Pokazywanie postów oznaczonych etykietą romans historyczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą romans historyczny. Pokaż wszystkie posty

środa, 11 września 2019

578. Nicola Cornick - "Kłopotliwy dług księżnej"


AUTOR: Nicola Cornick
TYTUŁ ORYGINALNY: Deceived
INNY TYTUŁ: Tajemnica księżnej
TŁUMACZ: Krzysztof Puławski
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Harlequin Enterprises

OPIS
Księżna Isabella Di Cassilis ma jasno określony cel. Po zmarłym mężu odziedziczyła ogromne długi i gotowa jest zrobić wszystko, byle tylko nie trafić za kraty więzienia dla dłużników. Dlatego postanawia poślubić jednego ze skazanych na dożywocie i w ten sposób zrzucić na niego jarzmo swoich zobowiązań finansowych. Przekraczając próg mrocznego londyńskiego więzienia, nie spodziewa się, że w ponurych lochach spotka mężczyznę, którego dwanaście lar wcześniej porzuciła bez słowa przed ołtarzem.
Marcus Ellis, siódmy hrabia Stockhaven, nie domyśla się, że Isabella zostawiła go wtedy wbrew swej woli. Wspomnienie chwil, który na próżno czekał w kościele na ukochaną nadal wywołuje w nim żal i złość. Teraz nadarza się niespodziewana okazja, by odpłacić pięknym za nadobne. Marcus przyjmuje propozycję Isabelli i w więziennej kaplicy odbywa się cichy ślub.
Księżna nie wie, że hrabia prowadzi w więzieniu tajne śledztwo i nie ciąży na nim żaden wyrok. Już następnego wieczoru jej świeżo poślubiony małżonek niespodziewania pojawia się na balu w Londynie. Ich spotkanie będzie początkiem serii nieprzewidzianych i dramatycznych wydarzeń. [1]

RECENZJA
Próbując ponownie wbić się w rytm czytania postanowiłam na kolejną swoją lekturę wybrać ”Kłopotliwy dług księżnej”, jako, że spodziewałam się, że będzie to literatura niezobowiązująca i bardzo lekka, która pomoże mi zacząć regularne czytanie od nowa. Zresztą ja lubię od czasu do czasu poczytać romanse historyczne.

Księżna Isabella Di Cassilis udała się do więzienia dla dłużników w Londynie, aby znaleźć sobie męża. I wcale nie jest tak dobra, że chce jakiegoś biedaka wykupić. Chodzi jej raczej o to, żeby jeden z tych nieszczęśników, który i tak nie zobaczy już koloru nieba na żywo wziął po ślubie na siebie jej długi, których sprawcą jest pierwszy mąż księżnej Isabell. Pech chce, że trafia na hrabiego Stockhaven Marcusa Ellisa, który nie do końca podczas rozmowy mówi jej prawdę. Mężczyzna ostatecznie zgadza się zostać jej mężem i wziąć na nią swoje długi, a pikanterii dodaje fakt, że tych dwoje było kiedyś po słowie i Bella porzuciła, Marcusa przed ołtarzem.

Nie macie pojęcia jak dobrze się bawiłam, gdy czytałam tę książkę. Przeczytałam ją w dwa dni, więc jest to spory sukces jak na mnie, a zwłaszcza, gdy spojrzy się na moje ostatnie statystyki. W książce jest kilka zabawnych scen, a utarczki słowne Belli i Marcusa same wywoływały na mojej twarzy wielki uśmiech. Mimo, że zakończenie jest przewidywalne (jak to w romansach historycznych) to autorka zaskoczyła mnie wątkiem kryminalnym i nie spodziewałam się tego, co od niej dostałam. Zapisuję to na ogromny plus, bo czasami autorki w tego typu książkach idą na łatwiznę i nie skupiają się na niczym innym tylko na wątku miłosnym.

Nie jest to literatura najwyższych lotów. Mnie pomogła się odprężyć i taki jest w zasadzie jej cel. Nie oczekiwałam fajerwerków w postaci genialnego stylu, unikatowych bohaterów czy też fenomenalnej fabuły. Wiedziałam, czego się spodziewać i to dostałam. Zaserwowano mi przyjemną historię w prostym języku i na dodatek odrobinę śmiechu w te deszczowe dni. Podobnie dobrze bawiłam się, gdy czytałam „Mistyfikację” Candace Camp. Dla wielu nie jest to wcale literatura, tylko to coś podobne do literatury, ale mam to w nosie, bo uważam, że najważniejsze jest czytać – zwłaszcza, że coraz mniej ludzi sięga po książki.

Czy polecam? Jeśli tylko lubicie takie lekkie książki, które na jeden wieczór przeniosą was do XIX-wiecznej Anglii, gdzie jest niepokorna młoda dama i typowy bad boy to jest to pozycja dla Was. Ja się bawiłam dobrze i nie żałuję czasu, który jej poświęciłam.
„Tak silne uczucia maja to do siebie, że łatwo mogą się wypalić – zauważyła. – Lepiej, by żyły tylko we wspomnieniach.”~ Nicola Cornick, Kłopotliwy dług księżnej, Warszawa 2012, s. 213.
OCENA:  8/10
[1] Opis pochodzi z okładki książki

środa, 21 listopada 2018

539. Książki do których pragnę wrócić


Ostatnio tak sobie myślałam ile lat ma już Kreatywna Alternatywa i wyszło mi, że pięć lat. Postanowiłam, dlatego zrobić listę książek, które przez ten czas przeczytałam, a do których bardzo chciałabym wrócić, ale obecnie nie pozwala mi czas. Celowo w zestawienia nie ma ulubieńców wszechczasów, czyli: Harry’ego Pottera, Ani z Zielonego Wzgórza i Tomka Wilmowskiego. Lista będzie składała się z pięciu tytułów, więc gdybym umieściła trzy wspomniane przed chwilą serie to zostałyby mi tylko dwie pozycje, więc oczywiste oczywistości zostały wyeliminowane i przedstawię Wam pięć perełek, które dla mnie są tymi naj! Myślę, że za jakiś czas pojawi się post z innymi książkami, bo okazało się, że jest ich więcej niż pięć.

Przeczytałam tę książkę dość późno, bo jakieś dwa lub trzy lata temu. Jednak od pierwszych stron przypadła mi do serce i jest jedną z tych książek, które nigdy nie opuszczą mojej biblioteczki. Owszem Scarlett mocno działała mi na nerwy, ale ta książka poruszyła trudno dostępne miejsca w moim sercu. Wiem, że wrócę do niej za jakiś czas. Ostatnio coraz częściej mnie to kusi, ale powstrzymuje się, bo wiem, że powtórka będzie lepiej smakowała, gdy przerwa będzie dłuższa. Mocniej zatęsknię za światem stworzonym przez Mitchell. Nie sądziłam, że mi się spodoba. Wydawało mi się, że jest kompletnie nie w moim stylu, ale okazało się zupełnie inaczej i całe szczęście. Udowodniła mi, że klasyka literatury jest też dla mnie, ale nie wszystkie książki z klasyki muszą mi przypadać do gustu. Patrz „Mistrz i Małgorzata”.

Czytając tę pozycję wiem miałam wrażenie, że przeżywam ponownie swoją pierwszą miłość. Ta książka jest bliska mojemu sercu ze względu na moją własną historię, którą trochę opowiada. Dla mnie „Love, Rosie” jest piękną i wzruszającą historią dwojga ludzi, którzy po wielu latach w końcu zrozumieli, co znaczy miłość. Myślałam ostatnio nad sprzedaniem tej książki, bo niestety muszę trochę uszczuplić moją biblioteczkę, ale powstrzymałam się właśnie ze względu na sentyment do swojej pierwszej miłości, którą ta książka mi przypomniała.

„Co, jeśli…” to młodzieżówka i tak należy ją nazywać, ale jak dla mnie bardzo wartościowa młodzieżówka. Z racji tego, że czytałam ją jakiś czas temu pewne fakty, które w niej były zatarły mi się, ale pamiętam, że byłam nią głęboko poruszona. Autorka w dobry sposób pokazuje, co jest ważne, że rodzice nie mogą gonić tylko za pieniądzem, że ważne jest, aby nasze dziecko czuło się kochane, bo dzięki temu nie popełni życiowych błędów, że nie ważne jest, że z powodu choroby pociechy zawali się ważna z biznesowego punktu widzenia kolacja. Najważniejsze jest, żeby nasze dziecko czuło, że jest dla nas najważniejsze. To nie jest tylko książka dla młodzieży, ale również dla rodziców…

Przede mną jeszcze wiele powieści Charlotte Link, ale po „Wielbiciela” chciałabym sięgnąć jeszcze raz. Ta książka była przerażająca na tyle, że bałam się pójść w nocy do toalety. Chociaż nie spodziewałam się, że przypadnie mi do gustu to autorka zdecydowanie porwała moje serce swoją twórczością. Link porusza tematy psychiki osób, które w dzieciństwie miały spory problem z otoczeniem. Były przez nie całkowicie nierozumiane, a to zaowocowało tym, co potem zrobiły w dorosłym życiu. Widać, że Link nie pisze swoich książek na kolanie. Ona dokładnie opracowuje swoje powieści, aby wyszły z nich perełki i to w nich lubię.

Tę książkę czytałam bardzo, ale to bardzo dawno temu. I do tej pory pamiętam jak bardzo płakałam przy jej zakończeniu. To bardzo smutna historia rodzinnego dramatu spowodowanego nieszczęśliwą nastoletnią miłością oraz brakiem akceptacji wśród rówieśników. Muszę ją koniecznie znaleźć w hałdach stosów, jakie u mnie panują, bo czuję, że to odpowiedni moment żeby przypomnieć sobie historię Anny Quindlen.
***
I tak właśnie przedstawia się moja pierwsza piątka książek, do których chciałabym w przyszłości wrócić i mam nadzieję, że mi się uda. A Wy macie książki, które chcielibyście przeczytać jeszcze raz i poczuć to wspaniałe uczucie, gdy spotykacie się z postaciami, które znacie i są Wam bliskie? Jeśli tak to koniecznie zdradźcie mi tytuły, bo może coś wpadnie mi w oko i dopiszę do swojej listy?
Myślę, że od przyszłego tygodnia na blogu będzie nowy szablon (jutro planuję nad nim siedzieć), a także będą recenzje powieści świątecznych! W tym roku chyba trochę bardziej cieszę się na nadchodzące święta Bożego Narodzenia…

poniedziałek, 12 marca 2018

497. "Urzeczenie" czy sprytne oszustwo?


AUTOR: Connie Brockway
TYTUŁ ORYGINALNY: So Enchanting    
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Amber

OPIS
Przed kilku laty urzekająco piękna Francesca odnosiła triumfy na londyńskich salonach, jako sławne medium, dopóki lord Greyson, nieprzejednany demaskator spirytystycznych szalbierstw, nie oskarżył jej o oszustwo. Niedługo potem dziewczyna zniknęła. Nagle rozchodzą się pogłoski o „czarownicy” z północy. Grayson wyrusza do Szkocji… i spotyka Francescę – kobietę, o której nigdy nie zdołał zapomnieć i która teraz jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. [1]

RECENZJA
Lubię romanse historyczne i wcale się z tym nie kryję, bo każdy ma prawo lubić coś innego. „Urzeczenie” już kiedyś i wiem, że w jakiś sposób musiało mi się podobać, bo kojarzyłam postaci i fakty po spojrzeniu na okładkę. Postanowiłam ją sobie przypomnieć.

Francesca Brown była żoną mężczyzny, który uważał, że jest w stanie kontaktować się ze zmarłymi osobami. Podczas jednego z takich seansów, jako parę oszustów demaskuje ich lord Greyson. Mąż kobiety ucieka z kochaną a potem ginie przejechany przez pociąg w Paryżu lub Orlando (sama autorka tego nie wie, bo są podane dwie różne nazwy). Sama Fanny dostaje propozycje od dawnego sąsiada jej rodziców, aby zaopiekowała się jego córką, która według mężczyzny posiada pewne paranormalne zdolności, a Brown powinna to doskonale rozumieć. Kobieta zgadza się i razem z Amelią wyjeżdżają do Szkocji, gdzie po kilku latach odnajduje je Greyson, który szuka ‘czarownicy’ z północy.

Romanse mają to do siebie, że mają bardzo przewidywalne zakończenie i tego wcale się nie czepiam, bo przecież o to w nich chodzi. Po prostu szukam w nich czegoś, co mnie przyciągnie. Czasami może być to styl, którym posługuje się autor, a czasem wystarczy zabawny bohater lub śmieszne, słowne utarczki między głównymi postaciami, jak np. w „Mistyfikacji” czy „Kłopotliwym długu księżnej”. W „Urzeczeniu” też to było, ale wyczuwałam pewnego rodzaju sztuczność. Nie przekonało mnie to do siebie.

I coś, za co drastycznie obniżyłam ocenę. Ta pomyłka z miejscem śmierci męża Fanny. To Orlando czy w końcu Paryż? Dobrze by było, żeby sama autorka to wiedziała, bo może nagle okaże się, że mąż żyje i Fanny wcale nie jest wdową i wtedy mężulek będzie rogaczem? Bardzo, ale to bardzo nie lubię (chyba nikt tego nie lubi), kiedy autor gubi się w swojej książce. Dla mnie jest to znak, że książka była pisana na kolanie i czytelnicy nie są dla pisarza ważni, bo według niego łykną wszystko jak kaczor kluchy. To nie robi dobrego wrażenia, a ja, jako czytelnik poczułam się rozczarowana.

W zasadzie niczym specjalnym ta książka się nie wyróżnia. Podobała mi się też średnio ta cała fabuła. Na dodatek Amelia jest postacią tak naiwną i irytującą, że ja bardzo wiele razy przewracałam przy tej książce oczami. Całe szczęście, że postaci nie da się wyjąć z książki i jej zabić, bo u mnie w pokoju leżałaby już całkiem spora kolekcja trupów.

Romans jak romans. Nic specjalnego. Jeden wieczór i po książce.
"Pragnienia serc nie spełniają się tak łatwo." ~ Connie Brockway, Urzeczenie, Warszawa 2009, s. 295.

OCENA: 5/10

Wiecie, co?
Dobrze, że jesteście :)

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 15 maja 2017

399. Dobry romans nie jest zły!


AUTOR: Candace Camp
TYTUŁ ORYGINALNY: Indiscreet
TŁUMACZ: Wojciech Usakiewicz
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: HarperCollins

OPIS
Lord Benedict Wincross i panna Camilla Ferrand od chwili poznania serdecznie się nie znoszą. Mimo wzajemnej niechęci, szybko zdaję sobie sprawę, że ich przypadkowo zawarta znajomość może być korzystna dla obojga.

Camilla potrzebuje mężczyzny, który tworzy szyłby jej podczas pobytu w domu dziadka. Pragnie, by starszy pan uwierzył, że jest zaręczona i nie martwił się dłużej o przyszłość wnuczki. Dla Benedicta to wspaniała okazja, by bez podejrzeń dostać się do rodzinnej posiadłości Camilli Ma nadzieję wytropić ta niebezpieczny spisek, który stanowi zagrożenie dla kraju.

Para zawiera układ. Będą udawać kochających się narzeczonych. Realizując każde swój cel, Benedicta i Camilla coraz dalej brną w kłamstwa. Są pewni, że po skończonej maskaradzie już nigdy się nie spotkają. Pochłonięci odkrywaniem swoich ról nie zauważają jednak, jak rodzi się między nimi prawdziwe uczucie... [1]

RECENZJA
Po serii trudnych tematycznie lektur, które ostro wkradały się w mój umysł postanowiłam sięgnąć po romans. Coś banalnego, coś gdzie po prostu nie będę się angażować w wojnę, komunizm i tak dalej. Dlatego lektura Candace Camp wydawała mi się idealna, bo cóż może być trudnego w udawanej miłości dwójki nienawidzących się osób? Nic! Dlatego ze spokojem serca po prostu czytałam i przygotowywałam swój umysł na kolejne trudniejsze pozycje, które piętrzyły się w kolejce po „Mistyfikacji”

Camilla Ferrand jedzie do Chevington Park, gdzie mieszka jej dziadek. Młodą kobietę trapi jeden problem. Otóż powinna przywieźć ze sobą do dworu dziadka narzeczonego, którego opisywała w listach, ale no właśnie… on po prostu nie istnieje. Camilla po prostu go wymyśliła. Przez przypadek trafia na Benedykta Wincrossa, który zgadza się grać rolę jej narzeczonego, bo dzięki temu łatwiej mu będzie dostać się do jej rodzinnego domu, a co za tym idzie zdobyć potrzebne informacje. Więcej nie napiszę, bo możecie się domyślać, co dzieje się dalej, a jak nie to przeczytajcie opis. Zaspojleruje Wam wtedy połowę powieści, za co książka ma obniżoną ocenę.

Jest to typowy romans, ale bardzo dobrze mi się go czytało. Autorka ma lekkie pióro i przez strony się płynie. Owszem są lekko irytujące sceny, są pewne błędy, ale ta lektura miała mnie przede wszystkim zrelaksować. I to zrobiła. Nie wymyślałam, po co Benedict chce dostać się do domu dziadka swojej niby narzeczonej, bo wiedziałam, że za chwilę to wszystko się wyjaśni.

Mam zarzut do polskiej korekty, bo literówek na samym początku jest od groma. Apeluję do wydawnictw, aby bardziej się do tego przykładały, bo błędy psują radość czytania. Nawet w przypadku romansu.

Podoba mi się okładka jest klimatyczna i idealnie oddaje atmosferę powieści, a drugą rzeczą są ozdobniki przy rozdziałach. Uwielbiam takie rzeczy, ale oczywiście nie wymagam tego w każdej książce. Jednak, gdy już są to doceniam je.

Mimo, że jest to typowy romans to nie chciałam go kończyć. Ogromnie mi się podobał! Świetnie się przy nim bawiłam. Dużo się śmiałam sama do siebie, aż dziw bierze, że nikt z rodziny nie zawołał panów z kaftanem. Nawet żałowałam jak się skończyła. Tea świadkiem!

"Na tym polega kłopot większości mężczyzn. Pozwalają, by kobieta ujęła ich urodą, a nie cechami, które mają znaczenie, takimi jak inteligencja, lojalność czy odwaga." ~ Mistyfikacja, Candace Camp, Warszawa 2011, s. 222.
OCENA:  8/10

Przepraszam, że nie było mnie na Waszych blogach :(. Ja... Moje życie mnie zaskoczyło. Postaram się być w najbliższy weekend. Pogodnego tygodnia,
Lady Spark


[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki

czwartek, 7 maja 2015

130. Brutalny skok Tea z dywanu na główkę!


AUTOR: Candace Camp
TYTUŁ ORYGINALNY: Beyond Compare
TŁUMACZ: Krzysztof Puławski
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Harlequin Enterprises

OPIS
Piękna Kyria Moreland pewnego dnia otrzymuje rzeźbioną szkatułkę z czarnym brylantem. Kto i dlaczego przysłał jej ten nieoczekiwany podarunek? Dlaczego został zabity posłaniec? Jaki mroczny sekret kryje szkatułka? Kyria chce znaleźć odpowiedzi na te pytania. Pomoc oferuje jej Rafe McIntyre, przyjaciel rodziny, przystojny i energiczny Amerykanin. Ani Kyria, ani Rafe nie wiedzą, jak wielkie niebezpieczeństwo na siebie ściągają, próbując rozwikłać tajemnicę szkatułki i czarnego brylantu. [1]

RECENZJA
Pamiętacie jak zawsze zarzekam się, że romansidła i typowo kobieca literatura nie są dla mnie? A pamiętacie również to jak mówiłam, że jednymi książkami, dla których robię wyjątek od swojej zasady są romanse historyczne? Tak? No to super! Bo dzisiaj Tea bierze pod lupę właśnie taką lekturę! Z Candance Camp spotkałam się już podczas zapoznawania się z treścią „Mistyfikacji” i pamiętam, że była to naprawdę super książka, przy której i się naśmiałam i trochę ponarzekałam, ale w głównym rozrachunku przyznałabym jej naprawdę dużo punktów. Dlatego też kiedy na jednej z bibliotecznych półek zauważyłam „Czarny Brylant” tej samej autorki po prostu nie mogłam się oprzeć. Pełna nadziei sięgnęłam, więc również po znaleziony ostatnio romans i… czułam się dokładnie tak samo, jakbym postanowiła targnąć się na własne życie skoczyć z dywanu na główkę… przeżyła z ogromnym bólem głowy!

Romans, jak to romans musi się toczyć własnymi prawami. W „Czarnym Brylancie” akcja zaczyna się kiedy do pałacu ojca Kyrii Moreland zaczynają zjeżdżać się goście na wesele jej siostry. Pełno ludzi, jeszcze więcej przygotowań i rezolutni bliźniacy panny młodej z wielką miłością do „tropikalnych” zwierząt zwiastować mogą tylko kłopoty. Kiedy papuga chłopców wydostaje się na zewnątrz Kyria, niczym Wojowniczka Xena wybiega za nią na zewnątrz i wspina się na drzewo, aby uratować zwierzątko, niestety sama wpada w tarapaty – tylko gałąź, której się trzyma, ratuje ją przed upadkiem z wysoka! I właśnie w takich okolicznościach dostrzega ją Rafa McIntyre, przyjaciel pana młodego. W  młodym paniczu odzywa się herkulesowska odwaga i niczym rycerz pędzi na swoim rumaku, aby pomóc niewieście w potrzebie. Romantyczne pierwsze spotkanie, prawda? Ale nie ma czasu na niewinny flirt – ślub jest na głowie! Wszystko musi być idealnie – dekoracje, jedzenie, tańce! Kiedy w końcu ten dzień nadchodzi wszystko idzie zgodnie z planem… do czasu kiedy przed pałacem zjawia się umierający posłaniec z niezwykłą przesyłką. Piękna szkatułka skrywa ogromną tajemnice, a jej nowa właścicielka, Kyria, znajduję się w ogromnym niebezpieczeństwie! I tutaj młodej panience przychodzi z pomocą nie kto inny jak jej „wcześniejszy” rycerz w srebrnej zbroi – Rafa! Chroniąc pannę Moreland rezolutny Amerykanin próbuje rozwikłać tajemnicę Czarnego Brylantu. I jeśli chodzi o fabułę to byłoby na tyle. Cała historia jest tak niezwykle przewidywalna, miejscami wręcz przerażająco przewidywalna! Nie miałam żadnej przyjemności z rozwikłania tajemnicy, bo w momencie, w którym po raz pierwszy pojawia się „zagrażająca jednostka”, od razu można się domyślić, że nie ma ona czystych intencji. Co prawda początkowo jakiś zalążek intrygującej zagadki jest, ale niestety im dalej w las tym coraz gorzej. No tego dochodzi wątek miłosny (tak wiem, że to romans i musi on być), który jakoś wyjątkowo mnie irytował! Chyba się starzeje, bo taka literatura, którą notabene jeszcze nie tak dawno naprawdę lubiłam, teraz mnie tylko wymęczyła.

No i teraz nadszedł czas na bohaterów! Na pierwszy rzut idzie nie kto inny jak Kyria Moreland. Jaka jest nasza Kyria? No oczywiście, że wspaniała! Piękna, inteligenta, niezależna, uwielbiana przez wszystkich, pewna siebie, odważna! I tak można wymieniać i wymieniać! Aż nóż mi się w kieszeni otwiera, kiedy muszę czytać o tak wyidealizowanych postaciach! Czy nie można byłoby chociaż w jednej kategorii nie stawiać jej na piedestale? No oczywiście, że nie! Trzeba również wspomnieć, że panna Moreland ma takie powodzenie u mężczyzn, że wszyscy ją kochają (matko, wychodzę na jakieś sfrustrowane babsko!). A jaki jest Rafa? W głównym założeniu miał być chyba typowym bad boy’em, ale niestety jakoś tak do końca nie wyszło. Jest pewny siebie, odważny, przystojny, wykształcony i co prawda ma w sobie jakiś pierwiastek „niegrzecznego chłopca”, ale jest on bardzo znikomy. Niemniej, jednak ani nasza piękna i niezależna panna, ani nasz „niedorobiony” bad boy nie zgarnęli mojej sympatii.

Został nam już tylko język. Łatwy w odbiorze, prosty i przejrzysty. To w połączeniu z dość dużą czcionką sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko.

Ocena słaba, bo również „Czarny Brylant” należy do bardzo słabych pozycji. Oprócz dobrego w odbiorze języka oraz przejrzystej czcionki nic innego mnie nie przekonało. Dlatego myślę, że dwójka będzie odpowiednią oceną.

„Jednak on nie mówił jej o miłości. Niezależnie od tego, co się między nimi działo, nigdy nie zadeklarował, że ją kocha. Nie powiedział też, że chciałby się z nią ożenić. Teraz mógł ruszyć dalej. Nie musiał jej chronić.” ~ Candace Camp, Czarny Brylant, Warszawa 2012, s. 410

OCENA: 2/10


Witam Was serdecznie, albo jestem taka marudna, albo tak wymagająca, albo się starzenie, albo po prostu moje czytelnicze serduszko całkowicie nie toleruje już wszechogarniającej „wspaniałej” miłości! Och i cóż ja mam teraz począć? Nie pozostaje mi nic innego niż wrócić do pisania pracy magisterskiej!


[1] Opis zaczerpnięty ze strony wydawnictwa Harlequin Enterprises

sobota, 23 sierpnia 2014

068. „Piękna debiutantka” nie do końca taka zła

 

AUTOR: Siri Mitchell
TYTUŁ ORYGINALNY: She walks in beauty
TŁUMACZ: Barbara Żak
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: WAM

OPIS
Rok 1891. Siedemnastoletnia Klara Carter ma wkrótce zadebiutować na salonach Nowego Jorku. Zadanie postawione przed dziewczyną jest jasne - powinna oczarować Franklina De Vriesa na tyle, by się jej oświadczył. Małżeństwo może uratować pozycję rodziny. Klara nie chce ślubu tym bardziej, że do walki o względy młodzieńca staje również bliska przyjaciółka Lizzie. Rodzinna tragedia weryfikuje wszystkie plany. [1]

RECENZJA
Nie jestem romantyczką. Nie znoszę ckliwych historii o miłości i nie marzę o księciu w srebrnej zbroi, który przybędzie do mnie na swoim białym rumaku. Takie opowiastki nie są dla mnie, niemniej jednak widząc na półce „Piękną debiutantkę” nie mogłam oprzeć się pokusie, żeby nie wziąć książki do swoich dłoni. Sama okładka ma w sobie coś… magicznego, coś co przenosi nas w czasie do końca XIX wieku. Chociaż oczywiście, gdyby nie moja słabość do historycznych romansów (a jeszcze przed chwilą pisałam, że żadna ze mnie romantyczka) z pewnością nie zwróciłabym na tą pozycję uwagi. Jak to powiedział mój siostrzeniec: „Sama okładka już nie zachęca mnie do czytania”. A ja jednak spróbowałam, przeczytałam i w sumie… nic się nie zmieniło.

Na początku jak zwykle zacznę od bohaterów. Klara Carter jest… właśnie jaka jest. Od samego początku nie zapałałam do niej sympatią – za piękna, za inteligentna, za wspaniała, za bardzo cudowna – czyli dokładnie taka bohaterka, która najchętniej od razu skatalogowałabym do półeczki „never again”! Niemniej jednak, co muszę z przyjemnością stwierdzić, im dalej odbywała się moja podróż w lekturę tym bardziej zaczynałam darzyć pannę Carter sympatią. Nasza główna bohaterka przechodzi ogromną metamorfozę – z grzecznej, podporządkowanej dziewczynki z dobrego domu zmienia się w umiejącą postawić na swoim i przeciwstawić się innym młodą kobietę. I to mi się naprawdę podobało. Klara bardzo szybko dorosła i pokazała, że nawet panna z dobrego domu może całkowicie przebudować swoją hierarchię wartości. Ale jeżeli mamy postać kobiecą, to oczywiście musi pojawić się również mężczyzna! Teoretycznie, głównym bohaterem męskim jest dziedzic Franklin De Vries. Właśnie tylko teoretycznie, ponieważ w sumie o paniczu dużo się mówi, wiele się dla niego robi, ale sam pojawia się dosyć sporadycznie. I chyba nawet to i lepiej, bo panicz De Vries miał być kreowany na takiego typowego bad boy’a, ale niestety coś nie wyszło i wcale nie mamy niegrzecznego chłopca, a prostackiego chama i playboya. A to nie dla mnie! Zdecydowanie bardziej polubiłam młodszego brata Franklina – Harry'ego, który w całej powieści odegrał niemałą rolę!

No i teraz przyszedł czas na język, który mówiąc szczerze troszeczkę mnie rozczarował. Oczywiście nie oczekiwałam, ba co więcej nie chciałabym, żeby cała książka była napisana w języku charakterystycznym dla okresu opisanego w książce, niemniej jednak to co zaproponowała mi autorka, zupełnie mnie nie usatysfakcjonowało. Styl pisania wydawał się niewiele odbiegający od dzisiejszego, a miejscami wręcz wydawało mi się, że pani Mitchell idzie na łatwiznę – nie opisuje uczuć, nie chce wchodzić w jakieś głębsze przemyślenia bohaterów. Skupia się na powierzchowności, zapominając, że postacie w książce to przede wszystkim osobowości! Nieambitny język przełożył się na to, że lekturę czyta się bardzo szybko, a w tym wszystkim pomagają jeszcze niezbyt długie rozdziały oraz dość duża i czytelna czcionka.

No i została jeszcze fabuła. Romans historyczny jak to romans historyczny toczy się własnymi prawami. Mamy wszystko to co znajdziemy w innych lekturach z tego gatunku: jest miłość, jest intryga, jest romans i zdrada. Ale niestety nie ma dynamicznej akcji. Ponadto zauważyłam u autorki tendencję, z którą spotkałam się podczas czytania „Pożegnania z ojczyzną” Renaty Czarneckiej. Mianowicie, Siri Mitchell skraca sytuacje, które mogłyby być ciekawe, a zbędnie rozwodzi się nad fragmentami nic niewnoszącymi do całej lektury.

Reasumując, punkt za okładkę, punkt za przemianę Klary, punkt za Harrego i punkt za opis strojów, o którym zapomniałam napisać wyżej! Cztery zalety, a więc czwóreczka, jako ocena będzie idealna.


„Za dużo myślisz. Za bardzo się martwisz. Małżeństwo nie ma być rajem. To instytucja, która jest ci pisana.” ~ Siri Mitchell, Piękna debiutantka, Kraków 2012, s.293


OCENA: 4/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Czytam opasłe tomiska, Historia z TRUPEM.


Witam, dzisiaj sensacyjnie jestem na czas! Zauważyliście, że nasz blog troszkę się zmienił? To wszystko zasługa niezastąpionej Lady Spark. Nowy wygląd jest cudowny, prawda? Pozdrawiam, Tea

 [1] Opis pochodzi z tyłu książki

niedziela, 11 maja 2014

041. Nie taki "Skandalista" straszny jak go malują

AUTOR: Nicola Cornick
TYTUŁ ORYGINALNY: Lord of Scandal
TŁUMACZ:  Krzysztof Mazurek
ROK WYDANIA: 2007
WYDAWNICTWO: Harlequin/Mira

OPIS
Rozpoczęty w niezwykłych okolicznościach romans przeradza się w niebezpieczną grę. Niedoświadczona panna próbuje wodzić za nos znanego uwodziciela i skandalistę. Wie, że może stracić reputację i zrujnować sobie przyszłość. [1]

RECENZJA
O moich obiekcjach względem romansów już nie raz i nie dwa tutaj wspominałam. Nie przepadam zbytnio za tego typu literaturą, chociaż znajduje się niewielka jej podgrupa, którą z przyjemnością czytam, a są to konkretniej romanse historyczne. Jako miłośniczka historii uwielbiam zaczytywać się o dystyngowanych panach i paniach ubranych w przepiękne suknie z poprzedniej epoki. Gdybym tylko miała kapsułę czasu z pewnością przeniosłabym się do XVIII, czy XIX wieku, aby móc chadzać na wystawne bale, kupować wspaniałe suknie i z mała parasoleczką przy boku spacerować uliczkami, pozbawionymi jeszcze wszech ogarniającej komercji. Z racji moich upodobań z przyjemnością, więc sięgnęłam po książkę Nicoli Cornick „Skandalista”. Co prawda od początku doskonale wiedziałam jak przebiegać będzie cała fabuła, wszakże romanse historyczne są zazwyczaj identyczne i niczego nowego nie wnoszą, niemniej jednak po lekturze śmiało mogę powiedzieć, że spędzony z nią czas był niezwykle miły.

Swoje przemyślenia zacznę jak zwykle od bohaterów. Główne postacie to Catherine Fenton – młoda i bogata panna z dobrego domu oraz Ben Hawksmoore – nieślubny syn hrabiego, skandalista bez gorsza przy duszy. Na początku, z racji tego, że mamy w końcu równouprawnienie, przybliżę postać damską. Co prawda autorka nie wysiliła się, jeśli chodzi o charakter swojej głównej bohaterki. Młoda panna, jak zazwyczaj w takiego typu literaturze, kreuje nam się na pewną siebie, upartą i wygadaną dziewczynę. W tym przypadku również nie może być inaczej. Kate mimo tego, że doskonale zna „kodeks dobrego wychowania” umie pokazać różki, chociaż stara się, aby to nie miało wpływu na jej publiczną reputacje. Chcąc uchodzić w towarzystwie za prawdziwą damę godzi się, więc na zaręczyny z lordem Algernonem Withersem, którego wybrał jej ojciec. Ale jak to zwykle bywa Catherine nie kocha swojego „wybranka”, a kiedy na jej drodze pojawia się przystojny Ben Hawksmoore bardzo szybko traci dla niego głowę. A cóż takiego w sobie ma nieślubny syn hrabiego Hawksmoore’a? Otóż oprócz tego, że oczywiście jest nieziemsko przystojny, to na dodatek ma w sobie coś niezwykle intrygującego. Z jednej strony pewny siebie i arogancki, z drugiej oddany i wierny przyjaciel. Egocentryk, a zaraz tęskniący za bliskością innej osoby. Skupiony na majątku, ale nie bojący się ryzykować, aby pomóc innym.  Taki niby „Bad boy”, ale nie do końca. Niemniej jednak muszę przyznać, że od razu bardzo go polubiłam, mam słabość do złych chłopców a Ben jak najbardziej się do nich zalicza. Jednak również postać Kate bardzo mnie zaciekawiła i naprawdę ją polubiłam. Chociaż oczywiście, jak już wspominałam, mankamentem tego typu literatury jest to, że bohaterowie są tacy żywcem wyjęci z jakiegoś klucza: oboje piękni, oboje pewni siebie, oboje zawzięci i niezwykle ambitni. Ale chociaż Nicola Cornick nie zabłysnęła niczym nowym, jeśli chodzi o charakter swoich postaci, to naprawdę miło czytało mi się losy Catherine Fenton oraz Bena Hawksmoore’a.

Kolejnym podjętym przeze mnie tematem będzie oczywiście styl. Autorka pisze ciekawie, język nie jest możne niewiadomo jak ambitny, ale nie można również powiedzieć, że jest prosty. Przejrzysty, łatwy w odbiorze styl pisarki sprawia, że z dużą łatwością przechodzi się na kolejne kartki powieści, a strony same wręcz „uciekają” zbliżając nas tym samym do zakończenia. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że pani Nicola Cornick posiada, tak cenną w kręgach literatury, lekkość pisania, a tym samym nam – czytelnikom, książki wręcz nikną w objętości.

Jeśli o samą akcję zbyt dużo i nie chcę i nie mogę powiedzieć. Wszystkie romanse historyczne zazwyczaj przebiegają tak samo i tak samo się kończą. Nie mniej jednak ja muszę przyznać, że autorce udało się mnie zaciekawić. Znajdziemy tu dynamikę, znajdziemy intrygi, znajdziemy zbrodnie, czarne charaktery, zdrady i miłość – czyli wszystko to co powinno się znaleźć się w tego typu literaturze. Stąd też nasuwa się wniosek, że każdy sympatyk takiego lekkiego czytania z pewnością znajdzie coś dla siebie.

Lektura „Skansalisty” miała być miłą odskocznią od uczelnianego zgiełku, który wchodzi w fazę krytyczną i taka właśnie była. Łatwa, przyjemna, dająca chwilę do uśmiechu czy złości. Jeśli ktoś ma ochotę na właśnie taką książkę powinien być zadowolony.

„Los postawił na jego drodze pannę Catherine Fenton, spadkobierczynie osiemdziesięciu tysięcy funtów. Sprowadził mu ją do łóżka i do życia, a on nie był człowiek, który odrzuciłby lekkomyślnie tak hojne dary. Rozpaczliwie potrzebował Catherine. Ona i pieniądze – tej kombinacji nie sposób się oprzeć” ~ Nicola Cornick, Skandalista, Warszawa 2007, s.208

Ocena: 8/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Historia z TRUPEM

Jestem! Jak zwykle z opóźnieniem, za co strasznie Was przepraszam, ale jak zwykle mam te same wytłumaczenie – uczelnia. Nawet nie chcę myśleć ile w tym tygodniu mam prac do napisania. Trzymajcie za mnie kciuki. Pozdrawiam, Tea.

P.S. Przeprasza za jakoś recenzji, ale niestety ostatnimi czasu w ogóle nie mogę na niczym porządnie się skupić.

[1] Opis pochodzi z tyłu książki