Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Sprawiedliwość owiec". Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Sprawiedliwość owiec". Pokaż wszystkie posty

środa, 20 maja 2015

133. Czy dobrze być barankiem? Thriller i komedia filozoficzna w jednym.


AUTOR: Leonie Swann
TYTUŁ ORYGINALNY: Ein Schaf-Thriller
SERIA: Sprawiedliwość owiec
TOM: Drugi
TŁUMACZ: Maciej Nowak-Kreyer
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Amber

OPIS
Owce z Glennkill opuszczają bujne zielone łąki Irlandii i przybywają do zaśnieżonej Francji z nową pasterką Rebeką, córką zamordowanego starego pasterza George’a. Rebece towarzyszy jej matka, zwariowana tarocistka, uwielbiająca likierek i ciągle kłócąca się z córką. Zatrzymują się na zimowym pastwisku w pobliżu starego zamczyska, w którym kiedyś mieścił się zakład dla obłąkanych. Matka Rebeki wróży, że stanie się coś złego (czemu trudno się dziwić, bo w jej talii brakuje wielu kart zwiastujących dobre zdarzenia). I rzeczywiście zaczyna się coś dziać. Owce dowiadują się od swoich nielubianych sąsiadek kóz (które zdaniem owiec cuchną i są szalone), że w okolicy grasuje tajemniczy potwór zwany Garou… Kim jest Garou? Może wilkiem. Może wilkołakiem. A może kimś znacznie bardziej niebezpiecznym… Prawdę o nim odkryją owce po dramatycznym śledztwie. I wtedy znowu będzie sprawiedliwość. I triumf owiec. [1]

RECENZJA

Jeśli zastanawialiście się, o czym mogłyby myśleć zwierzęta, to ta książka jest tego świetnym obrazem. Zaraz na początku przedstawiona zostaje nam cała zwierzęca i ludzka obsada, niczym w dramacie. Początkowo ciężko się zorientować w mnogości imion, ale zawsze można wrócić do spisu na początku i rozjaśnić sobie w głowie.

Większość owiec wyróżnia się jakąś szczególną cechą i każda z nich jest równie ważna w stadzie. Chmurka ma najbujniejsze runo, Biały Wieloryb jest sporych rozmiarów i pamięta wiele rzeczy i tak dalej. Początkowo punkt widzenia zwierząt może zaskakiwać, ale szybko się orientujemy, że chociaż owce nie rozumieją francuskiego i wszystkich ludzkich spraw, to mają doskonały instynkt. Wyczuwają każde niebezpieczeństwo i starają się mu zaradzić. Jest z nimi również obłąkany niestrzyżony baran, pozostałość po poprzednim stadzie zamieszkującym pastwisko.

Pastwisko owiec sąsiaduje z pastwiskiem kóz, które też pokazano w bardzo osobliwy sposób. Może bez finezyjnych imion i z trącaniem o szaleństwo, ale i je stać na filozoficzne przemyślenia i kilka cennych informacji w razie potrzeby. Zwłaszcza mała sprytna Madouc. To właśnie one przynoszą wieść o strasznym tajemniczym Garou.

Skupiając się na ludziach, poznajemy przemiłą pasterkę Rebekę, oddaną stadu i  troszczącą się o nie. Bardzo dobrze jej się żyło ze swoimi owcami, ale niestety dołączyła do niej matka, za którą zwierzęta zdecydowanie nie przepadają, a czytając o tej kobiecie nasuwa się na myśl porównanie do pasożyta.

Cała tajemnicza sprawa bestii w lesie zaczyna się od pojawienia się martwych saren w lesie. Zwierzęta słusznie niepokoją się o swój los i rozpoczynają własne śledztwo. Sąsiedztwo zamku i jego podejrzani mieszkańcy budzi wiele podejrzeń, także właściciele gospodarstwa przy pastwisku nie są zbyt sympatyczni.

Pojawia się narracja z punktu widzenia owiec, kóz, Rebeki, lisa tropiącego tajemnicze stworzenie zostawiające ofiary na śniegu, no i samego Garou, kimkolwiek by nie był. Trzeba trochę pogłówkować, żeby skojarzyć pewne fakty, ale warto.

Język dostosowano w zależności od postaci. Ludzi i zwierzęta wyraźnie różni sposób patrzenia na świat, czemu trudno się dziwić. Naprawdę świetnie się bawiłam, czytając rozważania owiec i kóz nad życiem, morderstwami i wymyślaniem planów działania.

W trakcie czytania miałam różne odczucia. Czasem ciężko mi się brnęło, zwłaszcza, gdy akcja działa się powoli i nie miałam nad czym główkować. Mimo wszystko, wywarła na mnie pozytywne wrażenie, ale oczekiwałam więcej. Dodam, że nie czytałam wcześniejszej „Sprawiedliwości owiec”.

„Ludzie myśleli albo za dużo, albo nie o tym, co trzeba. Najczęściej za mało myśleli o owcach. A jeśli trafiali na coś, o czym nie umieli myśleć, to całkiem się gubili.”~ Leonie Swann, Triumf Owiec, Warszawa 2011.

OCENA: 6/10
_ _ _ _ _

Dużo się działo, ale w końcu ogarnęłam sytuację. Jak "dobrze" być Gapciem xD


[1] – opis pochodzi z okładki książki