AUTOR: Leonie Swann
TYTUŁ ORYGINALNY: Ein Schaf-Thriller
SERIA: Sprawiedliwość owiec
TOM: Drugi
SERIA: Sprawiedliwość owiec
TOM: Drugi
TŁUMACZ: Maciej
Nowak-Kreyer
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Amber
OPIS
Owce z Glennkill opuszczają bujne zielone łąki Irlandii i
przybywają do zaśnieżonej Francji z nową pasterką Rebeką, córką zamordowanego
starego pasterza George’a. Rebece towarzyszy jej matka, zwariowana tarocistka,
uwielbiająca likierek i ciągle kłócąca się z córką. Zatrzymują się na zimowym
pastwisku w pobliżu starego zamczyska, w którym kiedyś mieścił się zakład dla
obłąkanych. Matka Rebeki wróży, że stanie się coś złego (czemu trudno się
dziwić, bo w jej talii brakuje wielu kart zwiastujących dobre zdarzenia). I
rzeczywiście zaczyna się coś dziać. Owce dowiadują się od swoich nielubianych
sąsiadek kóz (które zdaniem owiec cuchną i są szalone), że w okolicy grasuje
tajemniczy potwór zwany Garou… Kim jest Garou? Może wilkiem. Może wilkołakiem.
A może kimś znacznie bardziej niebezpiecznym… Prawdę o nim odkryją owce po
dramatycznym śledztwie. I wtedy znowu będzie sprawiedliwość. I triumf owiec.
[1]
RECENZJA
Jeśli zastanawialiście się, o czym mogłyby myśleć zwierzęta,
to ta książka jest tego świetnym obrazem. Zaraz na początku przedstawiona
zostaje nam cała zwierzęca i ludzka obsada, niczym w dramacie. Początkowo
ciężko się zorientować w mnogości imion, ale zawsze można wrócić do spisu na
początku i rozjaśnić sobie w głowie.
Większość owiec wyróżnia się jakąś szczególną cechą i każda
z nich jest równie ważna w stadzie. Chmurka ma najbujniejsze runo, Biały
Wieloryb jest sporych rozmiarów i pamięta wiele rzeczy i tak dalej. Początkowo
punkt widzenia zwierząt może zaskakiwać, ale szybko się orientujemy, że chociaż
owce nie rozumieją francuskiego i wszystkich ludzkich spraw, to mają doskonały
instynkt. Wyczuwają każde niebezpieczeństwo i starają się mu zaradzić. Jest z
nimi również obłąkany niestrzyżony baran, pozostałość po poprzednim stadzie
zamieszkującym pastwisko.
Pastwisko owiec sąsiaduje z pastwiskiem kóz, które też
pokazano w bardzo osobliwy sposób. Może bez finezyjnych imion i z trącaniem o
szaleństwo, ale i je stać na filozoficzne przemyślenia i kilka cennych
informacji w razie potrzeby. Zwłaszcza mała sprytna Madouc. To właśnie one
przynoszą wieść o strasznym tajemniczym Garou.
Skupiając się na ludziach, poznajemy przemiłą pasterkę
Rebekę, oddaną stadu i troszczącą się o
nie. Bardzo dobrze jej się żyło ze swoimi owcami, ale niestety dołączyła do
niej matka, za którą zwierzęta zdecydowanie nie przepadają, a czytając o tej
kobiecie nasuwa się na myśl porównanie do pasożyta.
Cała tajemnicza sprawa bestii w lesie zaczyna się od pojawienia
się martwych saren w lesie. Zwierzęta słusznie niepokoją się o swój los i
rozpoczynają własne śledztwo. Sąsiedztwo zamku i jego podejrzani mieszkańcy
budzi wiele podejrzeń, także właściciele gospodarstwa przy pastwisku nie są
zbyt sympatyczni.
Pojawia się narracja z punktu widzenia owiec, kóz, Rebeki,
lisa tropiącego tajemnicze stworzenie zostawiające ofiary na śniegu, no i
samego Garou, kimkolwiek by nie był. Trzeba trochę pogłówkować, żeby skojarzyć
pewne fakty, ale warto.
Język dostosowano w zależności od postaci. Ludzi i zwierzęta
wyraźnie różni sposób patrzenia na świat, czemu trudno się dziwić. Naprawdę świetnie
się bawiłam, czytając rozważania owiec i kóz nad życiem, morderstwami i
wymyślaniem planów działania.
W trakcie czytania miałam różne odczucia. Czasem ciężko mi
się brnęło, zwłaszcza, gdy akcja działa się powoli i nie miałam nad czym
główkować. Mimo wszystko, wywarła na mnie pozytywne wrażenie, ale oczekiwałam
więcej. Dodam, że nie czytałam wcześniejszej „Sprawiedliwości owiec”.
„Ludzie myśleli albo za dużo, albo nie o tym, co trzeba. Najczęściej za mało myśleli o owcach. A jeśli trafiali na coś, o czym nie umieli myśleć, to całkiem się gubili.”~ Leonie Swann, Triumf Owiec, Warszawa 2011.
OCENA: 6/10
_ _ _ _ _
[1] – opis pochodzi z okładki książki
