Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura niemieckojęzyczna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura niemieckojęzyczna. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 6 sierpnia 2018

528. Historia "Braci Kliczko"


AUTOR: Leo G. Linder  
TYTUŁ ORYGINALNY: Die Klitschkos. Biografie
TŁUMACZ: Norbert Młyńczak, Sergiusz Lipnicki, Urszula Szymanderska
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Feeria  

OPIS
Pochodzący z Ukrainy bracia, będący w centrum zainteresowania całego świata, stanowią swego rodzaju fenomen zarówno w sporcie, jak i w życiu społecznym. Nieczęsto profesjonalny bokser ma jednocześnie atrybuty intelektualne i charyzmę, pozwalające na aktywne zaangażowanie w życie publiczne i polityczne na najwyższym szczeblu.
Duża część książki – jak i życia bohaterów – jest poświęcona boksowi, w którym obaj odnieśli olbrzymie sukcesy. Godne uwagi są także rozdziały poświęcone ich działalności społeczno-politycznej. Ma to wyjątkowe znaczenie właśnie teraz, gdy Witalij Kliczko zaznacza wyraźnie swoją obecność na mapie dramatycznych wydarzeń na Ukrainie. [1]

RECENZJA
Lubię oglądać sport. Siatkówka, tenis, piłka ręczna, snooker czy też boks i wiele innych. Nazwisko Kliczko pojawiło się w moim życiu dużo wcześniej niż pisałam pracę magisterską, ale w tym okresie przewijało się ono najczęściej, bo pisałam o sytuacji na Ukrainie. Dlatego, gdy nadarzyła się okazja postanowiłam kupić biografię braci i dowiedzieć się czegoś więcej.

Nie było też tak, że przed pisaniem pracy nie wiedziałam, kim są bracia Kliczko. Nazwisko obijało mi się o uszy, więc coś tam googlowałam. Kupując biografię jednak chciałam dowiedzieć się czegoś więcej niż informacje wyczytane w Internecie. Poznajemy życie dwóch braci od najmłodszych lat, a w zasadzie nawet od najmłodszych lat ich ojca. Przechodzimy przez wszystkie etapy ich życia. Tułacze życie, bo ojciec wojskowy, co chwila był przenoszony w inne miejsce, wybuch w Czarnobylu, początki kariery w sporcie, złoto Władimira w Atlancie i przejście na zawodowstwo, co daje im światową sławę.

Czy biografia mnie zaskoczyła czymkolwiek? Nie bardzo. Sytuację polityczną na Ukrainie znałam, więc trochę mnie nużyły wywody o polityce i rozpadzie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Dla czytelnika, który nie byłby w tym zorientowany jak powstała Ukraina i jak działała po 1991 roku te wszystkie informacje będą przydatne. Tak samo informacje o życiu braci, ścieżce ich kariery mnie nie zaskoczyły. To wszystko znalazłam wcześniej w Internecie. Dla mnie ta biografia nie była niczym odkrywczym, więc trochę się na niej zawiodłam.

Swoją uwagę, gdy zorientowałam się, że nowinek żadnych nie dostanę skupiłam na Witaliju, który po zakończeniu kariery postanowił zostać politykiem. Ja w mediach odebrałam jego obraz, jako człowieka, który wie, czego chce i w jakim kierunku ma iść Ukraina. Z kolei autor bardzo krytykował jego polityczne życie, wykazywał, że nie jest to jego świat, że nie do końca go rozumie. Nie do końca przekonał mnie do swojego zdania, ale z pewnością poszukam więcej informacji na ten temat, aby móc wyrobić swoje zdanie.

Czy polecam? Osobom, które chcą poznać braci, bo wcześniej o nich nie słyszeli: tak. Ci z Was, którzy mają o nich podstawową wiedzę będą rozczarowani podobnie jak ja i to może zaważyć na ocenie tej książki. 

"Nie wolno zapominać o marzeniach, trzeba je brać na serio." ~ Leo G. Linder, Bracia Kliczko. Biografia, Łódź 2014, s. 22.
OCENA: 6/10

Dobra, ale przyznawać się natychmiast: kto zabrał weekend?! 

[1] Opis pochodzi z ze strony wydawnictwa

czwartek, 14 grudnia 2017

470. Pożegnania nadszedł czas…


AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das dritte Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: Media Rodzina


OPIS
Wielki finał Trylogii Snów! Są na świecie ludzie, którzy mają dostęp do snów. Z marzeń sennych można się bardzo wiele dowiedzieć - pogrzebać w świadomości i podświadomości. Można też popchnąć śniącego do czynów, których nigdy nie dopuściłby się na jawie... Główna bohaterka serii, Liv Silver, ma same kłopoty. Jej antagonista Arthur rośnie w siłę, blogerka Secrecy wie coraz więcej, a groźna Anabel znów pojawia się na sennych korytarzach. Liv musi połączyć siły z przyjaciółmi, żeby chronić siebie i bliskich przed niebezpieczeństwem, które czyha na jawie i we śnie. [1]

RECENZJA
Podobno wszystko co dobre kiedyś się kończy, czy nam to się podoba czy nie. Po dwóch, równych częściach cyklu Silver, przyszedł czas na zapoznanie się z ostatnią, finałową odsłoną! Muszę się Wam przyznać, że trochę mi z tego powodu smutno, ale mam nadzieję, że inne książki autorki będą dla mnie równie przyjemną czytelniczą przygodą. 

Arthur dotrzymał słowa. O ile jeszcze kilka tygodni wcześniej był uznawany przez Liv i resztę za postać raczej niegroźną, o tyle teraz z każdym dniem rośnie w siłę. Olivia boi się, że w końcu zdarzy się coś naprawdę złego i to nie tyle jej samej, co bliskim jej osobom. Ostatnio jej młodsza siostra zmieniła się, a za jej przemianą stoi nie kto inny jak eks-przyjaciel. Na domiar złego Anabel coraz raźniej poczyna sobie nie tylko w świecie realnym, ale również w sennym korytarzu. Prawdziwa katastrofa wisi w powietrzu…

Przez trzy tomy bardzo zżyłam się z naszymi bohaterami. Polubiłam uroczą infantylność Liv, nieograniczoną ciekawość Mii, troskliwość Graysona czy nawet wredność Arhtura. Do tej pory przymykałam oko na miejscami strasznie dziecinne rozumowanie naszej głównej bohaterki, jednak w tej konkretnej części przeszkadzała mi bardzo wręcz obsesyjny kompleks na temat jej dziewictwa, zupełnie jakby w wieku –nastu lat był to powód do wstydu. Szkoda, że autorka właśnie tak postanowiła ten temat „ugryźć”. Reszta aktorów może i była taka jednobarwna, ale jakoś ogólnie nie było to dla mnie większym problemem. Potraktowałam to jako miły przerywnik, gdzie bohaterów można polubić właśnie za to, że nie są tacy nieskomplikowani. 

Sama fabuła była fajnie poprowadzona, jednak o ile Gier świetnie skonstruowała „senną” krainę, o tyle kiedy na główny plan wychodziły problem braku intymnych zbliżeń Liv z Henrym to niestety cała akcja siadała. Dla mnie ten wątek był po pierwsze trochę naciągany, po drugie zupełnie zbędny. Pochwalę jednak autorkę za zakończenie. Finał wypadł dokładnie tak jak powinien – przemyślany, dobrze zgrany z całą fabułą, no po prostu idealny.

Styl autorki, podobnie jak sama książka, jest bardzo przyjemny. Prosty, przejrzysty, bardzo ułatwiający zapoznanie się z całą historią.

Silver to trzymająca równy poziom seria fantastyczna dla młodszych czytelników. Trochę śmiechu było, było trochę akcji i kilka miłych wieczorów spędzonych przy lekturze całego cyklu.

OCENA: 7/10


Dzień dobry bardzo, jakaś dziwna ta pogoda za oknem, prawda? Niby grudzień, a tak jak bardziej końcówka października… i gdzie ten śnieg?!

Pozdrawiam! 

[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 7 grudnia 2017

467. Gdy koszmar wdziera się do naszego świata...

AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das zweite Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Media Rodzina

OPIS
Sprawy Liv, młodej bohaterki serii „Silver”, układają się coraz lepiej. Nowy dom i nowa rodzina okazały się całkiem w porządku. Romantyczny związek z przystojnym i bystrym Henrym trwa. W dodatku nowe fascynujące możliwości odkrywa przed dziewczyną sfera snów. Niestety, Liv ma także powody do niepokoju. Po pierwsze, anonimowa blogerka Secrecy wie o Liv rzeczy, których nie powinna wiedzieć. Po drugie, Henry ma swoje tajemnice. Wiele tajemnic. Po trzecie, za drzwiami z klamką w kształcie jaszczurki czai się coś strasznego, mrocznego i złowrogiego… [1]

RECENZJA
Przy okazji recenzowania pierwszego tomu Trylogii Snów mówiłam o tym, że okładka jest naprawdę przepiękna. Wydawała się być idealna i sądziłam, że już ładniejszej zrobić nie można było. Tymczasem myliłam się! Druga część cyklu pokazuje, że można jeszcze bardziej wznieść się na wyżyny piękności w grafice! 

Liv sama w to nie wierzy, ale jej życie powoli się stabilizuje. Po koszmarze przeżytym kilka tygodni wcześniej zostało już tylko wspomnienie i mina dawnego przyjaciela Arthura, który co prawda nie pała do Olivii sympatią, ale nie wydaje się być na tyle groźny, żeby jej zaszkodzić. Poza tym panna Silver ma prywatnych „ochroniarzy” w postaci przyrodniego, starszego brata i ukochanego chłopaka Henrego. Okazuje się również, że mieszkanie pod dachem z nową „rodziną” wcale nie jest takie złe, jak można byłoby przypuszczać. Dodatkową frajdą jest również poznawanie krainy snów z czego Liv wręcz nagminnie korzysta. Wszystko jest pięknie do czasu, kiedy na „sennym” korytarzu pojawia się coś więcej – wyczuwalna jest czyjaś obecność, tajemnicza i bardzo mroczna. Jakby ten fakt nie był już wystarczająco niepokojący, okazuje się, że szkolna „plotkara numer jeden” Secrecy wie o rodzinie Silverów zdecydowanie więcej niż powinna...

Stęskniłam się już troszkę za  tą naszą szaloną rodzinką, naprawdę. O ile początkowo wydaję się, że wszystko jest piękne i ładne to im dalej w książkę przekonujemy się, że nasza Bohaterka musi się mierzyć z sytuacjami, z którymi nie do końca wie jak sobie poradzić. Najgorszym wrogiem Liv staje się Arthur, chłopak, który jeszcze do niedawna był traktowany jak przyjaciel. Sam pomysł zmiany charakterów wydaje się naprawdę fajny, szkoda tylko, że mimo wszystko cała historia jest bardzo przewidywalna. Ale o ile w innych tego typu książkach ta prostota, by mi przeszkadzała o tyle w Silver naprawdę nie czuła jakiegoś niedosytu. Lekturę bardzo przyjemnie mi się czytało, nawet jeśli jest przeznaczona dla młodszych czytelników.

Sama kreacja bohaterów również jest bardzo zbliżona do tej przedstawionej w pierwszym tomie. Ni e mamy postaci wielobarwnej, wszyscy „aktorzy” są przedstawiani w jednoraki sposób – albo dobrzy, albo źli. Jedynie Henry próbuje „wybić” ponad wszystkich, jednak w głównym rozrachunku pozostaje dalej tą dobrą duszą znaną z pierwszej części. Mimo wszystko historię czytało mi się na tyle dobrze, że nie odczuwałam żadnego dyskomfortu spowodowanego jednobarwnością bohaterów. 

Sam styl, podobnie jak w tomie poprzedzającym drugą część, można uznać za niezwykle łatwy  i przystępny. Nawet, jeśli niektóre momenty były mocno naciągane i infantylne to osobiście wpisywałam to w „bieg” tej historii i nie było to dla mnie nie wiadomo jak trudne do zdzierżenia.

Silver. Druga księga snów to równa kontynuacja pierwszego tomu. Cała historia jest, co prawda pisana pod młodszego czytelnika, ale to wcale nie znaczy, że ten starszy będzie się nudzić. Wręcz przeciwnie! Dla mnie, starej krowy, to historia, która pozwoliła się odprężyć, zrelaksować i zapomnieć o tych wszystkich „dorosłych” sprawach, które spędzały mi  sen z oczu.

OCENA: 7/10


Było już tak ładnie, a znowu szaro, buro i nijako! Gdzie ten wspaniały śnieg!

*Opis pochodzi ze strony wydawnictwa





poniedziałek, 4 grudnia 2017

466. A czy Ty masz "Wielbiciela"?

AUTOR: Charlotte Link
TYTUŁ ORYGINALNY: Der Verehrer
TŁUMACZ: Daria Kuczyńska-Szymala    
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
W lesie niedaleko małej miejscowości w okolicach Augsburga znaleziono zmasakrowane zwłoki młodej kobiety. Policja i bliscy zamordowanej stoją przed prawdziwą zagadką, gdyż ta kobieta zaginęła bez śladu przed kilkoma laty. Dopiero telefon od jej znajomej z wakacji dostarcza pierwszych wskazówek dla śledztwa.
Jednocześnie w Frankfurcie toczy się inna historia. Leonę zadowoloną z życia redaktorkę w wydawnictwie, ukochany mąż porzuca dla innej kobiety. To prawdziwy cios dla Leony, która dopiero, co była świadkiem samobójstwa. [1]

RECENZJA
Skoro poprzednia książka „Grzech aniołów” przez wielu była określana najsłabszą to z wielkim entuzjazmem zasiadłam do „Wielbiciela” Charlotte Link. I przyznaję, że to była naprawdę dobra książka. Miałam ciarki na plecach i oblatywał mnie strach w pewnych momentach.

We Frankfurcie mieszkała Leona razem ze swoim mężem Wolfgangiem. Ich małżeństwo tylko z pozoru jest idealne. Prawda jest taka, że mężczyzna jest ogromnie zirytowany swoją żoną i od pół roku ma romans z koleżanką z pracy. Leona nie umie się otrząsnąć z szoku, jakim jest samobójstwo kobiety, którego była świadkiem. Eve, czyli samobójczyni miała za sobą ciężki okres, bo rozwiodła się z mężem kilka lat temu i od tego czasu cierpiała na depresję, a jej ostatnimi słowami były „W końcu mu się udało”. Leona, do której były zwrócone te słowa zastanawia się czy tym tajemniczym kimś był były mąż Eve i jaki miał ku temu motyw, bo w końcu byli po rozwodzie. Czy może był ktoś trzeci? W życiu Leony pojawia się nowy mężczyzna, który jest bratem Eve. Para zakochuje się w sobie, co wywołuje niezadowolenie w byłym mężu głównej bohaterki Wolfgangu. Początkowo wydaje się zazdrosny, ale gdy trzeba się bliżej temu przyjrzeć jego obiekcje, co do Roberta zaczynają być uzasadnione.

Jednocześnie w tym samym czasie w okolicach Augsburga zostają odnalezione zwłoki kobiety, która zniknęła ze wsi kilka lat temu pod pretekstem zwiedzania świata. Anna, czyli zamordowana kobieta w wieku osiemnastu lat opuściła rodzinny dom i zostawiła młodszą siostrę z chorym na raka płuc ojcem, który miał również przerzuty na jelita i żołądek. Dlaczego zginęła? Co robiła tak blisko domu skoro uciekła kilka lat temu? Dlaczego do niego wracała? I najważniejsze: kto ją zabił?

W swojej powieści kolejny raz autorka poruszyła problem psychiczny człowieka, który w dzieciństwie nie miał dobrych relacji z rodzicami. Z pewnością oddać należy, że Link dobrze wczuła się w postać osoby chorej psychicznie, bo gdy mamy fragmenty pisane z perspektywy samego Wielbiciela to czyta się je zdecydowanie najlepiej.

Dwie rzeczy mnie lekko zirytowały. Pierwsza: nie znam niemieckiego prawa, ale autorka powinna wiedzieć, że nie jeździ się po pijaku i nie proponuje osobie prowadzącej samochodu alkoholu! Druga: kobieta mająca czterdzieści jeden lat chce kiedyś założyć rodzinę, mieć dzieci i wnuki. Moje pytanie: kiedy?! Za rok? Dwa? Dziesięć?! Przecież jej jajniki są już prawie na emeryturze!

To, co zauważyłam po dwóch książkach Link to fakt, że jej powieści bardzo powoli się rozkręcają. Po dwustu stronach dwa wątki dalej się nie połączyły, ale mimo to wcale nie czułam się znudzona, a wręcz przeciwnie byłam coraz mocniej zaintrygowana. Link posiada talent do budowania napięcia i wciągania stylem czytelnika.

Jak bardzo podziałała na mnie książka niech świadczy fakt, że po pierwszej w nocy, gdy czytałam połowę drugiej części książki bałam się pójść do toalety i zapalałam wszystkie światła, jakie miałam na swojej drodze, bo bałam się, że ktoś za mną idzie. Jeśli tylko lubujecie się w takich klimatach to ta pozycja z pewnością przypadnie Wam do gustu.
 „To właśnie takich rzeczy – pomyślała – tak strasznie brakuje. Takich rzeczy, których zwykle człowiek nawet nie zauważa, póki je ma, ale potem wie, że to właśnie one sprawiały, że dobrze się czuł we własnym życiu.” ~ Charlotte Link, Wielbiciel, Katowice 2014, s. 65.
OCENA:  9/10

Wszędzie widzę zapowiedź nadchodzących świąt... Bleh... 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 9 lutego 2017

364. Zaskakująca "Zieleń Szmaragdu"


AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Smaragdgrun. Liebe geht durch alle Zeiten
TŁUMACZ: Agata Janiszewska
SERIA: Trylogia Czasu
TOM: Trzeci   
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Literacki Egmont   

OPIS
Zieleń Szmaragdu to trzeci tom Trylogii czasu.
Co robi dziewczyna, której właśnie złamano serce? To proste: gada przez telefon z przyjaciółką, pochłania czekoladę i całymi dniami rozpamiętuje swoje nieszczęście. Ale Gwen – podróżniczka w czasie mimo woli – musi wziąć się w garść, chociażby po to, żeby przeżyć. Nici intryg z przeszłości także dziś splatają się w zabójczą sieć. Złowrogi hrabia de Saint Germain jest bardzo bliski swojego celu. Gwendolyn musi stanąć do walki o prawdę, miłość… i własne życie [1]

RECENZJA
„Zieleń Szmaragdu” rozpoczyna się w miejscu, gdzie zakończył się „Błękit Szafiru”. Muszę przyznać, że do ostatniej części dorwałam się jak szalona, bo cała trylogia bardzo mocno wciąga. Ogólnie muszę przyznać, że jest to seria, która przez całe trzy tomy, które równie dobrze mogłyby mieścić się w jednej grubej książce, trzyma równy, dobry poziom.

Gwen dalej nie wie, komu wierzyć, czy Strażnikom, czy może Lucy i Paulowi. Na dodatek jej dziadek, z którym widuje się w przeszłości nie jest w stanie jej pomóc, a jeśli już to również mówi zagadkami. Na dodatek Gideon jednak jej nie kocha, a ona nie może poddać się czarnej rozpaczy jak każda nastolatka by to zrobiła, bo musi pomagać Stowarzyszeniu, które chce zamknąć Krąg Dwanaściorga. A jakby tego było mało musi walczyć o swoje życie, bo ktoś chce ją zabić. Sami przyznacie, że to trudne warunki do oddawania się czarnej rozpaczy.

Po drugim tomie pytania w mojej głowie wyskakiwały jak z królik z kapelusza. Miałam ich tyle, że nie wiedziałam, na które chcę najpierw poznać odpowiedź. A autorka na dodatek przez pierwsze dwieście stron ostatniego tomu nawet nie raczyła odpowiedzieć na połowę, więc brnęłam przez kolejne strony przygód Gwen i Gideona i parskałam śmiechem z powodu docinków dziewczyny. Muszę przyznać, że Gier bardzo dobrze wszystko sobie rozplanowała i na koniec wbiła mnie w łóżko, bo nie spodziewałam się w danej postaci danej osoby. Muszę tak pisać, żeby Wam za wiele nie zdradzić, więc wybaczcie. Obstawiałam wiele osób, ale nie jego! Chociaż jak to sobie przemyślałam dochodzę do wniosku, że to było dość logiczne, ale już nieistotne.

Gwen i Gideon musieli zdecydować, komu uwierzyć. Za kim iść i czy pomóc zamknąć Krąg Dwanaściorga i dać ludzkości lek na wszystkie choroby świata. Chociaż Gideon od początku był szkolony na Podróżnika w czasie o tyle Gwen w większości porusza się na ślepo i intuicyjnie. Jednak ostatecznie udaje im się znaleźć wspólną drogę.

Nie mogę zdradzić zbytnio fabuły, ale przyznam, że odetchnęłam z ulgą, że w „Trylogii Czasu” nie mam trójkąta miłosnego z główną bohaterką w roli głównej. Owszem są pewne zawirowania miłosne, ale serce naszej Gwen jest wierne jednemu chłopakowi, którego pokochała. Ogólnie w tej całej serii jest pewna nutka oryginalności, która mnie się podoba, bo tęsknię za tymi postaciami, które pożegnałam wraz z ostatnim zdaniem w tej książce.

Nie jest to, co prawda literatura najwyższych lotów, ale bawiłam się przy niej wyśmienicie, jest lekko napisana i przede wszystkim ma wiele postaci, które są od siebie różne pod względem charakteru. Jest impulsywna Gwen oraz perfekcyjna kuzynka Charlotta, a także przystojny i odważny Gideon, a także pewien duch-gargulec, który od drugiego tomu zdecydowanie stał się najzabawniejszym komentatorem na świecie.

Jeśli macie w rodzinie kogoś, kto lubi książki z pogranicza fantastyki, albo chcecie zachęcić kogoś młodego do czytania to „Trylogia Czasu” zdecydowanie powinna znaleźć uznanie w oczach takiej osoby. Myślę, że dla mnie przygody, Gwen i Gideona będą na dalszych miejscach listy ulubionych książek, ale z pewnością będę je dobrze wspominać.
"Ale z miłości robi się rzeczy, których inaczej by się nie zrobiło." ~ Kerstin Gier, Zieleń Szmaragdu, Warszawa 2012, s. 62.
OCENA:  7/10

W zastępstwie Tea kończę "Trylogię Czasu". Ależ mamy biało na dworze :D. Ja tam bardzo lubię zimę. Zdecydowanie bardziej niż lato. Jestem z tych co wolą chłodek niż tropikalne upały. 
Pozdrawiam, Lady Spark


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 6 lutego 2017

363. "Błękit szafiru", czyli jeszcze więcej pytań niż odpowiedzi w "Trylogii czasu"

AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Saphirblau. Liebe geht durch alle Zeiten
TŁUMACZ: Agata Janiszewska
SERIA: Trylogia Czasu
TOM: Drugi        
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Literacki Egmont   

OPIS
Błękit Szafiru to już drugi tom Trylogii czasu. Gwendolyn i Gideon zapatrzeni w siebie wrócili właśnie z początku XX wieku. Ale sprawy tylko się skomplikowały. Czy Strażnicy mają rację, uznając Lucy i Paula za przestępców, czy też może mylą się w swojej wierności hrabiemu de Saint Germain? Gwendolyn jako jedyna zdaje się mieć wątpliwości. Uczucia Gideona do Gwen wystawiona zostają na najpoważniejszą próbę… [1]

RECENZJA
Po „Czerwieni Rubiunu” szybko zabrałam się za „Błękit Szafiru”, czyli tom, który moim zdaniem ma najładniejszą okładkę z całej trylogii. Byłam bardzo ciekawa, co czeka dalej Gwen i Gideona tuż po powrocie z początku XX wieku, gdzie spotkali zarówno podróżniczkę w czasie, czyli kuzynkę głównej bohaterki, Lucy, a także Paula, który należy do rodziny Gideona. Byłam ogromnie ciekawa, czy faktycznie Lucy i Paul są zdrajcami, za jakich uważa ich Stowarzyszenie?

Ogólnie na początku trudno określić czy wraz z upływem czasu Gwen dojrzewa i staje się mądrzejsza, bo „Błękit Szafiru” rozpoczyna się dokładnie w tym samym momencie, gdzie zakończył się pierwszy tom. Gwen dalej jest nieprzygotowana do swojej roli, jako podróżniczki w czasie, bo jej mama celowo skłamała w dacie jej urodzenia. Nikt nie wie, dlaczego dokładnie tak zrobiła, ale teraz Gwen nagle musi pojąć wszystko to, na co jej kuzynka Charlotta miała kilkanaście lat. Bardzo denerwował mnie fakt, że ci cali Strażnicy po prostu wymagali od niej tego wszystkiego, co umiała już Charlotta i byli ogromnie zirytowani, gdy przyswajanie nauki nie szło jej tak szybko jakby oczekiwali, a przecież, gdyby była możliwość to z pewnością zamieniłaby się na ten czas mózgiem z kuzynką i dla świętego spokoju robiła wszystko to, co oni chcą. Na dodatek również niczego jej nie mówili i traktowali jak trzylatkę, ale wymagali, aby angażowała się cała w zadanie, o którym nic nie wie. Chcieli żeby narażała życie, bo już w „Czerwieni Rubinu” przekonałam się, że mimo wszystko przeskoki w czasie nie były takie bezpieczne.

Cóż nie mogę zbytnio nic powiedzieć o fabule, ale przyznam się, że podobnie jak Gwen nie do końca wiedziałam, komu wierzyć. Czy Gideonowi i Strażnikom, że Lucy i Paul to zdrajcy czy też uciekającej wiecznie dwójce. Myślałam, że czytając drugi tom dowiem się czegoś więcej, ale ogromnie się pomyliłam. Autorka pozostawiła mnie z jeszcze większą ilością pytań niż przy pierwszej części i nie odpowiedziała na ani jedno, które kołatało się w mojej głowie.

Cały czas jednak nie pojęłam fenomenu tej trylogii. Ogólnie owszem jest ciekawa i akcja jest bardzo dynamiczna, co w zdecydowanym stopniu może pomagać w tym jak młoda osoba ją będzie odbierać, bo wiadomo, że lepiej nam podchodzi książka, w której coś ma jakąś akcję niż wlecze się jak flaki z olejem. Jednak nie ma tu ani wybitnych postaci, ani styl nie powala, jest po prostu dopasowany do wieku czytelnika, czyli do osoby młodej, a nawet nastolatki.

Muszę jednak pochwalić Gier za stworzenie świata, z którym się jeszcze nie spotkałam w mojej czytelniczej przygodzie. Za tę tajemnicę, która rozwiąże się dopiero w trzeciej części i mam nadzieję, że wszystkie moje wątpliwości zostaną rozwiane i pozostawi to dobre wrażenie, które utrzymuje się po dwóch tomach, bo jest to dobra seria, którą śmiało mogę polecić osobom młodym, jeśli szukają książki pełnej przygód. Zacieram rączki na trzeci tom i kolejny cykl tej autorki, który również ma boskie okładki. Muszą wydawcy dawać je do najlepsze grafika, jakiego mają, bo okładki to istne cuda. Można się na nie gapić godzinami.
"Broń, z którą człowiek nie umie się obchodzić, zostaje z reguły użyta przeciwko niemu." ~ Kerstin Gier, Błękit Szafiru, Warszawa 2011, s. 135.
OCENA:  7/10

Nadszedł luty, co mnie cieszy, bo styczeń to był okropny miesiąc. Teraz musi być lepiej. A jak u Was? :)
Wprowadziłyśmy z Tea system zmianowy zaglądania do Was, więc od teraz jeśli zobaczycie mnie zamiast jej to spokojnie. Ona Was nie olała ;). Po prostu doba ma za mało godzin, a my za dużo zajęć i jedna osoba tego nie ogarnie ;). 

Pozdrawiam, Lady Spark 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 28 marca 2016

232. Wcale niemagiczne "Spojrzenie elfa"

AUTOR: Katrin Lankers
TYTUŁ ORYGINALNY: Elfenblick
TŁUMACZ: Mirosława Sobolewska   
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Dreams

OPIS
Kiedy Mageli poznaje tajemniczego Erina, wyczuwa, że chłopak jest inny. Nieznajomy pociąga ją jednak coraz bardziej. Dziewczyna balansuje na granicy jawy i sennych marzeń, coraz bardziej tracąc poczucie rzeczywistości. Gdy chłopakowi grozi niebezpieczeństwo, Mageli musi podjąć decyzję: czy może go uratować wierząc w moc swoich snów? [1]

RECENZJA
Fantastykę cytuję bardzo rzadko, ale ostatnio miałam sporo książek, gdzie autor próbował ją wpleść w zwykłą obyczajówkę albo też łączyć fantastykę ze słabym romansem, więc do „Spojrzenia Elfa” Katrin Lankers podchodziłam dość sceptycznie i prosiłam tylko o ciekawą fabułę! Jednak piękna okładka to jedyne, czym mogłam cieszyć swój wzrok. Bo okładka jest wspaniała i klimatyczna. Zakochałam się w niej z miejsca.

Prolog ma w sobie pewną magię. Damorian komunikuje swojemu Mistrzowi, że urodziło się pewne dziecko, którego dotyczy przepowiednia jakiejś staruch. Damorian chce zabić to dziecko, ale Mistrz temu się sprzeciwia. Potem mamy już normalnie pierwszy rozdział, w którym poznajemy Margarethe – Elisabeth, czyli główną bohaterkę. Jej przezwisko brzmi Mageli. Ma trzech młodszych braci . Uwielbia Szekspira. Ma przyjaciółkę Rosannę. Mageli pewnego dnia po kłótni z matką ucieka z domu do koleżanki, a gdy idąc przez las zostaje napadnięta przez dwóch chłopaków, którzy chcieli ją zgwałcić. W pewnym momencie pojawia się pewien tajemniczy i przystojny nastolatek. Z łatwością pokonuje napastników. Kolejnego dnia dziewczyna obudziła się na podłodze w swoim pokoju, ale nie pamięta jak się tam dostała. Tak właśnie Mageli poznała tajemniczego Erina. Dziewczyna szuka informacji o swoich narodzinach, bo uważa, że nie pasuje do swojej rodziny. Dowiaduje się, że lekarze nie żyją. Zginęli równo rok po jej przyjściu na świat w wypadku samochodowym, a położna nie chce z nią rozmawiać, a kilka dni później również zostaje znaleziona martwa.

Muszę przyznać, że „Spojrzenie Elfa” to kolejna słaba pozycja w tym roku. Akcja toczy się w tempie biegnącego ślimaka, a bohaterka jest czasami naiwna, a czasami irytująca. Styl pisarki nie porywa. Nie ma nic, za co mogłabym kochać tę książkę. No może poza okładką, bo ona jest piękna! Taka tajemnicza i sugerująca, że dostaliśmy kawał dobrej literatury, ale jak tak nie jest. Bardzo ubolewam nad tym, że słabe lektury dostają tak hipnotyzujące oprawy. To jest niesprawiedliwe nie tylko wobec autorów, ale również wobec czytelników, którzy chcieliby dostać 2 w 1: i dobrą treść i piękną okładkę. Jak widać nie można mieć wszystkiego.

Dodatkowo to, jakie zabiegi zastosowała autorka mnie zirytowały. Mageli nagle okazała się tym, kim okazała, co mnie wystarczająco zirytowało, ale dalej już było tylko gorzej. Było przewidywalnie do bólu. Nie było nawet momentu zaskoczenia. Ja rozumiem, że książki rządzą się swoimi prawami, ale to było okropne. Trauma do końca życia! A jak wiadomo złe doświadczenia bolą całe życie!

Czytałam, co kilka zdań, bo inaczej pewnie do końca roku nie dałabym rady tej pozycji. Uwierzcie mi. Starałam się przebrnąć przez te wszystkie mdłe i bezbarwne opisy. Nie dało się. Walczyłam tak do ósmego rozdziału, a potem się poddałam.

Nie polecam. Chyba, że chcecie umrzeć z nudów. Jednak będziecie umierać w męczarniach. Żeby nie było, że nie ostrzegałam!
„Musiała przyznać, że o wiele łatwiej było czegoś sobie życzyć, niż potem naprawdę przeżyć spełnienie tychże życzeń.” ~ Katrin Lankers, Spojrzenie Elfa, Rzeszów 2013, s. 157.
OCENA:  2/10

W Lany Poniedziałek przychodzę do Was z recenzją książki, która prawie przyprawiła mnie o łzy. 
Mokrego dnia! 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 15 lipca 2015

147. Himmler. Buchalter śmierci

AUTOR: Peter Longerich
TYTUŁ ORYGINALNY: Heinrich Himmler
SERIA: Oblicza zła [Prószyński i S-ka]
TŁUMACZ: Sebastian Szymański, Jarosław Skowroński
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
   
OPIS
Biografia jednej z najbardziej przerażających, a jednocześnie najbardziej tajemniczych postaci hitlerowskiego imperium.
Jak to możliwe, że wywodzący się z katolickiej rodziny niepozorny i zakompleksiony człowiek zmienił się w monstrum odpowiedzialne za zagładę niezliczonych ludzkich istnień? Jak to możliwe, że ktoś o tak banalnej osobowości jak Himmler rozszerzał zakres swojej władzy, począwszy od SS, przez Gestapo i policję, aż do stanowiska ministra spraw wewnętrznych i dowódcy armii, z morderczą precyzją planując kolejne zbrodnie na niewyobrażalną skalę?
W pierwszej tak obszernej i szczegółowej biografii Heinricha Himmlera wybitny niemiecki historyk Peter Longerich mierzy się z tymi pytaniami, odtwarzając dzięki przenikliwej analizie wierny portret psychologiczny jednego z największych zbrodniarzy wszech czasów. Autor wykracza poza utarty schemat biografii politycznej i uwzględnia całe życie Himmlera i różne sfery jego aktywności, w tym również te pozapolityczne. Tak wszechstronne podejście pozwala zrekonstruować rozwój osobowości Himmlera, poznać zasadnicze cechy jego charakteru i typowe wzorce zachowań w latach kształtowania się jego osobowości, postaw życiowych, czyli na początku kariery politycznej, a to z kolei rzuca światło na jego późniejsze życie.
W tle tej niebywale szczegółowej biografii pojawia się niezwykłe i jakże ważne dla Europy i świata pierwsze półwiecze XX wieku. Tyle że zamienione przez Heinricha Himmlera w buchalterię śmierci – wykazy, plany, wykresy. I fantazje. Od nowej, antychrześcijańskiej religii, przez ideał teutońskiej rasy, przestrzeń życiową na Wschodzie, po plany komór gazowych i krematoriów. Rejestry wymordowanych narodów i ras. Nieludzki cynizm i chłód… Odkrywamy świat o wiele straszniejszy niż bitewne pola, bo pokazujący, jak w zaciszu gabinetów, w pochyleniu nad książkami rodzi się nikczemna kreatura gorsza być może od Hitlera. [1]

RECENZJA
Heinrich Himler był dzieckiem i młodzieńcem uzależnionym od kontaktów z bliskimi I rodziną, co idealnie pokazują jego listy z 1917 r., gdy był w 11 Regimencie Piechoty. Domagał się, aby rodzice żywo uczestniczyli w jego codziennym życiu, co nie mogło zostać w pełni zaspokojone. Mimo wszystko Henrich był normalny chłopakiem, u którego trudno było szukać jakichkolwiek oznak przyszłego szaleństwa. Chodził na zabawy, spędzał czas z przyjaciółmi i przeżywał pierwsze doznania miłosne (nie chodzi tu o uprawianie seksu, ale o próby zapanowania nad swoim pożądaniem) – jednak niezależnie jak się starał i tak nigdy nie zdobył popularności, której pragnął i o którą uparcie zabiegał. Jednak cały czas towarzyszył mu niesłabnący pociąg do wojska i armii, – co w książce tłumaczone jest potrzebą życie w określonym i stałym rytmie, który pomógłby zatuszować problemy z samy sobą. Dopiero na ostatnim semestrze studiów Himmlera szerzej zainteresowała kwestia żydowska i zaczął czytać antysemickie dzieła, w których znalazł potwierdzenie swojej antyżydowskiej postawy. Dodatkowo w całych Niemczech zaczęły rosnąć poglądy o „kłamstwie o winie za wojnę”, ludzie byli coraz bardziej zdenerwowani sankcjami i zakazami, jakie narzucił na nie świat z powodu I wojny światowej. Oczywiście nie wszyscy myśleli tak radykalnie i nacjonalistycznie jak Himmler.

Fundamentem, który doprowadził go do decyzji o uczynieniu z polityki swojej profesji był udział w próbie puczu, która przeprowadzona była w listopadzie 1923 r. Gdy już zaczął działać w partii (oszczędzę Wam szczegółów jej struktury) dało się zauważyć u niego obsesyjną konieczność kontrolowania wszystkiego co podlegało pod niego. Himmler był człowiekiem, który dążył do jasno stawianych przez siebie celów i poprzez swoją ogromną cierpliwość udało mu się scentralizować i zunifikować system obozów koncentracyjnych w Niemczech oraz zostać szefem Gestapo. Na dodatek to jak potrafił manipulować swoimi przełożonymi należy uznać za coś niezwykłego. Poprzez budowanie poczucia strachu w społeczeństwie (głównie poprzez aresztowania zapobiegawcze) umacniał swoją władzę i zyskiwał uznanie ludzi postawionych wyżej od niego.

Od pewnego momentu życiu Himmlera daje się zauważyć jego wręcz obsesyjną myśl dotyczącą idealnego pochodzenia ludzi, którymi dowodził. Dowodem tego może być założenie w 1935 r. towarzystwa Niemieckie Dziedzictwo Przodków (Deutsches Ahnenerbe), któremu zalecił badania nad „emblematami klanowymi” oraz „godłami rodzinnymi” esesmanów. Mania na punkcie odrodzenia starej i szlachetnej oraz germańskiej rasy – to wszystko było dla mnie tak bardzo okrutne, że gdy o tym czytałam miałam ciarki na plecach.

Co mnie trochę denerwowało, że w pewnych momentach autor zbyt mocno skupiał się na innych postaciach zamiast na głównej.  Z pewnością miało to pewne znaczenie dla całości, ale mnie okropnie nużyło i z niecierpliwością czekałam, aż wrócimy do głównego bohatera.

Jestem zawiedziona, że autor tak słabo skoncentrował się na relacjach rodzinnych Himmlera. Mamy sporo zmianek, że to wymagania i surowość ojca zrobiła z niego potwora, a ja z wyjątkiem wzmianki o tym, że koniecznie miał pilnować prowadzenia dzienników, gdy był dzieciakiem nie zauważyłam nic, co mogłoby o tym świadczyć. Również małżeństwo Himmlera nie zajmuje w książce zbyt wielkiego miejsca, co mnie rozczarowało. Nic nie wiemy o tym jak układało się jego małżeństwo do czasów II wojny światowej oraz podczas jej trwania. Nie ma nawet najmniejszej wzmianki o tym, co działo się z jego rodziną, gdy on podróżował po Europie tworząc terror, o jakim nikomu się nie śniło.

Im dalej szłam w treść tym częściej przechodziła mi przez głowę myśl, że Himmler był po prostu szalony, chory psychicznie lub coś takiego.

Minusy książki to: wplatanie wątków, które jak dla mnie nie były kompletnie powiązane ze sobą i z książką, brak koncepcji, co chciałby przekazać autor w tej książce. Miałam wrażenie, że autor po prostu pisze o historii SS by coś napisać. Zbyt mało o życiu prywatnym, gdy Himmler został już w końcu mężem. I największa wada to mała czcionka! Zabójcza dla moich oczu, które i tak muszą patrzeć na ten świat przez okulary!


Ogólnie książka jest ciężka i trudna, ale warta przeczytania, jeśli ktoś się czymś takim interesuje. Polecam jednak zaopatrzyć się w spory zapas czasu oraz nawet i lupę. 

OCENA: 7/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki

Nawet nie wiecie ile czasu się męczyłam z tą pozycją. Momentami mnie porywała i kartkowałam ją jak szalona, a momentami jeden rozdział czytałam tydzień. Mimo wszystko nie żałuję, że poświęciłam jej tyle czasu. Planuję zakup innych książek z tej serii, więc za jakiś czas może znowu Wam coś tu zrecenzuję z tego typu. 

piątek, 15 maja 2015

132. Bo zawiedziona Tea, to zła Tea…

AUTOR: Heidi Rehn
TYTUŁ ORYGINALNY: Wundärztin
TŁUMACZ: Aldona Zaniewska
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Świat Książki

OPIS
Skomplikowane dzieje zakazanej miłości na tle krwawej wojny trzydziestoletniej. Podczas wielkiego pożaru i rzezi w Magdeburgu sześcioletnia Magdalena zostaje cudem uratowana przez kilkunastoletniego Erika. Odtąd nie rozstaje się ze wspomnieniem o nim i bursztynowym talizmanem, który dostała od chłopca. Po latach ich drogi znów się łączą, a młodzi zakochują się w sobie. Niestety, dawna waśń, która poróżniła ich ojców, sprawia, że nie mogą być razem. Tylko czy można uciec przed miłością? Wojenne pożoga, rozstania i przeciwności - niezapomniana odyseja odważnej dziewczyny, niosącej pomoc chorym i rannym, i szukającej ukochanego w wojennym zamęcie… [1]

RECENZJA
No i stało się po raz kolejny! Mocno tłukąc się pięścią w pierś i głośno lamentując, że to tylko i wyłącznie moja wina spuszczam głowę, aby z pokorą przyznać się do popełnionego przez siebie błędu! Znowu! Podczas swojej ostatniej wizyty do biblioteki, widząc na jednej z półek książkę Heidi Rehn najzwyczajniej w świecie poleciałam na ładną okładkę no i mam za swoje! Będąc „okładkową blacharą” sama siebie skazałam na tyle stron ciągłej irytacji! Tak moi Drodzy, dobrze się spodziewacie, poniższa recenzja nie będzie wcale, a wcale pozytywna!

Od czego by tu zacząć? No oczywiście od fabuły! Naszą główną bohaterkę – Magdalenę, poznajemy w momencie, gdy w wieku sześciu lat znajduję się w samym środku wielkiego pożaru i rzezi w Magdeburgu. Popadająca w ogromne kłopoty dziewczynka jest przekonana o tym, że już nigdy nie zobaczy swoich rodziców i kuzynki, którą po śmierci matki przygarnęła matka Magdaleny. Jednak wtedy pomaga jej niewiele starszy Erik. Rozstając się z nim, chłopczyk daje jej swój talizman – bursztynowy wisiorek, który od tej pory ma ją chronić. Ich losy ponownie łączą się kilka lat później i z miejsca przeobrażają się w ogromną, szaleńczą miłość! Wydawać by się mogło, że młodzi zakochani ludzie muszą być bardzo szczęśliwi, niemniej jednak brak akceptacji ich związku ze strony rodziny dziewczyny sprawia, że muszą się ukrywać. Jednak pewnego dnia Erik tak po prostu znika – nikt nie wie co się z nim stało, ani  gdzie jest. Magdalena zostaje bez ukochanego… ale pod jej sercem zaczyna rosnąć nowe życie. Kiedy dwa lata później, Magdalena znów spotyka Erika, ten jedną nogą jest na drugim świecie. Jako fleczarka rudowłosa dziewczyna robi wszystko, żeby przywrócić mu zdrowie. Niemniej jednak Erika, nazwanego zdrajcą, i tak czekać ma śmierć – przewodzący carskim taborem zarządził jego widowiskową egzekucje! Magdalena szybko podejmuje ważną decyzję – musi pomóc ukochanemu uciec! No i tutaj się zatrzymam. Przyznam się szczerze, że czytając opis czekałam na coś lepszego, a dostałam ot zwyczajną, bardzo przewidywalną i nic nie wznoszącą historię. Akcja wlokła się jak flaki z olejem, nic interesującego nie miało miejsce, a widniejące na okładce słowa: „wojenne pożoga, rozstania i przeciwności” to tylko takie mrzonki. Mamy również wątek miłosny, wszakże właśnie na tym oparta jest cała powieść. Mówiłam już, że nie jestem romantyczką? Książka Heide Rehn tylko mnie w tym przekonaniu utwierdziła! Matko, tak przedstawione uczucie dwóch osób w ogóle do mnie nie przemawia. Mdłe, nieciekawe i niezwykle intrygujące! Jezu! Co to miało być?! Po prostu koszmarne! Jeśli taki obraz miłości miał być głównym przesłaniem powieści no to ja podziękuję! Niestety, ani fabuła, ani pomysł, ani dynamizm akcji - a raczej jego brak, mnie nie zadowolił! Jeden wielki koszmar!

No to idziemy teraz do bohaterów! O na to czekałam! Na początku Magdalena! Jezu! Cóż to za koszmarne babsko! Taka cudowna, taka wspaniała, taka idealna! I jaka wierna! I jak ją wszyscy uwielbiają! No po prostu gdybym mogła to od razu wrzuciłabym ją na stos i niech się smaży! Porażające było dla mnie to czego dopuściła się autorka, mianowicie stworzyła (ba, jakie duże słowo!) – przerysowała postaci, które są mdłe, które niczym się nie wyróżniają, a swoją przewidywalnością wywołują w czytelniku jedynie frustracje. Denerwujący był również kontrast zastosowany w przedstawieniu Magdaleny z jej kuzynką Elisabeth. Podczas gdy blond Elisabeth została zaprezentowana czytelnikom jako, delikatnie mówiąc, ladacznica latająca na facetów, o tyle ruda Magdalena to prawdziwy anioł czystości i niewinności, prawie-dziewica, wzór cnót! No i jeszcze Erik! W sumie o nim zbyt dużo nie wiemy, ale sam jego sposób bycia jakoś do mnie nie przemówił. Nie zapałałam do niego nawet krztą sympatii i z przyjemnością przygotowałabym mu drugi stoik.. tuż obok ukochanej! A jak jeszcze jesteśmy w kategorii bohaterów – to co zrobiła Heidi Rehn pod sam koniec, a więc kwestia wyeliminowania „niepotrzebnych postaci” (kuzynki i przyjaciela Magdaleny), zasługuje tylko i wyłącznie na jedynkę z dwoma minusami!

Został nam jeszcze język! Tak sztywny i usypiający, ze o matulu! Dialogi były mdłe, nieciekawe i tylko powiększały moją frustrację. Nawet poprawność techniczna mnie tutaj nie przekonuje. Niezwykle ciężko czyta się coś co w żadnym elemencie nie daje chociaż odrobiny przyjemności.

Tak więc już kończąc jeden jedyny punkt przyznaję za okładkę, która niestety po raz kolejny okazała się być moją zgubą. Tea, w ogóle nie uczysz się na błędach!

„Mówiłam ci przecież: zawszę cię znajdę, nieważne, gdzie się podziewasz, i nie ważne, czy znam twoje tajemnice. Po prostu nie uciekniesz ode mnie.” ~ Heidi Rehn, Kobieta z bursztynowym amuletem, Warszawa 2012, s. 539

OCENA: 1/10

Dobry wieczór! Jak tam nastroje przed weekendem? Ja już nie mogę się doczekać – jutro w końcu się wyśpię!



[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

piątek, 26 września 2014

077. "Kwiecień w Paryżu" czyli wojenny romans + konkurs

AUTOR: Michael Wallner   
TYTUŁ ORYGINALNY: April in Paris
TŁUMACZ: Barbara Tarnas
ROK WYDANIA: 2007
WYDAWNICTWO:  Albatros Andrzej Kuryłowicz
OPIS
Wojenny romans, w którym pobrzmiewają echa Casablanki, Angielskiego pacjenta i powieści Kena Folletta. O niemożliwej miłości, która zrodziła się wbrew rozsądkowi, ponad podziałami czasu i miejsca. Okupowany Paryż, wiosna 1943 roku. Młody Niemiec, Michel Roth, w dzień pracuje jako tłumacz dla niemieckiego gestapo; wieczorami w cywilnym ubraniu, włóczy się po ulicach miasta. W ten sposób poznaje Chantal, córkę francuskiego księgarza. Wikła się w niebezpieczny romans, który dla obojga okazuje się czymś więcej niż przelotną przygodą. Michel nie ma pojęcia, że piękna dziewczyna i jej ojciec pracują dla ruchu oporu. Wkrótce będzie musiał wybrać pomiędzy obowiązkiem wobec własnego kraju, a swoim przeznaczeniem - pomiędzy nienawiścią a miłością. [1]

RECENZJA
Gdyby o zakupie miała decydować okładka „Kwiecień w Paryżu” nigdy nie wzbogaciłby mojej prywatnej biblioteczki. Okładka nic nie mówi o książce. Jest taka nijaka jak dla mnie. Na dodatek to połączenie kolorów: biel i pomarańcz… no nie przekonało mnie. Jednak gdy otworzyłam skrzydełko z opisem książki skradła moje serce. Uwielbiam wszystko co tyczy się historii, a gdy już rzecz dzieje się podczas II wojny światowej to jestem kupiona na zabój. Dlatego wobec książki miałam wysokie oczekiwania, których niestety nie spełniła.
Michael Roth jest Niemcem, który w dzień pracuje jako tłumacz dla niemieckiego gestapo w Paryżu. Pewnego dnia jednak przebiera się w swój garnitur w drobną kartę i udaje Paryżanina. W przebraniu, które jest maską wchodzi w struktury ludzi, których wojna niszczy, ludzi którzy z powodu wojny utracili to co najcenniejsze: wolność i swoich bliskich. Michael nie jest zagorzałym poplecznikiem Hitlera. Stara się jak najmniej ubrudzić ręce przy okupowaniu Paryża. Jednak przy każdym przesłuchaniu, które tłumaczy z francuskiego na niemiecki jego dłonie plamią się krwią ludzi walczących z okupantem.
Podczas jednego ze swoich wieczornych spacerów w cywilnym ubraniu napotyka piękną i młodą mieszkankę Paryża. Jest nią zafascynowany. Udaje mu się ją bliżej poznać. Okazuje się, że Chantal jest członkinią największego wroga Rzeszy… Chantal jest członkinią francuskiego ruchu oporu Résistance. Wiedzą, że stąpają po cienkim lodzie, który w każdej chwili może pęknąć. Michael przecież natychmiast powinien donieść swojemu szefowi. Dałoby mu to awans, uznanie przełożonych i większe prawdopodobieństwo, że nie zostanie wysłany na front. Jednak Michael nie chce być tym za kogo biorą go Niemcy.
Michael już jako młody chłopak musiał radzić sobie sam. Rodzicom wystarczyło tylko na wykształcenie jednego syna, starszego brata Michaela. Roth chciał skończyć prawo. Jednak wojna mu to uniemożliwiła. Wstąpił do wojska. Wysłany do Francji próbował odnaleźć się w świecie gdzie każdy sprzeciw jest surowo karany. Powiedzmy sobie szczerze szczęście Michaela gaśnie w najmniej spodziewanych okolicznościach i musi on stoczyć walkę ze śmiercią.
Przy okazji tej pozycji literackiej udało mi się poznać lepiej wewnętrzne struktury Wehrmachtu. Nie raz i nie dwa przy czytaniu o torturach jakim podawani byli przesłuchujący po moich plecach przechodził dreszcz strachu. Autor oddał te wszystkie czynności ze skrupulatnością jakiej się nie spodziewałam. Zdecydowanie nie jest to powieść, którą można poczytać gdy ma się gorszy dzień. Z pewnością dostała mi się również informacja na temat jak niemieccy żołnierze spędzali wieczory. Gdzie chodzili i co robili.
Dużym minusem książki jest to, że pewne dialogi są po francuski i nie ma do nich żadnego odnośnika z tłumaczeniem, a ja nie nawykłam do czytania książki ze słownikiem w ręku.
Podsumowując spodziewałam się po tej książce jednak czegoś więcej. Sama nawet nie wiem czego. Jednak brakowało jej zdecydowanie więcej do ideału niż powinno. Początkowo akcja wlecze się niemiłosiernie by potem przyśpieszyć i zdecydowanie zdezorientować czytelnika. Na dodatek Michael jest postacią nijaką. Brakuje mu zdecydowania i swoich własnych poglądów. Przez wojnę chce przemknąć się jak szczur. To Chantal ma więcej przebojowości. Ma cel, o który chce walczyć. Jest tym za kogo się podaje i nikogo nie udaje. Chantal jest również bardzo  trudna do zrozumienia. Gdzieś przeczytałam, że była okropna. Jednak żyła w czasach wojny i musiała walczyć przede wszystkim o siebie. Nie zdradzę zakończenia, ale powiem, że jest to jeden z pozytywnych zaskoczeń jakie doznałam od autora.
"Człowiek tęskni za byciem we dwoje, ale tak naprawdę cały czas czuje się obcy." ~Michael Wallner, Kwiecień w Paryżu, Warszawa 2007, s. 67.
OCENA: 6/10
[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki 

UWAGA!
Czas na zapowiadany konkurs! Do wygrania jest książka Agaty Christine pod tytułem "Mordestwo w Orient Expressie"! Książka pochodzi z moich prywatnych zbiorów. Zdublowały mi się tytuły (czasami tak się zdarza jak ma się za dużo książek w pokoju), więc postanowiłyśmy z Tea zorganizować mały konkurs. Książke miałam w rękach raz i wygląda na zupełnie nową. 
Krótki regulamin konkursu: 
1. Aby wziąć udział w konkursie należy zostawić komentarz, w którym wyrazisz chęć udziału w zabawie. 
2. Celem konkursu jest wygranie książki Agaty Christine pod tytułem "Mordestwo w Orient Expressie"
3. Aby znaleźć się wśród szczęśliwych kandydatów, którzy będą brani pod uwagę należy wysłas na adres ladyspark6@gmail.com recenzję (byle nie była za długa i krótka) książki, która wywarła na Tobie tak ogromne wrażenie, że zarówno ja jak i Tea, koniecznie musimy ją przeczytać, bo jeśli nie to umrzemy w strasznych mękach! 
4. Prace będą oceniane przez Lady Spark, Tea oraz naszą dobrą znajomą Martitte, która zgodziła się być trzecią oceniającą prace i pomoże nam wybrać zwycięzcę. 
5. Konkurs trwa do 26 października 2014 r. 
6. Zwycięzca zostanie ogłoszony 28 października 2014 r. (w dniu urodzin Lady Spark!)
7. W konkursie może wziąć udział każdy! 
Zespół Kreatywnej Alternatywy oraz Maritta życzą wszystkim chętnym powodzenia! 

Doooobra obiecałam to jest :). Nie wiem ile osób weźmie udział. Nawet jeśli to będzie kilka to będę zadowolona. Nie liczę też na zbyt wiele, bo wole się przyjemnie zaskoczyć niż rozczarować. Do pracy! Czekamy na Wasze prace! 
Pozdrawiam i ściskam w te zimne i jesienne wieczory
Lady Spark