Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Bukowy Las. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Bukowy Las. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 20 sierpnia 2018

530. "Szukając Alaski" - książka o podstawowych problemach nastolaków


AUTOR: John Green  
TYTUŁ ORYGINALNY: Looking for Alaska
TŁUMACZ: Anna Sak
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Bukowy Las

OPIS
Życie Milesa Haltera było totalną nudą, aż do dnia, gdy zaczął naukę w równie nudnej szkole z internatem. Wtedy spotkał Alaskę Young. Piękną, inteligentną, zabawną, seksowną i do bólu fascynującą. Alaska owinęła sobie Milesa wokół palca, wciągając go do swojego świata i kradnąc mu serce. Czy dzięki niej chłopak odnajdzie to, czego szuka? Wielkie Być Może – najintensywniejsze i najprawdziwsze doświadczenie rzeczywistości.
Głęboko poruszająca książka Johna Greena, porównywana z przełomowym Buszującym w zbożu J.D. Salingera, to powieść o myślących i wrażliwych młodych ludziach. Zbuntowanych, szukających intensywnych wrażeń i odpowiedzi na najważniejsze pytanie: o miłość, która wywraca świat do góry nogami, o przyjaźni, której doświadcza się na całe życie. [1]

RECENZJA
Pierwsze spotkanie z twórczością Johna Greena było ogromnym niewypałem. „19 razy Katherine” było czymś okropnym. Nudne jak podręcznik do matematyki, którym chyba było. Postanowiłam dać autorowi kolejną szansę i sięgnęłam po „Szukając Alaski” z modlitwą o coś lepszego niż dostałam za pierwszym razem.

Miles Halter przenosi się ze słonecznej Florydy do szkoły z internatem Culver Creek. W swojej starej placówce nie miał przyjaciół, więc bez żalu ją opuszczał. Pierwszego dnia poznaje Chipa Martina, którego przezwisko to Pułkownik oraz Alaskę Young, dla której kompletnie traci głowę. Sam Miles otrzymuje ksywkę „Klucha”, co ma z nim mało wspólnego, bo jest chudy jak patyk. Głównym zadaniem paczki przyjaciół jest wymyślanie żartów, które da się wykonać w szkole. Pomijam fakt czy to dojrzałae, bo trudno oczekiwać dojrzałości od nastolatków, którzy są w związku z osobami, których nawet nie lubią, a na dodatek buzują w nich hormony. Jednak Miles vel Klucha ma też ambicje odnośnie nauki, wiec uczy się w każdej wolnej chwili i ma całkiem dobre stopnie.

Nie wiem czy jestem za stara na takie pozycje czy może nie rozumiem amerykańskich nastolatków. Bo ja nie rozumiem jak Pułkownik może być w związku dziewięć miesięcy z osobą, której nawet nie lubi. Ja tego nie ogarniam! Nawet zaczynam wątpić czy takie dzieciaki istnieją w Ameryce, a jeśli tak to zaczynam się cieszyć, że urodziłam się w Polsce.

„Szukając Alaski” czytało mi się zdecydowanie lepiej niż „19 razy Katherine”. Nie wiem tylko, dlaczego, bo w tej książce również było sporo dwuznacznych tekstów. Bohaterowie szału też nie robili, ale polubiłam ich w jakimś stopniu. Może to ze względu na podział książki? „Szukając Alaski” jest podzielone na dwie części „przed” i „po”. Czytelnik nie wie, czym jest tajemnicze „przed” i „po”.

Mimo pewnych dziwnych zachowań Klucha, Pułkownik, Alaska i reszta to nastolatkowie z podstawowymi problemami, z którymi ja też swego czasu się mierzyłam. Nieodwzajemnione uczucie, brak akceptacji ze strony otoczenia i inne. To wszystko jest bardzo realne. Wszyscy w pewnym wieku szukamy odpowiedzi na pytanie o sens tego wszystkiego, co nas otacza, o sens miłości i przyjaźni, o sens radzenia sobie w najbardziej ekstremalnych sytuacjach.

Drugie spotkanie z prozą Greena było zdecydowanie bardziej udane. Zatarło mi w pewien sposób okropne wrażenia po traumatycznym spotkaniu kilka miesięcy temu. Z większym optymizmem sięgnę po kolejne jego pozycje, ale będę również ostrożna, żeby zbyt mocno się nie rozczarować, bo już znam oba oblicza autora.
"Spędzasz całe swoje życie w labiryncie, zastanawiając się, jak któregoś dnia z niego uciekniesz i jakie niesamowite to będzie uczucie, wmawiasz sobie, że przyszłość pomaga ci przetrwać, ale nigdy tego nie robisz. Wykorzystujesz przyszłość, żeby uciec od teraźniejszości." ~ John Green, Szukając Alaski, Wrocław 2013, s. 80.
OCENA: 7/10

Cześć, 
Jak ten czas szybko pędzi...

[1] Opis pochodzi z ze strony wydawnictwa

czwartek, 2 listopada 2017

458. "To tylko nasza, a nie gwiazd naszych wina..."*

AUTOR: John Green
TYTUŁ ORYGINALNY: The Fault in Our Stars
TŁUMACZENIE: Magda Białoń-Chalecka
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Bukowy Las

OPIS
Hazel choruje na raka i mimo cudownej terapii dającej perspektywę kilku lat więcej, wydaje się, że ostatni rozdział jej życia został spisany już podczas stawiania diagnozy. Lecz gdy na spotkaniu grupy wsparcia bohaterka powieści poznaje niezwykłego młodzieńca Augustusa Watersa, następuje nagły zwrot akcji i okazuje się, że jej historia być może zostanie napisana całkowicie na nowo. [1]

RECENZJA
Po wielu miesiącach stało się! Oto i ja nadrobiłam książkę, która przez tyle czasu utrzymywała się na liście bestsellerów. Tak moi drodzy, w końcu nadszedł czas na to, aby i Tea zapoznała się z Gwiazd naszych wina.

Hazel jest prawie normalną nastolatką. Prawie.. bo ma raka, który niestety wyznacza jej harmonogram dnia. Jakby tego było mało, że dziewczyna i tak musi pojawiać się na częste wizyty u lekarza, jej matka „siłą” wymusiła na niej uczestniczenie w młodzieżowej grupie wsparcia. Wydawać by się mogło, że te spotkania to kolejne nic nie wnoszące próby „reanimacji” ledwie tlącej się w Hazel chęci do życia, jednak na jednym z tego typu konferencji poznaje Augustusa Watersa, a jej życie już w ogóle nie przypomina tego wcześniejszego . 

Gwiazd naszych winna to typowa młodzieżówka. Nie bez powodu używam tego słownictwa – mamy w końcu dwójkę nastolatków, którzy sprzeciwiają się wszelkim regułom i próbują żyć po swojemu, mimo, że „etykietka” – nowotwór, skutecznie im to utrudnia. Sama akcja, jak to zazwyczaj bywa w tego typu lekturach, biegnie swoim własnym, niepośpiesznym rytmem. Mimo wszystko ja osobiście nie mogłam się od lektury oderwać. Nie chodziło tu konkretnie o fabułę, jak o samych bohaterów, z którymi bardzo się zżyłam. 

Jak już mimowolnie zaczęłam temat postaci muszę to pociągnąć. Bohaterowie wykreowani przez Johna Greena są wyjątkowi w swojej pospolitości. Co prawda zarówno Hazel jak i Augustus są osobami śmiertelnie chorymi, jednak sam nie robią z tego wielkiego „halo”. Do swojej „ułomności” podchodzą bardzo na luzie, próbując z tego żartować i jednocześnie nie pozwalają swojej dolegliwości zawładnąć sobą. Naprawdę trudo nie polubić i cicho nie kibicować postaciom stworzonym przez autora. To jedni, z naprawdę nielicznych, za których mimowolnie trzyma się kciuki.

John Green swoim stylem sprawia, że nie sposób oderwać się od jego historii dopóki nie pozna się całości. Samej książki nie mogę nazwać wybitną, ale mimo wszystko nie spoczęłam dopóki nie poznałam, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi. Wręcz nieświadomie musiałam dowiedzieć się jak cała historia potoczy się dalej. Co prawda fabuła miejscami była mocno naciągana, jednak bez względy na to kibicowało się dalej naszym bohaterom. 

Nie powiem, że Gwiazd naszych wina to książka obowiązkowa, którą każdy powinien przeczytać. Zamiast tego zwrócę uwagę, że to lektura, która porusza trudny temat, jednocześnie nie traktując go jako piętno, a po prostu jak element życia. Dobra młodzieżówka, której można dać szanse.

OCENA: 7/10


Pada, pada, pada deszcz. Jak ja nie lubię takiej pogody! Chcę śniegu, mrozu i jeszcze więcej śniegu! Trzymajcie się ciepło w te chłodne dni. Pozdrawiam


*Gwiazd naszych wina, John Green, Bukowy Las, s.130
[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 23 stycznia 2017

357. Podręcznik do matematyki o zasadach zrywania?


AUTOR: John Green   
TYTUŁ ORYGINALNY: An Abundance of Katherines
TŁUMACZ: Magda Białoń-Chalecka
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Bukowy Las

OPIS
Katherine V uważała, że chłopcy są odrażający.
Katherine X chciała się tylko przyjaźnić.
Katherine XVIII rzuciła go drogą mailową.
K-19 złamała mu serce.
Colin Singleton gustuje wyłącznie w dziewczętach o imieniu Katherine. A te zawsze go rzucają. Gwoli ścisłości, stało się tak już dziewiętnaście razy. Ten uwielbiający anagramy, zmęczony życiem cudowny dzieciak wyrusza w podróż po Ameryce ze swoim najlepszym przyjacielem Hassanem, wielbicielem reality show Sędzia Judy. Chłopcy mają w kieszeni dziesięć tysięcy dolarów, goni ich krwiożercza dzika świnia, ale za to nie towarzyszy im ani jedna Katherine. Colin rozpoczyna pracę nad Teorematem o zasadzie przewidywalności Katherine, za pomocą, którego ma nadzieję przepowiedzieć przyszłość każdego związku, pomścić Porzuconych tego świata i w końcu zdobyć tę jedyną. Miłość przyjaźń oraz martwy austro-węgierski arcyksiążę składają się na prawdziwie wybuchową mieszankę w tej przezabawnej, wielowarstwowej powieść o ponownym odnajdywaniu samego siebie. [1]

RECENZJA
Czasami się zastanawiam czy przed sięgnięciem po książkę jakiegoś nowego autora nie powinnam na jakimś forum najpierw zapytać: od której zacząć? Mam wrażenie, że przygodę z literaturą Johna Greena zaczęłam po prostu od złej pozycji. Bo jak można wyjaśnić, że po stu stronach książki miałam jej najzwyczajniej w świecie dość i zastanawiałam się: to powieść czy podręcznik do zaawansowanej matematyki?

Colin jest młodym człowiekiem, który stoi u progu dorosłości. W zasadzie nie byłoby z nim nic dziwnego, gdyby nie fakt, że jest cudownym dzieckiem. Nauka nie jest dla niego żadnym problemem, o czym świadczy ogromna umiejętność układania anagramów z praktycznie każdego słowa na świecie oraz znajomość jedenastu języków. Oczywiście ma jeszcze również wiele ukrytej wiedzy, jednak nie wiem czy starczyłoby mi życia by ją wymieniać do końca życia. Dodatkowo jego uzależnieniem są dziewczyny o imieniu Katherine. Miał ich już dziewiętnaście i każda go rzuciła. Colin kompletnie nie wie, dlaczego tak się dzieje, więc zaczyna pracę nad Teorematem o zasadzie przewidywalności Katherine, który ma być uniwersalnym wzorem dającym szansę każdemu Porzucanemu na obliczenie ile dni będzie w szczęśliwym związku. Brzmi szalenie, ale Colin nie ustaje w swoich poszukiwaniach.

Oprócz tego to Colin jest kompletnie nudnym bohaterem. Ciągle użala się nad sobą i nad tym, że został dziewiętnaście razy porzucony. A dodatek cały czas chce być popularny i odkryć coś, żeby świat zapamiętał go na zawsze. Już dawno żaden główny bohater nie wynudził mnie tak jak on. Naprawdę! Wszystko u niego było takie nijakie. Gdzieś przeczytałam, że jego najlepszy przyjaciel Hassan jest postacią zdecydowanie lepszą, ale również nie mogę się z tym zgodzić. Obaj byli nijacy. W zasadzie w całej powieści nie było nawet ułamka bohatera, nad którym mogłabym powiedzieć „no masz jaja!”. Niestety, ale nie.

Panowie wyruszyli w podróż po Ameryce, ale ja się pytam, co to za podróż, kiedy zatrzymują się w pierwszej miejscowości? Jakoś mam inne pojęcie tego słowa, ale cóż i tak bywa. Poznają tam pewną dziewczynę, która jest równie specyficzna jak Colin czy Hassan, ale również podobnie jak oni kompletnie nudna. Przez całą książkę odnosiłam wrażenie, że pan Green ma problem z tworzeniem postaci. Nie umie dopasować do nich charakterów.

Motyw z wiecznie porzucanym Colinem był chyba wzorowany na życiu prywatnym autora, bo jak czytam z notki biograficznej, którą dostałam na skrzydełkach książki John Green został porzucony pięćdziesiąt trzy razy. Przede wszystkim gratuluję, że był wstanie to zliczyć. Ja pewnie straciłabym rachubę po dziesiątym razie. Jednak sam wątek przewodni nie był ciekawy. Wiało nudą. Owszem czasami czułam zainteresowanie, ale było ono bardzo krótkotrwałe.

Mam nadzieję, że pozostałe pozycje pana Greena są zdecydowanie lepsze, ponieważ w innym wypadku będę się z nim męczyła do końca świata i jeden dzień dłużej, a trochę jego książek w swojej biblioteczce mam.

Marna książka. Zdecydowanie nie polecam.

 „Są tacy ludzie na świecie, których musisz kochać, choćby nie wiem, co." ~ John Green, 19 razy Katherine, Wrocław 2014, s. 172.
OCENA: 3/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki 

poniedziałek, 27 czerwca 2016

271. Miłość silniejsza niż ogół, czyli "Cesarzowa Józefina"


AUTOR: Sandra Gulland
TYTUŁ ORYGINALNY: The Last great Dance on Earth
TŁUMACZ: Beata Długajczyk   
SERIA: Józefina Bonaparte
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Bukowy Las

OPIS
Ostatnia część trylogii Sandry Gulland, opartej na historii życia Józefiny Bonaparte, rozpoczyna się w chwili, kiedy Józefina i Napoleon mają już za sobą cztery lata burzliwego małżeństwa. Mocno się kochają, jednak nad ich namiętnym związkiem coraz częściej gromadzą się chmury. Józefina jest niezdolna obdarzyć męża potomkiem. Kiedy niemający dziedzica cesarz walczy z Anglią, korsykański klan Bonapartych wypowiada wojnę jego żonie.
Czytając pełne pasji i żarliwego oddania zapiski w intymnym dzienniku Józefiny, śledzimy osobiste zdrady i polityczne intrygi, które doprowadzają do rozpadu jej małżeństwa i współuczestniczmy w największej tragedii jej życia, jaką był rozwód z cesarzem i jego zesłanie na Elbę. Końcowy tum trylogii stanowi mistrzowskie połączenie powieści historycznej i chwytającej za serce, niezapomnianej love story.  [1]

RECENZJA
Wobec trzeciego tomu miałam skromne oczekiwania: żeby tylko nie był gorszy od dwóch poprzednich, ale to, co dostałam bardzo mocno mnie zaskoczyło. Nie wiem czy to z powodu, że miałam więcej czasu na czytanie i po prostu poświęciłam mu trzy dni i było po krzyku, a przy poprzednich tomach schodził mi się tydzień z powodu zamieszania w życiu. Nie mam pojęcia, co na to wpłynęło, ale tom trzeci jest zdecydowanie najlepszy ze wszystkich.

W życiu Józefiny rozpoczyna się kolejny etap. Jej mąż Napoleon zostaje pierwszym Konsulem Francji, a co za tym idzie rojaliści coraz bardziej burzą lud przeciwko niemu, a na dodatek pomaga im w tym Anglia, która chce obsadzić tron francuski potomkiem Burbonów. Napoleon, jako genialny strateg podejmuje doskonałe decyzje dla francuskiej republiki. On naprawdę chciał ułatwić Francuzom życie i sprawić, aby państwo było dla ich, a nie oni dla państwa. W końcu przepowiednia, którą Józefina usłyszała jeszcze na Martynice. Została cesarzową.

Jednak tło polityczne jest dodatkiem do życia Józefiny, której głównym zmartwieniem jest niemożność urodzenia Napoleonowi dziedzica. Nieustannie jej to wypomina rodzina męża, która ze wszystkich sił próbuje rozdzielić małżeństwo. Zwłaszcza rodzeństwo Bonaparte miało straszne parcie na władze i kto zajmuje miejsce tuż za nim w hierarchii państwa. Dodatkowym problemem Józefiny jest niechęć córki do wyjścia za mąż. Hortensja wyrosła na romantyczkę i oczekiwała prawdziwych porywów serca.

Ona naprawdę go kochała! 
Jednak największym problemem oprócz tego, że para nie może mieć dzieci są zdrady Napoleona na każdym kroku i tłumaczenie się (podobnie jak jej pierwszy mąż), że ma tego prawo, że kobieta powinna być na to ślepa – trudno było nie widzieć, kiedy to wszystko działo się pod jej nosem i w jej własnym domu. Działania cesarza popierała jego szalona rodzina, która chciała koniecznie pozbyć się Józefiny i jej dzieci z dworu.

Przez wiele lat Józefina była uważana przez lud za szczęśliwą gwiazdę Napoleona. Dopóki była jego żoną wszystkie wyprawy cesarza kończyły się szczęśliwie. Dopiero po ich rozwodzie popsuło się wszystko, jakby to była prawda. Było mi ogromnie żal Józefiny podczas rozwodu. Ona naprawdę kochała Bonapartego – chyba, jako jedyna osoba z jego najbliższego otoczenia. Nawet ego własne rodzeństwo było gotowe wbić mu nóż w plecy i zająć jego miejsce u władzy.

To, co niezmiennie jest genialne u Gulland to oddanie w najdrobniejszych szczegółach wszystkiego, co działo się wtedy we Francji. Każdy element był niesamowicie dopracowany. Tak, jestem na tak. Dobry cykl.

„Polityka nie ma nic wspólnego z miłością ani osobistym szczęściem. Od polityki zależy pokój i dobrobyt, pomyślność obywateli i całego narodu.” ~ Sandra Gulland, Cesarzowa Józefina, Wrocław 2011, s. 227.
OCENA:  8/10
OGÓLNA OCENA TRYLOGII "JÓZEFINA BONAPARTE" 
Józefina: 8
Józefina i Napoleon: 7
Cesarzowa Józefina: 8
Ogólna ocena trylogii: 7!

Jeszcze trochę i wróci do nas Tea. Dosłownie jeszcze kilka dni ;)

[1] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 25 czerwca 2016

270. Luźna Sobota z książką: "Józefina i Napoleon", czyli jak ciężko być żoną Wielkiego Wodza


AUTOR: Sandra Gulland
TYTUŁ ORYGINALNY: Tales of Passion, Tales of Woe
TŁUMACZ: Beata Długajczyk   
SERIA: Józefina Bonaparte
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Bukowy Las

OPIS
Druga część trylogii Sandry Gulland o Józefinie B. rozpoczyna się w 1796 r. w Paryżu, w chwili, kiedy bohaterka uświadamia sobie, jak będzie wyglądało jej życie z niedawno poślubnym Korsykaninem, Napoleonem Bonaparte, nowo mianowanym dowódcą Armii Włoch. Z zapisków w jej dzienniku oraz z namiętnych listów słanych do niej przez Bonapartego wyłania się obraz zaradnej, obdarzonej współczującym sercem kobiety, której życie przypadło na jeden z najbardziej burzliwych okresów w historii Europy. Towarzyszymy jej w pełnych przepychu salach balowych i pałacowych sypialniach, przenosimy się na przesiąknięte krwią pola bitew z kampanii prowadzonych przez jej męża. Oczyma Józefiny obserwujemy marsz Napoleona do władzy, polityczne intrygi i zdradzieckiego postępki rządzących, niektórym z najbliższych jej osób przynoszące śmierć albo ruinę, innym zaś triumf i wywyższenie. Ich skutki wpłyną także na losy przyszłej cesarzowej Francji.  [1]

RECENZJA
Bardzo się cieszyłam, że pierwszy tom o życiu Józefiny Bonaparte przełamał w końcu złą serię książek w ostatnim okresie. Przyznam szczerze, że do drugiego miałam spore oczekiwania i nie mogę powiedzieć, że się zawiodłam, bo tak nie było, ale… No drugi tom jest troszkę słabszy. Odrobinkę, dosłownie ociupinkę mnie nudził.

Akcja drugiego tomu rozpoczyna się tuż po ślubie Józefiny i Napoleona. Kobieta wydaje się szczęśliwa, ale jednocześnie bardzo samotna w swoim małżeństwie. Poznaje zdecydowanie lepiej Napoleona, który okazuje się człowiekiem o skomplikowanej osobowości. Najbardziej męczą ją jego ciągłe zmiany nastroju, ale ewidentnie widać, że kocha Józefinę. Kobieta wydaje się być zagubiona we własnym małżeństwie. Męczą ją jego listy i uwielbienia, a przede wszystkim to wpadanie ze skrajności w skrajność. Mimo, że nie od początku Józefina go pokochała to, gdy tylko w listach od niego pojawia się wzmianka o śmierci czuje się mocno zaniepokojona. Gdy Napoleon wyruszył na wyzwolenie Włoch postanowił zignorować niebezpieczeństwo, jakie czyha na jego żonę po drodze i sprowadza ją do Mediolanu. Mimo ogromnego uczucia, jakim ją darzy to czuje się mocno rozczarowany tym, że mimo usilnych i namiętnych prób jego żona dalej nie jest w ciąży z ich potomkiem.

Dodatkowym problemem w życiu małżonków jest brak akceptacji Józefiny przez rodzinę Bonapartych. Ani jego mama, ani rodzeństwo nie są w stanie zaakceptować faktu, że kobieta jest starsza od niego o sześć lat. Bez skrępowania nazywają ją, w jej obecności „tą starą kobietą” i utrudniają jej dobre kontakty z mężem. Śledzą ją, wypatrują zdrady nie tylko małżeńskiej, ale również poglądów, które podziela Napoleon, a ona, jako żona ma ten sam obowiązek. Córka Józefiny również nie od początku zapałała sympatią do swojego ojczyma, ale robiła matce zdecydowanie mniej problemów niż jej przybrani wujkowie i ciocie.

Kolejny raz dostajemy od autorki dokładny opis życia nie tylko we Francji, ale również we Włoszech, gdzie przez chwilę dzieje się akcja. Mamy podane dokładne zasady, zwyczaje, obyczaje czy też tradycje oraz kwestie polityczne. Całość jest podana w bardzo przystępny sposób dla laika historycznego, więc nie odczuwa się efektu „nic nie rozumiem, ale, o co chodzi”.

Jedynym minusem jest fakt, że trochę bardziej się nudziłam niż przy poprzednim tomie. Nie wiem, dlaczego, bo czytało mi się szybko ze względu na narrację pierwszoosobową. Co prawda był to bardzo burzliwy okres w życiu Józefiny, bo próbowała ze wszystkich sił wiązać koniec z końcem, spłacić zaciągnięte długi, a przede wszystkim pokochać swojego męża. Jednak brakło tego czegoś. Brakło iskry między mną, a książką, ale dalej uważam, że jest to kawał dobrej literatury.

„Jeśli zdołałam się w życiu czegoś nauczyć, to tego, że przydzielony nam czas jest cenny i szybko przemija.” ~ Sandra Gulland, Józefina i Napoleon, Wrocław 2011, s.114.
OCENA:  6/10

Wiem, że miał być post o mnie, ale nie dałam rady go skończyć. Za to kolejny tom o Józefinie idealnie wpasował się w sobotę. 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 23 czerwca 2016

269. "Józefina", czyli jak z małej wyspy przenieść się do wielkiego Paryża


AUTOR: Sandra Gulland
TYTUŁ ORYGINALNY: The Many Lives & Secret Sorrows of Josephine B.
TŁUMACZ: Beata Długajczyk   
SERIA: Józefina Bonaparte
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Bukowy Las

OPIS
Pierwsza z trzech powieści opartych na historii niezwykłego życia niezwykłej kobiety – Józefiny Bonaparte – ma formę intymnego dziennika, który oddaje głos ledwie czternastoletniej bohaterce. Zapiski Józefiny i jej korespondencja od pierwszych stron dziennika z roku 1777 po ostatnie, datowane na rok 1796, dają wgląd w przeżycia i myśli ujmującej, dzielnej, wyrastającej ponad swoją epokę osoby. Józefina dojrzewa, zmienia się: z naiwnej i pełnej temperamentu dziewczyny ze zubożałego kreolskiego rodu w pewną siebie kobietę, która zostanie żoną Napoleona oraz jedną z najbardziej wpływowych kobiet w historii. Dzieciństwo na Martynice, dorastanie, wyjazd do Francji, zaaranżowane pierwsze małżeństwo, macierzyństwo, horror rewolucji w Paryżu, uwięzienie, wdowieństwo, skrajną biedę, w końcu znajomość i ślub z Napoleonem – to wszystko opisuje Sandra Gulland w trylogii o Józefinie, będącej mistrzowskim połączeniem powieści historycznej z romansem obyczajowym, bogatym w detale charakteryzujące życie we Francji u schyłku XVIII w.: ówczesną modę, kuchnię, moralność oraz wszechobecną i wszechwładną politykę. [1]

RECENZJA
Muszę przyznać, że gdy układałam sobie książki do mojego obecnego stosu seria o Józefinie Bonaparte należała do tych, na które czekałam najbardziej. Uwielbiam takie pozycje, więc miałam ogromną nadzieję, że przełamią one ciąg złych powieści, które czytałam. I na całe szczęście się nie zawiodłam.

Akcja książki zaczyna się w 1777 roku, kiedy Józefina kończy czternaście lat. Marzeniem młodej dziewczyny jest wyjazd do Francji, ale koszty są zbyt duże. Nie ma perspektyw na małżeństwo, bo jej rodzina popadła w długi i nie mają pieniędzy na jej posag. Podczas kolejnych dni Róża (bo tak jest nazywana przez większą część książki, dopiero później staje się Józefiną, więc będę używać zamiennie tych dwóch imion). Staje się prawdziwą kobietą. Razem z przyjaciółką idą do kapłanki wudu, od której dowiadują się, że dziewczyna wyjdzie nieszczęśliwie za mąż, potem zostanie wdową, a na koniec, że zostanie królową. Józefina ze swoją rodziną mieszka na Martynice. Jest to karaibska wyspa pod rządami Francji. Róża ma dwie młodsze siostry: Katarzynę i Marię. Kasia również poszła do kapłanki, która przepowiedziała jej śmierci przed najbliższymi urodzinami i wkrótce dziewczyna umarła. W końcu Józefina dostała propozycje małżeństwa, co i tan na XVIII wieczne poglądy odbyło się późno, bo dopiero, gdy miała piętnaście lat. Wyruszyła w podróż do Starego Świata. Koniec końców do małżeństwa, a ona jest w nim zgodnie z przepowiednią nieszczęśliwa.

Nie będę opisywać każdego etapu życia Józefiny, bo to macie na okładce, a jak Wam mało to albo przeczytacie książkę, albo zajrzycie na stronę Wikipedii. Przyznam, że momentami książka mi się dłużyła, a czasami połykałam ją jak szalona i nie chciałam przerywać. Myślę, że ta pierwsza rzecz działa się, dlatego, że z braku czasu czytałam ją dłużej niż planowałam i to mnie irytowało. Książka ma bardzo fajną formę, bo jest to dziennik młodej Józefiny, co powoduje, że czyta się szybko dzięki pierwszoosobowej narracji.

Co mi się bardzo podobało to klimat, który idealnie oddała autorka. Stroje z tamtych czasów, fryzury, makijaże, reguły, zasady oraz obyczaje. Wszystko było dokładnie wyjaśnione dzięki przypisom, które dodatkowo objaśniały zawiłości historyczne czy też niejasne rzeczy. Można dobrze poznać jak zmieniała się Francja podczas rewolucji.

Niestety nie mogę powiedzieć czy są tutaj jakieś błędy merytoryczne, bo ten okres a już zwłaszcza dzieje Francji kompletnie mnie nudziły na lekcjach historii, więc nie byłam podczas przerabiania tego działu pilną uczennicą. Na końcu książki znajduje się chronologia zdarzeń, jakie mają miejsce w książce i które dotyczą życia głównej bohaterki. Dodatkowo mamy wybraną bibliografię, co pozwala nam twierdzić, że autorka odrobiła pracę domową przygotowując się do napisania tej powieści.

Polecam, bo warto. Kawał dobrej literatury. 
 „Przymknęłam powieki, zacisnęłam wargi i zabarykadowałam dostęp do mojego serca. We mnie już szaleje wicher, prawdziwy huragan, nieprzynoszący niczego prócz łez.” ~ Sandra Gulland, Józefina, Wrocław 2011, s. 118.
OCENA:  7/10

Zgodnie z obietnicą, czas na Józefinę i trylogię o niej. Pozdrawiam! ;)

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 30 listopada 2015

185. Dobre i złe bonusy rakowe w "Gwiazd naszych wina"


AUTOR: John Green
TYTUŁ ORYGINALNY: The fault in our stars
TŁUMACZ: Magdalena Białoń-Chalecka
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Bukowy Las

OPIS
 Miliony fanów, dwa lata na listach bestsellerów, a wreszcie ekranizacja. Kto by się tego spodziewał po ambitnej powieści o dwojgu młodych ludzi, którzy spotykają się w grupie wsparcia dla chorych nastolatków. Dziewczyna o imieniu Hazel, która ma szesnaście lat i nowotwór, poznaje tam Augustusa, niewiele starszego od siebie chłopaka. Ich wspólna historia nikogo nie pozostawia obojętnym. [1]

RECENZJA

Kolejny z prezentów imieninowych. Oczywiście coś słyszałam wcześniej o tej książce i obserwowałam szał wszystkich nastolatków. Przy okazji moja mama przeczytała ją przede mną i skradła mi trochę szans na zaskoczenie w trakcie, ale wybaczam, bo i tak się nie zawiodłam.

Hazel Graze już od dawna nie chodzi do szkoły, a dnie spędza w domu z rodzicami, no i w towarzystwie nieodłącznego aparatu tlenowego. Każde wyjście równa się z ciągnięciem za sobą butli z tlenem i noszenia pod nosem przewodu od niego. Niezbyt pożądanym przez bohaterkę urozmaiceniem jest chodzenie na grupę wsparcia, której spotkania odbywają się w kościele. Wbrew pozorom dziewczyna nie czuje się po nich lepiej, a i ja czytając o tym, miałam wrażenie, że uczestników bardziej się dołuje niż zachęca do życia.

Jednakże to jednym z takich spotkań dochodzimy do ważnego momentu w książce. Pojawia się ktoś nowy, a w dodatku przystojny i taksujący Hazel spojrzeniem. Augustus Waters nie był typowym uczestnikiem. Przyszedł tu dla przyjaciela, a poza tym jego kostniakomięsak nie odzywał się już od półtora roku. Bohaterowie nie poznaliby się, gdyby nie Isaak, chłopak z nowotworem oka, a jednak pierwszą rozmowę przeprowadzili bez najmniejszej mediacji. Jak się okazało, to był wstęp do pierwszego spotkania.

Zarys postaci jest naprawdę niesamowity. Poczynając od ich podejścia do choroby, a kończąc na poczuciu humoru. Nie wykrzykiwali żali w niebo, nie chcieli być w centrum uwagi, nie wykorzystywali raka dla uzyskiwania przywilejów. Żyli, na ile pozwalała im choroba. Hazel ma ukochaną powieść "Cios udręki", autora zasypuje listami bez odezwu, uczy się nawet w collegu. Jedyne czym się martwi, to jej rodzice, bo widzi ich poświęcenie dla niej. Polubiłabym ją, nawet gdyby nie była chora, bo przede wszystkim urzekł mnie jej styl bycia.

Oczywiście Augustus jest tutaj kolejną ciekawą postacią. Na początku wydaje się tajemniczy, ale potem nie ma problemu z mówieniem o sobie i swoim życiu. Stopniowo poznaje się z Hazel, chociaż już pierwszego dnia spędzają wspólny czas w jego domu. Chłopak jest przystojny i niejednokrotnie potrafi wprawić znajomą w zakłopotanie. Wydał mi się również niebywale szarmancki i w pewien sposób romantyczny. Prawie każda jego rozmowa z Hazel przynosiła wiele uśmiechu, czasem dwuznaczności. On z kolei zaczytuje się w "Cenie świtu". Oczywiście to nie jest najprostsza relacja świata, ale momentami właśnie taka wydaje się być. Dwójka ludzi, którzy się poznają i próbują wykorzystać każdą wspólną chwilę.

Po lekturze "Papierowych miast" z wątpliwej jakości językiem, tutaj przeżyłam szok. A jednak, można pisać zabawne, nie wulgarne dialogi młodych ludzi. O tak, piękny paradoks. Śmiertelnie chorzy nastolatkowie są zabawniejsi niż ci zdrowi. A przynajmniej ci potrafili lepiej żyć niż Quentin i spółka z wspomnianej książki.

Ta książka dużo bardziej podobała mi się niż poprzednie tego autora, z którymi miałam styczność. Jako pozycja poruszająca tematykę śmierci, nie przytłacza patosem i smutkiem. Śmiałam się na niej tyle razy, że to aż niemożliwe. Nie zdołowała mnie, a wręcz przeciwnie. Przyjaźń, miłość, śmiech i trochę nieuniknionego bólu. Autorowi udało się pokazać zalety życia, każdego życia, a nawet trochę inne oblicze osób chorujących na raka. Nie wszyscy walczą do końca, nie każdy pozostaje sobą. Raz to choroba pokonuje człowieka, raz człowiek chorobę.

"Cholernie trudno zachować godność, gdy wschodzące słońce jest zbyt jaskrawe dla twoich gasnących oczu." ~ John Green, Gwiazd naszych wina, 2014, str. 241

OCENA: 9/10




[1] opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 21 września 2015

166. Pójdziesz do "Papierowych miast" i nigdy już nie powrócisz.



AUTOR: John Green
TYTUŁ ORYGINALNY: Paper Towns
TŁUMACZ: Renata Biniek 
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Bukowy Las

OPIS
Quentin Jacobsen od zawsze zakochany jest we wspaniałej koleżance, zbuntowanej Margo Roth Spiegelman. W dzieciństwie przeżyli razem coś niesamowitego, teraz chodzą do tego samego liceum. Pewnego wieczoru w przewidywalne, nudne życie chłopaka wkracza Margo w stroju nindży i wciąga go w niezły bałagan. Po czym znika. Quentin wyrusza na poszukiwanie dziewczyny, która go fascynuje, idąc tropem skomplikowanych wskazówek, jakie zostawiła tylko dla niego. Żeby ją odnaleźć, musi pokonać setki kilometrów. Po drodze przekonuje się na własnej skórze, że ludzie są w rzeczywistości zupełnie inni, niż sądzimy.  [1]

RECENZJA

Książkę dostałam w prezencie imieninowym od drogich współbloggerek. Tak, dalej nie pamiętam, która książka od kogo, nie ważne. I tak was uwielbiam. Po zbombardowaniu mnie reklamami filmowymi  i mnóstwem znajomych zachwycających się „Gwiazd naszych wina”, zdecydowałam się sięgnąć po „Papierowe miasta”, póki otoczenie nie oszalało na ich punkcie. Przed obejrzeniem filmu też się ustrzegłam.

Po raz pierwszy spotkałam się obyczajową historią pisaną z punktu widzenia chłopaka. Widziałam to jako ciekawe doświadczenie. Poznajemy zatem Quentina, ucznia ostatniej klasy w liceum. Znajomi mówią do niego Q, a raczej dwóch przyjaciół, Ben i Radar. Na opisie chłopaków skupię się później. Jak można się zorientować, przyjaciele doskonale wiedzą, że Jacobsen durzy się w swojej sąsiadce. Cóż, sam bohater w prologu wspomina o ciekawym przeżyciu z dzieciństwa, które ich połączyło. Znalezisko w miejskim parku na każde z nich wpłynęło inaczej. Jego fascynacja Margo wcale nie osłabła, za to osłabła ich przyjaźń. W liceum praktycznie ze sobą nie rozmawiają, otaczają się innymi znajomymi. Poza tym wszyscy skupiają się na przygotowaniach do balu, a chłopacy na znalezieniu partnerek, no poza głównym bohaterem.

Punktem zwrotnym jest wspomniana w opisie noc. Tak jakby prezent od dziewczyny do sąsiada, bo sprawia ona, że Q zupełnie inaczej patrzy na świat i na nią. Nastolatek dostrzega, że nie wszystko jest takie, jak widzi się na pierwszy rzut oka. Dalsza część książki to poszukiwania i pogoń pod każdym tego słowa znaczeniu. Pogoń za Margo, za życiem, za przyjaciółmi, za przyszłością. W sumie to ta część podobała mi się najbardziej. Wcześniejsze poszukiwania trochę spowolniły akcję i strasznie się wlokły, ale trzecia część pt. „Okręt” to fantastyczna przygoda kilku przyjaciół. Ujawniają się prawdziwe charaktery, uczucia i więzi.

Skoro już tak się rozpisuję, to wcisnę jeszcze kilka zdań o bohaterach. Quentin jest najspokojniejszym członkiem paczki. Wychowany przez rodziców psychologów, powinien wyrosnąć na grzeczne i układne dziecko, co po części się stało. Ma swoją fascynację Margo i milion jej wyobrażeń, które koryguje w trakcie trwania książki. Wykazuje się sprytem, odwagą, marnie maskuje prawdziwe uczucia, jest krytycznie nastawiony do udziału w balu. W obliczu jego uczuć nawet egzaminy końcowe schodzą na dalszy plan. Moim skromnym zdaniem jest tą bardziej zaangażowaną niedocenioną stroną w relacji Q-Margo. Radar to czarnoskóry komputerowiec, ma dziewczynę Angelę oraz prowadzi elektroniczną encyklopedię Omnikopedię, a kontrolowanie jej wpisów zajmuje większość jego czasu. Poza tym musi na co dzień żyć ze straszną ambicją rodziców posiadania największej kolekcji czarnoskórych Mikołajów. Najbardziej mnie irytował Ben, którego główną cechą chyba było rzucanie obleśnych tekstów, przeważnie pod kątem dziewczyn. Z kolei owa tajemnicza Margo Roth Spiegelman to sąsiadka Quentina, najpopularniejsza dziewczyna w szkole, chodząca swoimi ścieżkami, której w pewnym sensie zawalił się świat, a właśnie wtedy dostrzegła jak bardzo jest sztuczny i kruchy. Na początku odnosi się wrażenie, że sama nie wie, czego chce (pod koniec też, cii). Jestem zdania, że gdy nie chce się zostać znalezionym, to nie zostawia się po sobie żadnych śladów, więc jej jednak się to marzyło.

W końcu mogę napisać o najbardziej irytującej mnie rzeczy i Lady Spark mi świadkiem, że było wiele momentów, kiedy po prostu zamykałam książkę z odrazy. Niestety po ponownym otwarciu te okropne słowa wcale nie zniknęły, no cóż. Ja rozumiem, dostosować język do bohaterów licealistów, ale naprawdę niektóre teksty były bardzo, bardzo niesmaczne. Jeśli naprawdę tak myślą faceci, to jestem strasznie zdegustowana tym gatunkiem. Pomijając cały bełkot licealistów, naprawdę sporo tu górnolotnych myśli, które udowadniają, że również chłopacy potrafią zastanowić się nad życiem, poezją, innymi ludźmi i wyciągnąć coś z tego, jakiś morał. Wszystko prowadzi do tego, iż pod koniec czytelnik sam chwyta się refleksji, czy przypadkiem nie jest papierowy.

"Odchodzenie jest przyjemne i czyste, tylko kiedy zostawia się za sobą coś ważnego, coś co miało dla nas znaczenie. Kiedy wyrywa się życie razem z korzeniami." ~ John Green, Papierowe miasta, 2013, str. 301

OCENA: 7/10

Az mi się przypomniały nasz wspólny meczyk, dziewczyny *.* i najlepsze wakacje potem ;) Tak, to była jedna z moich wakacyjnych lektur i wspaniale się wpasowała w ten letni klimat, kiedy ma się trochę więcej czasu na przemyślenia i nic nas nie goni :)


[1] Opis pochodzi z okładki książki