceta (w to też w sumie wątpię, że taki egzemplarz mi jest pisany, ja tam się zadowolę zwykłym, normalnym mężczyzną – jakby, kto pytał), że zamiast znaleźć normalną pracę byłam na stażu (szukałam cały czas pracy, ale to wcale nie jest takie proste, a ja miałam kredyt do spłacenia, więc lepszy staż niż nic). Rozumiałam to, gdy jej własny ojciec powiedział jej prosto z mostu, że go zawiodła, że marnuje swoje życie i hańbi jego nazwisko. Było mi jej wtedy żal. Owszem w pewnej kwestii miał rację, bo Lucy zachowała się nieodpowiedzialnie, ale wieczne wypominanie też nie jest niczym dobrym.

Ogólnie doceniam pomysł Ahern. Motyw na spotkanie własnego życia jest dla mnie bardzo oryginalny, ale nie twierdzę, że chciałabym spotkać swoje Życie w postaci mężczyzny z krwi i kości. Za takie atrakcje to ja serdecznie podziękuję. To nie na moje nerwy, bo Życie Lucy było dość upierdliwe, więc myślę, że moje nie byłoby wiele lepsze.

Spodziewałam się, że zostanę wciągnięta w książkę, a ja czuję się trochę rozczarowana. Oczekiwałam czegoś więcej. Po prostu brakowało mi w książce tego czegoś, co by ją zdefiniowało. Ja po prostu wiem, że pod koniec roku jak będę tworzyła podsumowanie to patrząc na tytuł będę zastanawiała się, o czym ona była. No trudno, może inne pozycje Ahern bardziej mnie zadowolą.

"Nigdy tak naprawdę nie przestaniesz pamiętać o czymś, co zrobiłeś, choć, jak dobrze wiesz, nie powinieneś. Takie rzeczy pałętają się w twojej świadomości, snują się po jej obrzeżach niby złodziej przeprowadzający rekonesans przed skokiem. Widujesz je, jak teatralnie czają się obok w pasiastej czerni i bieli i chowają za skrzynką pocztową, gdy znienacka się odwracasz, by stawić im czoło." ~ Cecelia Ahern, Pora na życie, Warszawa 2014, s. 9.
OCENA: 6/10
Daję Wam jedną ze starszych recenzji jakie posiadam. Chciałam wrzucić dziś podsumowanie roku, ale niestety nie wyrobiłam się, więc w przyszłym tygodniu z pewnością je dostaniecie. 
Od jakiej lektury zaczęliście rok 2019? Ja od "Syrenki" Camilli Lackberg ;) 
Całusy
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

niedziela, 23 grudnia 2018

545. Natalia Sońska - "Uwierz w miłość, Calineczko"


AUTOR: Natalia Sońska  
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO: Czwarta Strona
OPIS
Usiądź wygodnie, zrelaksuj się i weź do ręki niezwykłą opowieść o Mai, która pozostaje wierna swoim marzeniom niczym baśniowa Calineczka…
Nie ma nic wspanialszego niż dwie bratnie dusze, które spotykają się po latach. Chciałoby się wykrzyknąć, że miłość zawsze znajdzie właściwą drogę. Ktoś jednak ma inne plany niż główna bohaterka. Były narzeczony oraz nadopiekuńcza ciotka usiłują po swojemu ułożyć życie dziewczyny…
Czy świąteczny czas okaże się jednak dla Mai łaskawy? Przekonaj się, że małe cuda są możliwe – wystarczy w nie tylko uwierzyć. [1]

RECENZJA
Ostatnia świąteczna pozycja w roku 2018 to „Uwierz w miłość, Calineczko”. Po „Zakochaj się, Julio” czułam, że ja i Natalia Sońska możemy się polubić. Jednak czy jej najnowsza powieść nie okaże się najsłabsza z całego trio, które czytałam? Przekonajcie się sami.

Maja wraz z ciotką mieszkają w Zakopanem. Dziewczyna wychowywała się w domu dziecka, bo w latach 90. niezamężnej kobiecie – jaką była i jest jej ciotka Rozalia – nie było dane stać się dla siostrzenicy nawet rodziną zastępczą. Matka zostawiła Majkę bez słowa rok po porodzie i zniknęła z jej życia oraz swojej siostry. Ciotka uparcie próbuje połączyć młodą dziewczynę z jej wieloletnim przyjacielem Bartkiem, ale tę dwójkę oprócz przyjaźni nic nie łączy. Maja mimo dzieciństwa spędzonego w domu dziecka jest osobą pozytywnie patrzącą na życie. Nie rozpacza z byle powodu, ale poważne rozmowy są dla niej ogromną traumą, bo przywołują wspomnienia z bidula. Maja pewnego dnia poznaje Wojtka, który jest wnukiem bardzo sympatycznej pani Anieli, którą poznaliśmy już w dwóch poprzednich książkach. Czy nasza Calineczka uwierzy w miłość i się zakocha? Czy Bartek na pewno jest dla niej tylko przyjacielem?

Maję polubiłam, bo jest osobą trochę podobną do mnie. Wojtek był kreowany na takiego złego chłopca, ale autorce kompletnie to nie wyszło. Czy będę go pamiętać? Możliwe, że tak, bo z całej trójki postaci męskich, czyli: Michała z „Obudź się, Kopciuszku”, Jakuba z „Zakochaj się, Julio” to właśnie Wojtek miał najwięcej wyrazistości, ale też nie na tyle, aby powalić mnie swoją męskością i żebym wzdychała do niego dniami i nocami.

Powiem tak, od razu wiedziałam, że ta książka jest najgrubsza z całej trójki i niestety obawiałam się, że będzie mocno przegadana. I była przegadana. Dużo opisów, które nic nie wnosiły i które wydłużały tylko fabułę. Może nie było by to tak drażniące, gdyby opisy przemyśleń dotyczyły też tego, co dzieje się w głowie Wojtka, a poznawaliśmy tylko i wyłącznie stronę Majki i po prostu w pewnym momencie było tego już za dużo. Na dodatek trochę opis mi nie gra z całością książki, bo wiecie jest mowa o byłym narzeczonym, który w zasadzie się nie pojawia. Jasne potem wyjaśnia się, kim jest ten były narzeczony, ale żebym Wam nie spolerować to nic więcej nie powiem. Po prostu jest to niezgodność, która mnie denerwuje, bo bardzo przykładam uwagę do tego czy opis na okładce odpowiada treści książki po jej przeczytaniu.

Za rok o tej porze nie będę pamiętać o tej książce, co mnie smuci. Dobrze się bawiłam, ale nie trafi na półkę „ulubione”, a raczej „do sprzedania”.

"Tak, we dwoje wszystko było łatwiejsze, jaśniejsze i mniej uciążliwe. Problemy rozkładały się na dwoje, a szczęście mnożyło razy dwa." ~ Natalia Sońska, Uwierz w miłość, Calineczko, Poznań 2018 s. 235.
OCENA: 6/10

Korzystając z okazji chciałabym złożyć Wam najserdeczniejsze życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia. 
Niech te święta będą jak zawsze magiczne, spędzone w gronie najbliższych Waszemu sercu osób, aby przez ten czas na Waszych twarzach gościł uśmiech. 
I oczywiście życzę Wam dużo książków pod choinką! 
Znalezione obrazy dla zapytania choinka świąteczna

[1] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 15 grudnia 2018

543. Natalia Sońska - "Obudź się, Kopciuszku"


AUTOR: Natalia Sońska  
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Czwarta Strona

OPIS
Czy widzisz, jak śnieg skrzy się za oknem? Zaparz herbatę, otul się kocem i zakochaj się w zimie.
Alicja jest samotną, młodą lekarką, która całkowicie poświęca się swojej pracy. Zamknięta w sobie i wycofana stroni od towarzystwa ludzi. I chociaż z pozoru wydaje się twarda i nieprzystępna, tak naprawdę skrycie marzy o miłości.
Jej życie zmienia się, gdy przyjaciele Alicji zabierają ja do Zakopanego. Tam, podczas sylwestrowej nocy, poznaje jego – przystojnego ratownika TOPR. Ku jej zaskoczeniu w towarzystwie Michała czuje się nad wyraz dobrze. Jej myśli przestają obsesyjnie krążyć wokół pracy, a zaczynają skupiać się na mężczyźnie, który staje się kimś więcej niż zwykłym znajomym.
Czy Alicja obudzi się ze snu i zawalczy o miłość? [1]

RECENZJA
Nie wiem, czemu ubzdurałam sobie, że ta książka Natalii Sońskiej dzieje się w okresie świąt Bożego Narodzenia. Tak nie jest, ale jest skrzący się śnieg i dużo ciepła, więc myślę, że również ona da radę wprowadzić nas w atmosferę nadchodzących świąt.

Alicja jest lekarką w krakowskim szpitalu. Uwielbia swoją pracę i spędza w niej każdą wolną chwilę. Dodatkowy dyżur za koleżankę w Wigilię? Ala jest pierwsza żeby zastąpić kolegów. Nasza główna bohaterka postępuje tak, bo jest osobą bardzo zamknięta w sobie i zawieranie nowych znajomości przychodzi jej z trudem. Ma grupkę starych przyjaciół, ale również z nimi spotyka się od wielkiego dzwonu. Jakimś cudem daje się im namówić na Sylwestra w Zakopanem. Ten jeden wyjazd sprawia, że dawna Ala, która uwielbiała się śmiać i dobrze bawić próbuje wydostać się ze skorupy. Czy Kopciuszek obudzi się na czas?

Alicję otacza grono przyjaciół. Najbliższą osobą z tej paczki jest Przemek, który jest homoseksualistą. Polubiłam go, bo naprawdę martwił się o kobietę i szczerze mówił jej to, co myśli, ale robił to w sposób przystępny. Z kolei Monika za każdym razem, gdy główna bohaterka robiła coś, czego ta nieakceptowana od razu się na Alę obrażała i trochę podburzała resztę grupy przeciwko lekarce. Warto kilka słów wspomnieć o Michale. Polubiłam go, ale nie jest typem bohatera, który zapadnie w moje serce.

Książka ma przesłanie. Każdy z nas ma szanse na szczęście, odrzucenie przeszłości, ale należy sobie dać na to szansę. Nie warto zamykać się w swoim świecie, bo można przegapić szczęście i miłość.
Za kilka miesięcy nie będę pamiętać o tej parze i ich historii. To trochę smutne, ale takie są realia. Ta książka to dobry relaks na wieczór po ciężkim dniu w pracy i nic więcej. Historia, jakich wiele na rynku wydawniczym, ale ubrana w inne wydarzenia. Plus za to, że dobrze się czytało.

Ogólnie książkę czytało mi się dobrze. Na początku byłam bardzo ciekawa jak potoczy się historia Alicji i Michała, a także, dlaczego dziewczyna zerwała kontakt z ojcem. Natalia Sońska miała dobry pomysł na całą powieść, ale w pewnym momencie nie potrzebnie zaczęła to wszystko przedłużać. Pewne przeszkody, jakie stawiała przed Alą i Michałem były zbędne i prowadziły do tego, że zaczynałam się nudzić i irytować.

"Zza najcięższych chmur również można dostrzec słońce, a nawet, jeśli towarzyszy mu rzęsisty deszcz, zawsze pozostaje barwna, pocieszająca tęcza. Trzeba tylko chcieć ją zauważyć." ~ Natalia Sońska, Obudź się, Kopciuszku, Poznań 2016 s. 161.
OCENA: 6/10

Ostatnio mocno zaniedbałam Wasze blogi :(. Przepraszam, ale dzieje się u mnie sporo... i chyba będzie działo się jeszcze więcej, ale oczywiście na plus ;). Mam nadzieję, że jednak uda mi się codziennie zaglądać do Was :). Będę się starała ;)
Pozdrawiam,
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 13 sierpnia 2018

529. "Bandyci z Armii Krajowej", czyli ciemna strona polskiej historii


AUTOR: Wojciech Lada
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO:  Znak Horyzont

OPIS
Mieli bronić Polski. A bronili swoich interesów. Poznaj prawdziwą historię tych, którzy źle zrozumieli słowo „Ojczyzna”.
Prawda nie zawsze jest wygodna. Armia Krajowa zapisała wspaniałą kartę w historii Polski. Ale jak w życiu – także w AK – były czarne owce. Antysemici. Zdrajcy. Mordercy. Zwyrodnialcy. Złodzieje. Duzi chłopcy, którzy chcieli pobawić się w wojnę. Zabijać i zarobić.
Ale bandyci nie byli bezkarni. Nawet, gdy Państwo nie istniało, działały podziemne sądy. Wykonywano wyroki. Likwidowano konfidentów. Armia Krajowa czyściła swoje szeregi ze zdrajców. Czasem oznaczało to śmierć niewinnych osób.
Gdzie jednak kończy się patriotyzm, a zaczyna zwyczajny bandytyzm? [1]

RECENZJA
„Bandyci z Armii Krajowej” – już sam tytuł wzbudza pewne kontrowersje. Armia Krajowa w naszym kraju jest traktowana jak bohaterowie (i słusznie moim zdaniem). Zdecydowałam się na tę książkę tylko po to, aby sprawdzić czy Wojciech Lada nie chce po prostu wzniecić burzy z niczego.
To, co należy zaznaczyć na początku tej recenzji to fakt, że jestem skłonna uwierzyć, że w szeregach AK były również czarne charaktery, bo Ne było, nie ma i nigdy nie będzie na świecie armii, która będzie miała w 100% członków dobrych lub złych. Pamiętajmy, że nie każdy Niemiec w III Rzeszy był potworem, ale również nie wszyscy Polacy w trakcie II wojny światowej byli dobrze, bo i byli tacy, którzy współpracowali z Niemcami i sprowadzali śmierć na innych swoich rodaków.

Zacznę od okładki, bo według mnie jest bardzo klimatyczna i idealnie nadaje się do tego typu publikacji. Również w środku utrzymany jest klimat okładki, co bardzo cenię i uznaję za ogromny plus książki. Mamy też wiele zdjęć, a to, czego nie mogę zarzucić autorowi to, że brakuje przypisów i bibliografii. To wszystko jest, co wybija mi z ręki argument, że informacje w książce są wyssane z palca. Przypisy są na każdej stronie, a obszerna bibliografia na końcu książki.

Autor poruszył bardzo ważny temat i trochę włożył kij w mrowisko. Jednak nie można mu zarzucić, że nie włożył w swoją książkę pracy, bo znalezienie wszystkich materiałów, zebranie ich w całość, a także ułożenie było z pewnością trudnym procesem i bardzo wymagającym. Zwłaszcza, że nie mówi się dużo o ciemnej stronie Armii Krajowej, o tym jak jej członkowie sami skazywali ludzi na śmierć bez wyroków z góry. Lada pokazał w swojej książce, że po prostu nie każdy mężczyzna jest gotowy do bycia żołnierzem. Wielu z nich nie dawało rady psychicznie, bo wojna zmieniała w nich wszystko. Chociaż początkowo Armia Krajowa miała być niewielką organizacją w końcu zaczęła się rozrastać do tego stopnia, że dowódcy, który stali na najwyższym szczeblu nie byli wstanie kontrolować licznych mniejszych jednostek.

Książka Wojciecha Lady pokazuje, że wojna zmienia w człowieku wszystko, a tylko nieliczni z jej uczestników byli urodzonymi żołnierzami. Pokazuje również, że w każdym człowieku w sytuacji zagrożenia życia, a wojna do takich należy, chce po prostu przeżyć i zrobi wszystko, żeby żyć.
Ciężko mi się czytało, bo tematyka do lekkich nie należy, ale również momentami czułam się znudzona. Nie mogłam się też pozbyć wrażenia (mam nadzieję, że mylnego), że książkę napisano, aby wzbudziła sensację i to uczucie towarzyszyło mi przez całą książkę.

OCENA:  6/10

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Znak Horyzont


Powoli wracam na odpowiednie tory na blogu, więc jeszcze odrobina cierpliwości :) 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 6 sierpnia 2018

528. Historia "Braci Kliczko"


AUTOR: Leo G. Linder  
TYTUŁ ORYGINALNY: Die Klitschkos. Biografie
TŁUMACZ: Norbert Młyńczak, Sergiusz Lipnicki, Urszula Szymanderska
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Feeria  

OPIS
Pochodzący z Ukrainy bracia, będący w centrum zainteresowania całego świata, stanowią swego rodzaju fenomen zarówno w sporcie, jak i w życiu społecznym. Nieczęsto profesjonalny bokser ma jednocześnie atrybuty intelektualne i charyzmę, pozwalające na aktywne zaangażowanie w życie publiczne i polityczne na najwyższym szczeblu.
Duża część książki – jak i życia bohaterów – jest poświęcona boksowi, w którym obaj odnieśli olbrzymie sukcesy. Godne uwagi są także rozdziały poświęcone ich działalności społeczno-politycznej. Ma to wyjątkowe znaczenie właśnie teraz, gdy Witalij Kliczko zaznacza wyraźnie swoją obecność na mapie dramatycznych wydarzeń na Ukrainie. [1]

RECENZJA
Lubię oglądać sport. Siatkówka, tenis, piłka ręczna, snooker czy też boks i wiele innych. Nazwisko Kliczko pojawiło się w moim życiu dużo wcześniej niż pisałam pracę magisterską, ale w tym okresie przewijało się ono najczęściej, bo pisałam o sytuacji na Ukrainie. Dlatego, gdy nadarzyła się okazja postanowiłam kupić biografię braci i dowiedzieć się czegoś więcej.

Nie było też tak, że przed pisaniem pracy nie wiedziałam, kim są bracia Kliczko. Nazwisko obijało mi się o uszy, więc coś tam googlowałam. Kupując biografię jednak chciałam dowiedzieć się czegoś więcej niż informacje wyczytane w Internecie. Poznajemy życie dwóch braci od najmłodszych lat, a w zasadzie nawet od najmłodszych lat ich ojca. Przechodzimy przez wszystkie etapy ich życia. Tułacze życie, bo ojciec wojskowy, co chwila był przenoszony w inne miejsce, wybuch w Czarnobylu, początki kariery w sporcie, złoto Władimira w Atlancie i przejście na zawodowstwo, co daje im światową sławę.

Czy biografia mnie zaskoczyła czymkolwiek? Nie bardzo. Sytuację polityczną na Ukrainie znałam, więc trochę mnie nużyły wywody o polityce i rozpadzie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Dla czytelnika, który nie byłby w tym zorientowany jak powstała Ukraina i jak działała po 1991 roku te wszystkie informacje będą przydatne. Tak samo informacje o życiu braci, ścieżce ich kariery mnie nie zaskoczyły. To wszystko znalazłam wcześniej w Internecie. Dla mnie ta biografia nie była niczym odkrywczym, więc trochę się na niej zawiodłam.

Swoją uwagę, gdy zorientowałam się, że nowinek żadnych nie dostanę skupiłam na Witaliju, który po zakończeniu kariery postanowił zostać politykiem. Ja w mediach odebrałam jego obraz, jako człowieka, który wie, czego chce i w jakim kierunku ma iść Ukraina. Z kolei autor bardzo krytykował jego polityczne życie, wykazywał, że nie jest to jego świat, że nie do końca go rozumie. Nie do końca przekonał mnie do swojego zdania, ale z pewnością poszukam więcej informacji na ten temat, aby móc wyrobić swoje zdanie.

Czy polecam? Osobom, które chcą poznać braci, bo wcześniej o nich nie słyszeli: tak. Ci z Was, którzy mają o nich podstawową wiedzę będą rozczarowani podobnie jak ja i to może zaważyć na ocenie tej książki. 

"Nie wolno zapominać o marzeniach, trzeba je brać na serio." ~ Leo G. Linder, Bracia Kliczko. Biografia, Łódź 2014, s. 22.
OCENA: 6/10

Dobra, ale przyznawać się natychmiast: kto zabrał weekend?! 

[1] Opis pochodzi z ze strony wydawnictwa