Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty

środa, 20 listopada 2019

596. Ellen Berg - "Słodka zemsta"

AUTOR: Ellen Berg
TYTUŁ ORYGINALNY: Du Mich Auch  
TŁUMACZ: Ryszard Turczyn
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Świat Książki
OPIS
Na 25-leciu matury spotykają się trzy przyjaciółki z dawnych lat: Evi, która porzuciła karierę dla rodziny i odnalazła szczęście w domowej kuchni, Beatrice, wysokiej klasy specjalistka od marketingu, oraz Katharina, dawna prymuska, piastująca stanowisko sekretarza stanu w gabinecie ministra spraw rodziny i wiodąca radosne życie singielki.
Tak brzmi wersja „oficjalna”.
Na zakończenie mocno zakrapianego wieczoru wychodzi na jaw smutna prawda: wszystkie trzy zostały w ten czy innych sposób skrzywdzone przez mężczyzn. Bohaterki odnawiają przyjaźń z lat szkolnych i, mając już serdecznie dość podłego traktowania przez swoich facetów, postanawiają dam im porządną nauczkę. [1]
RECENZJA
Do tej pory przeczytałam tylko jedną książkę z serii „Leniwa Niedziela”. Była to „Długa zima w N.” Aliny Krzywiec i była to tak straszna lektura, że kolejna książka z tej serii długo musiała czekać na swoją kolej. „Słodka zemsta” Ellen Berg z początku wydawała się pozycją dobrą. Ale czy zostało tak do końca?

Evi, Beatrice oraz Katharina w szkole średniej były najlepszymi przyjaciółkami, ale po jej ukończeniu ich drogi po prostu się rozeszły. Spotykają się po dwudziestu pięciu latach na zorganizowanym szkolnym spędzie dla absolwentów szkoły. Z początku każda z nich udaje, że życie, które ma jest tym, które sobie wymarzyła. Evi jako idealnej gospodyni domowej dla swojego męża oraz dwóch nastoletnich synów. Beatrice, jako wysokiej klasy specjalistki od marketingu oraz Katharina, jako druga osoba w rządzącej partii politycznej, a także sekretarz stanu w gabinecie ministra do spraw rodziny. Tak oficjalnie o sobie mówią. Jednak prawda jest bardziej smutna. Pod koniec imprezy zapowiadają zemstę na mężczyznach, którzy je zranili.

Każda z naszych bohaterek jest inna. Evi to ta spokojna, trochę zagubiona w nowoczesnym świecie, ale kochająca matka dla swoich synów, którzy nie umieją tego docenić. Beatrice to taka, której wszędzie pełno i o której wszyscy mówią – niekoniecznie w sposób dobry. Natomiast Katharina jest najpoważniejsza z nich wszystkich pewnie z powodu zajmowanego przez nią stanowiska, a także doświadczenia. Ich życie nie jest tym, czym sobie wyśniły. Każda ma swój problem z mężczyznami. Każdą na swój sposób ród męski zranił.

Bardzo spodobało mi się oderwanie w takich książkach od amerykańskiego klimatu. Akcja całej powieści dzieje się w Niemczech w okolicach Berlina. To było dla mnie bardzo fajną odskocznią. Zazwyczaj takie pozycje dzieją się w Ameryce, a tu autorka pozostała wierna swojemu państwu, co się ceni.

Styl autorki nie jest bardzo porywający, ale jest przyjemny. Książkę czyta się szybko i sprawne. Można się przy niej odrobinę pośmiać, bo perypetie trzech kobiet czasami bywają zabawne. Mnie głównie nasuwała się myśl jak wiele jest tak nieszczęśliwych i trochę zniszczonych przez mężczyzn kobiet? Nie tylko w samych Niemczech, ale i na całym świecie. To smutne, że mężczyźni nawet w XXI wieku są w stanie tak traktować kobiety…

Czy polecam? Jako coś lekkiego na jeden lub dwa wieczory – jak najbardziej. Natomiast, jeśli szukacie czegoś głębszego i z przesłaniem to ta pozycja może Was rozczarować. Zdecydowanie, jest to książka dla rozluźnienia.

OCENA: 6/10

Książka nie najgorsza. Jak Wam mija listopad? 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 13 listopada 2019

594. Caroline Leavitt - "Szczęście w twoich oczach"



AUTOR: Caroline Leavitt
TYTUŁ ORYGINALNY: Pictures of You
TŁUMACZ: Maria Zawadzka
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Świat Książki
OPIS
Wzruszająca opowieść o miłości, zdradzie, o tym, jak łatwo przegapić szansę na szczęście oraz jak to szczęście odnaleźć.
Dwie niespełnione kobiety, które postanawiają zmienić swoje życie. Spokojna, poukładana Isabelle odchodzi od niewiernego męża; nieco zwariowana, nieprzewidywalna April, matka małego Sama, także opuszcza dom. Dziwny, tragiczny los połączy je na zawsze.
Pełna emocji, niejednoznaczna historia rozpoczyna się od tragedii, ale szybko wykracza poza nią, przechodząc do najważniejszych pytań: Jak odnaleźć odkupienie w obliczy straty? Jak otworzyć serce na nowe uczucie? [1]
RECENZJA
Powieści obyczajowe to rodzaj książek, które dość łatwo zepsuć. Wystarczy temat, który zostanie poprowadzony zbyt lekko albo też naiwna akcja. Zawsze podchodzę do nich z pewną obawą – chyba, że sięgam po sprawdzonych autorów, np. Jodi Picoult lub Richard Paul Evans. Na dodatek książki z serii „Leniwa Niedziela” nie wywarły na mnie oszołamiającego wrażenia. Przed „Szczęściem w twoich oczach” Caroline Leavitt stało, więc trudne zadanie.

Isabelle oraz April to dwie kobiety żyjące w jednym mieście, których drogi możliwe, że przecięły się, gdy robiły zakupy w tym samym supermarkecie lub spacerowały po plaży. Do pewnego dnia nie miały o sobie świadomości. Każda z nich prowadziła swoje życie. Isabelle żyła u boku Luka i pracowała w studiu fotograficznym. Jej życie wydawało się ułożone do momenty, gdy dowiedziała się, że mąż ma kochankę i na dodatek będzie miał z nią dziecko. Postanawia odejść od niewiernego mężczyzny i ta podróż zmienia jej życie na zawsze… April ma męża Charliego i synka Sama. Pracuje, jako kelnerka i lubi swoją pracę. Całą swoją energię koncentruje na tym, aby życie jej syna, który ma astmę było jak najłatwiejsze i najmniej odbiegało od życia rówieśników. Charlie myślał, że są szczęśliwi. Nigdy nie podejrzewał, że jedna kłótnia może doprowadzić żonę do ucieczki… Ucieczki, która zmienia życie jego oraz syna raz na zawsze.

„Szczęście w twoich oczach” to książka dość specyficzna, ale jednocześnie zwyczajna. Myślę, że w pewien sposób jest również magiczna. Dwie kobiety, dwie rodziny, które żyły w jednym mieście połączył tragiczny los. Los, który pozostawił pytanie: Dlaczego ona, a nie ja? Bez żadnej odpowiedzi. Isabelle oraz April to zupełnie dwie różne bohaterki. Widać to od razu po ich życiach rodzinnych. Isabelle nie ma udanego małżeństwa, problemy w kontaktach z matką. April jest żoną i matką, czyli ma wszystko, czego pragnie Isabelle. April lubi swoją pracę, a Isabelle czuje, że się dusi w małym miasteczku i nierozwojowym studiu fotograficznym, w którym pracuje. Chociaż, gdy poznamy historię lepiej i dobrniemy do jej końca jesteśmy też wstanie stwierdzić, że bohaterki miały również cechy wspólne.

Na początku nie bardzo przypadła mi do gustu Isabelle, bo wydawało mi się osobą wiecznie narzekającą i z niczego niezadowoloną. Z czasem jednak, gdy poznałam bliżej April to właśnie matka Sama zaczęła być dla mnie tą bardziej irytującą. Jej zachowanie było kompletnie absurdalne. Nie rozumiałam jej zachowania, jako matki i tego, co chciała zrobić własnemu dziecku. Odniosłam wrażenie, że ona i Charlie za szybko wzięli ślub, że April była po prostu niedojrzała. Kochała syna, bo poświęcała wszystko żeby wyleczyć go z astmy, ale to, co chciała zrobić było bardzo egoistyczne.
Caroline Leavitt stworzyła powieść o tym jak ludzie radzą sobie z żałobą, ale również jak wygląda życie osób, które przeżyły wypadki samochodowe. Byłam wstanie poczuć strach Isabelle po wypadku, gdy wsiadała do auta. Rozumiałam pragnienie Sama. Postać chłopca była najbardziej realistyczna. Byłam nim oczarowana. Tym jak się zachowywał i jego dziecięcą wiarą. Czasami tęsknie za tymi dziecięcymi marzeniami i wiarą, że wszystko jest możliwe. Oczywiście każdy również inaczej przechodzi żałobę, ale pokazane jest to, że rodzice nie mają czasu na zbyt długie bycie w strefie straty. Szybko muszą się ogarnąć, bo czekają na nich dzieci. Trochę pewnie Wam zdradziłam z treści, ale trudno jest przy tej książce tego nie zrobić.

Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Spodziewałam się czegoś innego. Miałam też zupełnie na coś innego nadzieję. Jednak, gdy piszę tę recenzję kilka dni po przeczytaniu „Szczęścia w twoich oczach” uważam, że jest ono dobre i pasujące do treści. Nieprzesadzone, ale realne. Moim jednym zarzutem jest to, że momentami książka jest zbyt nużąca. Ciężko się też w nią wchodzi.

Osobiście polecam i jest to jedna z lepszych książek z serii „Leniwa Niedziela” jakie do tej pory przeczytałam. Warta uwagi i warta, żeby o niej mówić. Nie jest łatwa, ale porusza ważny temat. Proszę czytajcie tę książkę!
"Możesz hojnie obdarowywać innych troską i miłością. Możesz przestrzegać wszystkich przykazań, które uważasz za słuszne, a świat mimo to daje ci po głowie. Nie ma przyczyny i skutku. Nie ma żadnej karmy." ~ Caroline Leavitt, Szczęście w twoich oczach, Warszawa 2013, s. 85-86.
OCENA: 8/10

Dacie wiarę, że za półtora miesiąca pożegnamy rok 2019? :O. Ja jestem przerażona jak ten czas mi zleciał. 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 12 października 2019

587. Dorota Gąsiorowska - "Szept syberyjskiego wiatru"


AUTOR: Dorota Gąsiorowska
ROK WYDANIA: 2019
WYDAWNICTWO:  Między Słowami

OPIS
Opowieść o uczuciu silniejszym niż syberyjski wiatr.
Kalina musi zostawić wszystko, co kocha. Oszukana przez wspólniczkę, wraca do Polski po wielu latach nieobecności i zaczyna pracę w fabryce porcelany należącej do jej bogatej babki. W nowych obowiązkach ma jej pomóc Sergiusz, prawa ręka starszej pani. Mężczyzna jest od początku zaskakująco wrogo nastawiony do Kaliny. Jednak za każdym razem, kiedy dziewczyna patrzy w jego oczy – głębokie niczym jezioro Bajkał – czuje, że skrywa on jakąś tajemnicę. Pewnego dnia babka prosi Kalinę, by odebrała z Petersburga dziwną przesyłkę. W podróży towarzyszyć ma dziewczynie Sergiusz. Dwie tajemnice – babki i Sergiusza – splecione ze sobą, zawiodą Kalinę aż na Syberię. To tam za przewodnika dziewczyna będzie musiała obrać własne serce.
Tylko czy odważy się go posłuchać? I co się stanie, gdy do jej serca wtargnie uczucie silniejsze niż sam buran, porywisty syberyjski wiatr? [1]

RECENZJA
Po przeczytaniu „Karminowego serca” obiecałam sobie, że przeczytam wszystkie książki Doroty Gąsiorowskiej. Co prawda najpierw muszę przywieźć je z domu rodzinnego, ale po „Karminowym sercu” w jakiś sposób stałam się fanką tej autorki. Dlatego od momentu zapowiedzi „Szeptu syberyjskiego wiatru” oczekiwałam na datę premiery by móc zakupić najnowszą powieść Doroty Gąsiorowskiej.

Kalina Fiodorow jest pół Polką i pół Rosjanką, która od dziesiątego roku życia mieszkała w Szkocji. Zabrała ją tam siostra jej mamy po tym, gdy rodzice dziewczynki zginęli w wypadku samochodowym. W Szkocji razem z ciotką Moniką prowadziła sklep z pamiątkami. Szło im całkiem dobrze, aż nie weszły w układ z najlepszą przyjaciółką Kaliny – Olivią. Kobieta uciekła z pieniędzmi i zostawił Kalinę i Monikę w ogromnych długach. Na ratunek przychodzi im babcia dziewczyny – Leonia, którą widziała jeden jedyny raz na pogrzebie rodziców. Starsza kobieta jest właścicielką fabryki porcelany w okolicach Nowego Sącza. Chce, aby Kalina zaczęła pracę w tej fabryce, a przy okazji zaczęła się wprawiać do przejęcia rodzinnego majątku. W szczegóły pracy i jej obowiązki ma wprowadzić ją tajemniczy Sergiusz, który od początku jest wrogo nastawiony do dziewczyny. Dlaczego? Jaką tajemnicę skrywa Sergiusz, a co ukrywa przed światem babcia Leonia?

Kalina jest młodą i atrakcyjną dziewczyną, która swoje atrybuty maskuje obszernymi bluzami i innymi nijakimi ubraniami, więc według niej nie pasuje do pracy na ważnym stanowisku w fabryce porcelany. Podejmuje jednak wyzwanie analizując dokładnie swoją sytuację. Nie podjęła tej decyzji spontanicznie. To właśnie charakteryzuje Kalinę. Jest ostrożna w podejmowaniu ważnych decyzji. Możliwe, że Duzy wpływ miał na to incydent związany z jej najlepszą przyjaciółką, która oszukała ją na ogromną kwotę. Kalina z wielką obawą przyjechała do babki, której nie widziała od kilku lat i która nie wyryła się w jej pamięci, jako osoba o przyjaznym nastawieniu. Na dodatek Sergiusz, który wydaje się nienawidzić dziewczyny od pierwszego spojrzenia nie ułatwia jej aklimatyzacji w Polsce.

Życie trójki bohaterów: Sergiusza, Leonii oraz Kaliny nie było nigdy usłane różami. Każde z nich miało swoje przeżycia, które uniemożliwiało im cieszenie się życiem tak jak powinni. Uprzedzenia i tajemnice spowodowały, że Sergiusz i Kalina nie mogli na początku nawet na siebie spojrzeć. Dorota Gąsiorowska pokazała jak czasami wiele nieszczęść spada na barki jednej osoby, jak to potrafi uczynić ją gorzką i przykrą w obyciu. Jednak pojawienie się dobrej osoby na drodze może sprawić, że w końcu uśmiechnie się odrobina szczęścia.

Ogromny szacunek dla autorki za szczegółowe opisy Petersburga i okolic Bajkału. Nie wiem czy Dorota Gąsiorowska była w tych miejscach osobiście, ale jeśli nie to przygotowała się bardzo dobrze. Uważam, że to naprawdę kawał dobrej roboty. Autorka zrobiła również coś, czego oczekuję od pisarzy, gdy wprowadzają postaci niemówiące w ojczystym języku książki. Dorota Gąsiorowska w przypadku rozmów z opiekunką Katią używała języka rosyjskiego, którego na szczęście nie musiała tłumaczyć, bo wszystko dało się dobrze zrozumieć. To cenię.

„Szept syberyjskiego wiatru” to powieść dobra, ale nie genialna. Spodziewałam się, że bardziej mnie porwie. Momentami dialogi były dla mnie sztuczne i odnosiłam wrażenie, że w rzeczywistości ludzie by tak się do siebie nie odezwali. Brakowało mi tej magii z „Karminowego serca”. Ta książka była po prostu dobra, ale nic więcej. Zaintrygowała mnie, ale nie porwała. Myślę, że po prostu oczekiwałam od niej więcej niż dostałam. Spodziewałam się większego: wow, ale po prostu nie wyszło. Niestety.

Czy polecam? Jako pierwszą powieść autorki nie, ale jako kolejną już tak. Ja odczuwam lekkie rozczarowanie, ale i tak bywa. Nie można mieć wszystkiego. Liczę, że kolejne pozycje tej autorki będą dla mnie tylko zachwycające.
"Właściwi ludzie pojawią się obok nas po coś i zwykle są naszym odbiciem. Wszechświat daje nam dokładnie to, czego potrzebujemy. Trzeba tylko umieć to odczytać." ~ Dorota Gąsiorowska, Szept syberyjskiego wiatru, Kraków 2019, s. 304.
OCENA:  7/10

Cześć! 
Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że tak szybko przyjdzie październik vel piździernik jak mówi mój M. To miesiąc moich urodzin, ale też tego, że nie jest już tak gorąco jak latem, a to bardzo mnie cieszy :). 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

niedziela, 13 stycznia 2019

549. Jojo Moyes - "Srebrna Zatoka" [recenzja przedpremierowa]


AUTOR: Jojo Moyes
TYTUŁ ORYGINALNY: Silver Bay
TŁUMACZ: Nina Dzierżawska
ROK WYDANIA: 2019
WYDAWNICTWO:  Między Słowami

OPIS
Liza nie zamierza oglądać się za siebie. Czasami lepiej nie myśleć o przeszłości. Właśnie, dlatego znalazła swój azyl nad malowniczą Srebrną Zatoką, w dzikiej części australijskiego wybrzeża, gdzie można obserwować delfiny, a coroczne pojawienie się humbaków jest dla miejscowych świętem.
Mike zjawia się tam nieproszony. Przyjeżdża z wielkiego miasta i uosabia wszystko, do czego Liza starała się uciec: nowoczesność, biznes i bezwzględną korporację.
Wraz z jego przybyciem urokliwy, spokojny świat staje się zagrożony. By go ocalić, Liza musi odpowiedzieć sobie na pytanie, czy ucieczka zawsze jest dobrym rozwiązaniem oraz…
… czy można pokochać kogoś, kto wydaje się naszym największym wrogiem? [1]

RECENZJA
Dla mnie Jojo Moyes i jej książki są zawsze gwarancją dobrej lektury i poruszenia trudnych tematów w sposób subtelny, ale dający do myślenia i pozostawiając w czytelniku pewien ślad po zakończonej lekturze. Dlatego bez zastanowienia sięgnęłam po wznowienie jednej z jej powieści pod tytułem „Srebrna Zatoka”

Kathleen Mostyn ma siedemdziesiąt sześć lat i prowadzi w Australii hotel o dźwięcznej nazwie „Srebrna Zatoka”. W wieku siedemnastu lat złowiła olbrzymiego rekina szarego żarłacza. Do tej pory nikt tego osiągnięcia nie pobił. Kate ma siostrzenicę lizę, która ma córkę Hannah. Obie pojawiły się w „Srebrnej Zatoce” pewnego dnia mocno poturbowane przez los. Ich przeszłość z Anglii sprawiła, że Liza nie pozwala córce na wiele rzeczy w tym na opuszczenie Australii nawet na wycieczce szkolnej do Nowej Zelandii. Pewnego dnia w ich hoteliku pojawia się Mike Domer, który ma za zadanie zdobyć pozwolenie na budowę luksusowego kurortu tuż obok „Srebrnej Zatoki”. Liza od początku trzyma go na dystans i nie widzi w nim za wiele dobrych cech. Jaką tajemnicę skrywa kobieta? Co połączy ją z Mikem? Czy inwestycja, o którą walczy mężczyzna dojdzie do skutku sprawi, że naturalny szlak migracyjny wielorybów i delfinów przestanie istnieć?

„Srebrna Zatoka” prowadzona jest z perspektywy sześciu bohaterów: Kathleen, Hannah, Lizy, Mike’a. Grega i Monici. Dzięki temu dostajemy szerszy pogląd na całą historię. Lepiej poznajemy postaci i ich losy. Mnie osobiście najmniej do gustu przypadł Greg. Nie podobało mi się to, w jaki sposób traktował i próbował zdobyć Lizę. Młoda kobieta z początku również nie budziła mojej sympatii, ale wraz z rozwojem sytuacji, gdzie lepiej poznajemy nie tylko ją, ale również jej przeszłość docenia się jej odwagę, hart ducha i zaangażowanie w ochronę wielorybów i delfinów. Hannah jest cudownym dzieckiem. Nie było opcji, żeby nie przypadła mi do gustu. Jest bardzo mądrą jedenastoletnią dziewczynką, która rozumie o wiele więcej niż myślą dorośli i ją też przeszłość z Anglii boli, ale nie może o tym rozmawiać z ukochaną mamą, bo wie, że sprawi jej tym przykrość.

Historia przedstawiona przez Jojo Moyes jest piękna i wzruszająca. Jak dla mnie to jej najlepsza książka, którą do tej pory czytałam. To powieść o odnajdywaniu prawdziwego siebie, o tym, że prawdziwa miłość zawsze zwycięży i nie ważne czy będzie musiała czekać na to rok czy pięćdziesiąt lat. To historia kobiety, która w swoim życiu przeżyła wiele i straciła też wiele, ale w końcu i do niej los się uśmiecha i podaje dobre karty do gry w życie. W końcu oddaje jej to, co myślała, że na zawsze utraciła.

Początkowo, gdy czytałam o wielorybach i delfinach myślałam, że będę znudzona tym wątkiem. Jednak ochrona tych mądrych stworzeń jest ważnym elementem książki i otwiera czytelnikowi oczy na ten problem. Ten wątek sprawiał, że bohaterowie pokazywali się nam z zupełnie innej strony, z tej, z której ich o to nie podejrzewaliśmy i nie spodziewaliśmy się tego po nich. To naprawdę piękne, w jaki sposób Moyes połączyła te wszystkie wątki i związała je w jedną całość tak, że czytelnik po odłożeniu książki nie wie, co ze sobą zrobić.

Muszę przyznać, że płakałam przy czytaniu tej książki. Gdy poznawała historię Lizy moje oczy zachodziły łzami, bo wiedziałam, że nie jest to tylko postać z książki. Takich Liz jest na świecie miliony. Jest wiele kobiet, które musiały znosić to, co ona. Przy zakończeniu również płakałam, bo Jojo Moyes pięknie oddała emocje Lizy w tak ekstremalnej sytuacji. Czułam jej ból, niesprawiedliwość, wściekłość, ale również wdzięczność za odzyskanie tego, co myślała, że utraciła. Polubiłam ją, jako postać. Jojo Moyes stworzyła kobietę z krwi i kości.

Jak zawsze Moyes mnie nie zawiodła. Ta książka to dobry kawałek literatury. Jojo Moyes zawarła w niej całą paletę emocji. Sprawiła, że angażowałam się w sprawy bohaterów, kibicowałam im i wściekałam się na nich. Dla mnie sprawia to, że jest to książka bardzo, ale to bardzo dobra. Czytajcie, bo jak nie to foch!

OCENA: 9/10
Za książkę dziękuję Wydawnictwu Między Słowami
I tak o to prezentuje się recenzja ostatniego egzemplarza recenzenckiego w historii Kreatywnej Alternatywy. Już kiedyś pisałam, że więcej nie będzie, ale znalazło się kilka książek, które mnie zainteresowały. Z racji przeprowadzki niestety jestem zmuszona się z tego wycofać ;). Uwierzcie mi, że dobrych książek do recenzji mi nie braknie, bo mam sporą swoją biblioteczkę ;) a i pewnie złe też się znajdą. 
Trzymajcie się ciepło!
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 21 listopada 2018

539. Książki do których pragnę wrócić


Ostatnio tak sobie myślałam ile lat ma już Kreatywna Alternatywa i wyszło mi, że pięć lat. Postanowiłam, dlatego zrobić listę książek, które przez ten czas przeczytałam, a do których bardzo chciałabym wrócić, ale obecnie nie pozwala mi czas. Celowo w zestawienia nie ma ulubieńców wszechczasów, czyli: Harry’ego Pottera, Ani z Zielonego Wzgórza i Tomka Wilmowskiego. Lista będzie składała się z pięciu tytułów, więc gdybym umieściła trzy wspomniane przed chwilą serie to zostałyby mi tylko dwie pozycje, więc oczywiste oczywistości zostały wyeliminowane i przedstawię Wam pięć perełek, które dla mnie są tymi naj! Myślę, że za jakiś czas pojawi się post z innymi książkami, bo okazało się, że jest ich więcej niż pięć.

Przeczytałam tę książkę dość późno, bo jakieś dwa lub trzy lata temu. Jednak od pierwszych stron przypadła mi do serce i jest jedną z tych książek, które nigdy nie opuszczą mojej biblioteczki. Owszem Scarlett mocno działała mi na nerwy, ale ta książka poruszyła trudno dostępne miejsca w moim sercu. Wiem, że wrócę do niej za jakiś czas. Ostatnio coraz częściej mnie to kusi, ale powstrzymuje się, bo wiem, że powtórka będzie lepiej smakowała, gdy przerwa będzie dłuższa. Mocniej zatęsknię za światem stworzonym przez Mitchell. Nie sądziłam, że mi się spodoba. Wydawało mi się, że jest kompletnie nie w moim stylu, ale okazało się zupełnie inaczej i całe szczęście. Udowodniła mi, że klasyka literatury jest też dla mnie, ale nie wszystkie książki z klasyki muszą mi przypadać do gustu. Patrz „Mistrz i Małgorzata”.

Czytając tę pozycję wiem miałam wrażenie, że przeżywam ponownie swoją pierwszą miłość. Ta książka jest bliska mojemu sercu ze względu na moją własną historię, którą trochę opowiada. Dla mnie „Love, Rosie” jest piękną i wzruszającą historią dwojga ludzi, którzy po wielu latach w końcu zrozumieli, co znaczy miłość. Myślałam ostatnio nad sprzedaniem tej książki, bo niestety muszę trochę uszczuplić moją biblioteczkę, ale powstrzymałam się właśnie ze względu na sentyment do swojej pierwszej miłości, którą ta książka mi przypomniała.

„Co, jeśli…” to młodzieżówka i tak należy ją nazywać, ale jak dla mnie bardzo wartościowa młodzieżówka. Z racji tego, że czytałam ją jakiś czas temu pewne fakty, które w niej były zatarły mi się, ale pamiętam, że byłam nią głęboko poruszona. Autorka w dobry sposób pokazuje, co jest ważne, że rodzice nie mogą gonić tylko za pieniądzem, że ważne jest, aby nasze dziecko czuło się kochane, bo dzięki temu nie popełni życiowych błędów, że nie ważne jest, że z powodu choroby pociechy zawali się ważna z biznesowego punktu widzenia kolacja. Najważniejsze jest, żeby nasze dziecko czuło, że jest dla nas najważniejsze. To nie jest tylko książka dla młodzieży, ale również dla rodziców…

Przede mną jeszcze wiele powieści Charlotte Link, ale po „Wielbiciela” chciałabym sięgnąć jeszcze raz. Ta książka była przerażająca na tyle, że bałam się pójść w nocy do toalety. Chociaż nie spodziewałam się, że przypadnie mi do gustu to autorka zdecydowanie porwała moje serce swoją twórczością. Link porusza tematy psychiki osób, które w dzieciństwie miały spory problem z otoczeniem. Były przez nie całkowicie nierozumiane, a to zaowocowało tym, co potem zrobiły w dorosłym życiu. Widać, że Link nie pisze swoich książek na kolanie. Ona dokładnie opracowuje swoje powieści, aby wyszły z nich perełki i to w nich lubię.

Tę książkę czytałam bardzo, ale to bardzo dawno temu. I do tej pory pamiętam jak bardzo płakałam przy jej zakończeniu. To bardzo smutna historia rodzinnego dramatu spowodowanego nieszczęśliwą nastoletnią miłością oraz brakiem akceptacji wśród rówieśników. Muszę ją koniecznie znaleźć w hałdach stosów, jakie u mnie panują, bo czuję, że to odpowiedni moment żeby przypomnieć sobie historię Anny Quindlen.
***
I tak właśnie przedstawia się moja pierwsza piątka książek, do których chciałabym w przyszłości wrócić i mam nadzieję, że mi się uda. A Wy macie książki, które chcielibyście przeczytać jeszcze raz i poczuć to wspaniałe uczucie, gdy spotykacie się z postaciami, które znacie i są Wam bliskie? Jeśli tak to koniecznie zdradźcie mi tytuły, bo może coś wpadnie mi w oko i dopiszę do swojej listy?
Myślę, że od przyszłego tygodnia na blogu będzie nowy szablon (jutro planuję nad nim siedzieć), a także będą recenzje powieści świątecznych! W tym roku chyba trochę bardziej cieszę się na nadchodzące święta Bożego Narodzenia…

piątek, 19 października 2018

535. Dorota Gąsiorowska - "Karminowe serce"


AUTOR: Dorota Gąsiorowska
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO:  Między Słowami
OPIS
Kiedy Laura trafia do urokliwej cukierenki, której właścicielka od lat ręcznie wyrabia pachnące łakocie, nie może oprzeć się magii tego miejsca. Aromat czekolady i kolorowe pękate słoje z żurawiną i migdałami przyprawiają ją o zawrót głowy.
Laura boi się jednak, że ani przeprowadzka i nowy dom wśród wrzosowisk, ani bliskość magicznej cukierenki nie ukoją bólu po tym, co stało się kilka lat wcześniej. Wtedy ktoś, kto wydawał się jej bliski, sprawił, że serce Laury pękło, a jakaś część jej samej odeszła na zawsze.
Dziewczyna nie podejrzewa jednak, że właścicielka cukierni skrywa pewien sekret…
Czy magia tego miejsca i życzliwi ludzie pomogą Laurze odzyskać nadzieję? I czy to prawda, że złamane serce może jeszcze pokochać – a nawet dwa razy mocniej? [1]

RECENZJA
Po przeczytaniu dwóch książek Doroty Gąsiorowskiej wiedziałam, że jest to autorka z potencjałem. Nie wpisała się w listę moich ulubionych autorek powieści obyczajowych, ale ze wspomnień związanych z jej lekturami pamiętam, że dobrze odnajdywałam się w tym, co tworzyła. Dlatego zdecydowałam się przeczytać jej najnowszą powieść „Karminowe serce”.

Graficzkę Laurę poznajemy w dniu jej wyjazdu z Warszawy do Bukowej Góry. Kobieta kupiła tam dom, który wyremontowała i w końcu mogła opuścić stolicę i przykre wspomnienia, które jej towarzyszyły w tym mieście. Laura głęboko wierzy w to, że w nowym miejscu uda się jej ułożyć życie bez złych wspomnień. W Bukowej Górze szybko dociera do przyjemnej cukierenki „Złote Serce”, gdzie poznaje Hanię i jej synka Michała oraz rodziców kobiety Rozalię i Gabriela. W jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni. Czy któryś z nich pokona mur, który wybudowała wokół siebie Laura? Czy kobieta w Bukowej Górze odzyska szczęście? Czy przeszłość w końcu przestanie wywoływać u niej napady paniki? Na te pytania czytelnik znajdzie odpowiedź na stronach powieści.

Los nie oszczędzał Laury, to, co przeszła kobieta można śmiało określić, jako piekło na ziemi. Jestem w podziwie, że kobieta podniosła się po tym wszystkim, że prowadziła normalne życie. Bolały mnie w tej historii dwie rzeczy: po pierwsze na początku czułam, że autorka za bardzo odwleka w czasie wyjawienie prawdy o przeszłości kobiety, a po drugie, gdy już w końcu zaczęła odsłaniać karty czułam się zawiedziona tym, że było to tak krótko opowiedziane. Pozostał mi pewien niedosyt, ale zakończenie historii powaliło mnie na kolana i byłam bardzo mocno zaskoczona, ale pozytywnie. Dorota Gąsiorowska zrobiła to, czego oczekiwałam od niej, jako autorki sprawiła, że rozpłakałam się jak dziecko. Laura wiele czasu poświęca na rozwiązywanie problemów innych ludzi, bo to pozwala jej nie myśleć o własnej przeszłości, o problemach i demonach, które niestety powracają do niej w snach.

Bardzo się cieszę, że „Karminowe serce” przeczytałam w październiku, bo właśnie ten miesiąc jest Miesiącem Budowania Świadomości o zespole Downa. Dorota Gąsiorowska nie uczyniła z Hani tylko samotnej matki Michała, ale dodała jej do balastu chorobę synka, czyli zespół Downa. Nie ukrywam byłam lekko zaskoczona, bo nie często spotyka się to w książkach. Odważny, ale również bardzo ważny krok, który bardzo doceniam. Autorka pokazała chłopca, jako zwykłe dziecko, które z powodu swojego wyglądu jest dyskryminowane przez rozwinięte społeczeństwo. To krzywdzące, bo gdyby dać tym dzieciom szansę i przede wszystkim zrozumienie nie musiałaby się czuć gorsze od swoich rówieśników.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona książką, bo naprawdę wiele w niej ciepła i dobroci. Podczas czytania czułam się bardzo dobrze i przede wszystkim marzyłam, żeby do niej wrócić. Chciałam ją czytać i czas spędzony przy niej to był dobry relaks, który pozwolił mi zapomnieć o wszystkich trapiących mnie problemach. Zdecydowanie polecam!

"Niestety, rzadko, kiedy życie jest piękną niespodzianką zapakowaną w kolorowy papier. Dużo częściej przypomina szary znoszony pulower, który jesteś zmuszona ubierać każdego dnia, bo zwyczajnie nie stać cię na inny." ~ Dorota Gąsiorowska, Karminowe serce, Kraków 2018, s. 102.
OCENA: 8/10
Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Między Słowami

Witajcie! 
Wiem, że powinnam wcześniej do Was napisać po poście Tea, jak dalej będzie wyglądała Kreatywna Alternatywa, ale chciałam dać Wam czas do przeczytania jej wpisu, a potem przyszła nocna zmiana i wtedy w zasadzie nie ma się życia. Taki post będzie, ja Wam to obiecuję, bo mam kilka pomysłów na posty. Napiszę go w przyszłym tygodniu. Teraz zostawiam Was z recenzją świetnej książki i uciekam jeść kolację! 

Pozdrawiam,
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki