Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena: 2/10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena: 2/10. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 2 lipca 2018

521. Jakim prezydentem jest Donald Trump?


AUTOR: Michael Wolff
TYTUŁ ORYGINALNY: Fire and fury. Inside the Trump White House
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Najbardziej sensacyjna premiera 2018 roku!
Biały Dom robił wszystko, by nie dopuścić do ukazania się tej książki…
Jeszcze przed swą przyspieszoną premierą książka Michaela Wolffa zyskała ogromny rozgłos i wzbudziła wiele emocji i kontrowersji, a prezydent USA Donald Trump usiłował wstrzymać jej publikację. Bezskutecznie. "Ogień i furia" natychmiast stała się bestsellerem w Stanach Zjednoczonych, a prawa do niej wykupują wydawnictwa z całego świata.
Przez osiemnaście miesięcy autor przeprowadził ponad dwieście rozmów z pracownikami Białego Domu, członkami amerykańskiej administracji i samym Trumpem, dzięki czemu dogłębnie poznał kulisy działania najbardziej kontrowersyjnej prezydentury naszych czasów. Michael Wolff opowiada pasjonującą historię o tym, w jaki sposób Trump rozpoczął kadencję tak nieprzewidywalną i wybuchową jak on sam.
W książce, która wstrząsnęła posadami Białego Domu, znajdziemy odpowiedzi na wiele intrygujących pytań, m.in.:
• Czy Trump rzeczywiście nie chciał zostać prezydentem?
• Czy cała kampania wyborcza miliardera miała być tylko zabiegiem marketingowym, poprzedzającym otwarcie nowej stacji telewizyjnej?
• Po co syn prezydenta i szef jego kampanii wyborczej spotkali się przed wyborami z przedstawicielem Kremla?
• Co o prezydencie Trumpie tak naprawdę myślą pracownicy Białego Domu?
• Co oznaczają tajemnicze powiązania Trumpa z ludźmi Putina?
• Czemu Steve Bannon, szef kampanii wyborczej Trumpa i jego były doradca ds. strategicznych, określa prezydenta, jako „umysłowo niezdolnego” do kierowania Białym Domem?
• Czy Trump zostanie odsunięty od władzy?
Nigdy przedtem prezydentura tak bardzo nie podzieliła narodu amerykańskiego. Znakomicie zrelacjonowana i zdumiewająco świeża, "Ogień i furia" Michaela Wolffa pokazuje nam sensacyjne kulisy prezydentury Donalda Trumpa. [1]

RECENZJA
Jako politolog powinnam częściej czytać książki o tematyce politycznej, ale po zakończeniu studiów jakoś tak wyszło, że przestałam. Po książkę Michaela Wolffa sięgnęłam, ponieważ chciałam się dowiedzieć, dlaczego Donald Trump pokonał Hillary Clinton. Jednak już po wstępie wiedziałam, że ta książka będzie dla mnie trudnym tematem…

Wygrana Donalda Trumpa zszokowała większość świata w tym i mnie. Nie wierzyłam w jego zwycięstwo nawet przez moment. Zwłaszcza, że tyle kobiet oskarżało go o molestowanie seksualne. Jednak wygrał i myślę, że jest najbardziej wyróżniającym się prezydentem USA – czy pozytywnie czy negatywnie czas pokaże, gdy jego prezydentura dobiegnie końca.

Wolff już w samym wstępie napisał coś, co mnie mocno zaniepokoiło. Otóż autor wolał informacje przekazywane nieoficjalnie, czyli „off the record”, ponieważ mógł w ten sposób uniknąć podawania źródeł, a co za tym idzie nie mamy pewności, że ktoś to naprawdę powiedział i czy przypadkiem autor sobie tego nie wymyślił. Postanowiłam jednak nie skreślać od razu książki, ale przyznaję, że miałam mocne obawy.

Moje obawy okazały się słuszne, bo spędziłam z tą książką dwa tygodnie. To były jedne z najgorszych książkowych dwóch tygodni w moim życiu. Uwierzcie mi, że ta książa nigdy nie powinna powstać, a co dopiero zostać wydana w jakimkolwiek kraju. To istny bełkot. Nie mówię, że Donald Trump to wzór inteligencji, ale nie róbmy z też z niego kompletnego idioty i wariata. Mimo wszystko jakoś dorobił się majątku i sławy, a żeby to osiągnąć to, chociaż odrobinę inteligencji musi mieć. Michael Wolff pokazał Trumpa, jako osobę kompletnie niezorientowaną w polityce i mającą gdzieś prezydenturę. Też w to do końca nie wierzę, bo w takim przypadku, po co starałby się w ogóle o fotel prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki?

W książce zasmucił mnie jeden fakt, a mianowicie, że większą jej część zajmuje Steve Bannon, a nie Donald Trump. Kim też jest Bannon? Był szefem kampanii wyborczej i doradcą Trumpa. To właśnie od Bannona autor ma najwięcej informacji, które mogą być mało wiarygodne, ponieważ 18 sierpnia 2017 został on zdymisjonowany. Odniosłam wrażenie, że Bannon liczył, że Trump jest taki głupi, że da się być prezydentem za jego plecami – co idealnie pokazywała sytuacja ubezpieczeń zdrowotnych Obamacare. Dlaczego Bannonowi tak bardzo zależało na tym, aby podejmować decyzje, pod którymi podpisze się Trump? Dlaczego w takim układzie sam nie kandydował na prezydenta? Odpowiedź jest prosta, bo był za słaby marketingowo, bo mówcie, co chcecie, ale Donald Trump swoim zachowaniem w trakcie kampanii wyborczej mocno się wyróżniał.

Książkę bardzo ciężko się czytało. Byłam tak oporna na czytanie, że wolałam spać niż czytać. W pewnym momencie odniosłam wrażenie, że albo autor tak pisał albo po prostu jest to winna tłumaczenia, które było mało dokładne, mimo, że pracowały nad nim trzy osoby. Bywały momenty w książce, gdzie czułam lekkość i czytało mi się sprawnie, ale za chwilę znowu trafiałam na bardzo toporne zdania. W Ameryce książka ukazała się 5 stycznia 2018 roku, a w Polsce swoją premierę miała 27 lutego, więc tłumaczenie musiało być ekspresowe, a co za tym idzie mogło to się odbić na jego, jakości.

Nie polecam. Nie kupujcie. Nie czytajcie. Po prostu jedno wielkie nie, bo ta książka jak dla mnie jest mało wiarygodnym źródłem ze względu na brak przypisów i podanych źródeł. Ogromnie się cieszę, że ją skończyłam.

OCENA: 2/10

Cześć, 
przychodzę do Was z recenzją złej książki, ale również ze słowami wyjaśnienia dlaczego z mojej strony jest mnie tak mało, a wręcz wcale u Was. 
Wiem, że widzicie, że nie ma nas za często na Waszych blogach i że sama Kreatywna Alternatywa trochę podupadła. 
W moim życiu zmieniło się trochę rzeczy. Wydaje mi się, że są to zmiany na lepsze. Te zmiany zabierają mi wiele wolnego czasu, ale wcale mi to nie przeszkadza. Pewnie sobie myślicie: "Tłumaczy się, ale pisze, że nie przeszkadza jej to". Dalej lubię czytać i dalej sprawia mi to ogromną przyjemność, tylko zeszło na dalszy plan. Stało się dla mnie swego rodzaju luksusem, na który mogę sobie pozwolić, gdy w końcu znajduję wolną chwilę w tygodniu. Cały czas próbuję znaleźć jakąś metodę, żeby odwiedzać Wasze blogi, żeby znaleźć moment, by zmienić wygląd bloga. Niestety praca na trzy zmiany utrudnia mi wprowadzenie pewnego rodzaju systematyczności.
W związku z tym informuję również, że postanowiłam zrezygnować z egzemplarzy recenzenckich, które proponują wydawnictwa. Wiele moich książek czeka na przeczytanie i wolę im poświęcić czas. Ukaże się tylko jeszcze jedna recenzja z książką od jednego wydawnictwa, ponieważ zgodziłam się na nią nim podjęłam decyzję. Mam nadzieję, że to zrozumiecie. 
Dziękuję, że mimo to jesteście tutaj na blogu. Myślę, że w końcu uda się mi znaleźć równowagę między życiem prywatnym, a blogiem. Trzymajcie kciuki. 
Lady Spark
[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 9 listopada 2017

461. Złote Maliny Literatury zostały rozdane!

AUTOR: Anna Todd & inni autorzy
TYTUŁ ORYGINALNY: IMAGINES: Celebrity Encounters Starring You
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: ZNAK Literanova

OPIS
Anna Todd, autorka bestsellerowej serii AFTER w nowej książce! Fan fiction z Tobą w roli głównej!
SELENA GOMEZ, ZAC EFRON, BRACIA HEMSWORTH, EMMA WATSON, KANYE WEST, JENNIFER LAWRENCE, KYLIE JENNER, CHRIS EVANS i mnóstwo innych gwiazd –
oni wszyscy potrzebują właśnie CIEBIE!
WYOBRAŹ SOBIE, ŻE…
JUSTIN BIEBER od rana zasypuje Cię uroczymi niespodziankami z okazji rocznicy Waszego… ślubu.
KIM KARDASHIAN potrzebuje Cię, by przetrwać w świecie, w którym nie można robić selfie!…
Na pokładzie samolotu zaprzyjaźniasz się z chłopakami z ONE DIRECTION… W ramionach CHANNINGA TATUMA tańczysz najbardziej zmysłowy taniec na świecie…
Twój najlepszy przyjaciel ED SHEERAN ma dla Ciebie naprawdę szalony prezent urodzinowy…
DANIEL SHARMAN zabiera Cię na romantyczny spacer po plaży…
WYOBRAŹNIA NIE MA GRANIC, WIĘC WYOBRAŹ SOBIE, ŻE MOŻE ZDARZYĆ SIĘ WSZYSTKO, CO ZECHCESZ – Z KIM TYLKO ZECHCESZ. [1]

RECENZJA
Do tej pory rok 2017 pod względem czytelniczym był naprawdę udany. Czytałam wiele dobrych książek, kilkanaście świetnych pozycji, które po prostu wbiły mnie w fotel i nie spotkałam na swojej drodze lektury złej. Nie bez powodu użyłam czasu przeszłego bo zapoznałam się z Imagines i oto statuetka „Złote Maliny Literatury” trafia w ręce Anny Todd i jej współpracowników! Tylko uważajcie! Recenzja zawiera spojlery! 

Fanfiki to bardzo specyficzna, rządząca się własnymi prawami forma pisania. Osobiście mam ogromny sentyment do tego rodzaju kompozycji, ponieważ sama w wieku lat – nastu snułam fantastyczne historie czy to z członkami zespołu US5, czy później z polskimi siatkarzami. Jako, że na własnej skórze poczułam magię bycia „pisarzem” starałam się podejść do zbioru zaprezentowanego nam przez Annę Todd bez jakiś większych wymagała. Liczyłam na miłe, przyjemne opowiastki z dużą nutą fikcji literackiej okraszone sporą dawką dobrego humoru. Nic bardziej mylnego! Książka była tak fatalna, że sama nie wiem, od czego mam zacząć. 

Głównym założeniem lektury było danie czytelnikowi możliwości wcielenie się w głównego bohatera. Pomysł zacny muszę przyznać! Kto w końcu nie chciałby przeżyć jakieś szalonej przygody z kimś sławnym? Ja przyznaję się bez bicia – za Michałem Bąkiewiczem idę chociażby do samego piekła. No, ale wracając do tematu – z ogromną ciekawością oraz radością podjęłam zabawę zaproponowaną mi przez autorów i niestety to był mój błąd. Pomijam już fakt, że w każdym opowiadaniu główna bohaterka (czyli notabene mogę sobie wyobrażać, że ja!) jest piekielnie irytująca i pozbawiona jakiegokolwiek charakteru – albo jest przedstawiana jako zakompleksiona szara myszka albo jak prawdziwy vamp. Jakby tego było mało miałam wrażenie, że poszczególnie wersje „mnie” ścigają się w konkursie – która pierwsza przeleci kogoś sławnego! Już dawno nie spotkałam się z postaciami tak prostymi, skonstruowanymi na doskonale znanych schematach. Najbardziej śmiałam się z opowiadania, w którym „ja” byłam na tyle nieśmiała i tajemnicza, że nie powiedziałam nowo poznanemu (O BOŻE SŁAWNEMU) chłopakowi nic istotnego o sobie – chociażby nazwiska, czy daty urodzin, ale byłam już na tyle spontaniczna i otwarta, żeby obściskiwać się z nim na oczach innych ludzi i głośno przyznać się do tego, że nie znoszę spać w staniku! 

Zasiadając do książki miałam świadomość tego, że będę czytała fikcję, samą fikcję i tylko fikcję literacką. W najgorszych jednak snach nie przypuszczałam, że będę dostanę na tacy takie absurdy! Ja mogę sobie naprawdę wiele wyobrazić (na przykład zaakceptowałam fakt, że Justin Biber to naprawdę romantyczy gość ), moja wyobraźnia jest ogromna (Kayne West jako prezydent USA?! A czemu nie!), ale ma swoje granice – w tym konkretnym przypadku było to hołd złożony pierwszej damie USA Kim Kardashian, czyli wyrzeźbienie jej ciała i twarzy w skale niczym, skalne głowy Ojców Założycieli! No wybaczcie mi, takiej ściemy nawet moja przeogromna inwencja twórcza nie zdzierży! 

Tyle różnych historii jest jednoznaczne z dużą ilością autorów. Z tego co mogłam wywnioskować o doborze „pisarzy” decydowała popularność ich fanfików umieszczonych w sieci. Ja jednak jestem przekonana, że popularność nie zawsze jest jednoznaczna z jakością i te opowiadania nie powinny były ukazać się w formie książki! To grzech i względem czytelnictwa i względem wyciętych drzew! Hańba! Co prawda (całe szczęście!) w Imagines nie spotkałam się z jakimiś rażącymi błędami, czy niewiadomo jak ambitnym lub niezrozumiałym językiem, a to śmiało mogę zaliczyć na plus. Dosyć łatwy w odbiorze język, w połączeniu z niezbyt długimi historiami i przystępną czcionką sprawiły, że książkę czytało się w miarę szybko – jedno „przysiadniecie” do lektury to średnio 3-4 opowiadania.

Imagines to pozycja zła, fatalna, absurdalna i niezwykle irytująca! Nie polecam, nie zachęcam do poznania i radzę nawet na nią nie spoglądać!

OCENA: 2/10


Dzień dobry, to zły tydzień i zła książka… przypadek? Nie sądzę! Pozdrawiam


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa



poniedziałek, 21 listopada 2016

330. Jakaś "Nieodparta siła" odpychała mnie od tej książki...

Znalezione obrazy dla zapytania nieodparta siła danielle steel
AUTOR: Danielle Steel
TYTUŁ ORYGINALNY: Irresistible Forces  
TŁUMACZ:  Maciejka Mazan
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Amber

OPIS
Meredith i Steve są szczęśliwym małżeństwem. Od czternastu lat nie przestaje ich łączyć miłość i przyjaźń, choć oboje pochłania również kariera zawodowa. Ona pracuje na Wall Street, on jest wziętym chirurgiem w nowojorskim szpitalu. Pewnego dnia Meredith dostaje propozycję atrakcyjnej posady w San Francisco. Wyjeżdża do Kalifornii, gdzie wkrótce ma do niej dołączyć mąż. Rozłąka przedłuża się jednak niespodziewanie i wyzwala niezrozumiałe, niepokojące siły, którym żadne z nich nie potrafi się przeciwstawić…[1]

RECENZJA
Ogólnie to lubię książki Danielle Steel. Są lekkie i często bardzo życiowe. Cóż z „Nieodpartą siłą” jest zupełnie inaczej. Po prostu ona mnie nie porwała. Była nudna i irytująca jak główna bohaterka książki

Meredith i Steve od czternastu lat są szczęśliwym małżeństwem. Cały czas się kochają jak na początku ich związku. Jest sielsko i anielsko. Lekką rysą na ich idealnym związku jest to, że nie posiadają dzieci. Ona jest pracownicą firmy, która wprowadza przedsiębiorstwa na rynek akcji i praktycznie każdą wolną chwilę spędza w pracy, a on jest zastępcą ordynatora chirurgii urazowej w szpitalu w Nowym Jorku. Są piękni, młodzi i bogaci, czyli idealni.

O Steve nie dowiadujemy się wiele z wyjątkiem tego, że jest mężem idealnym. Chce dogodzić Meredith ze wszystkich sił i dlatego zgadza się na wyjazd do San Francisco. Z kolei jego urocza żona to zimna i zapatrzona w swój sukces kobieta.  Gdy rozważała propozycję pracy w nowym miejscu brała pod uwagę uczucia i karierę Steva. Jednak, gdy już się tam znalazła, a oni musieli przez jakiś czas prowadzić związek na odległość w znacznie większym stopniu niż to miało miejsce do tej pory uważa, że mąż powinien zrozumieć jej pracę! Meredith jest wyrachowana i oziębła. Nie w sobie nic ciepła. Na dodatek okłamuje ukochane w ważnej dla nich kwestii.

Przez pierwsze sto stron w książce wieje taką nudą, że programy z cyklu „Dlaczego ja” mają więcej emocji! Wynudziłam się jak pies podczas czytania zachwytów Meredith nad jej nowym klientem Calem, który potem okazuje się jej nowym pracodawcą w San Francisco. Drogie Steva i Meredith rozmijają się. Taka sytuacja doprowadza i jedno i drugie do pewnych rzeczy, które nieodwracalnie zmieniają ich wspólne życie. Jednak początek wlecze się jak flaki z olejem. Byłam bardzo rozczarowana i głównie z tego powodu wystawiam tak niską ocenę. Miałam również wrażenie, że to nie jest styl autorki, który poznałam do tej pory. Miejscami miałam wrażenie, że książka napisana jest na siłę, a dialogi i opisy sztuczne. Im dalej w książkę tym akcja trochę nabiera rozpędu, ale Meredith dalej jest irytująca. Ja całym sercem kibicowałam jej mężowi. Naprawdę należy on do gatunku ludzi, których się lubi, bo jest normalny. Natomiast jego żona to osoba, którą od razu ustawia się wśród wyższych sfer lub też arystokracji. Jest nienaganna i tym samym chłodna oraz daleka.

Steel zazwyczaj porusza w swoich książkach ważne tematy. Tutaj pokazuje związek na odległość i to jak ludzie oddalają się od siebie podczas rzadkich spotkań, gdy praca przesłania im wszystko. Zarówno Meredith jak i Steve przez czternaście lat gonili za swoimi zobowiązaniami zawodowymi. Odnosiłam jednak wrażenie, że to właśnie kobieta była w znaczniej mierze pracoholiczką. Owszem żyła w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ale jej mąż ratował życia innym ludziom, a mimo wszystko znacznie częściej potrafił dostać wolne i wskoczyć w samolot. Meredith ustawiła go tak jak chciała, a on to zaakceptował.

Pewnych zachowań bohaterów nie akceptuję, bo nic ich nie usprawiedliwia. Nie mogę zdradzić szczegółów, bo wtedy powiedziałabym sporo o całej powieści, ale uwierzcie mi, że jedno i drugie w pewnym momencie postąpiło okropnie. Zachowywali się jak dzieciaki, ale mimo wszystko większą winę za wszystko – w mojej opinii – ponosi Meredith.

Podsumowując, książka jest przeraźliwie słaba. Akcja na początku jest ospała i czytelnik modli się o jakąkolwiek akcję, ale ostatecznie jej nie dostaje. Postacie są idealne, cudowne i kochane, a tak naprawdę irytujące i przyprawiające o mdłości. Na dodatek czasami zachowujące się jak dzieci, którymi już dawno nie są. Zwłaszcza Meredith, która na początku narysowana jest, jako kobieta silna i niezależna, a tak naprawdę jest, kim zupełnie innym. Po prostu nie polecam.

„O życiu lepiej się rozmawia w nocy, jakby w zawieszeniu między dwoma światami. Ten na zewnątrz wydaje się czasem dziwny jak film o obcej planecie. Ten wewnętrzny łączy ludzi w bardzo dziwny sposób. Jakby żyli na samotnej łódce na środku oceanu. " ~ Danielle Steel, Nieodparta siła, Warszawa 2009, s. 140.

OCENA: 2/10

Nie liczcie, że będziecie czytać same dobre recenzje. Czasem i ja potrzebuję się wyładować w recenzji. A Smoczyca Bez Serca Lady Spark ucieka do pracy. Buźka! 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 28 marca 2016

232. Wcale niemagiczne "Spojrzenie elfa"

AUTOR: Katrin Lankers
TYTUŁ ORYGINALNY: Elfenblick
TŁUMACZ: Mirosława Sobolewska   
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Dreams

OPIS
Kiedy Mageli poznaje tajemniczego Erina, wyczuwa, że chłopak jest inny. Nieznajomy pociąga ją jednak coraz bardziej. Dziewczyna balansuje na granicy jawy i sennych marzeń, coraz bardziej tracąc poczucie rzeczywistości. Gdy chłopakowi grozi niebezpieczeństwo, Mageli musi podjąć decyzję: czy może go uratować wierząc w moc swoich snów? [1]

RECENZJA
Fantastykę cytuję bardzo rzadko, ale ostatnio miałam sporo książek, gdzie autor próbował ją wpleść w zwykłą obyczajówkę albo też łączyć fantastykę ze słabym romansem, więc do „Spojrzenia Elfa” Katrin Lankers podchodziłam dość sceptycznie i prosiłam tylko o ciekawą fabułę! Jednak piękna okładka to jedyne, czym mogłam cieszyć swój wzrok. Bo okładka jest wspaniała i klimatyczna. Zakochałam się w niej z miejsca.

Prolog ma w sobie pewną magię. Damorian komunikuje swojemu Mistrzowi, że urodziło się pewne dziecko, którego dotyczy przepowiednia jakiejś staruch. Damorian chce zabić to dziecko, ale Mistrz temu się sprzeciwia. Potem mamy już normalnie pierwszy rozdział, w którym poznajemy Margarethe – Elisabeth, czyli główną bohaterkę. Jej przezwisko brzmi Mageli. Ma trzech młodszych braci . Uwielbia Szekspira. Ma przyjaciółkę Rosannę. Mageli pewnego dnia po kłótni z matką ucieka z domu do koleżanki, a gdy idąc przez las zostaje napadnięta przez dwóch chłopaków, którzy chcieli ją zgwałcić. W pewnym momencie pojawia się pewien tajemniczy i przystojny nastolatek. Z łatwością pokonuje napastników. Kolejnego dnia dziewczyna obudziła się na podłodze w swoim pokoju, ale nie pamięta jak się tam dostała. Tak właśnie Mageli poznała tajemniczego Erina. Dziewczyna szuka informacji o swoich narodzinach, bo uważa, że nie pasuje do swojej rodziny. Dowiaduje się, że lekarze nie żyją. Zginęli równo rok po jej przyjściu na świat w wypadku samochodowym, a położna nie chce z nią rozmawiać, a kilka dni później również zostaje znaleziona martwa.

Muszę przyznać, że „Spojrzenie Elfa” to kolejna słaba pozycja w tym roku. Akcja toczy się w tempie biegnącego ślimaka, a bohaterka jest czasami naiwna, a czasami irytująca. Styl pisarki nie porywa. Nie ma nic, za co mogłabym kochać tę książkę. No może poza okładką, bo ona jest piękna! Taka tajemnicza i sugerująca, że dostaliśmy kawał dobrej literatury, ale jak tak nie jest. Bardzo ubolewam nad tym, że słabe lektury dostają tak hipnotyzujące oprawy. To jest niesprawiedliwe nie tylko wobec autorów, ale również wobec czytelników, którzy chcieliby dostać 2 w 1: i dobrą treść i piękną okładkę. Jak widać nie można mieć wszystkiego.

Dodatkowo to, jakie zabiegi zastosowała autorka mnie zirytowały. Mageli nagle okazała się tym, kim okazała, co mnie wystarczająco zirytowało, ale dalej już było tylko gorzej. Było przewidywalnie do bólu. Nie było nawet momentu zaskoczenia. Ja rozumiem, że książki rządzą się swoimi prawami, ale to było okropne. Trauma do końca życia! A jak wiadomo złe doświadczenia bolą całe życie!

Czytałam, co kilka zdań, bo inaczej pewnie do końca roku nie dałabym rady tej pozycji. Uwierzcie mi. Starałam się przebrnąć przez te wszystkie mdłe i bezbarwne opisy. Nie dało się. Walczyłam tak do ósmego rozdziału, a potem się poddałam.

Nie polecam. Chyba, że chcecie umrzeć z nudów. Jednak będziecie umierać w męczarniach. Żeby nie było, że nie ostrzegałam!
„Musiała przyznać, że o wiele łatwiej było czegoś sobie życzyć, niż potem naprawdę przeżyć spełnienie tychże życzeń.” ~ Katrin Lankers, Spojrzenie Elfa, Rzeszów 2013, s. 157.
OCENA:  2/10

W Lany Poniedziałek przychodzę do Was z recenzją książki, która prawie przyprawiła mnie o łzy. 
Mokrego dnia! 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 11 lutego 2016

212. "To już jest koniec, nie ma już nic" i bardzo dobrze!

AUTOR: Katarzyna Berenika Miszczuk 
CYKL: Wiktoria Biankowska
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: W.A.B.

OPIS
Wiktoria Biankowska, była diablica i niedoszła anielica po raz trzeci wpada w kłopoty. Przypadkowo trafia do Tartaru, tuż po ujrzeniu białego krzyżyka na chodniku i ciężarówki z mrożonkami. A właśnie zaczęło jej się układać. Pokochała diabła Beletha, wyzbyła się boskich mocy, a jej przeciwnik Moroni został zamknięty w anielskim więzieniu. Ponadto diabeł Azazel nie planował niczego złego, zajęty romansem z królową Kleopatrą. [1]

RECENZJA
Kończąc czytać jakąkolwiek serię, zawsze towarzyszą mi przeróżne emocje. Czasem odczuwam smutek, że kończy się moja przygoda z obdarzonymi sympatią bohaterami; radość, ponieważ zakończenie jest idealnie dobrane; zaskoczenie, gdy autor na sam koniec po prostu wbija mnie w fotel, tak, że sama nie wiem, co mam o tym wszystkim sądzić. A co towarzyszy mi po odłożeniu cyklu o Wiktorii Biankowskiej? Ulga! Ogromna, gigantyczna ulga, że wreszcie moje męczarnie zostały zakończone! 

Wiktoria umiera… znowu! Niemniej jednak tym razem jej zabójstwo jest nieszczęśliwym wypadkiem. Dosłownie – pojawiła się w nieodpowiednim miejscu, o nieodpowiedniej porze, co prawda uratowała życie Piotrusiowi, ale sama zapłaciła za to bardzo wysoką cenę. Jakby sam fakt, że „wskoczyła” zamiast Piotrka Śmierci pod topór nie był już wystarczającym problem to okazuje się, że dzięki machlojkom diabła Beletha, Wiki ląduje w Tartarze – miejscu wiecznego potępienia, do którego trafiają najgorsi mordercy i zbrodniarze. Szansę ucieczki są równe zeru, ale przecież Wiktoria to Wiktoria! Dziewczyna próbuję wydostać się z Tartaru a pomaga jej w tym Beleth, który w międzyczasie z diabła stał się… dżinem. Ich zamiary jak zwykle niosą za sobą straszne konsekwencje! Tym razem zagrożona jest Ziemia i wszystkie zaświaty!

Ech, no i co tu napisać? Po drugiej części miałam nadzieję, że w trzecim tomie akcja będzie przynajmniej stwarzać pozory jakiegoś uporządkowanego bytu. Niestety, przeliczyłam się, po raz kolejny! Ja, potępiona to ponownie jazda bez trzymanki kolejką górską. Wszystko dzieje się bardzo szybko, a kolejne wydarzenia pędzą na łeb na szyję. Nie zrozumcie mnie źle, nie mam nic do dynamiki fabuły, musi być w każdej dobrej książce! Niemniej jednak, kiedy ten element jest niedopracowany i czasem nawet sama autorka gubi się w całej historii to chyba coś jest nie tak, prawda? 

Znów wyhaczyłam pewne sprzeczności i niedociągnięcia. Nie chcę dodawać spoilerów, ale niektóre rzeczy naprawdę, o ironio, wołały o pomstę do nieba! Ponadto wydawało mi się, że w całym cyklu nie było konsekwencji prowadzenia historii. To, co w jednym tomie nie było problemem w innym stawało się, z zupełnie nierozumianych przeze mnie przyczyn, czymś awykonalnym!

Przez chwilę sama zastanawiałam się co jest gorsze – niezgodność w prowadzeniu niektórych akcji, czy usilne próbowanie wplecenia w całą powieść lekkiego erotyku. Żeby to, chociaż było subtelne, żeby to chociaż było takie przyjemne w odbiorze – dla mnie wyglądało to miejscami śmiesznie, miejscami żałosne… no i jeszcze te wyszeptywane przez bohaterów słówka. Możecie mi wierzyć – niezliczoną ilość razy przewracałam teatralnie oczami i wzdychałam z irytacji. Czy naprawdę w dzisiejszych czasach wszyscy myślą, że tani seks zawsze się sprzeda? W gwoli uściślenia ta konkretna uwaga dotyczy całej serii, nie tylko ostatniej części. 

Paradoksalnie, najbardziej wciągały mnie te wątki, w których nasza Wiktoria albo nie występowała, albo zupełnie się nie udzielała! Jak już tylko bohaterka zaczynała się wtrącać to wiedziałam, że będzie źle. No i cóż, przynajmniej w tej kwestii się nie pomyliłam.

Po zapoznaniu się z trzecim tomem cyklu o pannie Biankowskiej nadal podtrzymuje zdanie, że Wiki jest po prostu głupia. Irracjonalność jej niektórych zachowań mnie porażała, a tematy głębokich rozmyślań sprawiały, że zaczynałam wątpić w całą ludzkość. No, ale poza tym bez zmian – Wiktoria nadal boska, cudowna, wszechmocna, wspaniała, inteligentna i tak dalej, i tak dalej. Boże, widzisz i nie grzmisz! 

Powtórzę się, ale jeśli chodzi o język nadal nie można było odczuć żadnej poprawy. Styl autorki owszem jest przejrzysty, niemniej wciąż jest również przeciętny. Dłuższych opisów niestety też się nie doczekałam! Ach, marna moja dola! No, ale przynajmniej szybko się czyta.

Reasumując, Ja, potępiona to najgorsza część całej serii. Co prawda została oceniona przeze mnie na 2, podobnie jak Ja, diablica, ale taką cyferkę dałam tylko, dlatego, że na samym końcu nawet trochę się wciągnęłam. To jednak nie zmienia faktu, że trzecia część cyklu to książka pełna sprzeczności, niedociągnięć i irracjonalnych postaw wszystkich bohaterów. Cieszę się, że to już koniec! 

Cykl „Wiktoria Biankowska”, w moim odczuciu, jest bardzo słaby. Jedynym i niezaprzeczalnym plusem było to, że naprawdę sprawnie szło zapoznawanie się z kolejnymi kartkami historii. Myślę, że ogólna ocena cyklu mówi sama za siebie. Czytacie na własną odpowiedzialność.

„Nie ma czegoś takiego jak empatia. To wyjątkowo tania zagrywka, niestety z niewiadomych mi przyczyn nadużywana w Niebie.” ~ Katarzyna Berenika Miszczuk; Ja, potępiona; Warszawa 2012; s.114

Ocena: 2/10

Ogólna ocena cyklu: 
1.Ja, diablica: 2
2. Ja, anielica: 3
3. Ja, potępiona: 2
OGÓLNA OCENA: 2!


Skończyłam! A teraz idę oddawać się dalej błogiemu leniuchowaniu! Buźka,
Tea

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 28 stycznia 2016

206. „Do nieba nie chodzę, bo jest mi nie po drodze…”

AUTOR: Katarzyna Berenika Miszczuk 
CYKL: Wiktoria Biankowska
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO: W.A.B.

OPIS
Gdy dwudziestoletnia Wiktoria zostaje zamordowana, zaczyna nowe życie. Dosłownie. Trafia do piekielnego Los Diablos, gdzie dostaje intratną posadę diablicy. Jej zadaniem jest targowanie się o dusze zmarłych, czyli potencjalnych nowych obywateli Piekła. Jednak Wiktoria nie potrafi pogodzić się ze swoją przedwczesną śmiercią, dlatego ciągle wraca na ziemię. Postanawia też zawalczyć o miłość swojego życia i... wybrać między przystojnym diabłem Belethem a śmiertelnikiem Piotrem.  [1]

RECENZJA
Na całą serię o Wiktorii Biankowskiej natrafiłam podczas jakieś wyprzedaży na stronie Empiku. Wówczas wszystkie części cyklu kupiłam za naprawdę śmiesznie małe pieniądze i od tego czasu grzecznie czekały na swoją kolej. Początek nowego roku, w moim mniemaniu, był idealnym momentem, aby zapoznać się z książkami Katarzyny Bereniki Miszczuk.

Wiktoria Biankowska miała raptem 20 lat, gdy została zamordowana. Jej życie, na dobrą sprawę, skończyło się zanim jeszcze tak naprawdę się zaczęło. Dziewczyna jakoś nigdy nie była zbyt religijna, ale mniej więcej się „orientowała”, że jak się jest dobrym to idzie się do Nieba, a jak jest się złym to do Piekła. Podczas targu o jej duszę pomiędzy aniołem a diabłem to ten drugi wygrał i zabrał Wiki do Piekła. Ale tam okazuje się, że Piekło wcale nie przypomina tego, którym księża straszą z ambony ludzi. Wychodzi na jaw, że Piekło jest… rajem, dosłownie – ma się dom jaki tylko się ze chce, nie chodzi się do pracy, nie potrzeba pieniędzy, wszystko jest ogólnie dostępne – no prawdziwy Eden, z tym wyjątkiem, że jednak się nie żyje. Panna Biankowska, co prawda rozpacza z powodu swojej przedwczesnej śmierci, ale okazuje się, że los ma dla niej jeszcze jedną niespodziankę – nie będzie zwykłą mieszkanką Piekła, stanie się prawdziwą diablicą! Wybraną, jedną z dwóch, silną, posiadającą moce, mogącą wrócić na ziemię i udawać, że nadal żyje. Super, nie? Ale to jeszcze nie koniec rewelacji – Wiktoria ma ważne zadanie, a wkrótce dowiaduję się, że jej śmierć nie była wcale przypadkiem.

Doskonale wiecie, że uwielbiam fantasy, prawda? A jeśli w lekturze mamy jeszcze przedstawiony świat aniołów i demonów – o matulu, tego właśnie mi trzeba! Strasznie kręcą mnie takie klimaty. Dlatego też z nieukrywanym entuzjazmem zasiadłam do czytania, no i cóż… mój zapał spadał proporcjonalnie do przerzucanych kartek. Ja się pytam – co to miało być?! Jak można było taki fajny  pomysł, tak bardzo sknocić!

Zacznę od tego, że zagłębiając się w Ja, diablica coraz dalej nie mogłam oprzeć się odczuciu, że książka najzwyczajniej w świecie jest niedopracowana. Miejscami miałam wrażenie, że czytam zlepek kilkunastu fragmentów, które dawniej leżały sobie w jakieś szufladzie i potem zostały bez żadnego ładu i składu ze sobą połączone. Akcja pędziła na łeb na szyję, ale momentami zdawało mi się, że autorka sama nie wiedziała, którą opcję wyjścia z danej sytuacji wybrać i łączyła wszystkie możliwe. Taki misz-masz. Wszystko na raz, poplątane z pomieszanym, że już nie wspomnę o banalności wątku miłosnego i ogólnej przewidywalności historii. Jakby tego było mało, to Ja, diablica jest szeregiem sprzeczności! Nie chcę dodawać spoilerów, ale niektóre rzeczy naprawdę, o ironio, wołały o pomstę do nieba!

Nadszedł czas na bohaterów! Oczywiście najważniejsza w całej opowieści jest Wiktoria Biankowska. A jaka może być główna żeńska postać w takiej historii? No oczywiście, że idealna – piękna, bystra, pociągająca, sprytna i tak dalej… Och, jak ja nie znoszę takiego wyidealizowania! Jak dla mnie Wiki była strasznie infantylna! Myślała wciąż jak zakochana na zabój trzynastolatka i nie robiła nic, żebym mogła zapałać do niej sympatią. Jakby jednej irytującej postaci było mało, to w pierwszej części cyklu o Biankowskiej mamy ich prawdziwy wyspy. Z tego wszystkiego, chyba jedynie postać Lucyfera, o zgrozo, wydawała mi się najbardziej przystępna. W sumie wszyscy „aktorzy” zostali strasznie spłyceni i nie kierowało nimi nic więcej jak tylko chęć dominacji i jeszcze większa potrzeba kopulacji. No serio?! 

Sam język jest bardzo prosty, chociaż miejscami, czytając jakieś tandetne i banalne odzywki, zirytowana przewracałam oczami. Niestety, ale zabrakło mi w książce dłuższych opisów, dzięki którym mogłabym poznać bliżej bohaterów, a nie tylko tak powierzchownie ich zlustrować. 

Reasumując,  Ja, diablica była dla mnie drogą przez mękę! Książka jest pełna sprzeczności, niedociągnięć, a płytcy bohaterowie w niczym nie pomagali. Jednym plusem jest to, że naprawdę szybko się ją czyta. Jak dla mnie lektura jest typowym odmóżdżaczem, na pewno długo nie zostanie w mojej pamięci. Mam jednak nadzieję, że pozostałe części cyklu będą, chociaż trochę lepsze.
„Czym jest kilkadziesiąt lat wobec wieczności” ~ Katarzyna Berenika Miszczuk; Ja, diablica; Warszawa 2010; s.351

OCENA: 2/10

Odliczam już czas do 5 lutego i ostatnich zajęć w tym semestrze! A u Was jak? Macie ferie, czy nadal czekacie na nie z utęsknieniem? Pozdrawiam

Przy okazji chcemy Was zaprosić na pierwszy filmik o książkach Lady Spark, która chce Wam zaprezentować najgorsze książki roku 2015. Znajdziecie go pod tym linkiem: https://www.youtube.com/watch?v=T7sZFf0mdy0

[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

czwartek, 24 września 2015

167. Poważny problem potraktowany po macoszemu

AUTOR:  Katarzyna Michalak
ROK WYDANIA: 2015
CYKL: Seria z Czarnym Kotem
WYDAWNICTWO: Literackie

OPIS
Dziesięć sekund – gdyby Michał Sokołowski tyle właśnie czasu poświęcił żonie i synkowi, uratowałby im życie. Gdy giną w wypadku, do bólu i rozpaczy dołącza się niemożliwe do zniesienia poczucie winy. A t dopiero początek tragedii… Zdruzgotanego mężczyznę czeka znacznie trudniejsza walka. Walka o dom, o rodzinę, o dzieci.
Nie oddam dzieci! – to najmocniejsza powieść Katarzyny Michalak. Roztrzaskuje serce na kawałki, wzbudza skrajne emocje, porusza do łez.
Tę powieść musisz przeczytać…
Ta historia może zmienić Twoje życie…
Ten dramat może się rozegrać obok Ciebie… [1]

RECENZJA
O twórczości Katarzyny Michalak słyszałam już wiele. Jedni ją kochają, inni nienawidzą, ale nikt nie zabroni tej pani pisać dalej. Już na początku zaznaczę, że wcześniej nie czytałam książek Michalak i jest to moja pierwsza styczność z tą autorką i mając w domu jeszcze kilka jej książek nawet po jakiejś nieudanej nie poddam się póki nie pokonam tych leżących w domu i dopiero wtedy wyrobię sobie jakieś zdanie.

Temat, jaki postanowiła poruszyć pani Michalak jest bardzo trudny. Wypadek samochodowy, który został spowodowany przez człowieka o wątpliwej reputacji ze znajomymi, którzy również są typami spod ciemnej gwiazdy. Wiele takich wypadków na polskich drogach się dzieje i dziać się będzie, bo ludzie wsiadający pod wpływem alkoholu czy narkotyków za kółko czują się panami świata i tego nic nie zmieni. Ani zaostrzające się prawo, ani nawet kara śmierci. Nic, bo ludziom brakuje wyobraźni. Wiecznie powtarzają sobie: to mnie nie spotka, to mnie nie dotknie. Jednak rzeczywistość jest zupełnie inna i doskonale przekonał się o tym Michał Sokołowski, który do trzecich urodzin swojego najmłodszego dziecka uważał, że ma wszystko i żadne nieszczęście go nie spotka.

Stała się tragedia, bo Marta i mały Antoś nie żyją. Udało się tylko uratować dziecko, które kobieta nosiła pod swoim sercem. Świat chirurga się wali. Zatraca się w swojej rozpaczy i zaczyna zapominać o tym, co najważniejsze, o najcenniejszej pamiątce, jaką pozostawiła mu żona: o ich dzieciach. I tak z początkowego współczucia i miejscowego bohatera, który ratował ludzkie życia Michał nagle staje się wrogiem.

I teraz uwaga, bo będzie cała masa zarzutów. Czytając pierwsze sto stron ze trzy razy zwróciłam swój zeszłotygodniowy obiad. Serio! Ile można słuchać o tym, jaki to Michał cudowny chirurg, a jaką miał cudowną rodzinę. Dosłownie idealną. A żona? Do rany przyłóż. Dzieciaczki cudowne. Serio? No nie! Nie ma rodzin idealnych! Nie ma! No po prostu nie ma, a jeśli jedyną wadą tej cudownej familii ma być to, że facet zatracił się w pracy to ja dziękuję i postoję. Dodatkowo pewne sytuacje autorka opisuje tak pobieżnie, tak bezpłciowo, że aż człowiekowi chce się płakać (nie ze wzruszenia, a z rozpaczy, że temat został tak potraktowany!). Kolejne! Michał jedzie do warszawskiego centrum medycznego, gdzie przebywa jego najmłodszy syn (urodzony, jako wcześniak) i towarzyszy mu (podesłana podstępem) pewna stażystka i nasz wdowiec już pierwszego dnia zauważa, że ona jest piękna. No, bo zwrócę kolację. Jedźmy dalej. Sprawa wypadku w toku. Cały czas się toczy. Gdy nagle okazuje się, że kierowca nie żyje. Zmarło się biedakowi. I kto jest podejrzany chirurg! A gdy wypowiada policjantom, że „nie jest mu żal i niech mu ziemia ciężką będzie” to słyszy, że to tak jakby się przyznał do zlecenia morderstwa. Także uważajcie, co mówicie, bo jeszcze przypadkiem zleciliście czyjeś morderstwo a o tym nie wiedzieliście. Na litość boską! Mężczyzna stracił żonę i syna, więc jak ma współczuć matce nieżyjącego? Ten człowiek mu ich zabrał, bo wsiadł za kierownicę pijany i naćpany i tak dalej.

Tytuł. No wyjątkowo muszę się doczepić, chociaż zazwyczaj tego nie robię, bo nigdy nie zauważyłam tak rażącej pomyłki w tej kwestii. Patrzę na granatową okładkę i widzę „Nie oddam dzieci!”, więc zacierałam rączki z radości na batalie sądowe między krewnymi matki, a ojcem. Na przerzucanie dzieci to do jednego domu to do drugiego. A tu, co?! Zaledwie trzydzieści stron akcji i to dziejącej się tak szybko, że pendolino to już starożytność!

Cała sprawa jest trochę bardziej zagmatwana i chętnie bym wam rozwinęła, ale nie będę spojlerować. Nie mam na to siły. Książę przeczytałam w jeden dzień. Gdyby dać mniejszą czcionkę wyszłaby zdecydowanie cieńsza. Język? Prosty jak konstrukcja cepa. A cepy jak wiemy są banalne. Autorka chyba pisała książkę na kolanie i nie przemyślała tego. Zresztą obserwuję bloga Pani Michalak i w tej kwestii pewnie się nie mylę, bo od momentu, gdy ogłosiła chęć powstania tej powieści do chwili jej wydania minęło bardzo mało czasu. I to niestety widać. Jest ona niedopracowana. I niestety nie uroniłam ani jednej łzy, więc albo ona jest tak mało wzruszająca, albo ja tak mało ckliwa. Sami oceńcie.

Pozostałe książki Katarzyny Michalak będą musiały odczekać swoje. Będę je sobie dawkować stopniowo. Może coś mnie jeszcze zaskoczy. A tym samym… nawet nie wiem czy to polecić, chyba, że chcecie sobie poczytać coś w jeden dzień. Wtedy proszę bardzo, ale za stracone nerwy ja nie odpowiadam!
"Po to właśnie są przyjaciele: by cię bronić nawet przed tobą samym." ~ Katarzyna Michalak, Nie oddam dzieci!, Kraków 2015, str. 140.
OCENA: 2/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki

Uwierzcie mi, że ta książka była po prostu koszmarem... Czymś czego nie dało się nazwać. Co dwa słowa prychałam pod nosem z irytacji! Nie sprawia mi przyjemności pisanie takich recenzji, ale czasami są konieczne. 

czwartek, 7 maja 2015

130. Brutalny skok Tea z dywanu na główkę!


AUTOR: Candace Camp
TYTUŁ ORYGINALNY: Beyond Compare
TŁUMACZ: Krzysztof Puławski
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Harlequin Enterprises

OPIS
Piękna Kyria Moreland pewnego dnia otrzymuje rzeźbioną szkatułkę z czarnym brylantem. Kto i dlaczego przysłał jej ten nieoczekiwany podarunek? Dlaczego został zabity posłaniec? Jaki mroczny sekret kryje szkatułka? Kyria chce znaleźć odpowiedzi na te pytania. Pomoc oferuje jej Rafe McIntyre, przyjaciel rodziny, przystojny i energiczny Amerykanin. Ani Kyria, ani Rafe nie wiedzą, jak wielkie niebezpieczeństwo na siebie ściągają, próbując rozwikłać tajemnicę szkatułki i czarnego brylantu. [1]

RECENZJA
Pamiętacie jak zawsze zarzekam się, że romansidła i typowo kobieca literatura nie są dla mnie? A pamiętacie również to jak mówiłam, że jednymi książkami, dla których robię wyjątek od swojej zasady są romanse historyczne? Tak? No to super! Bo dzisiaj Tea bierze pod lupę właśnie taką lekturę! Z Candance Camp spotkałam się już podczas zapoznawania się z treścią „Mistyfikacji” i pamiętam, że była to naprawdę super książka, przy której i się naśmiałam i trochę ponarzekałam, ale w głównym rozrachunku przyznałabym jej naprawdę dużo punktów. Dlatego też kiedy na jednej z bibliotecznych półek zauważyłam „Czarny Brylant” tej samej autorki po prostu nie mogłam się oprzeć. Pełna nadziei sięgnęłam, więc również po znaleziony ostatnio romans i… czułam się dokładnie tak samo, jakbym postanowiła targnąć się na własne życie skoczyć z dywanu na główkę… przeżyła z ogromnym bólem głowy!

Romans, jak to romans musi się toczyć własnymi prawami. W „Czarnym Brylancie” akcja zaczyna się kiedy do pałacu ojca Kyrii Moreland zaczynają zjeżdżać się goście na wesele jej siostry. Pełno ludzi, jeszcze więcej przygotowań i rezolutni bliźniacy panny młodej z wielką miłością do „tropikalnych” zwierząt zwiastować mogą tylko kłopoty. Kiedy papuga chłopców wydostaje się na zewnątrz Kyria, niczym Wojowniczka Xena wybiega za nią na zewnątrz i wspina się na drzewo, aby uratować zwierzątko, niestety sama wpada w tarapaty – tylko gałąź, której się trzyma, ratuje ją przed upadkiem z wysoka! I właśnie w takich okolicznościach dostrzega ją Rafa McIntyre, przyjaciel pana młodego. W  młodym paniczu odzywa się herkulesowska odwaga i niczym rycerz pędzi na swoim rumaku, aby pomóc niewieście w potrzebie. Romantyczne pierwsze spotkanie, prawda? Ale nie ma czasu na niewinny flirt – ślub jest na głowie! Wszystko musi być idealnie – dekoracje, jedzenie, tańce! Kiedy w końcu ten dzień nadchodzi wszystko idzie zgodnie z planem… do czasu kiedy przed pałacem zjawia się umierający posłaniec z niezwykłą przesyłką. Piękna szkatułka skrywa ogromną tajemnice, a jej nowa właścicielka, Kyria, znajduję się w ogromnym niebezpieczeństwie! I tutaj młodej panience przychodzi z pomocą nie kto inny jak jej „wcześniejszy” rycerz w srebrnej zbroi – Rafa! Chroniąc pannę Moreland rezolutny Amerykanin próbuje rozwikłać tajemnicę Czarnego Brylantu. I jeśli chodzi o fabułę to byłoby na tyle. Cała historia jest tak niezwykle przewidywalna, miejscami wręcz przerażająco przewidywalna! Nie miałam żadnej przyjemności z rozwikłania tajemnicy, bo w momencie, w którym po raz pierwszy pojawia się „zagrażająca jednostka”, od razu można się domyślić, że nie ma ona czystych intencji. Co prawda początkowo jakiś zalążek intrygującej zagadki jest, ale niestety im dalej w las tym coraz gorzej. No tego dochodzi wątek miłosny (tak wiem, że to romans i musi on być), który jakoś wyjątkowo mnie irytował! Chyba się starzeje, bo taka literatura, którą notabene jeszcze nie tak dawno naprawdę lubiłam, teraz mnie tylko wymęczyła.

No i teraz nadszedł czas na bohaterów! Na pierwszy rzut idzie nie kto inny jak Kyria Moreland. Jaka jest nasza Kyria? No oczywiście, że wspaniała! Piękna, inteligenta, niezależna, uwielbiana przez wszystkich, pewna siebie, odważna! I tak można wymieniać i wymieniać! Aż nóż mi się w kieszeni otwiera, kiedy muszę czytać o tak wyidealizowanych postaciach! Czy nie można byłoby chociaż w jednej kategorii nie stawiać jej na piedestale? No oczywiście, że nie! Trzeba również wspomnieć, że panna Moreland ma takie powodzenie u mężczyzn, że wszyscy ją kochają (matko, wychodzę na jakieś sfrustrowane babsko!). A jaki jest Rafa? W głównym założeniu miał być chyba typowym bad boy’em, ale niestety jakoś tak do końca nie wyszło. Jest pewny siebie, odważny, przystojny, wykształcony i co prawda ma w sobie jakiś pierwiastek „niegrzecznego chłopca”, ale jest on bardzo znikomy. Niemniej, jednak ani nasza piękna i niezależna panna, ani nasz „niedorobiony” bad boy nie zgarnęli mojej sympatii.

Został nam już tylko język. Łatwy w odbiorze, prosty i przejrzysty. To w połączeniu z dość dużą czcionką sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko.

Ocena słaba, bo również „Czarny Brylant” należy do bardzo słabych pozycji. Oprócz dobrego w odbiorze języka oraz przejrzystej czcionki nic innego mnie nie przekonało. Dlatego myślę, że dwójka będzie odpowiednią oceną.

„Jednak on nie mówił jej o miłości. Niezależnie od tego, co się między nimi działo, nigdy nie zadeklarował, że ją kocha. Nie powiedział też, że chciałby się z nią ożenić. Teraz mógł ruszyć dalej. Nie musiał jej chronić.” ~ Candace Camp, Czarny Brylant, Warszawa 2012, s. 410

OCENA: 2/10


Witam Was serdecznie, albo jestem taka marudna, albo tak wymagająca, albo się starzenie, albo po prostu moje czytelnicze serduszko całkowicie nie toleruje już wszechogarniającej „wspaniałej” miłości! Och i cóż ja mam teraz począć? Nie pozostaje mi nic innego niż wrócić do pisania pracy magisterskiej!


[1] Opis zaczerpnięty ze strony wydawnictwa Harlequin Enterprises

poniedziałek, 16 lutego 2015

110. Chaotyczne "Pocztówki prosto z serca"

AUTOR: Ella Griffin  
TYTUŁ ORYGINALNY: Postcards from the Heart  
TŁUMACZ: Magdalena Jatowska
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Świat Książki

OPIS
Saffy ma wymarzoną pracę w wiodącej agencji reklamowej w Dublinie. Stara się trzymać na dystans swoją rozpieszczoną matkę, noszącą fioletowe kozaczki. Sądzi, że jej chłopak Greg – aktor, który ma być następnym Colinem Farrellem – wreszcie się jej oświadczy.
Conor uwielbia piękną Jess, lecz po siedmiu latach i narodzinach bliźniąt ona wciąż nie chce za niego wyjść. Conor spędza dnie nauczając przerażających nastolatków, a nocami pisze książkę, która ma zmienić wszystko – także nastawienie Jess.
Szczęśliwe zakończenia nie przychodzą jednak łatwo… [1]

RECENZJA

  Cóż mogę napisać o tak słabej książce? "Pocztówki prosto z serca" po prostu są i tyle.

  Książkę od samego początku czyta się bardzo ciężko. Poznajemy Saffy, która wychowywała się bez ojca za którym cały czas tęskni. Na dodatek ma problemy ze swoją matką, która ubiera się jak nastolatka i próbuje tak kierować swoją samodzielną córką by ta odhaczyła z listy wszystkie najważniejsze punkty, ale problem jest jeden: Saffy dalej jest panną, a to powoduje, że na starość może zostać sama. Greg jej narzeczony jest wiecznym dzieckiem. Sądzi, że podbije Hollywood. Jedna chwila zazdrości o kogoś lepszego przez młodego, irlandzkiego psuje idealne życie młodej pary. Na dodatek Greg nie zamierza wcale prosić Saffy o rękę. Tu powstaje konflikt interesów, który prowadzi do kryzysu, a także do niesamowitych zwrotów w życiu bohaterów. Nawet nie wiecie jak bardzo denerwująca i zapatrzoną w siebie postacią jest Greg. Gdyby istniała tylko możliwość zabicia go przez czytelnika ¾ czytających zrobiłoby to z największą rozkoszą. Oczywiście Saffy nie jest również bez winy, bo jest po prostu straszną hipokrytką, która nie widzi kompletnie swojej winy w tym, że jej życie uczuciowe w pewnym momencie zaczyna przypominać klęskę.

  Conor, który zrobił kursy nauczycielskie tylko po to by zadowolić swoich rodziców marzy o tym by napisać książkę. Jego partnerka Jess jest kobietą, która po prostu stworzyła im miłe gniazdo rodzinne. Na dodatek nie uznaje instytucji małżeństwa i notorycznie odmawia powiedzenia tego jednego „tak”. Nie przekonuje jej nawet posiadania dwójki dzieci. Jednak nie wszystko jest idealne tak jak się może wydawać. Praca Connora nad książką zdecydowanie burzy idealny ład rodziny. Jess z góry po prostu założyła, ze jej partner podobnie jak ona po urodzeniu dzieci zrezygnuje ze swoich marzeń i będzie wiódł nudne życie nauczyciela języka. Cóż Conor ma jednak zupełnie inne plany, a na dodatek jego marzenia są w stanie się spełnić, co powoduje, że nad ich związkiem zaczynają się zbierać ciemne chmury...

  Życie głównych bohaterów nagle zmienia swój kierunek i tracą nad nim kontrolę. Stają nad krawędzią i odpowiadają sobie na jedno zasadnicze pytanie: jak ma wyglądać ich życie.
Mimo akcji pełnej zawirowań książka nie wciąga od początku, jest ciężka jak cegła. Dopiero, gdy przechodzimy do połowy drugiej części książki wszystko zaczyna nabierać tempa, a czytelnik zastanawia się jak dalej potoczą się losy Saffy, Grega, Conora i Jess oraz ich dalszych i bliższych krewnych oraz znajomych.

  Z okładki książki bije zapewnienie, że książka rozbawi mnie do łez – nie uroniłam nawet najmniejszej łzy oraz, że wzruszy do łez – musiałam najwidoczniej ryczeć jak bóbr suchymi łzami, bo również żadna mokra kropla nie wypłynęła z mojego oka. Postacie są irytujące i popadają ze skrajności w skrajność. Książkę czyta się ciężko i opornie. Nie ma w sobie nic z lekkości romansu, którego się spodziewałam i też nie ma w sobie za wiele z obyczajówki, bo wiele rzeczy, które dzieją się w książce są jak dla mnie mało prawdopodobne. Powątpiewam czy autorka ma jakikolwiek talent do pisania, bo w tej książce go z pewnością nie ukazała, a na dodatek stworzyła tak wielki chaos, który był pozbawiony, chociaż grama logicznego myślenia.

  Dostaje dwójkę za poruszenie tematu raka, a także problemów dziecka wychowanego tylko przez jednego rodzica. Za nic więcej. Dziękuję i nigdy więcej.
"Gdzieś istnieje twoja druga połówka i jeśli ją znajdziesz, możesz z tym walczyć, ale na pewno nie wygrasz." ~ Ella Griffin, Pocztówki prosto z serca, Warszawa 2013, s. 365.
OCENA: 2/10
[1] Opis pochodzi z okładki książki.

Witajcie!
Miała być wczoraj z Wami Tea, ale niestety przez kilka dni nie będzie miała internetu. Wszystko to spowodowane jest spalonym mostem w Warszawie, więc rozumiecie, że to nie jej wina. Spokojnie ja i Martitta będziemy się Wami idealnie opiekować. 
Lady Spark 

piątek, 21 listopada 2014

090. . „Autorka” autorom nierówna


AUTOR: Maria Ulatowska, Jacek Skowroński
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

OPIS
Nagle ludzie z otoczenia autorki poczytnych powieści zaczynają ginąć w dziwnych okolicznościach. Jej mozolna, chwilami monotonna praca pisarki zostaje zaburzona informacjami o następnych tragicznych wydarzeniach, a ona sama staje się celem wyrachowanego prześladowcy. Policyjna profilerka i prowadzący niekonwencjonalne śledztwo nadkomisarz usiłują przerwać łańcuch niewytłumaczalnych na pozór zbrodni. Tymczasem giną kolejne osoby. Relacje osobiste między bohaterami komplikują się coraz bardziej, zegar tyka, różne tropy wiodą na manowce, a rozwiązania zagadki nie widać…

RECENZJA
Przyznam się szczerze, że żadna ze mnie zwolenniczka książek pisanych przez dwóch autorów i więcej. Podczas czytania takiej lektury nigdy nie mogę oprzeć się wrażeniu, że zarówno jeden pisarz, jak i drugi mieli swoje założenia, które w takiej formie tekstu przekazali jedynie w 50%. Chcąc się przekonać, czy moje obiekcje są uzasadnione, czy jednie kieruję się kilkoma niezbyt dobrymi pozycjami, na które natrafiłam, sięgnęłam po „Autorkę” będącą wspólnym dziełem Marii Ulatowskiej i Jacka Skowrońskiego. Książkę przeczytałam, wnioski wyciągnęłam i śmiało mogę powiedzieć, że „mądra Tea po szkodzie”. Książka jest fatalna, jedna z gorszych, z jaką miałam „nieprzyjemność” się zapoznać w tym roku.

Dzisiaj, wyjątkowo, swoją recenzję zacznę od plusów, a to dlatego, że było ich najmniej. Oprócz krótkich rozdziałów i w miarę przystępnego języka, nic innego nie zasługuję na słowo uznania. Tak więc teraz możecie rozsiać się wygodnie w fotelach, wziąć popcorn i colę i przygotować się na pełen wredności wywód Tea.

Bohaterowie, właśnie od tego zaczniemy. Główną postacią wokół, której kręci się cała powieść jest oczywiście tytułowa „Autorka”, a więc Justyna Sobolewska. Zanim przejdę do konkretów muszę napisać o tym, co mnie po prostu oburzyło! Nie wiem czy było to spowodowane jakimiś niedopatrzeniem, czy (o z grozo!) niedomówieniem autorów, ale okazjonalnie nasza Justyna była nazywana Joanną. Jak pierwszy raz się z tym zetknęłam z niedowierzaniem cofnęłam się o kilka stron, żeby sprawdzić czy to już ja mam jakiś zwidy, a Justyna to rzeczywiście Joanna, ale nie! Justyna to Justyna, tak więc skąd do licha została przechrzczona na Joannę?! No, ale wracajmy do małej charakterystyki głównej bohaterki. Jaka ona jest? Kobieta po przejściach - po rozwodzie, zdradzona przez męża, ale oprócz tego jest po prostu idealna! Inteligentna, kulturalna, wszyscy ją kochają, jej książki to prawdziwe cudeńka, a cały świat leży u jej stóp – och, jak mnie irytują tacy wyidealizowani bohaterowie! Poza tym reszta osób jest bardzo schematyczna. Nie spotkałam się z ani jedną postacią, która przykułby moją uwagę, zaciekawiła swoją historią i oczarowała charakterem. Mamy tutaj policyjną profilerkę Ewelinę Zaczeską, z której moim zdaniem na siłę próbowano zrobić ciekawą kreację, a w ostatecznym rozrachunku Ewelina oprócz fajnego zawodu jest taka… nijaka. Ach! No i oczywiście ona też piszę książkę! Ponadto mamy jeszcze policjanta Piotra Zawadę, który oczywiście jest typowym zapracowanym panem w średnim wieku. Nic ciekawego. Są tu jeszcze oczywiście inny „aktorzy”, którzy na szczęście nie są wprowadzi tak sobie i mają jakieś powiązania z wątkiem głównym, ale żaden bohater nie przykuł na dłużej mojej uwagi.

Sięgając po książkę moją uwagę od razu przykuł wręcz krzyczący napis na okładce „Intryga w najlepszym wydaniu”. Z takim „pobudzaczem” liczyłam na naprawdę kawał dobrej historii, a w sumie dostałam taką nijaką opowieść, gdzie bardzo szybko domyśliłam się kto będzie sprawcą morderstw. Akcja również jakoś wyjątkowo mnie nie porwała. Jakaś tam intryga owszem była, ale tak jak mówiłam wcześniej, byłam przekonana, że dostanę naprawdę coś „WOW”, a wyszło jak wyszło. No i prawie bym zapomniała! Mamy wątek miłosny! Na szczęście nie jest on taki mocno przesłodzony i nachalny, ale wiecie, że ja jestem nieczuła na takie love story, więc dla mnie był on jak zwykle zbędny. Niemniej jednak wiem, że dzisiaj najlepiej sprzedaje się miłość i musi być ona wciśnięta praktycznie wszędzie.

No i został nam jeszcze język. W miarę prosty, klarowny, niezbyt ambitny, a co za tym idzie łatwy w odbiorze. Tutaj zbytnio nie mogę się do niczego przyczepić.

Reasumując, duet pana Jacka Skowrońskiego i Marii Ulatowskiej nie zaliczę do udanych. Za dużo było „zapowiedzi”, a za mało kryminału. Oprócz języka i krótkich rozdziałów chyba nic innego nie zasługuję na uznanie, dlatego też myślę, że dwójka jako ocena będzie w sam raz. Mimo tego, ze na „Autorce” bardzo się zawiodłam, postanowiłam sobie, że zapoznam się z pozycjami zarówno Skowrońskiego jak i Ulatowskiej, bo mam wrażenie, iż w pojedynkę wypadną z pewnością lepiej niż razem.

„Osądzać i skazać, któż z nas tego nie robi? Nieustannie oceniamy innych po pozorach, budujemy gmach oskarżeń na szczątkach informacji, przypisujemy innym wyimaginowane winy – tylko po to, żeby usprawiedliwić własne.” - Maria Ulatowska, Jacek Skowroński; Autorka; Warszawa 2014; s. 93

OCENA: 2/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Czytam opasłe tomiska, Historia z TRUPEM.



Witam. Wredna, pełna jadu Tea znowu wróciła. Pozdrawiam, a już niebawem spotykamy się z pewnym interesującym cyklem…


[1] Opis pochodzi z tyłu książki