Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książki. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 września 2019

580. Stos #4

Witam!

Jakiś czas temu skończyłam czytać swój czwarty zaplanowany stos książek. Lubię planować książki, które przeczytam, bo dzięki temu nie mam dylematu co wziąć w łapki. Lista znacznie mi to ułatwia. Oczywiście czasami od tej listy odchodzę, np. na okres świąt Bożego Narodzenia, kiedy to staram się czytać książki związane z tym okresem (ciekawa czy w tym roku też mi się to uda?).
Cassandra Clare - "Miasto szkła"
Czwarty stos został światu zaprezentowany na Instagramie w dniu 3 kwietnia 2018 roku, a skończyłam na początku lipca tego roku. Jego czytanie zajęło mi lekko ponad rok, ale w między czasie czytywałam też inne książki. Na początku tego roku założyłam sobie, że zamawiając co miesiąc książki w każdej z paczek będzie jedna lub dwie nowości, które będę czytać od razu. Sprawdza się, a ja nie zawsze czuję się głupio mówiąc, że nie wiem co na rynku wydawniczym jest ciekawego. 

Przejdźmy jednak do sedna! 
Na stos nr 4 składa się 38 książek (w pierwszym planie było 36, ale Camilla Lackberg dopisała dziesiąty tom swojej sagi kryminalne, który dołączyłam do stosu oraz dorzuciłam książkę o prezydenturze Donalda Trumpa). Postawiłam głównie na wyczytywanie serii, których gromadzi mi się najwięcej, a najwolniej schodzą z regału pod tytułem: do przeczytania.
Bolesław Prus - "Lalka"

Lista książek przedstawia się tak: 
1. "Ogień i furia. Biały Dom Trumpa"  (448 stron) [3,5 cm] 2/10 
2. "Naznaczeni śmiercią" Veronica Roth; seria "Carve the Mark" #1 (534 strony) [3,8 cm] 8/10 
3. "Miasto Kości" Cassandre Clare; seria "Dary Anioła" #1 (508 stron) [3,1 cm] 7/1
4. "Miasto Popiołów" Cassandra Clare; seria: "Dary Anioła" #2 (443 strony) [2,9 cm] 6/10 
5. "Miasto Szkła" Cassandra Clare; seria: "Dary Anioła" #3 (528 stron) [3,1 cm] 6/10 
6. "Miasto Upadłych Aniołów" Cassandra Clare; seria: "Dary Anioła" #4 (488 stron) [2,8 cm] 7/10 
7. "Miasto Zagubionych Dusz" Cassandra Clare; seria: "Dary Anioła" #5 (556 stron) [3,6 cm] 8/10 
8. "Miasto Niebiańskiego Ognia" Cassandra Clare; seria: "Dary Anioła" #6 (702 strony) [4,6 cm] 8/10
9. "Rozważna i romantyczna" Jane Austen; seria: Angielski ogród (Świat Książki) (352 strony) [3,0 cm] 7/10 
10. "Księżniczka z lodu" Camilla Läckberg; seria: "Saga o Fjällbace" #1 (424 strony) [3,2 cm] 6/10 
11. "Kaznodzieja" Camilla Läckberg; seria: "Saga o Fjällbace" #2 (440 strony) [3,6 cm] 5/10 
12. "Kamieniarz" Camilla Läckberg; seria: "Saga o Fjällbace" #3 (536 stron) [4,1cm] 8/10 (listopad)
13. "Ofiara losu" Camilla Läckberg; seria: "Saga o Fjällbace" #4 (448 stron) [3,4 cm] 5/10 (listopad)
14. "Niemiecki bękart" Camilla Läckberg; seria: "Saga o Fjällbace" #5 (568 stron) [4,4 cm] 6/10 
15. "Syrenka" Camilla Läckberg; seria "Saga o Fjӓllbace" #6; (488 stron) [3,8 cm] 7/10 
16. "Latarnik" Camilla Läckberg; seria "Saga o Fjällbace" #7 (496 stron) [3,9 cm] 6/10 (styczeń)
17. "Fabrykantka aniołków" Camilla Läckberg; seria "Saga o Fjällbace" #8 (496 stron) [3,9 cm] 5/10 
18. "Pogromca lwów" Camilla Läckberg; seria "Saga o Fjällbace" #9 (448 stron) [3,0 cm] 5/10 
19. "Czarownica" Camilla Läckberg; "Sega o Fjӓllbace" #10 (592 strony) [4,1 cm] 6/10 
20. "Córeczka" Liliana Fabisińska (416 stron) [3,0 cm] 7/10 
21. "Cichociemni. Elita polskiej dywersji" Kacper Śledziński (440 stron) [4,0 cm] 7/10 
22. "House of Cards. Bezwzględna gra o władzę" Michael Dobbs; seria "Francis Urquhart #1" (416 stron) [3,0 cm] 7/10 
23. "House of Cards. Ograć króla" Michael Dobbs; seria "Francis Urquhart' #2 (400 stron) [2,8 cm] 8/10
24. "House of Cards. Ostatnie rozdanie" Michael Dobbs; seria "Francis Urquhart' #3 (528 stron) [3,7 cm] 6/10 
25. "Słodka zemsta" Ellen Berg; seria "Leniwa Niedziela" (320 stron) [2,2cm] 6/10 (marzec)
26. "Wiśniowy Dworek" Katarzyna Michalak; seria: Trylogia Jabłoniowa #1 (296 stron) [3,0 cm] 4/10 
27. "W imię miłości" Katarzyna Michalak; seria: Trylogia Jabłoniowa #2 (280 stron) [2,2 cm] 5/10
28. "Dla Ciebie wszystko"Katarzyna Michalak; seria: Trylogia Jabłoniowa #3 (304 strony) [2,5 cm] 5/10 
29. "Lalka 1 i 2" Bolesław Prus (1234  strony) [5,9 cm] 8/10 
30. "Dziewczyny wyklęte 2" Szymon Nowak (554 strony) [4,0 cm] 7/10 
31. "Droga do nadziei" Tina Rothkamm; seria: "Pisane przez życie" (265 stron) [2,1 cm] 7/10 
32. "W stylu Valentine" Adriana Trigiani; seria: "Valentine Roncalli" (400 stron) [2,8 cm] 7/10 
33. "Brawo, Valentine" Adriana Trigiani; seria: "Valentine Roncalli" (352 strony) [2,2 cm] 6/10 
34. "Ciao, Valentine" Adriana Trigiani; seria: "Valentine Roncalli" (336 stron) [2,1 cm] 8/10 
35. "Krucha jak lód" Jodi Picoult (614 stron) [4,0 cm] 9/10 
36. "Caryca" Ellen Alpsten (544 strony) [4,1 cm] 7/10 
37. "Księżna Mediolanu" Renata Czarnecka (400 stron) [2,9 cm] 6/10 
38. "Szczęście w twoich oczach" Caroline Leavitt; seria: "Leniwa Niedziela" (368 strony) [2,8 cm]  8/10

Ilość przeczytanych stron: 17962
Średnia ocena stosu: 6,47

Katarzyna Michalak - "Dla Ciebie wszystko"

W przypadku tego podsumowania postanowiłam pobawić się też trochę wykresami. Chcę, żeby to podsumowanie było trochę inne od pozostałych. Dla własnej ciekawości stworzyłam wykres, który pokazuje jakie oceny pojawiały się najczęściej w tym stosie.  Według wykresu poniżej najczęściej wystawiałam książką ocenę 7, ale łatwo też zauważyć, że nie rzucałam już wysokich ocen jak z rękawa, bo nie pojawiła się żadna 10, a tylko jedna 9 i otrzymała ją Jodi Picoult. Najsłabszą oceną jaką wystawiłam była 4 dla Katarzyny Michalak.
Wykres 1. Która ocena występowała najwięcej razy
Interesowało mnie również jak wygląda to procentowo, a że nie do końca ogarnęłam jeszcze wykresy w Excelu, więc musiałam stworzyć do tego osobny wykres, który prezentuję poniżej. 
Wykres 2. Procentowy udział ocen
Byłam również ciekawa jaki gatunek książek przeważał w tym stosie. Jak wiecie stawiam na różnorodność w trakcie czytania, bo czytając tylko jeden gatunek szybko mogłabym się nim znudzić i wystawiać słabsze oceny tym pozycjom. Wygrała w tej kwestii literatura obyczajowa, ale jestem w szoku, że nie czytałam żadnego thrillera, bo książki Lackberg zostały zakwalifikowane pod kryminał, bo z thrillerem nie miały one nic wspólnego. Jak widzicie jest tu mały misz masz. 


Koniec z wykresami i statystykami. Czas na dwie krótkie listy, które zakończą to podsumowanie. Nie będę się rozpisywać dlaczego dane książki przypadły mi do gustu, a dlaczego inne nie, bo robiłam to w recenzjach oraz podsumowaniach miesiąca. 
Pierwszą z nich jest lista książek, które podobały mi się najbardziej: 
1. "Lalka 1 i 2" Bolesław Prus (1234  strony) [5,9 cm] 8/10 
2. "Krucha jak lód" Jodi Picoult (614 stron) [4,0 cm] 9/10
3. "Szczęście w twoich oczach" Caroline Leavitt; seria: "Leniwa Niedziela" (368 strony) [2,8 cm]  8/10
4. "House of Cards. Ograć króla" Michael Dobbs; seria "Francis Urquhart' #2 (400 stron) [2,8 cm] 8/10
5. "Naznaczeni śmiercią" Veronica Roth; seria "Carve the Mark" #1 (534 strony) [3,8 cm] 8/10

Drugą listą są książki, które nie przypadły mi do gustu:
1. Cykl "Trylogia Jabłoniowa" Katarzyny Michalak:
  • "Wiśniowy Dworek" Katarzyna Michalak; seria: Trylogia Jabłoniowa #1 (296 stron) [3,0 cm] 4/10 
  • "W imię miłości" Katarzyna Michalak; seria: Trylogia Jabłoniowa #2 (280 stron) [2,2 cm] 5/10 
  • "Dla Ciebie wszystko"Katarzyna Michalak; seria: Trylogia Jabłoniowa #3 (304 strony) [2,5 cm] 5/10 
2. "Kaznodzieja" Camilla Läckberg; seria: "Saga o Fjällbace" #2 (440 strony) [3,6 cm] 5/10
3. "Pogromca lwów" Camilla Läckberg; seria "Saga o Fjällbace" #9 (448 stron) [3,0 cm] 5/10
4. "Ogień i furia. Biały Dom Trumpa" Michael Wolff (448 stron) [3,5 cm] 2/10
Jodi Picoult - "Krucha jak lód"
Jak podoba się Wam takie podsumowanie? Moim zdaniem jest mniej nużące. Częściej możecie zerknąć na coś innego niż tekst. Pokusiłam się o stworzenie trzech nowych grafik z ciekawymi cytatami z książek, które należały do tego stosu :). Któraś przypadła Wam do gustu najbardziej? 

sobota, 11 maja 2019

557. Kwietniowe podsumowanie czytelnicze i TBR na maj

Hej! 
Robi się coraz mniej zabawnie, bo mam wrażenie, że dni i tygodnie przelatują mi przez palce i nim się obejrzę mija kolejny miesiąc, a ja się zastanawiam: jak?! 

Kwiecień był miesiącem... Sama nawet nie wiem jak go określić. Po prostu był. Nie wyróżnił się niczym szczególnym... O nie! Byłam przecież na koncercie Studia Accantus! I wiecie, że byłam bardzo sceptycznie nastawiona do tego wydarzenia. Jakoś opuściła mnie cała energia, jeśli chodzi o nich. Gdzieś po prostu zwątpiłam. Jednak koncert... Majstersztyk. Uwierzcie mi, że to było coś pięknego. Wystąpili wszyscy Ci, których uwielbiam z kanału: Janek Traczyk, Paweł Skiba, Kamil Dominiak, Zuza Makowska, Sylwia Banasik, Paulina Grochowska, Paweł Izdebski oraz Adrian Wiśniewski. Cały koncert czułam dobre emocje i znowu w nich uwierzyłam, ale było coś co mnie zawiodło... Mianowicie to, że pojawiły się utwory znane mi już z poprzedniego koncertu. Były chyba tylko trzy nowe piosenki. To trochę mnie rozczarowało, bo spodziewałam się większego efektu wow. Jednak nie żałuję, że byłam. Myślę, że na kolejny koncert też się wybiorę. 

W kwietniu przeczytałam cztery książki, czyli o jedną więcej niż zakładałam. Były to o dziwo same dobre, albo bardzo dobre książki. Nie mam żadnej złej. Jestem w szoku! Oby więcej takich miesięcy.

Kwiecień rozpoczęłam od "Lalki" Bolesława Prusa, której nie przeczytałam w liceum, ale nie żałuję. Nie wiem czy te dziesięć lat temu (ile?!) odebrałabym ją tak samo. Czy zafascynowałaby mnie tak samo jak teraz. Warszawa z tamtych lat, obyczaje... Wszystko czułam każdą komórką swojego ciała i umysłu. Dla mnie to była fantastyczna podróż. Wiedziałam oczywiście jak to wszystko się skończy, ale wszystko było dla mnie tak bardzo fascynujące w tej książce. Zdecydowanie jest to najlepsza książka tego miesiąca.

Następną pozycją po "Lalce" były "Dziewczyny wyklęte 2" autorstwa . Recenzja pierwszej części jeszcze nie pojawiła się na blogu, a ja już wzięłam się za drugą. Jednak chciałam mieć przeczytane obie, że recenzji nie dzielił długi okres czasu na stronie. Przy pierwszej części moim zarzutem głównym było to, że autor niepotrzebnie robił z tego, coś na kształt powieści: bo przede wszystkim te historie są tak dramatyczne i straszne, że same suche fakty i wspomnienia bliskich czy też jeszcze żyjących świadków z tamtego okresu by wystarczyły, a po drugie autor zrobił to nieudolnie. W drugiej części wiedząc, co mnie może czekać już mnie to tak nie irytowało i w zasadzie nie zrobiło to na mnie więcej wrażenia. Dla mnie takie książki są bardzo ważne, bo pozwalają mi pamiętać o tych, którzy oddali życie za ojczyznę, abym ja teraz mogła żyć w wolnej Polsce.
Szymona Nowaka

Tina Rotkhamm to Niemka, które wyszła za Tunezyjczyka. Nie sądziła, że kiedykolwiek będzie modliła się o jakąkolwiek "Drogę do nadziei", którą kiedyś opisze. Historia tej kobiety jest trudna i z pewnością dla wielu z nas niezrozumiała, bo jak młoda kobieta, która wychowywała się w cywilizowanym kraju, gdzie miała takie same prawa jak mężczyźni z własnej woli z tego zrezygnowała i wyjechała do państwa, które kobiet w zasadzie nie szanuje? Nikt z nas tego nie zrozumie, co dzieje się w głowie takiej kobiety. Dlaczego zakochują się właśnie w takich mężczyznach? Myślą, że ich zmienią? Że wygrają z bardzo rygorystyczną religią? Nie mam pojęcia i chyba żadna ilość książek na ten temat nigdy mi nie odpowie na to pytanie. Oczywiście nie przestanę szukać odpowiedzi na to pytanie, bo jest to bardzo interesujący temat. Tina opisała swoją historię i to jak poznała Farida. W odróżnieniu od historii "Oddajcie mi dzieci" Melissy Hawach nie mogę jej zarzucić braku umiejętności pisania. Tę książkę czytało się dobrze.

Ostatnią i to na dodatek niezapowiedzianą lekturą w kwietniu była praca zbiorowa pod tytułem"Polscy bogowie wojny. Najwybitniejsi dowódcy w dziejach". Historię w szkolę bardzo lubiłam, a jeszcze bardziej doczytywać różnego rodzaju ciekawostki dlatego chętnie zabrałam się za tę lekturę. Na szczęście autorzy nie mieszali do życiorysów swoich postaci ich życia prywatnego tylko skupili się na sztuce wojennej. Pokazali przyczyny porażek w ważnych bitwach dla naszego kraju jak i to dlaczego to własnie te postaci były najwybitniejszymi strategami wojennymi swoich czasów. Takich rzeczy nie dowiemy się na lekcjach historii, gdzie materiału jest dużo - a myślę, że wiele młodych osób mogłoby to zainteresować.

Najlepsza książka kwietnia: "Lalka" Bolesława Prusa
Najgorsza książka kwietnia: ---------
Ilość przeczytanych stron w kwietniu: 2373

1. "Lalka 1 i 2" Bolesław Prus (1234  strony) [5,9 cm] 8/10
2. "Dziewczyny wyklęte 2" Szymon Nowak (554 strony) [4,0 cm] 7/10
3. "Droga do nadziei" Tina Rothkamm; seria: "Pisane przez życie" (265 stron) [2,1 cm] 7/10
4. "Polscy bogowie wojny. Najwspanialsi dowódcy w dziejach" Praca zbiorowa (320 stron) [3,2 cm] 7/10

TBR na maj
Maj postanowiłam zacząć od książki, której wyczekiwałam od momentu ogłoszenia premiery czyli od "Szeptu syberyjskiego wiatru" Doroty Gąsiorowskiej. Po przeczytaniu "Karminowego serca" zdecydowałam się przeczytać wszystkie książki tej autorki, bo wydaje mi się, że możemy się polubić. Następna w kolejności jest seria Adriany Trigiani o tytule "Valentine Roncalli". Na serię składają się trzy książki (na zdjęciu są ułożone w złej kolejności - przepraszam): jako pierwsza jest "W stylu Valentine", następnie jest "Brawo, Valentine", a zakończy to "Ciao, Valentine". Jestem po pierwszych pięćdziesięciu stronach i wydaje mi się, że będzie to lekka i zabawna lektura. Maj chcę zakończyć książką Jodi Picoult "Krucha jak lód" (znowu widzę, że źle ułożyłam książkę - brawo ja! Wybaczcie mi). Mam nadzieję, że uda mi się je wszystkie przeczytać i żadna mnie nie rozczaruje. 

piątek, 23 grudnia 2016

345. Pogotowie podchoinkowe: Dla Przyjaciółki || Dla Przyjaciela

To już ostatni dzwonek! Jutro Wigilia! Nie masz prezentu dla przyjaciółki lub przyjaciela - może coś z naszych propozycji przypadnie Ci do gustu! 


Przyjaciółka
Cykl Józefina Bonaparte || Sandra Gulland
Twoja przyjaciółka uważa, że powieści historyczne to najlepsza literatura świata? Uwierz mi ja się z nią zgadzam. Trylogia o żonie Napoleona, która swój początek bierze na Martynice wciąga od pierwszych stron. Jak dla mnie jest to bardzo dobrze napisana powieść z zachowaniem najważniejszych faktów z życia tej kobiety.

Seria Cormoran Strike ||  Robert Galbraith [Pseudonim Joanne Kathleen Rowling]
Kochane! Która z nas nie lubi nietuzinkowych, oryginalnych bohaterów?! Mimo, że Cormoran, nie bójmy się mówić o tym głośno, nie należy do urodziwych mężczyzn, to jednak ma w sobie coś co strasznie fascynuje! Ja całą serią byłam, jestem i będę oczarowana! Książki obowiązkowe nie tylko dla potteromaniaków! 

Cykl Łucja || Dorota Gąsiorowska
Dorota Gąsiorowska to w zasadzie nowe nazwisko na rynku literackim, ale jej debiutancka powieść jakim była Obietnica Łucji to początek bardzo dobrej literatury. A jej kontynuacja jest nawet troszkę lepsza od debiutu. Dla romantycznej przyjaciółki pozycja idealna!

Cykl Delirium || Lauren Olivier
 
Seria trzymająca równy, wysoki poziom (no może nie licząc Delirium.Opowiadania). Najmocniejszym punktem z pewnością jest styl jakim posługuje się autorka. Gwarantujemy, że przyjaciółka wręcz zakocha się w całej historii! 

Niezwykłe kobiety Romanowów. Od świetności do rewolucji || Julia P. Gelardi
To fascynujący obraz rosyjskich caryc i często ich córek, które wplatały się w losy najwybitniejszych rodów monarszych na świecie. Czyta się jak powieść, ale to rzetelnie przygotowana książka historyczna, dzięki której można się wiele dowiedzieć.


Przyjaciel
„13 apostołów”|| Dean Koontz
Twój przyjaciel lubi mały misz-masz w literaturze! Ten zbiór Deana Koontza z pewnością przypadnie mu do gustu! Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, a przy okazji zakocha się w twórczości autora! Gwarantujemy! 

Himmler. Buchalter śmierci || Peter Longerich
To pozycja, która adresowana jest do pasjonatów historii. Mamy w niej obraz człowieka, który był jednym z najgorszych ludzi na świecie w tracie II wojny światowej. Niby nic w młodości nie wskazywało, aby mógł być oprawcą na tak wielką skalę. Przy okazji mała dobra rada: jeśli zdecydujesz się kupić tę ksiązkę przyjacielowi, od razu wykup mu wizytę u okulisty, bo mała czcionka i interlinia wykończą jego wzrok. Wiem z własnego doświadczenia.

„Lśnienie” || Stephen King
Panowie! Któż nie zna Kinga?! To prawdziwy mistrz w swoim fachu! Jego powieści grozy mrożą krew w żyłach i paraliżują strachem! Lśnienie jak najbardziej spełnia właśnie te kryteria, a więc będzie idealnym prezentem dla miłośnika horrorów! 


Cykl Robert Langdon || Dan Brown
Masz przyjaciela który lubi szybką akcję w filmie? Cztery tomy powieści o Robercie Langdonie z pewnością przypadną mu do gusty. Przy książkach Dana Browna nie da się nudzić.

Zastępy Anielskie || Maja Lidia Kossakowska
Twój przyjaciel to prawdziwy fan fantastyki? W takim razie „oderwanie się” od rzeczywistości i przeniesienie się do zaświatów, gdzie anioły to nie są wcale małe, słodkie cherubinki, będzie dla niego prawdziwą frajdą! Z pewnością całkowicie przepadnie w stworzonym przez Kossakowską świecie!



czwartek, 22 grudnia 2016

344. Pogotowie podchoinkowe: Prezent dla brata

Witamy! Dzisiaj zapraszany na zestaw subiektywnych propozycji na prezent dla brata! 

Zastępy Anielskie }| Maja Lidia Kossakowska

Twój brat to prawdziwy fan fantastyki? W takim razie „oderwanie się” od rzeczywistości i przeniesienie się do zaświatów, gdzie anioły to nie są wcale małe, słodkie cherubinki, będzie dla niego prawdziwą frajdą! Z pewnością całkowicie przepadnie w stworzonym przez Kossakowską świecie! 

"Idealna" || Magda Stachula
Dobry, polski thriller to coś, co powinno się spodobać bratu lubiącemu gry akcji. W Idealnej jest wszystko. Napięcie, tajemnica, intryga, a rozwiązanie jej powinno zająć trochę czasu bratu, a w tym czasie Wy będziecie mieć czas na obejrzenie swojego ulubionego serialu nim chłopak znowu będzie chciał grać na konsoli.

Saga Pieśni Lodu i Ognia || George R.R. Martin
Przy kolejnych tomach historii nie sposób się nudzić! Martin zadbał o to, by w każdej części działo się dużo, żeby żaden wątek nie zaczął nudzić, a zakończenie cyklu nadal owiane było tajemnicą i trudno nawet przewidzieć, któż zasiądzie na Żelaznym Tronie! Twój brat będzie zachwycony!

„Miasteczko Salem” || Stephen King
Horror Stephena Kinga oczarowuje, mrozi krew w żyłach i sprawia, że czytelnik boi się nie na żarty. UWAGA – pozycja dla braci o mocnych nerwach, którzy lubują się w historiach grozy! 

Seria o Davidzie Hunterze || Simon Beckett
Cykl dla prawdziwego faceta – niebojącego się makabrycznych opisów, trupów i krwi. Poszczególne tomy mogą być czytane bez zachowania większej chronologii (chociaż niewielkie odniesienia mogą się zdarzyć), ale jednak największym plusem jest tutaj świetnie wykreowana postać głównego bohatera. Doktora Huntera nie da się po prostu nie polubić! 

wtorek, 20 grudnia 2016

342. Pogotowie podchoinkowe: Prezent dla taty

Witamy. Dzisiaj kolejna porcja prezentowych propozycji. Tym razem mamy kilka pozycji idealnych dla taty-książkoholika! Zapraszamy! 

„Rotmistrz Pilecki. Ochotnik do Auschwitz” || Adam Cyra
Pozycja obowiązkowa dla każdego, bez względu na „upodobania polityczne” czy sam stosunek do tematu żołnierzy wyklętych. Mocna, napisana bardzo dobrym stylem i dopracowana w najdrobniejszych szczegółach. Uzupełnienie pozycji o Raport Witolda Pileckiego z 1945 roku nadał całej publikacji jeszcze bardziej wyrazistego kształtu. Opis oświęcimskiego obozu widziany oczami rotmistrza daleki jest od suchego, pozbawionego emocji sprawozdania. Podczas czytania całej książki nie sposób nie oddać się dłużej refleksji i trzymać uczucia na wodzy. 

„Wielbiciel” || Charlotte Link
Idealny kryminał na zimowy wieczór. Mnie podczas czytania przechodziły dreszcze i bałam się w nocy iść do toalety. Link ma ogromny talent do straszenia czytelnika naprawdę. Na dodatek misternie skonstruowała każdy puzzel tej układanki, której rozwiązanie wcale nie było takie proste. 

„Potop” || Henryk Sienkiewicz
  
Tata jest miłośnikiem historii? Druga część trylogii Sienkiewicza będzie więc idealnym prezentem! Potop, tak samo jak Ogniem i mieczem zostało napisane ku pokrzepieniu serc. Nikogo więc nie zdziwi, że w książce patriotyczny wydźwięk wręcz wylewa się z kart. Pomijam już sam fakt, mieszania rzeczywistości z fikcją literacką. Najważniejsze, jest to, że czytając powieść Henryka Sienkiewicza nie sposób nie poddać się chwili refleksji. Tutaj miłość do ojczyzny jest najważniejszą wartością i tak przerzucając kolejne karty historii człowiek oddaje się zadumie – większość bohaterów stawiali wszystko na jednej szali – albo zwycięstwo dla ojczyzny, albo śmierć za nią.

Trylogia o Lwie Demidowie || Tom Rob Smith
ZSRR, czasy o których wszyscy uczyliśmy się na lekcjach historii. Związek Socjalistyczny pokazany jako ktoś kto tuszuje wszystko co niewygodne. Bezrobocie? Nie istnieje. Morderstwa? A co to słowo znaczy? Przestępstwa? Obywatele radzieccy to nie ostatnia hołota zza zachodu. W tym wszystkim poznajemy Lwa Demidowa postać, która musi być jednocześnie idealnym mundurowym, a także żyć w zgodzie z własnym sumieniem, a wiele dyrektyw władz Związku nie współgrają z jego ideami. Wszystkie trzy części to idealny, trzymający w napięciu thriller.

Trylogia Millennium || Stieg Larsson
Mistrzowska seria – to chyba będzie najlepsze podsumowanie całego cyklu. Klasyka szwedzkiego kryminału! Skandynawski klimat, świetnie zarysowana postać Lisbeth Salander i fascynująca intryga z pewnością przypadnie do gustu tacie - fanowi kryminałów! 

poniedziałek, 19 grudnia 2016

341. Pogotowie podchoinkowe: Prezent dla mamy

Święta już tuż, tuż! Kreatywna Alternatywa powoli wchodzi w najgorętszy okres przygotowań - będzie pieczenie, sprzątanie i pakowanie prezentów! W tym roku wyjątkowo wszystkie prezenty zostały zakupione wcześniej, ale z myślą o zabieganych, zapracowanych i zapominalskich postanowiłyśmy wyruszyć z nowym cyklem. Przez najbliższe dni, codziennie, pojawiać będą się posty Pogotowia choinkowego, w których będziemy proponować jakimi książkowymi podarunkami można obdarować najbliższych serdecznie zapraszamy! Na pierwszy ogień idą prezenty dla mam! 

"Miasto z Lodu" || Małgorzata Warda
To idealna pozycja dla mam, które lubią, aby powieść je poruszyła i wzruszyła. Propozycja Małgorzaty Wardy to literatura, która nie boi się odważnego tematu jakim jest choroba dwubiegunowa, a jednocześnie pokazuje, że miłość do dziecka nie zawsze wygląda tak jak uczyły nas nasze rodzicielki.

„Wichrowe Wzgórza” || Emily Jane Brontë
Dobra klasyka nigdy nie jest zła. Powieść Emily Jane Brontë jest idealnym rozwiązaniem dla mam, które nie przepadają za przelukrowanymi, banalnymi historiami z wyidealizowanymi bohaterami na pierwszym planie.  To pozycja absolutnie fantastyczna!

„Przeminęło z wiatrem” || Margaret Mitchell
Również powieść z klasyki. Wojna secesyjna w Stanach Zjednoczonych, walka między nowoczesną Północą, która chce znieść niewolnictwo a zacofanym Południem, które nie widzi nic złego w wykorzystywaniu czarnoskórych obywateli. A w środku jest również historia miłosna, która podbiła serca wielu milionów czytelników.

„Musiałam umrzeć” || Marina Achmedowa 
Jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, można odnieść wrażenie, że ostatnio tego typu książki wyrastają jak grzyby po deszczu. Nie wszystkie zasługują na uwagę… ale Musiałam umrzeć zdecydowanie nie należy do tej kategorii. To historia dziewczyny, która wychowana w islamie przeżywa swoją „małą-wielką miłość”. 

„Woda dla słoni”  || Sara Gruen

Historia o miłości nie tylko ludzi, ale tego jak pokochać może zwierzę. Piękny obraz Ameryki w czasach zakazu sprzedaży alkoholu, a na dodatek smutny stadium starego człowieka, który został zapomniany przez własne dzieci...


EDIT: Bardzo przepraszam za długą nieobecność u Was, obiecuję, że jak tylko uporam się z tym całym świątecznym zgiełkiem, nadrobię zaległości. Ściskam Was ciepło, Tea

EDIT 2: Lady Spark zapraszana swój kanał na YT

poniedziałek, 11 kwietnia 2016

238. Gdy po książce znajdujesz się na emocjonalnej podłodze, czyli "Cząstka ciebie"

AUTOR: Ella Harper  
TYTUŁ ORYGINALNY: Pieces of You
TŁUMACZ: Julia Szajkowska   
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Lucy i Luke Harte’owie mają wszystko – wymarzoną pracę, wspaniały dom, kochającą rodzinę i wiernych przyjaciół. Brak im tylko tego, czego pragną najbardziej: dziecka. Po ośmiu poronieniach i latach rozczarowań los wreszcie się do nich uśmiecha. Lucy jest w ciąży od czterech miesięcy – najdłużej w historii ich związku. Niestety w piątą rocznicę ślubu Luke ulega groźnemu wypadkowi. Zapada w śpiączkę. W tym czasie Lucy, wspierana przez swoją teściową Patricię, najlepszą przyjaciółkę Dee i szwagierkę Nell, robi wszystko, by jej życie nie rozpadło się na kawałki. Lecz gdy nieprzytomnego Luke’a odwiedzi w szpitalu Stella – jego koleżanka z pracy – wszystko ulegnie nieodwracalnej zmianie… [1]

RECENZJA
Muszę przyznać, że książki z serii „Kobiety to czytają!” do tej pory mnie nie zawiodły. Owszem nie wszystkie mnie porwały, ale nie zaliczałam tych słabszych do złych. Po prostu nie miały tego czegoś. Z „Cząstką ciebie” byłam pewna, że w jakiś sposób mnie zadowoli, ale to, co dostałam… Uwierzcie mi już dawno nie czułam się tak mocno rozbita na kawałki. Już dawno nie znalazłam się na emocjonalnej podłodze i już dawno nie skończyłam książki ze łzami na policzkach, gdzie przeklinałam autorkę, że sprzeciwiła się mojej koncepcji i jednocześnie będąc jej wdzięczna, że nie poszła w sztampowe zakończenie, które każdy by przewidywał czytając.

Lucy i Luke Harte’owie pragną mieć dzieci, ale nie mogą. Do tej pory kobieta poroniła osiem razy. Wraz z mężem poddawali się różnym technikom badań i leczeń, aż w końcu przy kolejnym zapłodnieniu in vitro udaje się im. Lucy jest w ciąży od czterech (prawie pięciu) miesięcy. Wszystko wydaje się cudowne, aż do dnia piątej rocznicy ślubu, kiedy to po pierwsze kobieta rodzi martwą dziewczynkę, a po drugie mężczyzna ulega wypadkowi samochodowemu w pracy. Pewnego dnia przy łóżku Harte’a pojawia się niejaka Stella Tiggsy i ta wizyta zmienia wszystko. Lucy zaczyna inaczej patrzeć na swojego męża pozostającego w śpiączce i na ich związek.

To tyle z opisu fabuły. Co do postaci to mam taki mętlik w głowie, że nawet na chłodno pisanie tej recenzji to jest chaos. Przez całą książkę poznajemy nie tylko historię Lucy i Luke’a, ale również Patrici (matki mężczyzny), która po śmierci męża nie może dojść do siebie, a warto zaznaczyć, że od tego momentu minęło wiele lat. Dodatkową bohaterką jest Nell (siostra Luke’a), która weszła w nieodpowiedni związek i musi się zastanowić, co dalej zrobić ze swoim życiem. Każda z tych postaci jest inna i każda na swój sposób irytuje. Byłam wściekła na Lucy, że tak obsesyjnie pragnęła dziecka, że zapominała o całym świecie, byłam wkurzona na Luke’a za to, co jej zrobił, ale jednocześnie rozczulała mnie ich miłość. Miałam taką karuzelę uczuć, że nie wiem jak to przeżyłam.

Książka jest prowadzona w specyficzny sposób, bo rozdziały zatytułowane „Lucy” są pisane w pierwszej osobie, a pozostałe w narracji trzecio osobowej. Podobał mi się ten zabieg. Wiedziałam dzięki temu, że najważniejsza jest Lucy i jej historia, a że Patricia jak i Nell są tylko jej dopełnieniem.

Kwestia poruszonego tematu… Istotna, bo wiele par nie może mieć w sposób naturalny dziecka. Walczą, pragną, leczą się, aby czasem usłyszeć, że nie da rady i pozostaje tylko adopcja, bo w naszym kraju nie jest legalne wynajęcie matki zastępczej. Nie wnikałam w prawo Anglii, bo nie wiem czy coś z tego bym zrozumiała, ale z kontekstu wywnioskowałam, że po trzeciej nieudanej próbie in vitro Lucy i Luke mieli jeszcze inne opcje do wyboru.

Po tej książce dalej jestem wściekła na główne postaci. Mam do nich żal, ale również spore współczucie. Byli dla mnie osobami z krwi i kości. Zazdroszczę Lucy miłości, jaką darzył ją Luke, bo w to, że tak było nie zwątpiłam nawet przez chwilę. Czy wybaczyłabym zdradę? Nigdy.

Warto i polecam, bo ta książka sprawiła, że płakałam, a wręcz wyłam i błagałam by ktoś zmienił zakończenie na lepsze. Lepsze dla mojej duszy, ale gorsze dla całokształtu powieści. Genialna książka, chociaż ciężko się w nią wchodziło, za co obniżona punktacja. Genialna, a ja spróbuję podnieść się z emocjonalnej podłogi.
 „To zabawne, że ciągle można kochać kogoś, kto złamał ci serce. Wszystkimi jego małymi kawałkami.” ~ Ella Harper, Cząstka ciebie, Warszawa 2014, s. 264.
OCENA:  8/10

Zaraz połowa kwietnia... Ten czas leci jak szalony, gdy człowiek tylko praca-dom, dom-praca. 
Mam nadzieję, że Wam to wszystko lepiej leci :). 
Pozdrawiam,
Lady Spark


[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 17 grudnia 2015

190. Poruszone fundamenty w "Kodzie Leonarda da Vinci"

AUTOR: Dan Brown    
TYTUŁ ORYGINALNY: The Da Vinci Code   
SERIA: Robert Langdon
TŁUMACZ: Krzysztof Mazurek
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga/ Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Ofiarą popełnionego w Luwrze morderstwa pada kustosz Jacques Sauniere. Wezwany przez policję francuską historyk i badacz symboli Robert Langdon odkrywa na miejscu zbrodni szereg zakonspirowanych śladów, które mogą pomóc w ustaleniu zabójcy; stanowią też klucz do jeszcze większej zagadki – niezwykłej tajemnicy sięgającej korzeniami początków chrześcijaństwa. Zamordowany był członkiem Zakonu Syjonu, powstałego w 1099 roku tajnego stowarzyszenia strzegącego miejsca ukrycia bezcennej zaginionej przed wiekami relikwii Kościoła – Świętego Graala. Do organizacji należeli m.in. Leonardo da Vinci i Isaac Newton. Kustosz poświęcił życie, by strzeżony przez zakon sekret nie dostał się w niepowołane ręce. Teraz pozostały jedynie 24 godziny na rozwikłanie precyzyjnie skonstruowanej łamigłówki pozostawionej przez Sauniere’a – inaczej tajemnicę na zawsze skryją mroki historii. Kluczowe elementy zagadki kryją się w najsławniejszych obrazach mistrza Renesansu – Mona Lizie i Ostatniej Wieczerzy. Czy ścigany przez policję i bezlitosnego zabójcę historyk zdoła ujść pogoni i dotrzeć do szokującej prawdy? Jego jedynym sprzymierzeńcem jest piękna Sophie Neveu, agentka policji, specjalistka od tajnych kodów i szyfrów, wnuczka Sauniere’a…   [1]

RECENZJA
Robert Langdon powraca tym razem w Paryżu. Nie można, nie odnieść wrażenie, że nasz profesor ma ogromną zdolność do mieszania się w kłopoty. Nawet, jeśli niemotywowany przez swoje wielkie pragnienie wiedzy to one i tak go znajdują. Bez dwóch zdań Langdon przyciąga problemy jak magnes.

W zasadzie od „Kodu Leonarda da Vinci” rozpoczęła się moja przygoda z twórczością Dana Browna. Jest to również jeden z tych pisarzy, którzy dobrze wpasowują się w mój czytelniczy gust, bo przede wszystkim nie boi się podejmować tematów trudnych dla nas wszystkich. Pamiętam, że pierwszy raz po ten tytuł sięgnęłam, gdy byłam w liceum. Na lekcjach religii ksiądz dawał nam dość dużą swobodę, więc nie chcąc się nudzić wyciągnęłam książkę, którą od razu wychwyciło czujne oko duchownego. Wziął ją ode mnie, a następnie pokazał całej klasie i głośno powiedział: Nie wolno Wam budować wiary na tej książce. Nie powiem, że mnie nie rozzłościł, bo od małości miałam dość specyficzne podejście do religii i jej instytucji. Poczułam się upokorzona, bo przecież to tylko książka, która składa się z papieru, który z kolei przyjmuje wszystko. Nie zaczęłam manifestować tego, że buduję swoją wiarę na tej książce. Po prostu dla mnie to był umilacz czasu podczas prawie godzinnej podróży do domu ze szkoły. Nie wchodziłam z księdzem dalej w polemikę, bo uważałam, że to i tak nie ma sensu. Zabrałam książkę i wróciłam do czytania. Po prostu umiem odróżnić, co jest fikcją literacką a co nie. Nie zmienia to jednak faktu, że to wspomnienie zawsze nasuwa mi się po przeczytaniu tej książki. Owszem ta pozycja porusza fundamentalne filary wiary Kościoła. To, jakie stwierdzenia w niej padają pozwala zrozumieć zgorszenie ludzi religii tą pozycją (nie mogę się rozpisać bardziej by nie zdradzić szczegółów). Jednak twierdzenie, że jest to powieść szatana daleka jest od prawdy – tak samo jak mówienie podobnych rzeczy o Harrym Potterze. Pamiętajcie również, że jest to tylko moje zdanie i że jeśli macie je dalej skrytykować to zróbcie to w sposób kulturalny, bo każdy ma prawo do swoich poglądów.

Wróćmy jednak do fabuły. Robert Langdon ma kłopoty i to dość poważne. Żeby ratować własną skórę oraz oczywiście swojej pięknej partnerki, którą mu autor dorzuca do kompletu musi rozwiązać szereg zagadek, które zostawia Sauniere. Na dodatek jego dobre imię jest kompletnie zagrożone i nie może liczyć na pomoc francuskich władz. To, co z pewnością w Langdonie jest dość realistyczne to fakt, że nie zawsze wpada na wszystko od razu. Zazwyczaj musi się kilka razy pomylić nim obierze właściwy trop nowej przygody.  No i oczywiście nie jest super bohaterem, który nigdy nie cierpi, bo wielokrotnie profesorek oberwał w głowę – co pozwala jednak z lekka myśleć, że ma wiele żyć jak kot.

Oczywiście towarzyszące mu postaci to osobna sprawa, bo autor wprowadza ich tak wiele, że w pewnym momencie człowiek może się pogubić, ale z czasem szybko zacznie rozróżniać, kto jest, kto. Brown posiada również – jak dla mnie – znakomitą umiejętność kamuflowania postaci. Jak dla mnie – gdy czytałam to pierwszy raz – nigdy nie było wiadomo, kto stoi za tą całą pogonią i próbą uratowania życia. Serio! Autor zawsze mnie na końcu zaskakiwał.

Dan Brown idealnie opisuje wszystkie miejsca, do których przenosi czytelnika, co pozwala łatwo wczuć się w nie i pozwolić wyobraźni tworzyć obrazy. Krótkie rozdziały dają wrażenie szybkiego czytania, ale książki są grube i czasami odstraszają swoją objętością. Możliwe, że wada jest tylko jedna: akcja toczy się w przeciągu dwudziestu czterech godzin, które wydają się mało prawdopodobne, ale cóż pamiętajmy, że w książkach również musi być miejsce na popis wyobrażeń autora – to tylko książka, więc czasami z autentycznością nie musi mieć wiele wspólnego.
"[...] człowiek może się posunąć o wiele dalej, by uniknąć tego, czego się boi, niżby zyskać, to, czego pragnie." ~ Dan Brown, Kod Leonarda da Vinci, Warszawa 2009, s. 338.
OCENA: 9/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki.

Cześć! 
To znowu ja i Robert Langdon, jeśli mam być szczera to jest to z pewnością jedna z dwóch najlepszych książek Dana Browna. Inne już nie są tak wyśmienite. Jak Wasze przygotowywania do świąt? Moje jeszcze w lesie, ale zacznę od poniedziałku.
Całusy, Lady Spark 

środa, 3 grudnia 2014

093. Przygodę z doktorem Davidem Hunterem czas zacząć

AUTOR: Simon Beckett
TYTUŁ ORYGINALNY: The Chemistry of Death
SERIA: Dr David Hunter
TŁUMACZ: Jan Kraśko
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: AMBER

OPIS
Manham. Małe spokojne miasteczko. Krajobraz pozbawiony zarówno życia, jak i konkretnych kształtów. Płaskie wrzosowiska i upstrzone kępami drzew mokradła. To tu doktor David Hunter szuka schronienia przed okrutną przeszłością. Sądzi, że przeżył już wszystko to, co najgorszego może przeżyć człowiek, sądzi, że wie o śmierci wszystko. Ale śmierć, ów proces alchemii na wspak, w którym złoto życia ulega rozbiciu na cuchnące składniki wyjściowe, wdziera się do Manham. I to w niewyobrażalnie wynaturzonych formach. Jeszcze nie wiemy, dlaczego Hunter - wybitny antropolog sądowy - zaszył się tu jako zwykły lekarz. Dlaczego odmawia pomocy policji, skoro potrafi określić czas i sposób dokonania każdej zbrodni. Wiemy tylko, że się boimy. Razem z mieszkańcami Manham czujemy odór wszechobecnej śmierci. Giną młode kobiety, dzieci znajdują makabrycznie okaleczone zwłoki, ktoś podrzuca pod drzwi martwe zwierzęta, ktoś zastawia sidła na ludzi. [1]

RECENZJA
O cyklu „Dr David Hunter” słyszałam już jakiś czas temu. Moi znajomi, którzy byli po lekturze pierwszych tomów, z ogromnym zaangażowaniem tłumaczyli mi, że książki Simona Becketta jak nic przypadną mi do gustu. Autor pisząc o rzeczach makabrycznych niczego nie upiększa. Przedstawia sprawy tak jak to w rzeczywistości mogłoby wyglądać – w "środku" jest więc pełno dokładnych, napawających miejscami obrzydzeniem scen o zmianach jakie zachodzą w ludzkim ciele po śmierci. Rozkład zwłok, bo tak można to nazwać „fachowym” słownictwem, przedstawiony jest w najdrobniejszym, najbardziej odrażającym szczególe i to właśnie mi się tak bardzo podoba! Jak wiecie do romantyczki mi daleko, nic więc dziwnego, że jako fanka krwawych powieści fantastycznych, horrorów i kryminałów nie zrezygnowałam z „Chemii śmierci” nawet po zapoznaniu się z początkiem, przez który nieliczna garstka moich kolegów i koleżanek nie była w stanie się przedrzeć.

Po takim długim wstępie może wreszcie przyszedł czas, żeby przejść do konkretów. Głównym bohaterem serii Simona Backetta jest David Hunter. W chwili rozpoczęcia książki mężczyzna przeżywa najgorszy okres w swoim życiu – w tragicznych okolicznościach stracił dwie najważniejsze osoby – żonę oraz córeczkę. Wydawać by się mogło, że David, który zawodowo jest bardzo dobrym antropologiem sądowym, powinien być „obeznany” ze śmiercią na tyle, że nawet po takim traumatycznym wydarzeniu będzie w stanie dalej wykonywać swoją pracę. Niemniej jednak po wypadku rodziny Hunter chce raz na zawsze zamknąć swoją przeszłość i już nigdy do niej nie wracać. Z tego też powodu wyjeżdża do Manham – małego miasteczka, gdzie zatrudnia się jako miejscowy lekarz. Chce zacząć żyć na nowo, poniekąd przybrać też nową tożsamość, ale wypadki jakie mają miejsce w tej wydawać by się mogło spokojnej mieścinie sprawiają, że przeszłość znów powraca, a David ponownie zostaje antropologiem. I w tym miejscu zakończę opisywanie fabuły, aby nadto nie zdradzić co takiego czeka na czytelnika w „Chemii śmierci”, zajmę się jednak małą charakterystyką naszego doktora. David to tak naprawdę bardzo skryty, oszczędny w słowach i uczuciach perfekcjonista. Jest sumienny, pracowity, a do tego wszystkiego niezwykle inteligentny, bystry i kreatywny. Taki troszkę „cmentarny Sherlock Holmes” z niego. Tak wykreowana przez Simona Backetta postać głównego bohatera bardzo mnie zaintrygowała. Z zaciekawieniem zapoznawałam się, więc z każdą teorią wysunięta przez Huntera. David od samego początku zdobył moją sympatię, którą darzyłam go do ostatniej strony.

Ponieważ o samej fabule już troszeczkę powiedziałam to nie będę się zbyt mocno w to dalej zagłębiać. Powiem krótko. „Chemia śmierci” Simona Backetta to połączenie kryminału, sensacji oraz thrillera. Mamy tutaj krew, mamy trupy, mamy zbrodnie, mamy budowanie się relacji między ludźmi, mamy nawet wątek miłosny, który o dziwo mnie nie zirytował. W książce dzieje się naprawdę dużo, nie można zatem narzekać na nudę. Jedyne co mnie rozczarowało w pierwszej części cyklu o doktorze Huntera to zakończenie, które… uch, jak mam to powiedzieć, żeby nic nie zdradzić?! Po prostu nie takiego finału się spodziewałam – moja ciemna strona liczyła na coś zupełnie innego.

Jeśli chodzi o język, nie mogę się do niczego przyczepić. Styl Backetta, pomimo podjęcia dosyć ciężkiego tematu, jest lekki, przejrzysty i łatwy w odbiorze. Książkę czyta się w rekordowym tempie i czytelnik sam nie wie kiedy zapoznał się z niespełna czterystoma stronami lektury.

Reasumując, „Chemię śmierci” polecam wszystkim tym, którzy nie boją się makabrycznych opisów rozkładu zwłok, lubią thrillery i nie potrzebują w książce wątku miłosnego, który zdominowałby całą fabułę. Gdyby nie te nieszczęsne zakończenie ocena byłaby wyższa, a tak wprowadzenie do cyklu „Dr David Hunter” otrzymuje ode mnie mocną ósemkę.

„Oddychała i nagle przestała, jakby ktoś wyłączył dźwięk” – Simon Backett, Chemia śmierci, Warszawa 2011, s.323

OCENA: 8/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Historia zTRUPEM.



Witam. Jako, że mam okazję powiedzieć to publicznie – Marttita jeszcze raz witam w Kreatywnej Alternatywnie!
Dzisiaj zaczynamy nowy cykl. Słyszeliście już o nim? A może mieliście okazję się z nim zapoznać?



[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa AMBER

sobota, 29 listopada 2014

092. Mój konflikt wewnętrzny: własne wartości kontra “Smak szczęścia”





AUTOR: Santa Montefiore
TYTUŁ ORYGINALNY: The perfect happiness
TŁUMACZ: Anna Dobrzańska-Gadowska
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Świat Książki

OPIS
Angelika, autorka doskonale sprzedających się książek dla dzieci, nawiązuje ożywioną korespondencję e-mailową z Jackiem. Szybko dochodzi do wniosku, że łagodny flirt nie zaszkodzi ani jej samej, ani jej małżeństwu. Nigdy nie naraziłaby przecież na niebezpieczeństwo swojego stabilnego związku ani szczęścia i spokoju ukochanych dzieci… Kiedy jednak pisarka wyjeżdża w trasę promocyjną do Republiki Południowej Afryki, jej romans z Jackiem zaczyna się na dobre. Niezwykła powieść o prawdziwym sensie miłości i szczęścia. To książka dla każdej kobiety, która zadaje sobie pytanie, co by było, gdyby… [1]

RECENZJA
Może zacznę od wyjaśnienia, iż owa książka trafiła w moje ręce jako prezent mikołajowo-gwiazdkowo-urodzinowy ze sporym wyprzedzeniem. Wszystko za sprawą Lady Spark i jej poczucia obowiązku wyposażenia mnie w obyczajówki.
Angelica Lariviere obraca się w dość wysokich kręgach. Olivier, jej mąż, pracuje na giełdzie i zmaga się wszechogarniającym Londyn kryzysem, dzieci (Joe i  Isabel) uczęszczają do najlepszej prywatnej szkoły w mieście, a wszyscy znajomi zachowują podobny standard życiowy. Oczywiście bohaterka posiada kilka przyjaciółek (osobiście tylko Candance nazwałabym przyjaciółką z prawdziwego zdarzenia). Rzecz, za którą uwielbiam postać Candance, to cięty język i bezpośrednie mówienie tego, co przychodzi jej na myśl. Czy to moja ulubiona bohaterka? Zdecydowanie tak. Jedną z barwniejszych postaci jest Kate, kolejna z grupki przyjaciółek. To typ człowieka lubiącego skupiać na sobie całą uwagę świata. Czy wyobrażacie sobie, że jedna z waszych koleżanek wyrywa was z ważnych umówionych spotkań tylko po to, żebyście razem mogły maczać testy ciążowe w jej siuśkach? Oto cała Kate.
Dwie męskie postacie w życiu głównej bohaterki to wspomniany mąż i kochanek. Olivier pochodzi z Francji, co wyraźnie zaowocowało dobrym gustem oraz szarmanckimi manierami. Ma jednak kilka wad, być może spotęgowanych małżeńską rutyną. Nie da się ukryć, zaniedbał ukochaną przez ostatni okres. Tymczasem ona wszystko, czego brakowało jej u małżonka, odnalazła w Jacku Mayerze, poznanym na przyjęciu właścicielu winnicy w RPA. Kobieta często porównuje uczucia do niego do tych z wczesnych lat znajomości z Olivierem.
Książka podzielona została na 3 części: Pożądanie, Doświadczenie, Mądrość. Pierwsza skupia się wokół samego poznania Angelici z Jackiem i ich znajomości internetowej. Oboje tytułują się swoistymi nickami. Ona to Sage, a on Pies Na Ganku (z czasem bardzo ewoluują). Druga część pertraktuje o zdarzeniach podczas zjawienia się Jacka w Londynie i namawiania ukochanej na spotkania oraz samej podróży kobiety do RPA. Bohaterka lawiruje kłamstwami, okłamując nawet samą siebie. Bardzo przypadły mi do gustu za to opisy krajobrazów południowej Afryki. Wszelkie zachody słońca na polanach, zboczach, opis winnicy i samego winobrania rozpoczynanego przed świtem. Oczywiście istnieją tam dzielnice, a nawet całe „miasta” biedy, a wszystko dzięki problemom politycznym i rasowym w kraju. Afrykanerzy kontra biali kolonizatorzy. O ten problem autorka również zahacza, wplątując przy okazji głównych bohaterów w przykre wydarzenie. To pozwala czytelnikowi odkryć coś, czego jednak Jack nie wyznał Angelice. Tak docieramy do części „Mądrość”, która opisuje wydarzenia po powrocie kobiety do Anglii i próbach powtórnego funkcjonowania w szarej codzienności, co nie jest łatwe.
Przez książkę przewijają się niezliczone nazwy znanych projektantów mody, przy okazji opisów strojów bohaterów. Ani to nie przeszkadza, ani nie wydaje się konieczne. Angelica i Jack dyskutują o napisaniu książki pt. „W poszukiwaniu idealnego szczęścia”, więc można tu znaleźć dużo egzystencjalnych przemyśleń i porad. Każdy rozdział zaczyna się właśnie mini cytatem. Niektóre odbierałam jako naprawdę banalne, dość wyświechtane i oklepane, ale znalazłam kilka ciekawych dla mnie sentencji. Moje dobre zdanie o głównej bohaterce trwało do momentu, aż nie poznała Jacka Mayera. Naprawdę sądziłam, że Angelica zachowa zdrowy rozsądek, mimo iż opis zapowiadał co innego. Nie podzielałam fascynacji nowym mężczyzną w jej życiu, ale z drugiej strony oburzałam się na to, jak traktował ją własny mąż.
Akcja skupia się, jak widać, wokół słabnącego uczucia do męża, a pogłębianiu więzi z Jackiem. Ciężko mi czasem było zrozumieć i zaakceptować zachowania Angelici. Ja nie uznaję żadnych usprawiedliwień dla zdrady w małżeństwie. W takiej sytuacji tłumaczenie w stylu: każdy ma prawo do szczęścia, kompletnie do mnie nie trafia. Także dość zawiodłam się postawą kobiety motywowaną egoistycznymi pobudkami, przy fakcie posiadania męża i dwójki przeuroczych dzieci. Podpisuję się pod opinią Candance, niszczy się świat i rani się zbyt wiele osób w koło.
Zachęcam was do podróży w świat kobiecych rozterek, plotek w śmietance towarzyskiej oraz do odnalezienia swojej definicji szczęścia. Powyższą lekturę czyta się szybko i dość przyjemnie. Wbrew pozorom naprawdę książka skłania do refleksji, więc nie zdziwię się, jeśli odpłyniecie w egzystencjalne rozważania o własnym życiu w trakcie czytania.

„Podstawowa życiowa prawda jest dosyć prosta i bolesna - nie można mieć wszystkiego, czego pragniemy.” ~ Santa Montefiore, Smak szczęścia, Warszawa 2014.

OCENA: 6/10
_ _ _ _ _

Witam serdecznie :)
Bardzo dziękuję dziewczynom za przyjęcie mnie do swojego elitarnego grona xD Mam nadzieję, że również wy mnie zaakceptujecie i to, co będę wypisywać :) Martitta to dość wszechstronna postać, ale jeśli mówimy o książkach to przeważają u mnie kryminały. Nie gardzę żadnym gatunkiem, więc bez obaw. Powinnam się wprawić z czasem i podsyłać wam coraz lepsze recenzje.
Pozaliteraturowo to studiuję górnictwo i geologię na AGH w Krakowie, grywam na gitarze, pisuję fanfiction oraz oczywiście uwielbiam oglądać mecze siatkówki.
Do napisania ;)


[1] – opis pochodzi z okładki książki

sobota, 18 października 2014

082. Happy end Lisbeth Salander, czyli „Zamek z piasku, który runął”


AUTOR: Stieg Larsson
TYTUŁ ORYGINALNY:  Luftslottet som sprängdes
TŁUMACZENIE: Alicja Rosenau
SERIA: Millenium
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO: Czarna Owca

OPIS
Życiu Lisbeth Salander znowu zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo. Mikeal Blomkvist sięga w mroczną przeszłość Salander i rusza w pogoń za prawdą. Wywołuje tym samym trzęsienie ziemi w rządzie i służbach bezpieczeństwa. [1]

RECENZJA
Powiadają, że wszystko, co dobre kiedyś się kończy. Z sagą „Millennium” jest podobnie. Na rynku znajdziemy masę książek nudnych, irytujących, pozbawionych większego sensu i szufladkowanych do półki z napisem „przeczytane-zapomniane”. Niemniej jednak, w moim odczuciu, seria Stiega Larssona jest inna. Trzy skandynawskie kryminały to z pewnością jedne z lepszych, jakie przyszło mi czytać w ostatnim czasie. Pomyślicie, pewnie, że po takim wstępnie moja ocena ostatniej części przygód Lisbeth Salander i Mikeala Blomkvista może być tylko jedna – i tutaj się mylicie. Fakt „Millennium” zasługuję na przeznaczenie czasu, aby zapoznać się ze wszystkimi trzeba tomami… jednak, „Zamek z piasku, który runął” w porównaniu z poprzednimi częściami wypada niestety gorzej.

Podobnie jak druga część sagi, trzecia również poświęcona jest w znacznej części Lisbeth Salander. Niemniej jednak paradoksalnie, jeśli chodzi o samą perspektywę Sally to wcale jej tak dużo tutaj nie mamy. O pannie Salander dużo się mówi, każdy bohater kręci się wokół jej wątku, ale ona sama przez pewien czas w ogóle się nie pojawia. Taka sytuacja sprawiła, że ja, niezwykle ciekawa jej perspektywy, zerkałam kilka stron do przodu, aby sprawdzić jak daleko jest do „jej akapitu”. Już od samego początku Lisbeth Salander zgarnęła całą moją sympatię z prostego powodu – była zupełnie inne niż te wszystkie mdłe kobiety, których teraz w literaturze jest na pęczki. Pewna siebie, ambitna, pracowita, mająca w sobie zarówno cząstkę dobrą i złą bez dwóch zdań była „wisieneczką” całej powieści. Dodawała smaku i pikanterii historii. W niewielkim ciałku ciutnie anorektyczki mieści się prawdziwa bestia, która jeszcze na pewno nie powiedziała ostatniego słowa. Mówiąc „bestia” nie miałam oczywiście nic złego na myśli, wręcz przeciwnie. Miałam wrażenie, że w „Zamku z piasku, który runął” Sally przechodzi wewnętrzną przemianę, w końcu przestaję traktować wszystkich, jako swoich wrogów – zaczyna, delikatne budowanie więzi z innymi ludźmi. Oczywiście nie popadamy w huraoptymizm i nie mówimy o wielkich przyjaźniach, ale o takich niewielkich zalążkach zaufania. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że z panny Salander wreszcie wyszła kobietka - a nie twarda sztuka, która chciała „zabić” w sobie najmniejszy nawet pierwiastek kobiecości. W ostatniej części sagi mamy również Mikeala… który zaczął mnie irytować. Tak, tak! Ja rozumiem facet jest facetem… ale czy on jak zwykle musi wylądować z kobietą w łóżku po kilku godzinach znajomości. Normalnie zaczynam u niego diagnozować uzależnienie od seksu. Oczywiście w książce występuje jeszcze kilkoro innych bohaterów… niemniej jednak najważniejsza jest właśnie Sally oraz „pieprzony Kelly Blomkvist”.

No to jak głównych aktorów mamy już za sobą trzeba byłoby przyjrzeć się akcji… cóż w „Zamku z piasku, który runął” brakowało mi troszeczkę dynamizmu. Większość książki opiera się na rozpracowywaniu wewnętrznej struktury szwedzkiego rządu, a tutaj mamy jakieś intrygi, mamy jakieś kłamstwa, ale właśnie nie mamy takiej czystej akcji. Na dobrą sprawę dopiero pod koniec książka napiera więcej tempa, jednak nadal nie jest to jakaś „zawrotna szybkość”. Jest jednak coś, w całej fabule, co bardzo mi się podobało – mianowicie, trzeci dzień procesu Lisbeth Salander i mistrzowskie zapędzenie w kozi róg, jednego z największych wrogów Sally… ale kogo, to przemilczę, żeby nie zdradzać zbyt dużo. Reasumując – nie jest źle, ale jednak zawsze mogło być lepiej. Sama nawet pokusiłabym się o skrócenie książki o połowę i oszczędziła czytelnikowi tych wszystkich rozprawek o Sapo i Specjalnej Sekcji Analiz.

No to został nam już tylko język. Prosty, przejrzysty, łatwy w odbiorze – w sam raz! Co prawda spotkałam się z opiniami, że w czytaniu przeszkadza bardzo dokładne opisywanie przez autora wszystkich, nawet najmniejszych szczegółów. Owszem, tak jest, niemniej jednak mi jakoś zbytnio to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, mogłam wszystko dokładnie sobie wyobrazić – śmiało mogę pokusić się o stwierdzenie, że widziałam wszystko tak jak to spostrzegał Sieg Larsson. Chylę czoła, niewielu jest pisarzy, którzy pisząc o każdej „dupereli” nie irytują czytelnika, a autorowi serii Millenium bez wątpienia to się udało!

Biorąc pod uwagę wszystkie za i przeciw wystawiam książce 7. Może robię to troszeczkę na wyrost, albo mam jakiś sentyment do pozostałych części? Może, ale to wcale nie znaczy, że czytelnik nie powinien zapoznać się z ostatnią częścią sagi Millennium.

„Polegała na nim. Chyba. Irytowało ją, że jednym z niewielu ludzi, którym ufa jest człowiek, którego ciągle unika.” ~ Stieg Larsson, Zamek z piasku, który runął, Warszawa 2009, s. 784

OCENA: 7/10

OCENA CAŁEGO CYKLU (10,9,7):  8,6/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Czytam opasłetomiska, Historia z TRUPEM.

No i saga „Millennium” już za mną. Teraz z czystym sumieniem mogę zabrać się za jakąś inną serię. Pozdrawiam, Tea.

[1] Opis pochodzi z tyłu książki