Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura młodzieżowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura młodzieżowa. Pokaż wszystkie posty

środa, 21 sierpnia 2019

575. Anna Bellon - "Zaufaj mi"


AUTOR: Anna Bellon
SERIA: The Last Regret
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO:  OMG Books
OPIS

Najpiękniejsze rzeczy przydarzają się nam, gdy zupełnie się ich nie spodziewamy
Miles rozstał się z dziewczyną, kiedy The Last Regret było u szczytu sławy. Korzystał z wolności i nie szukał nowego uczucia, a już na pewno nie spodziewał się, że jedna szalona noc spędzona z kuzynką najlepszego kumpla zmieni w jego życiu niemal wszystko.
Dla Kacey wyjazd na studia do Pittsburgha miał być nowym początkiem. Zostawiła za sobą trudny okres liceum oraz okrutnych rówieśników, którzy przez lata zamieniali jej życie w piekło. Chwile spędzone w towarzystwie Milesa były jak narkotyk, ale dla dziewczyny to było za mało – pragnęła pewności, że tym razem nie będzie cierpieć.
Czy Kacey i Miles pozwolą się porwać uczuciu, które spadnie na nich tak niespodziewanie? Czy zdołają sobie wzajemnie zaufać?
"Zaufaj mi" to kolejna część serii The Last Regret Anny Bellon. Opowieści o losach przyjaciół, których połączyła miłość do muzyki, są jednymi z najchętniej czytanych polskich utworów na Wattpadzie. [1]

RECENZJA
Seria „The Last Regret” od pierwszych stron skradła moje serce, dlatego bardzo uważnie wypatruję zapowiedzi by nie przegapić kolejnych tomów. Gdy wydana została trzecia część to wiedziałam, że kwestią czasu będzie, aż ją przeczytam.

Tym razem lepiej poznamy historię basisty The Last Regret Milesa, który rozstał się z ukochaną Allie, gdy jego zespół był u szczytu sławy. Jednak, od kiedy poznał Kacey od razu poczuł, że jest między nimi chemia, która ich do siebie przyciąga. Czy przeszłość, która ciągnęła za sobą dziewczyna z Albuquerque będzie dla nich przeszkodą? Czy Miles zdoła zdobyć zaufanie Kacey?
Bardzo cieszyłam się na myśl, że przeczytam kolejny tom o paczce z Pittsburgha, jednak po około stu stronach czułam się lekko rozczarowana rozwlekłą akcją. Autorka przyzwyczaiła mnie już do bardziej spiesznej akcji w swoich książkach. Na dodatek przeszłość Kacey w jej opowieściach została – dla mnie – mocno spłaszczona. Wiem jak to jest być ofiarą prześladowania w szkole i bardzo dużo uwagi przykładam do tego wątku w książkach. Tu on bardzo mi się nie spodobał ze względu na to, że został spłaszczony i pokazany bardzo słabo.

W poprzednich tomach serii był moment, że czytelnik nie wiedział, jak się skończy książka. Taki moment BUM!, gdzie serce na moment przestaje bić. Tu tego zabrakło, a jeśli był to go przeoczyłam. Brakowało mi tego tupnięcia, które wbiłoby mnie w fotel. Bardziej jestem rozczarowana niż zaskoczona tą częścią. Była nijaka, gdyby to ona zaczynała serię to po dalsze tomy bym nie sięgnęła. Jest zdecydowanie najsłabszy pod względem fabuły, bo styl autorki jest podobny do tego z tomu drugiego.

Możliwe, że gdyby historia Kacey byłaby opisana dokładniej, a nie została streszczona w pół strony byłoby to bardziej wciągające, bo nawet jak dla mnie byłej ofiary przemocy w szkole ta historia była płytka, ale rozumiałam, co czuła potem w relacjach międzyludzkich Kacey, ale dla czytelnika, który tego nie przeżył w szkole takie spłycenie tak ważnego problemu może być mało wciągające.
Czy polecam? Jeśli bardzo Was ciekawi, co działo się u The Last Regret to owszem przeczytajcie, ale jeśli już poprzednie tomy Was rozczarowały lub trochę zawiodły to tego nie ruszajcie, bo nie zmieni on magicznie Waszego myślenia.

"Na życie wcale nie składały się sekundy, minuty, godziny, dni, tygodnie, miesiące, lata... Na życie składały się doświadczenia. Te złe i te dobre. Tak już po prostu było." ~ Anna Bellon, Zaufaj mi, Kraków 2018, s. 94.
OCENA: 5/10

Witam :).
W końcu ta recenzja doczekała się publikacji, bo odkładałam ją od dawna :).
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

niedziela, 11 sierpnia 2019

572. Cassandra Clare - "Miasto niebiańskiego ognia"


AUTOR: Cassandra Clare
ORYGINALNY TYTUŁ: City of Heavenly Fire. The Mortal Instruments – Book Six
SERIA: Dary Anioła
TOM: Szósty
TŁUMACZ: Anna Reszka
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  MAG

OPIS
Ciemność ogarnęła świat Nocnych Łowców. Chaos i destrukcja obezwładniają Nefilim, ale Clary, Jace, Simon i ich przyjaciele łączą siły, żeby walczyć z największym złem, z jakim kiedykolwiek się zetknęli. Brat Clary, Sebastian Morgenstern, systematycznie usiłuje zniszczyć Nocnych Łowców. Posługując się Piekielnym Kielichem, zmienia ich w istoty z koszmaru, rozdziela rodziny i kochanków, powiększa szeregi swojej armii Mrocznych. Nic na świecie nie jest w stanie go pokonać… ale jeśli Clary i jej drużyna wyprawią się do królestwa demonów, mogą mieć szansę…
Ludzie stracą życie, miłość zostanie poświęcona, cały świat się zmieni. Kto przeżyje w szóstej i ostatniej, wybuchowej części „Darów Anioła"? [1]

RECENZJA
Po bardzo dobrym piątym tomie wiedziałam, że może się walić i palić, a ja i tak najpierw wezmę do rąk „Miasto Niebiańskiego Ognia”, a nie jakąś inną książkę. Miałam wrażenie, że szósty tom musi być po prostu petardą nad petardy. Czy się pomyliłam?

Nad światem Nocnych Łowców zapanował chaos. Ciemność i destrukcja obezwładniły Nefilim. Sebastian tworzy Mrocznych Nocnych Łowców i tym sposobem rozdziela rodziny i przyjaciół. Stawia naprzeciw siebie rodziców i dzieci, siostry i braci, żony i mężów. Prowadzi bratobójczą walkę w świecie Nocnych Łowców. Wydaje się, że nic nie jest wstanie go pokonać, że Nefilim, którzy są gotowi z nim walczyć są skazani na porażkę. Clary, Jace, Alec, Izzy oraz Simon udają się do królestwa demonów. Czy ta podróż będzie miała szanse? Czy młodzi Nocni Łowcy i wampir przeżyją spotkanie z najmroczniejszym z demonów? Czy wygra dobro czy zło?

Muszę przyznać, że szósty tom mnie nie rozczarował. Było w nim to, czego oczekiwałam. Dużo akcji, napięcia i nieprzewidzianych sytuacji. Mogliśmy poznać myśli każdego z bohaterów na sytuację, w jakiej się znaleźli wszyscy Nocni Łowcy i Podziemni. Nie ukrywam, że było kilka momentów, kiedy głupota Clary doprowadzała mnie do szału, ale po sześciu tomach stwierdziłam, że już do tego zaczynam być przyzwyczajona. Przez całą serię trochę mnie bolało, że autorka trochę poszła schematem, jeśli chodzi o główną postać kobiecą, czyli po prostu zrobiła z niej narwaną na ratowanie świata i bliskich nastolatką. Ale przecież nie można mieć wszystkiego, prawda? Ogólnie jestem zadowolona z różnorodności bohaterów, jakie dostaliśmy przez sześć tomów. Moją ulubioną parą byli Alec i Magnus i bardzo im kibicowałam od samego początku. Z kolei Jace to jeden z najbardziej pewnych siebie i zapatrzonych w siebie męskich bohaterów, z jakim miałam styczność w trakcie mojej czytelniczej przygody, która trwa już około 14 lat.

Jest jedna rzecz, która w ostatnim tomie mi się nie podobało. Mianowicie to jak pod koniec została pokazana postać Sebastiana. Zdecydowanie dla mnie to było przecukrzone i przedobrzone. Autorka mogła iść ścieżką, którą wytyczyła kilka tomów wcześniej, a nie nagle wszystko zmieniać, bo to dla mnie była lekka przesada i poczułam się bardzo oszukana. Nie tego oczekiwałam i nie tego się spodziewałam i dostałam coś kompletnie… dziwnego.

Myślę, że ostatni tom to dobry moment, że podsumować nie tylko tę część serii, ale całość. Uważam, że „Dary Anioła” są dobrym młodzieżowym cyklem. Możliwe, ze zakochałabym się w tym świecie bardziej, gdybym przeczytała go będąc zdecydowanie młodszą. Teraz irytowała mnie trochę bezmyślność Clary i nonszalancja Jace’a. Jednak nie uważam, że była to zła seria. Wręcz przeciwnie. Dobra z zadatkami na świetną, ale zadatki zostały zepsute przez dwa tomy: drugi i trzeci. Były one trochę nudne i ciężko się w nie wchodziło. Całą serię uratowały trzy ostatnie części, które nadały jej odpowiedniego pazura.

Młodzieży polecam, ale czy starszemu czytelnikowi się spodoba? Nie wiem. Wiem, że gdybym zapoznała się wcześniej być może uwielbiałabym świat Nocnych Łowców, a tak uznaję to za miłą przygodę, ale nie wiem czy kiedyś przeczytam „Dary Anioła” ponownie czy seria po prostu nie trafi na kupkę do sprzedaży.
"Bo świat nie jest podzielony na wyjątkowych i zwyczajnych. Wszyscy mają potencjał. Póki ma się duszę i wolną wolę, można być wszystkim, robić wszystko, wybrać wszystko." Cassandra Clare, Miasto niebiańskiego ognia, Warszawa 2014, s. 668-669.
OCENA: 8/10

Ogólna ocena cyklu "Dary Anioła": 7
Miasto kości: 7
Miasto popiołów: 6
Miasto szkła: 6
Miasto upadłych aniołów: 7
Miasto zagubionych dusz: 8
Miasto niebiańskiego ognia: 8
Cześć! 
Miała wrzucić podsumowanie miesiąca, ale niestety się nie wyrobiłam, więc wrzucę je w najbliższą środę, a tuż po nim moje podsumowanie całej serii Cassandry Clare.
Pozdrawiam!
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

niedziela, 2 czerwca 2019

562. Cassandra Clare - "Miasto kości"


AUTOR: Cassandra Clare
ORYGINALNY TYTUŁ: City of Bones. The Mortal Instruments – Book One
SERIA: Dary Anioła
TOM: Pierwszy
TŁUMACZ: Anna Reszka
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  MAG
OPIS
Tysiące lat temu, Anioł Razjel zmieszał swoją krew z krwią mężczyzn i stworzył rasę Nephilim, pół ludzi, pół aniołów. Mieszańcy człowieka i anioła przebywają wśród nas, ukryci, ale wciąż obecni, są naszą niewidzialną ochroną. Nazywają ich Nocnymi Łowcami. Nocni Łowcy przestrzegają praw ustanowionych w Szarej Księdze, nadanych im przez Razjela.
Ich zadaniem jest chronić nasz świat przed pasożytami, zwanymi demonami, które podróżują między światami, niszcząc wszystko na swej drodze. Ich zadaniem jest również utrzymanie pokoju między walczącymi mieszkańcami podziemnego świata, krzyżówkami człowieka i demona, znanymi, jako wilkołaki, wampiry, czarodzieje i wróżki. W swoich obowiązkach są wspomagani przez tajemniczych Cichych Braci. Cisi Bracia mają zaszyte oczy i usta i rządzą Miastem Kości, nekropolią znajdującą się pod ulicami Manhattanu, w której leżą zmarli Łowcy. Cisi Bracia prowadzą archiwa wszystkich Łowców Cieni, jacy kiedykolwiek żyli. Strzegą również trzech boskich przedmiotów, które anioł Razjel powierzył swoim dzieciom. Jednym z nich jest Miecz. Drugim Lustro. Trzecim Kielich.
Od tysięcy lat Cisi Bracia strzegli boskich przedmiotów. I było tak aż do Powstania, wojny domowej, pod przywództwem zbuntowanego Łowcy, Valentine’a, który niemal na zawsze zniszczył tajemny świat Łowców. I mimo że od śmierci Valentine’a minęło wiele lat, rany, jakie zostawił, nigdy się nie zabliźniły. Od Powstania minęło piętnaście lat. Jest upalny sierpień w tętniącym życiem Nowym Jorku. W podziemnym świecie szerzy się wieść, że Valentine powrócił na czele armii wyklętych. A Kielich zaginął…. [1]

RECENZJA
Seria „Dary Anioła” to jedna z tych młodzieżówek, o których wiele czytałam, a moja dobra koleżanka cierpliwie czekała, aż się za nią wezmę. Na szczęście od samego początku dobrze mi się czytało pierwszy tom, więc pozytywnie zapowiada się ta seria, co mnie cieszy, bo przede mną jeszcze pięć tomów.

Pewnego dnia Clary Fray zauważa coś, czego nie widzi jej kolega Simon. Wplątuje się w dość dziwną sytuację, przez która poznaje świat Nocnych Łowców, który dla normalnego Przyziemnego jest niewidzialny. Czy to znaczy, że Clary jest nienormalna? Z pewnością nie jest chora psychicznie, bo po kłótni z matką kolejny raz spotyka Jace’a, a po powrocie do domu zauważa, że ten jest zdewastowany, a matki nigdzie nie ma. A Clary i Jace muszą stoczyć walkę na śmierć i życie z Wyklętymi. Na miejscu i później dzieje się wiele różnych rzeczy, które są dla Clary nowe. Co ukrywała Jocelyn przed swoją córką? Czym są Dary Anioła? Co to jest Clave? Gdzie leży Idris? Razem z Clary wkraczamy w świat Nocnych Łowców, gdzie walka dopiero się zaczyna…
Pierwszy plus, jaki nasuwa mi się podczas pisania recenzji to fakt, że Clare wprowadza nas stopniowo w stworzony przez siebie świat. Nie ma się uczucia zdezorientowania, bo również Fray jest nowa w świecie Nocnych Łowców. Taki zabieg, chociaż jest dość popularny w książkach to dla czytelnika jest zbawieniem, bo przez to nie jest oszołomiony światem, do którego wkracza.

Cassandra Clare stworzyła wiele postaci i każda z nich jest inna. Narcystyczny i sarkastyczny Jace, zakochany w grach i filmach Simon, którego porównania sytuacji do tych momentów wziętych z tych dwóch światów powalają na łopatki. Pewna swojej urody Isabelle, która rozkochuje w sobie większość mężczyzn. Mający swoją tajemnicę Alec oraz próbująca wszystkich ratować Clary (trochę irytująca postać, ale w ogólnej ocenie nie jest tak źle w pierwszym tomie). To tylko część głównych i drugoplanowych postaci w świecie Nocny Łowców. Jedyni przypadną komuś bardziej lub mniej, ale każdy znajdzie coś dla siebie.

Każda szanująca się młodzieżówka musi mieć wątek miłosny. „Igrzyska Śmierci” – mają. „Niezgodna” – posiada. „The Last Regret” tym bardziej ma, wiec i w Darach Anioła ją mamy. W pierwszej części nie jest on postawiony na pierwszym miejscu. Poznajemy przede wszystkim świat Nocnych Łowców. To mi się podobało i doceniam to, że Clary nie próbowała poderwać Jace’a przy pierwszym spotkaniu.

Po pierwszym tomie jestem dobrze nastawiona na kolejne części tego cyklu. Nie nudziłam się, bo w książce cały czas coś się dzieje. Akcja pogania akcję, ale mi to nie przeszkadzało. Z przyjemnością sięgam po drugi tom i zobaczymy, co będzie dalej.
„Ten, kto z uporem wypiera się brzydkich stron tego, co robi, nigdy nie wyciągnie nauki ze swoich błędów.”~ Cassandra Clare, Miasto kości, Warszawa 2009, s. 254.
OCENA: 7/10

Witajcie! 
Mamy już czerwiec... A na blogu kolejna recenzja, która musiała swoje odleżeć nim ją opublikowałam. Przed Wami jeszcze pięć postów o "Darach Anioła", a potem znowu spotkamy się z Wróbelkiem Ćwirkiem ;). 
Całusy 
Lady Spark

[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

środa, 21 listopada 2018

539. Książki do których pragnę wrócić


Ostatnio tak sobie myślałam ile lat ma już Kreatywna Alternatywa i wyszło mi, że pięć lat. Postanowiłam, dlatego zrobić listę książek, które przez ten czas przeczytałam, a do których bardzo chciałabym wrócić, ale obecnie nie pozwala mi czas. Celowo w zestawienia nie ma ulubieńców wszechczasów, czyli: Harry’ego Pottera, Ani z Zielonego Wzgórza i Tomka Wilmowskiego. Lista będzie składała się z pięciu tytułów, więc gdybym umieściła trzy wspomniane przed chwilą serie to zostałyby mi tylko dwie pozycje, więc oczywiste oczywistości zostały wyeliminowane i przedstawię Wam pięć perełek, które dla mnie są tymi naj! Myślę, że za jakiś czas pojawi się post z innymi książkami, bo okazało się, że jest ich więcej niż pięć.

Przeczytałam tę książkę dość późno, bo jakieś dwa lub trzy lata temu. Jednak od pierwszych stron przypadła mi do serce i jest jedną z tych książek, które nigdy nie opuszczą mojej biblioteczki. Owszem Scarlett mocno działała mi na nerwy, ale ta książka poruszyła trudno dostępne miejsca w moim sercu. Wiem, że wrócę do niej za jakiś czas. Ostatnio coraz częściej mnie to kusi, ale powstrzymuje się, bo wiem, że powtórka będzie lepiej smakowała, gdy przerwa będzie dłuższa. Mocniej zatęsknię za światem stworzonym przez Mitchell. Nie sądziłam, że mi się spodoba. Wydawało mi się, że jest kompletnie nie w moim stylu, ale okazało się zupełnie inaczej i całe szczęście. Udowodniła mi, że klasyka literatury jest też dla mnie, ale nie wszystkie książki z klasyki muszą mi przypadać do gustu. Patrz „Mistrz i Małgorzata”.

Czytając tę pozycję wiem miałam wrażenie, że przeżywam ponownie swoją pierwszą miłość. Ta książka jest bliska mojemu sercu ze względu na moją własną historię, którą trochę opowiada. Dla mnie „Love, Rosie” jest piękną i wzruszającą historią dwojga ludzi, którzy po wielu latach w końcu zrozumieli, co znaczy miłość. Myślałam ostatnio nad sprzedaniem tej książki, bo niestety muszę trochę uszczuplić moją biblioteczkę, ale powstrzymałam się właśnie ze względu na sentyment do swojej pierwszej miłości, którą ta książka mi przypomniała.

„Co, jeśli…” to młodzieżówka i tak należy ją nazywać, ale jak dla mnie bardzo wartościowa młodzieżówka. Z racji tego, że czytałam ją jakiś czas temu pewne fakty, które w niej były zatarły mi się, ale pamiętam, że byłam nią głęboko poruszona. Autorka w dobry sposób pokazuje, co jest ważne, że rodzice nie mogą gonić tylko za pieniądzem, że ważne jest, aby nasze dziecko czuło się kochane, bo dzięki temu nie popełni życiowych błędów, że nie ważne jest, że z powodu choroby pociechy zawali się ważna z biznesowego punktu widzenia kolacja. Najważniejsze jest, żeby nasze dziecko czuło, że jest dla nas najważniejsze. To nie jest tylko książka dla młodzieży, ale również dla rodziców…

Przede mną jeszcze wiele powieści Charlotte Link, ale po „Wielbiciela” chciałabym sięgnąć jeszcze raz. Ta książka była przerażająca na tyle, że bałam się pójść w nocy do toalety. Chociaż nie spodziewałam się, że przypadnie mi do gustu to autorka zdecydowanie porwała moje serce swoją twórczością. Link porusza tematy psychiki osób, które w dzieciństwie miały spory problem z otoczeniem. Były przez nie całkowicie nierozumiane, a to zaowocowało tym, co potem zrobiły w dorosłym życiu. Widać, że Link nie pisze swoich książek na kolanie. Ona dokładnie opracowuje swoje powieści, aby wyszły z nich perełki i to w nich lubię.

Tę książkę czytałam bardzo, ale to bardzo dawno temu. I do tej pory pamiętam jak bardzo płakałam przy jej zakończeniu. To bardzo smutna historia rodzinnego dramatu spowodowanego nieszczęśliwą nastoletnią miłością oraz brakiem akceptacji wśród rówieśników. Muszę ją koniecznie znaleźć w hałdach stosów, jakie u mnie panują, bo czuję, że to odpowiedni moment żeby przypomnieć sobie historię Anny Quindlen.
***
I tak właśnie przedstawia się moja pierwsza piątka książek, do których chciałabym w przyszłości wrócić i mam nadzieję, że mi się uda. A Wy macie książki, które chcielibyście przeczytać jeszcze raz i poczuć to wspaniałe uczucie, gdy spotykacie się z postaciami, które znacie i są Wam bliskie? Jeśli tak to koniecznie zdradźcie mi tytuły, bo może coś wpadnie mi w oko i dopiszę do swojej listy?
Myślę, że od przyszłego tygodnia na blogu będzie nowy szablon (jutro planuję nad nim siedzieć), a także będą recenzje powieści świątecznych! W tym roku chyba trochę bardziej cieszę się na nadchodzące święta Bożego Narodzenia…

poniedziałek, 20 sierpnia 2018

530. "Szukając Alaski" - książka o podstawowych problemach nastolaków


AUTOR: John Green  
TYTUŁ ORYGINALNY: Looking for Alaska
TŁUMACZ: Anna Sak
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Bukowy Las

OPIS
Życie Milesa Haltera było totalną nudą, aż do dnia, gdy zaczął naukę w równie nudnej szkole z internatem. Wtedy spotkał Alaskę Young. Piękną, inteligentną, zabawną, seksowną i do bólu fascynującą. Alaska owinęła sobie Milesa wokół palca, wciągając go do swojego świata i kradnąc mu serce. Czy dzięki niej chłopak odnajdzie to, czego szuka? Wielkie Być Może – najintensywniejsze i najprawdziwsze doświadczenie rzeczywistości.
Głęboko poruszająca książka Johna Greena, porównywana z przełomowym Buszującym w zbożu J.D. Salingera, to powieść o myślących i wrażliwych młodych ludziach. Zbuntowanych, szukających intensywnych wrażeń i odpowiedzi na najważniejsze pytanie: o miłość, która wywraca świat do góry nogami, o przyjaźni, której doświadcza się na całe życie. [1]

RECENZJA
Pierwsze spotkanie z twórczością Johna Greena było ogromnym niewypałem. „19 razy Katherine” było czymś okropnym. Nudne jak podręcznik do matematyki, którym chyba było. Postanowiłam dać autorowi kolejną szansę i sięgnęłam po „Szukając Alaski” z modlitwą o coś lepszego niż dostałam za pierwszym razem.

Miles Halter przenosi się ze słonecznej Florydy do szkoły z internatem Culver Creek. W swojej starej placówce nie miał przyjaciół, więc bez żalu ją opuszczał. Pierwszego dnia poznaje Chipa Martina, którego przezwisko to Pułkownik oraz Alaskę Young, dla której kompletnie traci głowę. Sam Miles otrzymuje ksywkę „Klucha”, co ma z nim mało wspólnego, bo jest chudy jak patyk. Głównym zadaniem paczki przyjaciół jest wymyślanie żartów, które da się wykonać w szkole. Pomijam fakt czy to dojrzałae, bo trudno oczekiwać dojrzałości od nastolatków, którzy są w związku z osobami, których nawet nie lubią, a na dodatek buzują w nich hormony. Jednak Miles vel Klucha ma też ambicje odnośnie nauki, wiec uczy się w każdej wolnej chwili i ma całkiem dobre stopnie.

Nie wiem czy jestem za stara na takie pozycje czy może nie rozumiem amerykańskich nastolatków. Bo ja nie rozumiem jak Pułkownik może być w związku dziewięć miesięcy z osobą, której nawet nie lubi. Ja tego nie ogarniam! Nawet zaczynam wątpić czy takie dzieciaki istnieją w Ameryce, a jeśli tak to zaczynam się cieszyć, że urodziłam się w Polsce.

„Szukając Alaski” czytało mi się zdecydowanie lepiej niż „19 razy Katherine”. Nie wiem tylko, dlaczego, bo w tej książce również było sporo dwuznacznych tekstów. Bohaterowie szału też nie robili, ale polubiłam ich w jakimś stopniu. Może to ze względu na podział książki? „Szukając Alaski” jest podzielone na dwie części „przed” i „po”. Czytelnik nie wie, czym jest tajemnicze „przed” i „po”.

Mimo pewnych dziwnych zachowań Klucha, Pułkownik, Alaska i reszta to nastolatkowie z podstawowymi problemami, z którymi ja też swego czasu się mierzyłam. Nieodwzajemnione uczucie, brak akceptacji ze strony otoczenia i inne. To wszystko jest bardzo realne. Wszyscy w pewnym wieku szukamy odpowiedzi na pytanie o sens tego wszystkiego, co nas otacza, o sens miłości i przyjaźni, o sens radzenia sobie w najbardziej ekstremalnych sytuacjach.

Drugie spotkanie z prozą Greena było zdecydowanie bardziej udane. Zatarło mi w pewien sposób okropne wrażenia po traumatycznym spotkaniu kilka miesięcy temu. Z większym optymizmem sięgnę po kolejne jego pozycje, ale będę również ostrożna, żeby zbyt mocno się nie rozczarować, bo już znam oba oblicza autora.
"Spędzasz całe swoje życie w labiryncie, zastanawiając się, jak któregoś dnia z niego uciekniesz i jakie niesamowite to będzie uczucie, wmawiasz sobie, że przyszłość pomaga ci przetrwać, ale nigdy tego nie robisz. Wykorzystujesz przyszłość, żeby uciec od teraźniejszości." ~ John Green, Szukając Alaski, Wrocław 2013, s. 80.
OCENA: 7/10

Cześć, 
Jak ten czas szybko pędzi...

[1] Opis pochodzi z ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 23 lipca 2018

525. "Nie zapomnij mnie" dobrym następcą "Uratuj mnie"


AUTOR: Anna Bellon    
SERIA: The Last Regret
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO:  OMG Books
OPIS
The Last Regret są na szczycie: wyprzedana trasa koncertowa, nominacje do Grammy, uwielbienie fanów, świetna zabawa z paczką najlepszych przyjaciół.
Ale Ollie nie jest tak naprawdę szczęśliwy: ma apartament, którego nie może nazwać domem i dziewczynę, która nie jest jego wielką miłością. Bo Ollie nie zapomniał o Ninie, pierwszej i jedynej, którą naprawdę kochał. Którą chciał mieć w sercu na zawsze. I która zniknęła z jego życia.
Aż do dziś…
Dlaczego Nina odeszła bez słowa? Czy kiedykolwiek kochała Olivera? I dlaczego skrywana przez nią tajemnica nieodwracalnie zmieni życie, Olliego?  [1]

RECENZJA
Pamiętam, że „Uratuj mnie” rok temu wywarło na mnie dobre wrażenie i obiecałam sobie, że kolejny tom też przeczytam. Jakiś czas temu wyszedł drugi tom pod tytułem „Nie zapomnij mnie”, więc gdy tylko wyczytałam książki, które sobie wcześniej zaplanowałam od razu zabrałam się za przypomnienie debiutu Anny Bellon, bo kilka istotnych faktów mi umknęło, a potem z wielką chęcią zabrałam się za drugi tom.

The Las Regret w muzyce wspięli się na sam szczyt. Maia i Kayler są szczęśliwą parą narzeczonych. Reszcie też się jakoś wiedzie, ale w tym tomie bliżej poznamy Ollie’go Jamesona, który wychowywał się w domu dziecka. Przeszedł przez wiele rodzin zastępczych, aż w końcu w wieku trzynastu lat trafił do Blacków. Sharon i Phil są jedynymi rodzicami, których uznaje i wcale nie zamierza poznawać tych, którzy mu dali życie. Dopiero Blacków poczuł spokój i bezpieczeństwo, którego brakowało mu w domu dziecka. Oliver cały czas pamięta o Ninie, która była jego pierwszą wielką miłością. Dziewczyna pięć lat temu z dnia na dzień w zasadzie bez żadnego powodu wyjechała z miasta. Pewnego dnia spotykają się w rodzinnym mieście, czyli Pittsburgu. Co z tego wyniknie? Czy powrót Niny do życia Olivera wywróci je do góry nogami?

Jeśli chodzi o fabułę to do gustu bardziej przypadła mi pierwsza część, czyli „Uratuj mnie”. Druga część momentami mnie nużyła, ale to były chwile, które w kolejnych rozdziałach bardzo szybko mijały. Za to zauważyłam sporą zmianę na plus pod względem stylu autorki. W debiucie momentami było ciężko i naiwnie. W „Nie zapomnij mnie” dało się wyczuć większą pewność siebie i w to, co tworzy.

Oceniam tak samo, jak debiut, bo chociaż z fabułą moim zdaniem było trochę gorzej, to z kolei styl poszybował mocno w górę, więc wszystko się wyrównało. Uważam, że cała seria jest dobrą młodzieżówką, przy której da się miło spędzić czas.
„A przeszłość miała to do siebie, że lubiła się o człowieka upominać właśnie wtedy, kiedy ten chciał ją puścić wolno.”~ Anna Bellon, Nie zapomnij mnie, Kraków 2017, s. 51.
OCENA: 7/10

Jeszcze dwa miesiące i będę miała długi urlop <3. Marzę o nim. W tym tygodniu udało mi się w pracy urwać 3 dni, więc myślę, że powinno udać mi się nadrobić Wasze blogi, zmienić wygląd kolorystyczny Kreatywnej Alternatywa i dodatkowo nadrobić kilka książek - zwłaszcza, że nie będę tych trzech dni wolnych spędzać w domu :). 
Pozdrawiam,
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 15 marca 2018

498. Gdy cmentarz staje się domem...

AUTOR: Neil Gaiman
TYTUŁ ORYGINALNY: The Graveyard Book
TŁUMACZENIE: Paulina Braiter
SERIA: Gaiman
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: MAG

OPIS
Kiedy małemu dziecku udaje się uciec przed mordercą zamierzającym zabić całą rodzinę, kto mógłby przypuszczać, że schronienia udzieli mu miejscowy cmentarz? Wychowany przez zamieszkujące go duchy, zjawy i widma, Nik musi uczyć się życia od umarłych. Ale wciąż grozi mu niebezpieczeństwo, bo morderca nie ustaje w wysiłkach, żeby dokończyć swoje zadanie... [1]

RECENZJA
Brytyjski pisarz Neil Gaiman to obecnie jeden z najbardziej „wziętych” autorów fantastyki. Ja, jako ogromna fanka tego konkretnego gatunku ze wstydem musze przyznać, że do tej pory poznałam raptem jedną książkę Gaimana… aż do dzisiaj, bo oto przed Wami recenzja kolejnej książki pisarza – tym razem padło na Księgę Cmentarną.

Pewnej nocy w niewielki miasteczku dochodzi do strasznej zbrodni. Z rąk zabójcy ginie prawie cała rodzina – z miejsca zbrodni udaje się zbiec małemu chłopcu. Kto by pomyślał, że bezpieczną przystań mały znajdzie na cmentarzu, a opieką otoczą go miejscowe duchy? Od tej pory chłopiec dostał imię Nikt i przez lata cieszył się spokojem wśród swoich niematerialnych przyjaciół… ale zło nigdy nie znika, może się jedynie przyczaić – a morderca chce dokończyć to co zaczął w pewną, straszną noc…

Księga Cmentarna to literatura grozy dla dzieci. Już sam pomysł połączenia świata żywych ze światem umarłych jest dla mnie bardzo ciekawym i atrakcyjnym zabiegiem. Co prawda początkowo nie mogłam wejść w lekturę, ale im dalej w las tym lepiej. Cała akcja może nie pędzi na łeb na szyję, ale mimo wszystko potrafi wciągnąć czytelnika.

Ogólnie ostatnie tygodnie są dla mnie bardzo ciężkie i mam mało czasu na czytanie, dlatego nie chciałam niczego co byłoby mocno wymagające i obciążające. Książka Gaimana jak najbardziej wpisywała się w ramy tego czego poszukiwałam, więc za to również mogę dopisać punkt.

Odniosłam wrażenie, że styl autora wypadł lepiej niż w Koralinie. Zdecydowanie mniejsza ilość powtórzeń i  „pióro” momentalnie nabrało jakieś lekkości. Z pewnością sięgnę również po inne książki autora, żeby przekonać się czy z lektury na lekturę będzie coraz lepiej.

Księga Cmentarna to może nie idealna, ale na pewno dobra pozycja. Autor miał bardzo fajny pomysł na fabułę, ale odniosłam wrażenie, że nie do końca wykorzystał ten potencjał. Ja spędziłam miły czas przy książce i mam nadzieję, że pozostałe książki Gaimana dostarczą mi równie dobrej rozrywki.

OCENA: 7/10


Gdzie jest wyłącznik? Potrzebuje totalnego resetu i to najlepiej już!

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa


czwartek, 14 grudnia 2017

470. Pożegnania nadszedł czas…


AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das dritte Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: Media Rodzina


OPIS
Wielki finał Trylogii Snów! Są na świecie ludzie, którzy mają dostęp do snów. Z marzeń sennych można się bardzo wiele dowiedzieć - pogrzebać w świadomości i podświadomości. Można też popchnąć śniącego do czynów, których nigdy nie dopuściłby się na jawie... Główna bohaterka serii, Liv Silver, ma same kłopoty. Jej antagonista Arthur rośnie w siłę, blogerka Secrecy wie coraz więcej, a groźna Anabel znów pojawia się na sennych korytarzach. Liv musi połączyć siły z przyjaciółmi, żeby chronić siebie i bliskich przed niebezpieczeństwem, które czyha na jawie i we śnie. [1]

RECENZJA
Podobno wszystko co dobre kiedyś się kończy, czy nam to się podoba czy nie. Po dwóch, równych częściach cyklu Silver, przyszedł czas na zapoznanie się z ostatnią, finałową odsłoną! Muszę się Wam przyznać, że trochę mi z tego powodu smutno, ale mam nadzieję, że inne książki autorki będą dla mnie równie przyjemną czytelniczą przygodą. 

Arthur dotrzymał słowa. O ile jeszcze kilka tygodni wcześniej był uznawany przez Liv i resztę za postać raczej niegroźną, o tyle teraz z każdym dniem rośnie w siłę. Olivia boi się, że w końcu zdarzy się coś naprawdę złego i to nie tyle jej samej, co bliskim jej osobom. Ostatnio jej młodsza siostra zmieniła się, a za jej przemianą stoi nie kto inny jak eks-przyjaciel. Na domiar złego Anabel coraz raźniej poczyna sobie nie tylko w świecie realnym, ale również w sennym korytarzu. Prawdziwa katastrofa wisi w powietrzu…

Przez trzy tomy bardzo zżyłam się z naszymi bohaterami. Polubiłam uroczą infantylność Liv, nieograniczoną ciekawość Mii, troskliwość Graysona czy nawet wredność Arhtura. Do tej pory przymykałam oko na miejscami strasznie dziecinne rozumowanie naszej głównej bohaterki, jednak w tej konkretnej części przeszkadzała mi bardzo wręcz obsesyjny kompleks na temat jej dziewictwa, zupełnie jakby w wieku –nastu lat był to powód do wstydu. Szkoda, że autorka właśnie tak postanowiła ten temat „ugryźć”. Reszta aktorów może i była taka jednobarwna, ale jakoś ogólnie nie było to dla mnie większym problemem. Potraktowałam to jako miły przerywnik, gdzie bohaterów można polubić właśnie za to, że nie są tacy nieskomplikowani. 

Sama fabuła była fajnie poprowadzona, jednak o ile Gier świetnie skonstruowała „senną” krainę, o tyle kiedy na główny plan wychodziły problem braku intymnych zbliżeń Liv z Henrym to niestety cała akcja siadała. Dla mnie ten wątek był po pierwsze trochę naciągany, po drugie zupełnie zbędny. Pochwalę jednak autorkę za zakończenie. Finał wypadł dokładnie tak jak powinien – przemyślany, dobrze zgrany z całą fabułą, no po prostu idealny.

Styl autorki, podobnie jak sama książka, jest bardzo przyjemny. Prosty, przejrzysty, bardzo ułatwiający zapoznanie się z całą historią.

Silver to trzymająca równy poziom seria fantastyczna dla młodszych czytelników. Trochę śmiechu było, było trochę akcji i kilka miłych wieczorów spędzonych przy lekturze całego cyklu.

OCENA: 7/10


Dzień dobry bardzo, jakaś dziwna ta pogoda za oknem, prawda? Niby grudzień, a tak jak bardziej końcówka października… i gdzie ten śnieg?!

Pozdrawiam! 

[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 30 listopada 2017

464. Czy to sen czy jawa?

AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Silber - Das erste Buch der Träume
TŁUMACZENIE: Agnieszka Hofmann
CYKL: Trylogia Snów
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Media Rodzina

OPIS
Liv zawsze przywiązywała dużą wagę do snów. Ale odkąd zamieszkała w Londynie, znalazły się w centrum jej zainteresowań. Tajemnicze zielone drzwi. Gadające kamienne posągi. Niania z tasakiem w schowku na miotły... Tak, ostatnio sny Liv stały się bardzo dziwne. A szczególnie ten: czterech chłopaków, łacińskie inkantacje, dziwny rytuał, a wszystko to w nocy pośrodku cmentarza. No tak, Liv zna tych chłopaków z nowej szkoły - i zawsze, gdy spotykają się na jawie, oni zdają się wiedzieć o niej więcej, niż powinni... Chyba że... śnili ten sam sen, co ona? [1]

RECENZJA
Przyznaję się bez bicia – no jestem okładkową blacharą. Początkowo całkowicie temu zaprzeczałam, wypierając ze swojej świadomości, ze ja przecież nie mogę tak po prostu lecieć na ładną grafikę! Następnie byłam na siebie wściekła za każdym razem, gdy wybrana przeze mnie „piękna” książka okazywała się być totalnym niewypałem. W końcu przyszedł czas na to, że próbowałam sama ze sobą negocjować – kupię jakoś ładną pozycję, ale jednocześnie zainwestuję też w coś wartościowego! Po długich miesiącach takiej wewnętrznej walki stwierdziłam dosyć – jestem okładkową blacharą i nie muszę się z tym ukrywać… a następnie na mojej półce pojawiła się cała seria Silver! 

Po małym maratonie lektur dobrych, ale wymagających postanowiłam zabrać się za coś lekkiego, niezobowiązującego i magicznego. Miałam nadzieję, że wybór Trylogii Snów Kerstin Gier będzie strzałem w dziesiątkę. Z ogromną ciekawością zasiadłam więc do czytania.

Liv nie ma łatwego życia - jest nastolatką; ma młodszą siostrę, którą kocha niemal tak samo mocno jak ona ją denerwuję; nie miała jeszcze chłopaka i właśnie po raz kolejny musi zmienić szkołę, bo jej mama postanowiła ułożyć im życie od nowa. Przylot do nowego kraju już od początku jest jedną wielką katastrofą – dziewczynki wiozły ze sobą niezwykle olbrzymi i niezwykle śmierdzący ser, który stał się niemała atrakcją wśród pracowników lotniska i innych pasażerów. Jakby tego było matka Liv ma dla nich jeszcze jedna niespodziankę – jest szczęśliwie zakochana i wszystkie we trzy zamieszkają z jej nowym mężczyzną! Dziewczęta w pakiecie z przybranym „ojczymem” dostają również starsze rodzeństwo – Graysona i Florence – oraz kocura Spota.

Silver. Pierwsza księga snów to bardzo lekka fantastyka dla młodszego czytelnika, co jednak wcale nie oznacza, że ten starszy nie będzie lekturą usatysfakcjonowany. Autorka nie bawiła się w kreowanie świata bardzo rozbudowanego magiczne, a całą swoją fabułę oparła jedynie na możliwości „podróżowania” pomiędzy snami. Książka jest, więc idealnym przykładem na to, że wcale nie trzeba mieszać skrzatów z ufoludkami, żeby stworzyć coś przyjemnego do czytania. Akcja co prawda początkowo rozwija się dosyć mozolnie, ale kiedy główna bohaterka zaczyna w końcu pojmować co dzieje się wokół niej wydarzenia zaczynają biec ciutkę szybciej. Jeśli ktoś liczy na ciągłe zwroty akcji to też może się trochę przeliczyć – lektura jest dość przewidywalna, ale naprawdę miło można spędzić przy niej czas. I wiecie, co? Nawet wątek miłosny mi nie przeszkadzał! 

Nasza główna bohaterka, Olivia „Liv” Sliver jest nastolatką, dlatego też jej rozumowanie jest miejscami bardzo infantylne, ale w tym wszystkim ma w sobie jakąś taką wrodzoną uroczość, że nie sposób jej nie polubić. Wierzcie mi lub nie, ale wielokrotnie nie mogłam powstrzymać uśmiechu podczas poznawania jej sennych perypetii. Żałuję jedynie, że autorka podczas tworzenia innych postaci troszeczkę zamknęła się w sztywnych ramach. Na dobrą sprawę nie mamy ani jednego wielobarwnego bohatera - Liv jest po prostu Liv, Grayson to idealny starszy brat, Florence jest strasznie jędzowatą siostrą, a Henry to chłopak marzenie. Jedynie Anabel, dziewczyna przyjaciela Olivii, miała zaczątki na bardziej złożoną osobowość… ale tak nie do końca to wyszło. 

Styl autorki, podobnie jak sama książka, jest bardzo przyjemny. Prosty, przejrzysty, bardzo ułatwiający zapoznanie się z całą historią. Dodatkowo fajnym posunięciem były użycie, jako przerywników pomiędzy kolejnymi rozdziałami screenów ze szkolnego „portalu” plotkarskiego – wpisów nie powstydziliby się nawet redaktorzy Pudelków, Kozaczków i innych Plotków.

Pierwszy tom Trylogii Snów był całkiem miłym przeżyciem. Nie mogę się doczekać, co spotkana bohaterów w kolejnych częściach! 

OCENA:  7/10

Śnieg, śnieg! Za oknem jest śnieg! Jak ja uwielbiam śnieg! Kto ulepi ze mną dziś bałwana? Trzymajcie się ciepło! 


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 2 listopada 2017

458. "To tylko nasza, a nie gwiazd naszych wina..."*

AUTOR: John Green
TYTUŁ ORYGINALNY: The Fault in Our Stars
TŁUMACZENIE: Magda Białoń-Chalecka
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Bukowy Las

OPIS
Hazel choruje na raka i mimo cudownej terapii dającej perspektywę kilku lat więcej, wydaje się, że ostatni rozdział jej życia został spisany już podczas stawiania diagnozy. Lecz gdy na spotkaniu grupy wsparcia bohaterka powieści poznaje niezwykłego młodzieńca Augustusa Watersa, następuje nagły zwrot akcji i okazuje się, że jej historia być może zostanie napisana całkowicie na nowo. [1]

RECENZJA
Po wielu miesiącach stało się! Oto i ja nadrobiłam książkę, która przez tyle czasu utrzymywała się na liście bestsellerów. Tak moi drodzy, w końcu nadszedł czas na to, aby i Tea zapoznała się z Gwiazd naszych wina.

Hazel jest prawie normalną nastolatką. Prawie.. bo ma raka, który niestety wyznacza jej harmonogram dnia. Jakby tego było mało, że dziewczyna i tak musi pojawiać się na częste wizyty u lekarza, jej matka „siłą” wymusiła na niej uczestniczenie w młodzieżowej grupie wsparcia. Wydawać by się mogło, że te spotkania to kolejne nic nie wnoszące próby „reanimacji” ledwie tlącej się w Hazel chęci do życia, jednak na jednym z tego typu konferencji poznaje Augustusa Watersa, a jej życie już w ogóle nie przypomina tego wcześniejszego . 

Gwiazd naszych winna to typowa młodzieżówka. Nie bez powodu używam tego słownictwa – mamy w końcu dwójkę nastolatków, którzy sprzeciwiają się wszelkim regułom i próbują żyć po swojemu, mimo, że „etykietka” – nowotwór, skutecznie im to utrudnia. Sama akcja, jak to zazwyczaj bywa w tego typu lekturach, biegnie swoim własnym, niepośpiesznym rytmem. Mimo wszystko ja osobiście nie mogłam się od lektury oderwać. Nie chodziło tu konkretnie o fabułę, jak o samych bohaterów, z którymi bardzo się zżyłam. 

Jak już mimowolnie zaczęłam temat postaci muszę to pociągnąć. Bohaterowie wykreowani przez Johna Greena są wyjątkowi w swojej pospolitości. Co prawda zarówno Hazel jak i Augustus są osobami śmiertelnie chorymi, jednak sam nie robią z tego wielkiego „halo”. Do swojej „ułomności” podchodzą bardzo na luzie, próbując z tego żartować i jednocześnie nie pozwalają swojej dolegliwości zawładnąć sobą. Naprawdę trudo nie polubić i cicho nie kibicować postaciom stworzonym przez autora. To jedni, z naprawdę nielicznych, za których mimowolnie trzyma się kciuki.

John Green swoim stylem sprawia, że nie sposób oderwać się od jego historii dopóki nie pozna się całości. Samej książki nie mogę nazwać wybitną, ale mimo wszystko nie spoczęłam dopóki nie poznałam, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi. Wręcz nieświadomie musiałam dowiedzieć się jak cała historia potoczy się dalej. Co prawda fabuła miejscami była mocno naciągana, jednak bez względy na to kibicowało się dalej naszym bohaterom. 

Nie powiem, że Gwiazd naszych wina to książka obowiązkowa, którą każdy powinien przeczytać. Zamiast tego zwrócę uwagę, że to lektura, która porusza trudny temat, jednocześnie nie traktując go jako piętno, a po prostu jak element życia. Dobra młodzieżówka, której można dać szanse.

OCENA: 7/10


Pada, pada, pada deszcz. Jak ja nie lubię takiej pogody! Chcę śniegu, mrozu i jeszcze więcej śniegu! Trzymajcie się ciepło w te chłodne dni. Pozdrawiam


*Gwiazd naszych wina, John Green, Bukowy Las, s.130
[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 29 maja 2017

404. W przebaczeniu tkwi siła "Ostatniej piosenki"

AUTOR: Nicholas Sparks  
TYTUŁ ORYGINALNY: The Last Song   
TŁUMACZ: Magdalena Słysz
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Siedemnastoletnia Ronnie reaguje z niechęcią na informację, że całe lato spędzi z ojcem, którym od dawna nie utrzymuje kontaktów. Trzy lata wcześniej jej rodzice rozwiedli się, a zmęczony robieniem kariery ojciec Ronnie utalentowany pianista wykładający w konserwatorium Juilliarda, porzucił Nowy Jork i przeniósł się do miasteczka w Północnej Karolinie. Dla zbuntowanej dziewczyny to ciężka próba: przyzwyczajona do zgiełku wielkiego miasta, zakochana w jego nocnym życiu, musi zmierzyć się z senną atmosferą małej mieściny oraz stawić czoło ojcu, do którego ciągle czuje żal. Czy będzie to najgorsze lato w jej życiu? Wszystko na to wskazuje. Pewnych rzeczy nie da się jednak przewidzieć – na przykład tego, że pozna Willa, przystojnego siatkarza, obiekt westchnień miejscowych dziewcząt, ani tego, że zakocha się z wzajemnością… [1]

RECENZJA
Mam wrażenie, że swoją przygodę z Nicholasem Sparksem zaczęłam po prostu od niewłaściwej książki. Gdyby moim pierwszym wyborem była „Ostatnia piosenka” z pewnością inaczej podchodziłabym do twórczości autora.

Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Ronnie, a w zasadzie Veronice Miller, która przybywa do Północnej Karoliny razem z bratem by spędzić wakacje z ojcem, którego nie widziała od trzech lat. Ronnie wychowywana była w Nowym Jorku przez matkę. Jej rodzice rozeszli się według dziewczyny z powodu romansu ojca. Wszystko zapowiada, że będą to najnudniejsze wakacje w jej życiu. Bo przecież w tym miasteczku nie ma klubów, miejskiego klubu i innych atrakcji, do których przywykła. Na dodatek w domu ojca zastaje instrument, którego szczerze nienawidzi: fortepian. Już podczas pierwszego wieczora poznaje Blaze i jej chłopaka Marcusa oraz jego kumpli. Cała czwórka nie jest najlepszym towarzystwem. Wraz z upływem czasu jej drogi splatają się również z Willem Blakelee, który jest siatkarzem. Od tego momentu w jej życiu zmienia się wszystko, ponieważ odkrywa jego tajemnicę jak i również sekret własnego ojca…

Tyle byłoby z fabuły, ponieważ w innym wypadku zdradzę za dużo. Jeśli chodzi o postaci to Ronnie na początku jest zbuntowaną nastolatką, która przysparza matce wiele problemów. Tak naprawdę to nie jest bunt, ale zagubienie po rozwodzie rodziców. Jednego nie można jej zarzucić, a mianowicie tego, że nie kocha własnego brata. Ona go uwielbia i zrobiłaby wszystko by chronić go przed złem tego świata. Jonah jest bardzo pozytywną postacią tej książki. Uwielbiałam jego wypowiedzi, bo zawsze mogłam się z nich śmiać do łez. Will z kolei jest młodym chłopakiem, który rozstał się ze swoją dziewczyną Ashley i ma kumpla Scotta, który dosłownie jest zapatrzonym w siebie idiotą. Nie polubiłam go, bo bazował na swoich starych zasługach i bał się wziąć odpowiedzialności za swoje czyny. Will jest nastolatkiem, który nie bazuje na bogactwie swoich rodziców. Inaczej postrzega świat i dla niego nie jest ważne, że Ronnie nie ma pieniędzy i jak to określiła jego matka „klasy”. Zakochał się w tej dziewczynie i był przy niej, gdy tego potrzebowała. No i nie odpuszczał nawet wtedy, gdy przy drugim spotkaniu nie zdradziła mu swojego imienia. Ich relacja jest skomplikowana, bo Ronnie czasami rozumie jego słowa na opak i wywołują się z tego powodu kłótnie.

Przyznam szczerze, że były momenty, w których miała łzy w oczach. Poruszyła mnie ta powieść i myślę, że dzięki niej będę teraz optymistycznie podchodzić do książek Sparksa, które do tej pory nie budziły mojego zachwytu. Naprawdę jest to bardzo wartościowa pozycja, chociaż należąca do literatury młodzieżowej.

W powieści wspaniale jest pokazany wątek relacji między dorastającą córką a jej ojcem. Czasami zastanawiałam się, dlaczego mężczyzna nie potrząśnie Ronnie, ale w końcu zrozumiałam, że nie chciał jej naciskać. Po prostu spokojem i rozwagą ponownie zdobył jej zaufanie. Wsparcie i zrozumienie, jakie jej okazywał w chwilach, gdy ważyły się jej dalsze losy z powodu konfliktów z prawem. Nie krzyczał i nie robił dziwnych scen. Myślę, że tego potrzebowała ta młoda kobieta.

Kolejny raz natrafiam na książę, która pisana jest z kilku perspektyw. I powiem szczerze, że nie wiem, czym to było spowodowane czy może przesyt materiału czy też może po prostu w tym wypadku zabieg nie zdał egzaminu. Cała książka pisana jest w narracji trzecioosobowej, a nie jak do tej pory spotkałam się przy nim w pierwszej osobie. Czułam się zmęczona takim wyjściem.

„Ostatnia piosenka” to bardzo piękna i poruszająca historia, która pokazuje siłę, jaką ma w sobie przebaczenie.

 „Udało jej się odpowiedzieć błędnie na każde pytanie. Wiesz, jakim trzeba być bystrym, żeby źle odpowiedzieć na każde pytanie?" ~ Nicholas Sparks, Ostatnia piosenka, Warszawa 2010, s. 29.
OCENA: 8/10 

I powoli kończy nam się maj. Bez przekwita :( nad czym ubolewam ogromnie, bo dla mnie mógłby kwitnąć cały rok. Oby czerwiec dał nam wszystkim również wiele powodów do radości ;)
A już w czwartek 1 czerwca w Dzień Dziecka zobaczycie kto dostanie od nas książkę "W kręgu księżniczki" z małym gadżetem książkowym ;). Wypatrujcie posta!


[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki

poniedziałek, 10 kwietnia 2017

386. "Co, jeśli..." kiedyś popełniłam błąd?


AUTOR: Rebecca Donovan
TYTUŁ ORYGINALNY: What if
TŁUMACZ: Andrzej Goździkowski
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO:  Feeria Young

OPIS
Cal nigdy nie zapomniał o Nicole, przyjaciółce z dzieciństwa, która kilka lat temu zniknęła z jego życia. Nic dziwnego, więc, że doznaje szoku, gdy widzi ją w kawiarni tysiące mil od ich rodzinnego miasteczka.
Tylko, że to nie jest Nicole…
Wygląda zupełnie jak ona, ale zachowuje się inaczej. Nicole była nieśmiała i bojaźliwa, a Nyelle zaraża pasją życia i zwariowanymi pomysłami. Cal jest nią zafascynowany, a jednocześnie bardzo chce dowiedzieć się, co się właściwie stało i … czy ona to ona.  [1]

RECENZJA
„Co, jeśli…” jest typową młodzieżówką. Ja staram się wystrzegać tego gatunku ze względu na to, że czuję się zbyt staro, ale jednocześnie nie chcę ograniczać się do jednego typu literatury, więc lawiruję między nimi, bo czasami można znaleźć ogromną perełkę, taką, jak „Co, jeśli…”

Książka jest pisana z perspektywy Cala, który studiuje i wiedzie normalne studenckie życie. Jednak cały czas ma kontakt z przyjaciółką z dzieciństwa Reą. Nagle w jego życiu pojawia się tajemnicza, Nyelle, która do złudzenia przypomina Nicole, ale wcale nie zachowuje się tak jak ona. Nicole, Cale, Rea i Richelle w czasach dziecka tworzyli zgarną paczkę przyjaciół, aż ta ostatnie nie musiała wyjechać rodzicami, z powodu przeniesienia jej ojca w pracy.  Nyelle jest roztrzepana i lekko dziecinna, popada w rozpacz by zachwalę śmiać się w cały głos. Jest pełna sprzeczności i wcale nie daje po sobie poznać, że zna Cala. Chłopak zaczyna mieć na jej punkcie obsesję. Próbuje znaleźć w niej coś z Nicole, która była uważana za idealną córkę swoich rodziców, która nigdy im się nie sprzeciwiała.  Podczas ich kilku tygodni, kiedy spędzają czas razem poznajemy Nyelle. Nie mogę zdradzić zbyt wiele z fabuły, ale zaznaczę, że pod koniec każdego rozdziału znajduje się coś na zasadzie retrospekcji, które mają nam ułatwić poznanie mrocznej tajemnicy Nyelle.

Książka wciągnęła mnie od pierwszego rozdziału. I bolało mnie, że nie miałam czasu by zasiąść do niej tak porządnie i zagłębić się w jej tajemnice. Nim zaczęłam drugi rozdział minął tydzień. Bałam się, że powieść straci dla mnie urok, ale było wręcz przeciwnie. Coraz mocniej chciałam poznać to, co się stało i doprowadziło Nicole do zerwania kontaktów z paczką przyjaciół z dzieciństwa. Byłam nią oczarowana. Donovan stworzyła wspaniały świat. Coś, czego jeszcze nie spotkałam, a jej styl jest prosty i wciągający od samego początku.

Nie byłabym sobą, gdyby coś mi się w całej powieści nie podobało. Mianowicie Cal był tchórzem. Miał dziewczyn na pęczki i każdą porzucał po kilku tygodniach, a potem bał się z nią konwersacji. Nigdy nie był typem macho czy Bad boya, raczej dziwaka, z którym nikt nie chce rozmawiać, ale coś zmieniło się wraz z pójściem na studia. Nigdy nie zrozumiałam (chociaż zostało to wyjaśnione) dlaczego tak traktował dziewczyny. Nie jednej złamał serce i zawiódł ją. Miał plus, że nie próbował zabawić się kosztem niczemu niewinnej Tess.

Sprawa Nicole okazała się zagmatwana i szczerze współczułam jej tego, co musiała znosić w domu rodzinnym i wiem, że wiele jest takich rodzin nie tylko w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Należała do osób, które tłumią w sobie złość. Najbardziej zastanawia mnie jej matka. Kobieta, która nawet, gdy jej córka była w szpitalu była bardziej zaaferowana tym, że nie pójdzie z mężem na kolację i nie będą udawać idealnej pary, podstawiała mu zawsze idealny obiad na idealnie przykrytym stole. Dziewczynka miała zaplanowane całe swoje życie, musiała zawsze mieć najlepsze oceny. Żyła pod ciągłą presją. Jej jedyną odskocznią byli przyjaciele, ale los brutalnie kazał jej z nimi zerwać, a raczej zrobiła to w imię przyjaźni z Richelle, którą kochała jak siostrę.

„Co, jeśli…” zalicza się do kategorii moich ulubionych powieści. Jest pełna emocji i czytałam ją z mocno bijącym sercem. Chociaż denerwował mnie tchórzliwy Cal, a Nyelle była czasami zbyt dziecinna to jednak to powieść ma w sobie to coś. Jeśli kiedykolwiek w życiu będę miała szansę ją przeczytać jeszcze raz to zrobię to z wielką radością. Jest tego warta, bo czytając ją zadajemy sobie pytanie „Co, jeśli ja kilka lat temu podjęłam złą decyzję?”, „Co, jeśli Cal mógł zrobić więcej niż zrobił?”. Powędrowałam w głąb siebie i w zasadzie wiem, że większość moich decyzji była słuszna i postąpiłabym tak samo, gdybym dostała drugą szansę. Przeczytajcie i sami się przekonajcie, co spotkało Cala, Nicole i Richelle.

„Nawet, jeśli się udaje, że nic się nie stało, wciąż jest to tak samo realne." ~ Rebecca Donovan, Co, jeśli…, Łódź 2015, s. 15.
OCENA: 8/10

Wróciłam z Krakowa i wrzucam Wam jedną ze starszych recenzji jakie mam na komputerze. Powodzenia w sprzątaniu! W końcu wszystkich nas to czeka ;)


[1] Opis pochodzi z okładki książki 

poniedziałek, 6 lutego 2017

363. "Błękit szafiru", czyli jeszcze więcej pytań niż odpowiedzi w "Trylogii czasu"

AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Saphirblau. Liebe geht durch alle Zeiten
TŁUMACZ: Agata Janiszewska
SERIA: Trylogia Czasu
TOM: Drugi        
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Literacki Egmont   

OPIS
Błękit Szafiru to już drugi tom Trylogii czasu. Gwendolyn i Gideon zapatrzeni w siebie wrócili właśnie z początku XX wieku. Ale sprawy tylko się skomplikowały. Czy Strażnicy mają rację, uznając Lucy i Paula za przestępców, czy też może mylą się w swojej wierności hrabiemu de Saint Germain? Gwendolyn jako jedyna zdaje się mieć wątpliwości. Uczucia Gideona do Gwen wystawiona zostają na najpoważniejszą próbę… [1]

RECENZJA
Po „Czerwieni Rubiunu” szybko zabrałam się za „Błękit Szafiru”, czyli tom, który moim zdaniem ma najładniejszą okładkę z całej trylogii. Byłam bardzo ciekawa, co czeka dalej Gwen i Gideona tuż po powrocie z początku XX wieku, gdzie spotkali zarówno podróżniczkę w czasie, czyli kuzynkę głównej bohaterki, Lucy, a także Paula, który należy do rodziny Gideona. Byłam ogromnie ciekawa, czy faktycznie Lucy i Paul są zdrajcami, za jakich uważa ich Stowarzyszenie?

Ogólnie na początku trudno określić czy wraz z upływem czasu Gwen dojrzewa i staje się mądrzejsza, bo „Błękit Szafiru” rozpoczyna się dokładnie w tym samym momencie, gdzie zakończył się pierwszy tom. Gwen dalej jest nieprzygotowana do swojej roli, jako podróżniczki w czasie, bo jej mama celowo skłamała w dacie jej urodzenia. Nikt nie wie, dlaczego dokładnie tak zrobiła, ale teraz Gwen nagle musi pojąć wszystko to, na co jej kuzynka Charlotta miała kilkanaście lat. Bardzo denerwował mnie fakt, że ci cali Strażnicy po prostu wymagali od niej tego wszystkiego, co umiała już Charlotta i byli ogromnie zirytowani, gdy przyswajanie nauki nie szło jej tak szybko jakby oczekiwali, a przecież, gdyby była możliwość to z pewnością zamieniłaby się na ten czas mózgiem z kuzynką i dla świętego spokoju robiła wszystko to, co oni chcą. Na dodatek również niczego jej nie mówili i traktowali jak trzylatkę, ale wymagali, aby angażowała się cała w zadanie, o którym nic nie wie. Chcieli żeby narażała życie, bo już w „Czerwieni Rubinu” przekonałam się, że mimo wszystko przeskoki w czasie nie były takie bezpieczne.

Cóż nie mogę zbytnio nic powiedzieć o fabule, ale przyznam się, że podobnie jak Gwen nie do końca wiedziałam, komu wierzyć. Czy Gideonowi i Strażnikom, że Lucy i Paul to zdrajcy czy też uciekającej wiecznie dwójce. Myślałam, że czytając drugi tom dowiem się czegoś więcej, ale ogromnie się pomyliłam. Autorka pozostawiła mnie z jeszcze większą ilością pytań niż przy pierwszej części i nie odpowiedziała na ani jedno, które kołatało się w mojej głowie.

Cały czas jednak nie pojęłam fenomenu tej trylogii. Ogólnie owszem jest ciekawa i akcja jest bardzo dynamiczna, co w zdecydowanym stopniu może pomagać w tym jak młoda osoba ją będzie odbierać, bo wiadomo, że lepiej nam podchodzi książka, w której coś ma jakąś akcję niż wlecze się jak flaki z olejem. Jednak nie ma tu ani wybitnych postaci, ani styl nie powala, jest po prostu dopasowany do wieku czytelnika, czyli do osoby młodej, a nawet nastolatki.

Muszę jednak pochwalić Gier za stworzenie świata, z którym się jeszcze nie spotkałam w mojej czytelniczej przygodzie. Za tę tajemnicę, która rozwiąże się dopiero w trzeciej części i mam nadzieję, że wszystkie moje wątpliwości zostaną rozwiane i pozostawi to dobre wrażenie, które utrzymuje się po dwóch tomach, bo jest to dobra seria, którą śmiało mogę polecić osobom młodym, jeśli szukają książki pełnej przygód. Zacieram rączki na trzeci tom i kolejny cykl tej autorki, który również ma boskie okładki. Muszą wydawcy dawać je do najlepsze grafika, jakiego mają, bo okładki to istne cuda. Można się na nie gapić godzinami.
"Broń, z którą człowiek nie umie się obchodzić, zostaje z reguły użyta przeciwko niemu." ~ Kerstin Gier, Błękit Szafiru, Warszawa 2011, s. 135.
OCENA:  7/10

Nadszedł luty, co mnie cieszy, bo styczeń to był okropny miesiąc. Teraz musi być lepiej. A jak u Was? :)
Wprowadziłyśmy z Tea system zmianowy zaglądania do Was, więc od teraz jeśli zobaczycie mnie zamiast jej to spokojnie. Ona Was nie olała ;). Po prostu doba ma za mało godzin, a my za dużo zajęć i jedna osoba tego nie ogarnie ;). 

Pozdrawiam, Lady Spark 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 30 stycznia 2017

360. Czas jako najważniejszy czynnik w "Trylogii czasu"


AUTOR: Kerstin Gier
TYTUŁ ORYGINALNY: Rubinrot
TŁUMACZ: Agata Janiszewska
SERIA: Trylogia Czasu
TOM: Pierwszy        
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Literacki Egmont   

OPIS
Gwendolyn ma szczesnaście lat, dwoje rodzeństwa, oddaną przyjaciółkę w klasie i lekko dziwaczną rodzinę. Z dnia na dzień dowiaduje się, że jest obdarzona genem podróży w czasie. Drugim podróżnikiem jest niejaki Gideon – bezczelny, arogancki, choć bosko przystojny młodzian, który tajną misję zachowałby najchętniej dla siebie, ale bez Gwandolyn nie uda mu się misji wypełnić…
Podróże w czasie, niebezpieczeństwa czyhające w najmniej spodziewanym momencie, miłość, która nie zna granic czasu… ta książka cię pochłonie. Dla ciebie również czas przestanie mieć znaczenie. [1]

RECENZJA
Nie wiem jak długo „Trylogia czasu” czekała na swoją kolej, ale chyba coś około trzech lat, bo zakupiłam ją na samym początku mojego pomysłu z własną biblioteczką. Wiele vlogerek książkowych w swoich filmach się nią zachwycało, więc w końcu i ja postanowiłam wziąć do rąk pierwszy tom, czyli „Czerwień rubinu”.

Gwendolyn ma szesnaście lat i chodzi do dziesiątej klasy jednej z londyńskich szkół. Na pozór jest zwykłą nastolatką, ale nikt nie wie, że należy do szczególnej rodziny, w której występuje coś takiego jak gen podróży w czasie. Początkowo NIK nie podejrzewa, że to Gwen jest jego posiadaczką. Cała rodzina obstawia raczej jej kuzynkę Charlottę i to właśnie ją od najmłodszych lat przygotowywano do podróży w czasie. Wszystko zmienia się, gdy pewnego dnia Gwen idąc do sklepu po ulubione cukierki ciotki Maddy nagle znajduje się w tym samym miejscu, ale w zdecydowanie innej epoce…

Gwen i Charlotte różnią się od siebie bardzo mocno. Wiadomo nie są siostrami, ale jak na kuzynki wychowujące się w jednym domu to różnica między nimi jest diametralna. Gwen miała normalne dzieciństwo, czyli biegała po trzepakach i zdzierała sobie kolana, a za to Charlotte od małego przygotowywana była do podróży w czasie. Uczyła się historii, geografii czy nawet różnych sztuk walk. Dowiadujemy się, że również Gwen by się tego uczyła, gdyby tylko urodziła się dzień wcześniej, bo między dziewczynami jest dokładnie tylko doba różnicy, a to właśnie data zadecydowała, że sądzono iż to Charlotta była posiadaczką genu podróży w czasie. Dlatego, wiec to Gwen przeniosła się do przeszłości? Musicie przeczytać książkę żeby się tego dowiedzieć.

Mamy również w książce Strażników, których zadaniem jest zebranie dwunastu kropel krwi od dwunastu przedstawicieli, którzy posiadali gen czasu. Nazywani są oni kamieniami szlachetnymi. Gwen to tytułowy rubin. Im dalej w kartki tym lepiej poznajemy historię jej rodziny i to, że jedna z jej kuzynek również była kamieniem, ale wraz ze swoim ukochanym uciekła do przeszłości, a przy tym zabrała narzędzie z większością kropel krwi. Zadaniem Gideona do tej pory było uzupełnienie drugiego naczynia, a w tym powinna pomóc mu Gwen… Ale czy Gwen tak łatwo da się nastawić przeciwko własnej kuzynce Lucy? Czy będzie ślepo wierzyła Strażnikom tak jak szkolony przez nich od małego Gideon? Przeczytajcie, a się dowiecie.

Żałuję tylko, że miałam tak mało czasu na czytanie tej książki, bo w sumie powinnam być już po dwóch tomach, a ja dopiero będę zaczynała „Błękit Szafiru”. Myślę jednak, że kolejne tomy będą równie dobre jak pierwszy, bo ta trylogia jest wszędzie zachwalana i pierwsza część powinna zachęcić młodzież do czytania, bo jest tu wszystko co być powinno moim zdaniem.

Jest to typowa książka dla młodzieży. Wskazuje na to język, który jest bardzo prosty i przystępny, myślenie głównej bohaterki, które jest mocno irytujące. I muszę się tu zgodzi z Gideonem, który określił ją mianem „zwyczajnej dziewczyny chichoczącej na widok przystojnego faceta”. Ma ona za zadanie czytelnika bawić, a wiadomo, że wlecząca się akcja tego nie zrobi, więc mamy tu dość szybko dziejące się rzeczy. I oczywiście jest wątek miłosny, bo jakże mogłoby tego zabraknąć, co? Mimo wszystko mnie się podobała ta lektura, bo kartki przelatywały szybko, a zadziorność Gwen dodawała trochę pikanterii.

"Tajemnica ma wielką moc i daje wielką moc temu, kto potrafi ją wykorzystać. Ale moc w rękach niewłaściwego człowieka jest bardzo niebezpieczna." ~ Kerstin Gier, Czerwień Rubinu, Warszawa 2011, s. 191.
OCENA:  7/10

Jeśli pamiętacie podsumowanie to wiecie, że "Trylogia Czasu" uplasowała się w tych najlepszych książkach roku 2016. 

Mówię też o niej w filmiku na moim kanale: 

Pozdrawiam, 
Lady Spark 


[1] Opis pochodzi z okładki książki