Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nicolas Sparks. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nicolas Sparks. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 30 października 2017

457. Trudny "Wybór", który mnie nie zachwycił

AUTOR: Nicolas Sparks  
TYTUŁ ORYGINALNY: The Choice
TŁUMACZ: Elżbieta Zychowicz   
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO:  Albatros A.Kuryłowicz

OPIS
Travis Parker nigdy nie pragnął więcej, niż miał. Wystarczało mu spokojne życie, praca w zawodzie weterynarza, lojalni przyjaciele i wymarzony domek. Aby uniknąć komplikacji, nie angażował się w poważne związki z kobietami. Czy nowa sąsiadka – lekarka Gabby Hollan, bynajmniej nie femme fatale, ale kobieta pragnąca spełnić się jako żona i matka, od kilu lat związana z jednym mężczyzną – coś odmieni w jego życiu? Gabby odrzuca próby nawiązania bliższej znajomości. Wydawałoby się, że pomiędzy tym dwojgiem nic nie może się wydarzyć, a jednak… Z dnia na dzień ich znajomość przekształca się w coś, co zakończy się albo wielkim szczęściem, albo równie wielkim dramatem. [1]

RECENZJA
Przyznam, że do książek Nicolasa Sparksa dalej podchodzę z dużą dozą nieufności. Sama nie wiem, czego się po nim spodziewać. Można to określić tak, że ja i Sparks cały czas się badamy i próbujemy wzajemnie przekonać. „Wybór” miał ciekawy opis i to mnie w nim przyciągnęło, bo akurat ja posiadam wydanie z mniej zachęcająca okładką jak dla mnie.

Książka zaczyna się od prologu, w którym poznajemy Travisa Parkera, który jedzie do szpitala z kwiatami by przeprosić swoją żoną. Przy okazji wspomina swoje dzieciństwo, gdy ojciec opowiadał mu straszne historie. Jednocześnie Travis zaczyna myśleć o przeszłości w swoim życiu jak poznał swoją żonę. Potem zaczyna się pierwsza część, gdzie cofamy się w czasie o jedenaście lat i poznajemy jego o raz jego sąsiadkę Gabby Holland. Początkowo ich znajomość nie zaczyna się dobrze, bo Gabby podejrzewa, że bokser Travisa jest winny temu, że jej suczka Molly jest szczenna. Od tego momentu zaczyna się ich znajomość, która może prowadzić, albo do wiecznego szczęścia, albo do ogromnej tragedii.

Jeśli zaś chodzi o bohaterów to ogromnie irytowała mnie Gabby. Jej obsesja na punkcie tego, że Travis z nią flirtuje i przy rozmowie o imprezie z jego znajomymi ciągłe podkreślanie, że ma chłopaka, którego kocha było infantylne. W propozycji mężczyzny nie było nic dwuznacznego, a ona dla mnie po prostu przez chwilę była przeświadczona o swojej atrakcyjności, bo normalnie jest bardzo nieśmiała i nijaka. Ogromnie nudna postać. Travis też atrakcyjnością nie grzeszył, ale jawił się, jako ten zdecydowany i pewny siebie.

Książka jak już wspomniałam jest podzielona na dwie części. Pierwsza z nich dotyczy przeszłości, czyli początków znajomości Travisa i Gabby. Druga to opis po jedenastu lata, gdzie ukochana osoba musi podjąć decyzję czy uszanować wolę swojej drugiej połówki odnośnie nie podtrzymywania jej przy życiu w przypadku śpiączki. Muszę przyznać, że nie wiem jakbym postąpiła w takim wypadku. Nie wiem, jaki wybór bym podjęła. To był ten moment, kiedy współczułam tej postaci decyzji, bo czegokolwiek by nie zrobił mogłoby ją zabić psychicznie. Nie odłącznie sztucznego pożywienia i perspektywa wiecznego odwiedzania nieprzytomnej drugiej połówki w domu opieki lub też skrócenie jej życia… To decyzja, która zawsze będzie ciążyć w naszej psychice. Decyzja, od której zależy życie nie tylko ukochanej osoby, ale również najbliższych.

Według wielu to najlepsza książka Sparksa, dla mnie za to dłużyła się jak flaki z olejem. Byłam mocno tym zirytowana, bo miałam wrażenie, że nie idę z powieścią do przodu, a po prostu stoję w miejscu. To, co zauważyłam w powieściach Sparksa to fakt, że są one strasznie nierówne. „Wybór” czytało mi się dobrze przez pierwsze pięćdziesiąt stron i całą drugą część. Może, dlatego podchodzę bardzo sceptycznie do wszystkich jego pozycji. Ta nie jest zła, ale z pewnością wcale nie jest najlepsza. Uważam ją za słabego średniaka.

 „O ile rozmowa jest tekstem, o tyle śmiech jest muzyką, sprawiającą, że wspólnie spędzony czas staje się melodią, której można słuchać w kółko i nigdy nie straci uroku.” ~ Nicolas Sparks, Wybór, Warszawa 2011, s. 213.
OCENA:  4/10
Witajcie! 
Ja dziś mam tydzień nocnej zmiany, więc chcę już sobotę rano, gdy będę wracała do domu! 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 29 maja 2017

404. W przebaczeniu tkwi siła "Ostatniej piosenki"

AUTOR: Nicholas Sparks  
TYTUŁ ORYGINALNY: The Last Song   
TŁUMACZ: Magdalena Słysz
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Siedemnastoletnia Ronnie reaguje z niechęcią na informację, że całe lato spędzi z ojcem, którym od dawna nie utrzymuje kontaktów. Trzy lata wcześniej jej rodzice rozwiedli się, a zmęczony robieniem kariery ojciec Ronnie utalentowany pianista wykładający w konserwatorium Juilliarda, porzucił Nowy Jork i przeniósł się do miasteczka w Północnej Karolinie. Dla zbuntowanej dziewczyny to ciężka próba: przyzwyczajona do zgiełku wielkiego miasta, zakochana w jego nocnym życiu, musi zmierzyć się z senną atmosferą małej mieściny oraz stawić czoło ojcu, do którego ciągle czuje żal. Czy będzie to najgorsze lato w jej życiu? Wszystko na to wskazuje. Pewnych rzeczy nie da się jednak przewidzieć – na przykład tego, że pozna Willa, przystojnego siatkarza, obiekt westchnień miejscowych dziewcząt, ani tego, że zakocha się z wzajemnością… [1]

RECENZJA
Mam wrażenie, że swoją przygodę z Nicholasem Sparksem zaczęłam po prostu od niewłaściwej książki. Gdyby moim pierwszym wyborem była „Ostatnia piosenka” z pewnością inaczej podchodziłabym do twórczości autora.

Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Ronnie, a w zasadzie Veronice Miller, która przybywa do Północnej Karoliny razem z bratem by spędzić wakacje z ojcem, którego nie widziała od trzech lat. Ronnie wychowywana była w Nowym Jorku przez matkę. Jej rodzice rozeszli się według dziewczyny z powodu romansu ojca. Wszystko zapowiada, że będą to najnudniejsze wakacje w jej życiu. Bo przecież w tym miasteczku nie ma klubów, miejskiego klubu i innych atrakcji, do których przywykła. Na dodatek w domu ojca zastaje instrument, którego szczerze nienawidzi: fortepian. Już podczas pierwszego wieczora poznaje Blaze i jej chłopaka Marcusa oraz jego kumpli. Cała czwórka nie jest najlepszym towarzystwem. Wraz z upływem czasu jej drogi splatają się również z Willem Blakelee, który jest siatkarzem. Od tego momentu w jej życiu zmienia się wszystko, ponieważ odkrywa jego tajemnicę jak i również sekret własnego ojca…

Tyle byłoby z fabuły, ponieważ w innym wypadku zdradzę za dużo. Jeśli chodzi o postaci to Ronnie na początku jest zbuntowaną nastolatką, która przysparza matce wiele problemów. Tak naprawdę to nie jest bunt, ale zagubienie po rozwodzie rodziców. Jednego nie można jej zarzucić, a mianowicie tego, że nie kocha własnego brata. Ona go uwielbia i zrobiłaby wszystko by chronić go przed złem tego świata. Jonah jest bardzo pozytywną postacią tej książki. Uwielbiałam jego wypowiedzi, bo zawsze mogłam się z nich śmiać do łez. Will z kolei jest młodym chłopakiem, który rozstał się ze swoją dziewczyną Ashley i ma kumpla Scotta, który dosłownie jest zapatrzonym w siebie idiotą. Nie polubiłam go, bo bazował na swoich starych zasługach i bał się wziąć odpowiedzialności za swoje czyny. Will jest nastolatkiem, który nie bazuje na bogactwie swoich rodziców. Inaczej postrzega świat i dla niego nie jest ważne, że Ronnie nie ma pieniędzy i jak to określiła jego matka „klasy”. Zakochał się w tej dziewczynie i był przy niej, gdy tego potrzebowała. No i nie odpuszczał nawet wtedy, gdy przy drugim spotkaniu nie zdradziła mu swojego imienia. Ich relacja jest skomplikowana, bo Ronnie czasami rozumie jego słowa na opak i wywołują się z tego powodu kłótnie.

Przyznam szczerze, że były momenty, w których miała łzy w oczach. Poruszyła mnie ta powieść i myślę, że dzięki niej będę teraz optymistycznie podchodzić do książek Sparksa, które do tej pory nie budziły mojego zachwytu. Naprawdę jest to bardzo wartościowa pozycja, chociaż należąca do literatury młodzieżowej.

W powieści wspaniale jest pokazany wątek relacji między dorastającą córką a jej ojcem. Czasami zastanawiałam się, dlaczego mężczyzna nie potrząśnie Ronnie, ale w końcu zrozumiałam, że nie chciał jej naciskać. Po prostu spokojem i rozwagą ponownie zdobył jej zaufanie. Wsparcie i zrozumienie, jakie jej okazywał w chwilach, gdy ważyły się jej dalsze losy z powodu konfliktów z prawem. Nie krzyczał i nie robił dziwnych scen. Myślę, że tego potrzebowała ta młoda kobieta.

Kolejny raz natrafiam na książę, która pisana jest z kilku perspektyw. I powiem szczerze, że nie wiem, czym to było spowodowane czy może przesyt materiału czy też może po prostu w tym wypadku zabieg nie zdał egzaminu. Cała książka pisana jest w narracji trzecioosobowej, a nie jak do tej pory spotkałam się przy nim w pierwszej osobie. Czułam się zmęczona takim wyjściem.

„Ostatnia piosenka” to bardzo piękna i poruszająca historia, która pokazuje siłę, jaką ma w sobie przebaczenie.

 „Udało jej się odpowiedzieć błędnie na każde pytanie. Wiesz, jakim trzeba być bystrym, żeby źle odpowiedzieć na każde pytanie?" ~ Nicholas Sparks, Ostatnia piosenka, Warszawa 2010, s. 29.
OCENA: 8/10 

I powoli kończy nam się maj. Bez przekwita :( nad czym ubolewam ogromnie, bo dla mnie mógłby kwitnąć cały rok. Oby czerwiec dał nam wszystkim również wiele powodów do radości ;)
A już w czwartek 1 czerwca w Dzień Dziecka zobaczycie kto dostanie od nas książkę "W kręgu księżniczki" z małym gadżetem książkowym ;). Wypatrujcie posta!


[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki

poniedziałek, 31 października 2016

321. Nie wzruszająca "Jesienna miłość"

AUTOR: Nicolas Sparks
TYTUŁ ORYGINALNY: A Walk To Remember  
TŁUMACZ: Andrzej Szulc
ROK WYDANIA: 2008
WYDAWNICTWO:  Albatros A.Kuryłowicz

OPIS
Rok 1958. Beztroski siedemnastolatek Landon Carter rozpoczyna naukę w ostatniej klasie szkoły średniej w Beaufort. Jego ojciec kongresman pragnie, by syn zrobił karierę – tymczasem Landon nie zaczął jeszcze zastanawiać się, co zrobić z dorosłym życiem. Koleżanka z klasy, Jamie Sulivan, cicha spokojna dziewczyna opiekująca się owdowiałym ojcem, traktowana jest przez niego i rówieśników, jako nieszkodliwa dziwaczka. Nie rozstaje się z Biblią, nie chodzi na prywatki, a dzień bez dobrego uczynku uważa za stracony. Kiedy nadchodzi pora dorocznego balu Landon w odruchu desperacji zaprasza Jamie, na którą dotąd nikt nie zwrócił uwagi. To dopiero początek bliższej znajomości. Wykpiwany przez kolegów chłopak początkowo unika dziewczyny, wkrótce jednak ich kontakty przeradzają się w głęboką miłość. Nieoczekiwanie dla samego siebie Landon odkrywa prawdziwy sens i urodę życia – radość, jaką sprawia pomaganie innym, ból po utracie najbliższej osoby…  [1]

RECENZJA
Jest to dopiero drugi przypadek, gdzie uważam, że film był lepszy od książki. Co prawda ekranizację oglądałam ładnych parę lat temu to jednak podobał mi się on zdecydowanie bardziej. Ogólnie bardzo ciężko szło mi wczytanie się w książkę. Sama nie wiem, dlaczego. Co jakiś czas odkładałam ją i wracałam, bo nie lubię zostawiać nieskończonych książek.

Landon Carter ma siedemnaście lat i jest synem kongresmena. Ma jak na czasy Zimnej Wojny wszystko, czego może zapragnąć dzieciak w jego wieku. Nie należy jednak do szkolnej elity, nie jest również gwiazdą drużyny. Jest po prostu przeciętnym chłopakiem, które losy splatają się z Jamie Sulivan. Zaprasza ją na bal, ponieważ żadna z innych kandydatek nie chce z nim pójść. Od tego momentu życie chłopaka zmienia się diametralnie…

Siedemnastolatek odkrywa w sobie cechy, o których nie miał pojęcia, zaczyna dowiadywać się, co tak naprawdę sprawia człowiekowi radość. Mimo młodego wieku doświadcza wielu wspaniałych i przykrych wydarzeń. Musi zmierzyć się z wyśmiewaniem przez rówieśników, co do tej pory mu się nie zdarzało. Przede wszystkim odkrywa siłę prawdziwej miłości.

Jamie jest córką pastora. Jej mama zmarła przy porodzie, a nim urodziła swoją córkę to poroniła sześć razy. Spokojna, cicha i bardzo religijna dziewczyna, która we wszystkim upatruje się boskiego planu. Typowa szara myszka, której nikt nie lubi i z którą nikt nie chce przebywać. Pomagając przygotować coroczne przedstawienie na Boże Narodzenie zbliża się do Landona i sprawia, że nie tylko on inaczej zaczyna postrzegać świat. Chociaż Jamie do samego końca pozostaje wierna swoim ideałom.

Muszę przyznać, że obie postaci mocno mnie irytowały. W każdej mnie coś denerwowało, a delikatność i kruchość panny Sulivan doprowadzały mnie do szewskiej pasji. Mimo wszystko odnajdywałam w tym wszystkim sens całej powieści i zamysł autora. Jednak nie wzruszyła mnie ona tak jak się spodziewałam. Nie odczułam nawet namiastki wzruszenia, co bardzo mnie zaskoczyło, bo głównie takie opinie czytałam o tej książce. Więc pewnie jestem z tych mało wrażliwych.

Nie wiem czy to z powodu stylu pisarza czy też może ta lektura miała to do siebie, że wczytanie się w nią zajęło mi sporo czasu, a w zasadzie do samego końca się to nie stało. Wiadomo książka ma lekko ponad dwieście stron i należy ona raczej do tych z kategorii: bardzo cienkie i przeczytam w dwa dni. Otóż w moim wykonaniu tak nie było. Możliwe, że to z powodu ciągłego zmęczenia, ale mimo wszystko nie wciągnęła mnie. Może pod koniec.

Mam nadzieję, że to nie jest po prostu taki styl, bo jestem przerażona ilością książek, tego autora, którego na mnie czekają w domu. Możliwe, że miałam zbyt wysokie odnośnie tej powieści, a może po prostu nie umiem docenić dobrej literatury. Nie mówię, że książka była zła, ale mnie nie porwała, nie powaliła na kolana. Bardzo szybko o niej zapomnę. Jestem tym faktem trochę zmęczona, ale po prostu pocieszam się tym, że każdy z nas ma inny gust. Ja szukam dalej książki idealnej.
„[…] człowiek wie, że to miłość, kiedy chce przebywać z drugą osobą i czuje, że ta druga osoba chce tego samego." ~ Nicolas Sparks, Jesienna miłość, Warszawa 2008, s. 154.

OCENA: 6/10

Targi Książki za mną. W jakąś sobotę zrobię Wam podsumowanie kolejnego wypadu do Krakowa. A tymczasem idę do pracy. Pogodnego dnia!
Całusy, Lady Spark 

[1] Opis pochodzi z okładki książki