Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena: 1/10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena: 1/10. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 17 września 2018

532. "Księżna i prezydent", czyli tania próba wzniecenia sensacji


AUTOR: Valery Giscard d’Estaing
TYTUŁ ORYGINALNY: La princesse et le president
TŁUMACZ: Maria Fedecka - Nelken
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Świat Książki

OPIS
Czy ten romans wydarzył się naprawdę? On, prezydent Francji, jest wdowcem i ojcem dwóch dorosłych synów. Ona - księżna Cardiff Patricia – jest młodą, piękną matką synka i córeczki, rozczarowaną małżeństwem z następcą tronu i skłóconą z rodziną królewską. Oboje czują się samotni i pragną głębokiego uczucia. Ale jak spotykać się w tajemnicy, gdy wokół ochroniarze i paparazzi? Gdy mąż Patricii oficjalnie ogłasza separację, księżna postanawia zamieszkać w Paryżu... [1]

RECENZJA
Ta książka to typowy trup z szafy, bo ma dobre siedem lat. Cóż na wszystko musi przyjść czas. Nie pamiętam dlaczego ją kupiłam. Pewnie głównym powodem był fakt, że jest to romans, których wtedy czytałam sporo. W końcu postanowiłam zobaczyć, co stworzył były prezydent Francji.

I cóż… Już pierwsze strony zwiastowały kłopoty, bo wiało nudą. Ale nie poddawałam się, bo miałam nadzieję, że się rozkręci. Prezydent jak prezydent. W zasadzie normalna osoba – Jacques – Henri Lambertye. Kilka lat wcześniej zmarła mu żona, synowie są dorośli, a na jego drodze pojawia się angielska księżna Cardiff Patricia, która jest żoną następcy brytyjskiego tronu.

O matko! Jeżeli księżna Patricia to odzwierciedlenie księżnej Diany to doszłam do przerażającego wniosku. Patricia była po prostu pusta. Już na pierwszym spotkaniu pyta się prezydenta czy ją pokocha! Nie, nie pytajcie mnie jak przez to przeszłam. Sama chciałabym to wiedzieć. Dla mnie to wszystko było trudne do czytania. Ja nawet nie wiem, co mam pisać… Jestem kompletnie zdegustowana tą książką.

Z okładki bije, że istnieje prawdopodobieństwo, że prezydent Valery Giscard d’Estaing oraz księżna Diana mieli romans. Czy wierzę? Nie bardzo. Bardziej uważam, że prezydent chciał wzbudzić sensację. Nie wiem tylko, po co. Chyba nigdy się też nie dowiem. Styl książki marny. Nie zapamiętam jej na długo, a w zasadzie mam nadzieję, że szybko o niej zapomnę.

Może, gdybym ją przeczytała zaraz po jej zakupie wtedy zostałaby przeze mnie o wiele lepiej odebrana. W końcu te siedem lat temu byłam młodsza niż jestem i możliwe, że ta cała historia wydawałaby mi się ciut bardziej romantyczna a niecuchnąca tandetą na kilometr.

Długo zastanawiałam się nad oceną. Postanowiłam dać jedną z niższych, bo po prostu nie jestem w stanie znaleźć żadnego atutu w tej pozycji…
„Lubię to, co trwałe, ale nie lubię tego, co zbyt powolne.” ~ Valery Giscard d’Estaing, Księżna i prezydent, Warszawa 2010, s. 79.
OCENA: 1/10

Zostawmy moją aktywność na Waszych blogach bez komentarza... 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 9 lipca 2018

522. Gdy widzicie "Sekretną szkatułę" to po prostu uciekajcie!


AUTOR: Martin Langfield
TYTUŁ ORYGINALNY: The Malice Box
TŁUMACZ: Alina Siewior - Kuś
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO: Sonia Draga  

OPIS
Kiedy Robert Reckliss otrzymuje coś, co wygląda na miedzianą szkatułkę, nie wie, że ten mały przedmiot zupełnie zmieni jego życie. Gdy ginie brat jego bliskiego przyjaciela, a nadawca przesyłki okazuje się ostatnią osobą widzianą przy oficerze, Robert wciąż próbuje racjonalnie podchodzić do całej sytuacji. Powoli jednak zaczyna rozumieć, że to, co się wokół niego dzieje, przekracza ludzki umysł – za sprawą tajnego stowarzyszenia uruchomiony został Ma’rifat, potężna broń, która jest w stanie zmieść z powierzchni ziemi całą cywilizację. Wybuch ma nastąpić za siedem dni. Zapobiec może mu tylko siedem kluczy, które można zdobyć po przejściu siedmiu ciężkich prób. W wypełnieniu misji pomaga Robertowi Terri – tajemnicze i ponętne medium – ale inne potężne siły za wszelką cenę starają się uniemożliwić wykonanie zadania.
Sekretna szkatuła to wyjątkowy thriller, zwłaszcza dla wielbicieli łamigłówek. [1]

RECENZJA
„Sekretna szkatuła” to kolejny trup z półki. Mam ją od czterech lata. Skusiła mnie okładka. No i na dodatek jest to thriller, wiec wtedy miałam na nią ogromną ochotę. Opis również zachęcał, ale na dobrych chęciach wydawnictwa Sonia Draga się skończyło. Egzemplarz przeleżał kilkadziesiąt miesięcy, a oceny na lubimyczytac.pl oraz na goodread.com nie wskazują na dobrą literaturę. Postanowiłam jednak sprawdzić sama, czy jest to coś warte.

Głównym bohaterem jest Robert Reckliss, który pracuje w agencji informacyjnej GBN. Ma żonę Katherine, którą poznał poprzez grę zorganizowaną w czasach studiów przez Adama Hale’a. Warto zaznaczyć, że Kate wcześniej była żoną Adama. Robert i jego żona osiem miesięcy wcześniej stracili dziecko. Jadąc do pracy Reckliss dowiaduje się, że zmarł prezes Hencott Inc., a on jest tym, który jako jedyny z prasy namówił go na wywiad. W wyniku splotu różnych sytuacji Robert zostaje wysłany na urlop, a podczas spotkania z bratem prezesa Hencott Inc. dowiaduje się, że Adam jest w niebezpieczeństwie i nie bez powodu wysłał mu poprzedniego wieczora tajemniczą szkatułę i ma tylko siedem dni, aby uratować ludzkość przed zagładą…

Mój pierwszy zarzut to zbyt powolna akcja w pierwszej części. Ja rozumiem budowanie napięcia, ale tu było tego za dużo. Ja czułam się znudzona tymi wszystkimi przemyśleniami i wspomnieniami. Robert też nie jest postacią działającą pod wpływem emocji. Co przynosi mi na myśl Roberta Langdona, który jest bohaterem stworzonym przez Dana Browna. I w sumie na tym kończą się podobieństwa między tymi dwoma autorami. Brown tworzy swoje łamigłówki z głową i zachęca czytelnika do tego, aby razem z Langdonem czy inną postacią je rozwiązywał. U Langfielda po prostu czekałam na podanie mi odpowiedzi na tacy.

Thriller Naw Age… Pytanie, co to jest? Ja nie mam pojęcia. Wujek Google pod tym pojęciem widział tylko piosenkę jakiegoś zespołu… Jednak, jeśli definicją ma być „Sekretna szkatuła” to ja zdecydowanie jestem przeciwna takim thrillerom. Miałam wrażenie, że czytam jeden wielki bełkot wariata, który powiększa się z każdą kolejną stroną. Tego nie dało się czytać. Skończyłam tylko, dlatego, ponieważ oprócz bycia okładkową sroką to jestem również książkową masochistką i zawsze kończę zaczętą książkę.

Jeśli chociaż w jednym procencie słuchacie tego czy polecam lub odradzam pewne książki to w tym wypadku posłuchajcie tego jednego procenta i nie tykajcie „Sekretnej szkatuły”. Chyba, że cierpicie na bezsenność. To po dwóch stronach śpicie niczym niemowlę.

Pod koniec książka zaczynała mieć nawet pewien sens, ale bardzo niewielki trzeba to przyznać. Jednak przez 4/5 książki miałam wrażenie, że czytam jakieś urwane w połowie myśli, nieprzemyślane zdania. Po prostu bełkot, z którego nic nie wiem. Wstyd przyznać, ale już wszystko w niej zapomniałam. To była tragedia i nawet, gdyby nakręcili film na podstawie tej książki to przypuszczam, że byłby jedną wielką katastrofą. Dlatego nikt przy zdrowych zmysłach tego nie zrobi. Ja osobiście książkę odradzam i smuci mnie fakt, że na tego gniota życie zmarnowało tyle tysięcy drzew…
"Wszyscy jesteśmy rozsądnymi, cywilizowanymi ludźmi, dopóki ktoś nie zrani naszego plemiennego instynktu. Wtedy zmieniamy się, a może budzi się nasza pamięć. Gotowi jesteśmy zabijać, gotowi jesteśmy na wszystko dla naszego plemienia. Wszyscy mam w sobie potencjalnego kata. Pewnych rzeczy nie da się zapomnieć." ~ Sekretna szkatuła, Martin Langfield, Katowice 2009, s. 135-136.
OCENA:  1/10

Dacie wiarę, że zapomniałam wrzucić Wam recenzję? Kompletnie wyleciało mi to z głowy. Do tej pory nigdy mi się to nie przytrafiło... 
Lady Spark

[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki

poniedziałek, 11 września 2017

439. "Książę złodziei", czyli książka, która marnuje Twój cenny czas

AUTOR: Deborah Simmons   
TYTUŁ ORYGINALNY: The Gentleman Thief       
INNY POLSKI TYTUŁ: Skandal w Bath
TŁUMACZ: Wojciech Usakiewicz  
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Harlequin
OPIS
Georgiana Bellewether niechętnie wyjeżdża z rodziną na lato d Bath. Pobyt w sennym uzdrowisku uważa za mało ekscytujący. Georgiana uwielbia, bowiem rozwiązywać zagadki. Gdyby tylko było to możliwe, chciałaby zostać detektywem. Tymczasem już na pierwszym balu jest świadkiem interesujących wydarzeń…

W rezydencji lady Culpepper w tajemniczych okolicznościach zostaje skradziony drogocenny naszyjnik ze szmaragdów. Podobnych zuchwałych kradzieży dokonywał rok temu w Londynie słynny, nieuchwytny złodziej. Podekscytowana Georgiana rozpoczyna prywatne śledztwo. W poszukiwaniu sprawcy pomaga jej nowo poznany markiz Ashdowne, zafascynowany jej poczuciem humoru, wyobraźnią i brawurą. Georgiana podejmuje kolejne tropy i odkrywa zaskakujące fakty. W końcu poznaje prawdę, jakiej się nie spodziewała. Staje przed dramatycznym wyborem: zdemaskować złodzieja czy zachować tożsamość w sekrecie? Od tej decyzji zależy jej osobiste szczęście…[1]

RECENZJA
O Panie! Daj mi cierpliwość do tak słabych książek, bo jak dasz mi siłę to je wszystkie spalę. Nie wiem, czym zasłużyłam sobie na całą serię fatalnych powieści, ale zdecydowanie to kara za jakieś grzechy z poprzedniego wcielenia. Pytanie tylko, za jakie?

Gdy książka zaczyna się od słów: „Georgiany Bellewether nikt nie traktował poważnie” to zaczynam mieć złe przeczucia, bo obawiam się, że główna bohaterka jak zwykle wtedy będzie próbowała udowodnić swoją inteligencję i sprawić, że w rodzinie ktoś ją zauważy. Główna bohaterka ma jasne włosy, duże niebieskie oczy. Jest piękna i mężczyźni zapominają przy niej języka w gębie – to jest tak standardowe i nudne, że nawet nie stłumiłam potężnego ziewnięcia, gdy autorka o tym tylko wspominała, a robiła to dość często! Średni gdzieś, co dwie lub trzy strony.

Georgiana jak już przeczytaliście w opisie zaczyna prowadzić śledztwo w Bath, gdy ktoś kradnie zabytkowy naszyjnik pewnej kobiecie. W sumie to nic więcej się nie dzieje. Bo Georgina nim zaczęła właściwe śledztwo rozpoczęła zbieranie wiadomości o markizie, Ashdownie i na to, co go sprowadziło do Bath. Oczywiście markiz jest przystojny i tajemniczy, co również jest standardem. Naprawdę, tu nie było nic odkrywczego.

Nic dziwnego, że Georgiana nie była traktowana przez nikogo poważnie, bo wszystkim chwaliła się, że umie rozwiązywać zagadki, ale nikt jej nie wierzy… Cóż sama też bym nie wierzyła komuś, kto wiecznie się przechwala i gra cierpiętnicę tylko z powodu, że jest kobietą! O litości!

Całość jest tak przewidywalna i nudna, że niedzielny kurczak w rosole z marchewką ma więcej ikry i życia.  Ona dobra i nieporadna, on arogancki, tajemniczy i zły. Nie było nawet momentu, który by mnie zaskoczył. Opis zaspojlerował wszystko. Nie było szansy na coś „wow”. Nie wiem, czym kierowałam się przy zakupie tej książki, ale musiałam mieć chwilowe zaćmienie umysłu.

Chciałabym dać punkty za cokolwiek, bo okładka jest denna, treść jeszcze gorsza, więc dam za dużą czcionkę i interlinię. Spodziewałam się, że to będzie miło napisane czytadło, a dostałam kompletne dno bez racji bytu wśród książek.
„Urozmaicenie jest tym, co ubarwia monotonię życia.”~ Deborah Simmons, Książę złodziei, Warszawa 2012, s.295.
OCENA: 1/10

Wybaczcie, że w miniony weekend nie było nas u Was na blogach, ale wybyłyśmy na krótkie wyjazdy z rodzinami :). Ładowałyśmy akumulatory. Ja w końcu po 3 latach wyjechałam na małe wakacje! Uwierzcie mi, że mam w sobie teraz sporo dobrej energii! 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 17 września 2015

165. Płacz polskich dziewcząt w książce i jeszcze większy lament Tea

AUTOR: Dagmara Dominczyk
TYTUŁ ORYGINALNY: The Lullaby Of Polish Girls
TŁUMACZ: Ewa Penksyk-Kluczkowska
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
Mieszkająca na stale w USA Anna, nieśmiała Kamila i piękna acz arogancka Justyna poznały się w podczas wakacji w Kielcach. Dziewczęta przez wiele lat spędzały tam każde kolejne lato, dopóki los nie rozdzielił ich na dobre. Anna została aktorką i zamieszkała w Nowym Jorku razem z Benem, swoim chłopakiem hipsterem. Kamila uciekła do Michigan po tym, jak dowiedziała się, że jej mąż jest gejem. Justyna pozostała zaś w Kielcach. Wciąż pali jak smok, klnie jak szewc i właśnie owdowiała – jej mąż został zamordowany. To tragiczne wydarzenie sprawia, że dziewczęta, teraz już młode kobiety, znowu się spotykają. Okazuje się, że ich przyjaźń trwa, nadal jest cudna, nadal można na niej polegać. [1]

RECENZJA
Kołysanka polskich dziewcząt to kolejna powieść obyczajowa, z którą postanowiłam się zmierzyć. Przyznam się szczerze, że opis zaintrygował mnie do tego stopnia, że naprawdę z niecierpliwością oczekiwałam momentu, w którym książka Dagmary Dominczyk w końcu trafi w moje czytelnicze szpony. Pełna nadziei zasiadłam do lektury… i po raz kolejny się zawiodłam. I tutaj nawet nie o to chodzi, że miałam odnoście jej jakieś górnolotne wymagania… nie w tym przypadku. Naprawdę! Po raz pierwszy od bardzo dawna rozpoczynając czytanie liczyłam tylko na to, że książka będzie tak samo intrygująca jak opis… cóż, jak widać błądzić rzecz ludzka.

W powieści Dagmary Dominczyk znalazłam tyle minusów, że naprawdę sama nie wiem, od czego zacząć.  Najprościej będzie, więc pojechać utożsamianym już pewnie ze mną schematem – na początku zajmiemy się fabułą. Nasze trzy główne bohaterki poznajemy w bardzo trudnych dla nich momentach – każda z nich przeżywa swoją własną tragedię. Kamila dowiaduje się, że jej mąż jest gejem. Anna, niegdyś dobrze zapowiadająca się aktorka, przeżywa zawodowy kryzys, a Justyna została wdową, po tym jak jej mąż został zamordowany przez chłopaka jej siostry. Wszystkie trzy kobiety w młodości przyjaźniły się ze sobą, jednak czas zweryfikował łączące je więzi i sprawił, że przez długie lata nie kontaktowały się z sobą. Teraz każda z nich znalazła się na życiowym zakręcie i w głębi duszy tęskni za czasami, w których mogła liczyć na przyjaciółki. Mimo tego, że w chwili rozpoczęcia książki zarówno Kamila jak i Anna przebywały zagranicą, a konkretnej w Stanach Zjednoczonych, obie postanowiły wrócić do Polski… do miasta, w którym kilkanaście lat wcześniej wszystko się zaczęło. No i tutaj się zatrzymamy. Ogólnie, w książce mamy dwie perspektywy czasowe – teraźniejszość oraz lata, w którym trzy młodziutkie dziewczyny zaczęły traktować się niczym siostry. Sama akcja nie pędzi w jakimś zawrotnym tempie i toczy się swoim własnym torem – ale nie można mieć tego za złe, wszakże to przecież powieść obyczajowa, a ta rządzi się swoimi prawami. Faktem jest również to, że zbytnio się książką nie znudziłam – byłam tak poirytowana zachowaniem naszych „Gwiazdek” i tak miałam ochotę wyrzucić je hen za historię, że nie miałam czasu na nudę. Tak, więc moje zaintrygowanie skończyło się dokładnie w tym samym momencie, w którym zaczęła się irytacja – tuż po pierwszych stronach.

Ogólnie książka miała być chyba o przyjaźni łączącej trzy kobiety o innych charakterach, pozycji społecznej i ambicjach na przyszłość. Niestety ja tego nie widziałam. O ile na samym początku więź pomiędzy Kamilą i Anką można było nazwać przyjaźnią, o tyle Justyna całkowicie się w ten schemat nie wpisywała. Dlatego też zdanie na samym końcu opisu „Okazuje się, że ich przyjaźń trwa, nadal jest cudna, nadal można na niej polegać”, w moim odczuciu jest po prostu nieprawdą!

Nadeszła ta „wiekopomna” chwila, w której zajmiemy się naszymi głównymi bohaterkami! Na pierwszy ogień pójdzie moja „ulubienica” Justysia – Jezusieńko, co to za pinda! Inaczej jej nazwać nie mogę.  Tak irytującej, egocentrycznej bohaterki to ja już dawno nie spotkałam! Nie podobało mi się jej podejście do życia, zachowanie i sposób myślenia. Ja rozumiem, nie każdy rodzi się po to żeby zostać matką Polką i rozczulać się nad każdym niemowlakiem, ale nastawienie, że: „Ludzie pieją z zachwytu nad małymi dziećmi, ale prawda jest taka, że to prymitywne potwory, żyjące zgodnie ze swoimi potrzebami i pragnieniami, i czasami trzeba je walnąć w łeb, żeby coś do nich dotarło (s. 294)” po prostu mnie przeraża! Ponadto jeśli „młoda” Justyna widzi, że jej bądź co bądź przyjaciółka Anka jest krzywdzona i nie reaguje, a później udaje, iż wszystko jest okej to chyba coś jest nie halo. Naprawdę najgorsza, najbardziej wulgarna, prostacka, chamska i obłudna postać w całej książce!

Kolejna nasza gwiazdeczka – Kamila, to kobieta, która już od dzieciństwa była niezwykle zakompleksiona. Nie podobało jej się w sobie wszystko: od włosów po stopy. Zamiast walczyć ze zmianą swojego wizerunku również mentalnie, ona wybrała zdecydowanie bardziej drastyczne środki – chirurgię plastyczną. Efekty były oczywiście widoczne, jednak to wcale nie pomogło Kamili w całkowitym pozbyciu się swoich własnych demonów i nadal miała bardzo niskie mniemanie o sobie. Poza tym była tak nastawiona na to, aby udowodnić wszystkim, że stać ją na porządnego mężczyznę, że wcale nie zauważała, iż dla męża jest tylko „przykrywką” przed światem, aby jego prawdziwa orientacja nie wyszła na jaw. No proszę - już nawet w czasach młodości przejawiał on takie zachowania, że każda kobieta musiałaby przynajmniej raz zastanowić się, czy on przypadkiem nie woli reprezentantów swojej płci.

Chyba najmniej irytującą postacią była Anka. Chociaż to, że wypadła lepiej od swoich „przyjaciółek” wcale nie oznacza, że zapałałam do niej jakąś sympatią. Miejscami miałam wrażenie, że jest na tyle mdłą postacią, że trochę zawadza w całej historii, a już na pewno nic konkretnego nie wniosła.

Język! Nigdy nie sądziłam, że książka napisana przez kobietę może być zapchana tyloma niepotrzebnymi wulgaryzmami. Przekleństwo przewija się bez mała w każdym dialogu i w co drugim opisie – czasem nawet nie pasują one do danej sytuacji, ale pani Dagmara chyba tak nie uważała. Przez taki a nie inny styl książka powinna nazywać się – Kołysanka polskich patoli, bo naprawdę przedstawiony w lekturze obraz polskiego społeczeństwa to sam alkoholizm, narkomania, ciągłe libacje i zubożony słownik. Masakra!

Niestety, kolejna powieść obyczajowa zakończyła się bolesnym skokiem z dywanu na główkę. Mam nadzieję, że następna okaże się już o niebo lepsza!

„Niewiedza to błogosławieństwo (…)” ~ Dagmara Dominczyk, Kołysanka polskich dziewcząt, Katowice 2014, s. 91

OCENA: 1/10


Nie bijcie mnie! Książka naprawde jest koszmarna! Ale następne recenzję są już bardziej pozytywne! Obiecuję! A teraz idę spać – mecze siatkówki o bladym świcie są fajne, ale zabierają godziny cennego snu! Karaluchy pod poduchy!


[1] Opis zamieszczony na okładce książki

piątek, 3 lipca 2015

144. Kamienny posąg czy wszechpotężny król


AUTOR: Wiera Szkolnikowa
TYTUŁ ORYGINALNY: Выбор Наместницы
SERIA: Trylogia Suremu
TŁUMACZ: Rafał Dębski
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

OPIS
Po latach rządów, zgodnie z obietnicą kapłanek, w spokoju i ciszy odeszła namiestniczka Enrissa Złotowłosa. Władzę w Imperium Anryjskim przejęła jej następczyni, Salome Jasna. Brak jej jednak siły charakteru poprzedniczki, co wykorzystuje Wielka Rada, sprawująca faktyczną władzę. Tymczasem kraj dotykają nieszczęścia. Słabość nowej namiestniczki wykorzystują także wielbione przez nią elfy. Stają się brutalne i butne, wdają się w spory z ludźmi. Nienawiść między nimi a innymi mieszkańcami Imperium rośnie. W miastach płoną stosy. Zaraza zbiera krwawe żniwo. Jedyną nadzieją dla udręczonej krainy jest powrót prawowitego władcy - króla, o którym mówi proroctwo. [1]

RECENZJA
Po „Namiestniczce. Księdze I”, która swoją drogą okazała się być jedną wielką klapą (nie bójmy się tego słowa!), przyszedł czas na kontynuację, a więc drugi tom Trylogii Suremu autorstwa Wiery Szkolnikowej. Wcześniejsza przygoda z twórczością autorki sprawiła, że do tej odsłony serii naprawdę nie miałam zbyt dużych wymagań. Liczyłam tylko na jakąś akcję, coś co chociaż wywoła u mnie cień zainteresowania, mały zalążek, niewielkie nasionko. Nie łudziłam się, że po tak słabej inauguracji cyklu, nagle Pani Szkolnikowa zaserwuje mi prawdziwą, czytelniczą ucztę. Niemniej jednak to, co dostałam mnie zaskoczyło… niestety negatywnie. Jeśli ktoś twierdzi, że nie można napisać dwóch słabych książek, które na dodatek są odsłonami jednego cyklu, sprowadzę go na ziemię – otóż można! „Namiestniczka. Księga II” jest tego najlepszym przykładem!

Swój wywód zacznę od fabuły. Na tronie Imperium, zgodnie z przepowiednią, zasiadła nowa Namiestniczka. Dzieci z pierwszej części stały się już dorosłymi ludźmi i teraz władza poszczególnych krain wchodzących w skład całego królestwa spoczywa w ich dłoniach. Nowa władczyni - Salome Jasna, nie jest w stanie poradzić sobie z utrzymaniem wszystkich ziem w ryzach, a ciągłe wyświadczanie się swoimi urzędnikami z czasem przestaje przynosić pożądane efekty. Ponadto siedzące do tej pory cicho Elfy zaczynają domagać się swoich praw i w momencie, gdy Namiestniczka przystaje na ich propozycje, postanawiają sami wymierzać sprawiedliwość śmiertelnikom, którzy naruszają ich święty, magiczny las. Mieszkańcy krain zaczynają się buntować i królewska władza jest mocno zagrożona. W tej sytuacji pomóc może już jedynie cud, a konkretniej „zmartwychwstanie” posągowego króla. Wszakże, o tym właśnie mówiła przepowiednia! Nie pozostaje, więc nic innego jak tylko czekać, mając nadzieję, że król wreszcie postanowi zaszczycić wszystkich swoją realną osobą. I tutaj stop-klatka. Po pierwszej części nie miałam żadnych złudzeń, że nagle akcja zmieni się o 180; że co chwila będę poddana różnym emocjom; że książka wręcz wbije mnie w fotel. Liczyłam jednak, że chociaż w niewielkim stopniu będzie się coś działo, a tutaj nic, zero, null! Co gorsza, scena pewnej egzekucji, aż zanadto przypominała mi tę, z Pieśni Lodu i Ognia Martina, a niezbyt inteligentny głównodowodzący armii to normalnie „skóra” zdjęta z Theona Greyjoy’a! Ponadto przez całą książkę mowa jest o przepowiedni –autorka przygotowuje wszystkich na wielkie wow, żeby  w kulminacyjnym momencie zaserwować czytelnikowi raptem cichutkie „o”. To tak samo gdybym, ja trąbiła na prawo i lewo o ogromnych zakupach, na które planuje się wybrać, a już po nich ogłosiłabym, że kupiłam bułkę i banana.

No, a teraz przechodzimy do bohaterów. A w sumie bohaterki, bo na tytułowej postaci się skupię. Nasza Namiestniczka, w przeciwieństwie do swojej przeciwniczki, jest naiwna, łatwowierna, dziecinna i miejscami wręcz głupia. Nie ma ani charakteru, ani żadnej wyrazistości – jest mdła, bardzo ulega, podatna na wpływy innych osób i przede wszystkim ślepo wierzy, że jej król zejdzie do niej ze swojego kamiennego tronu. Chociaż od dziecka wiedziała o tym, że to właśnie ona zostanie władczynią, miało się wrażenie, że zupełnie nie jest gotowa do tej roli. Ot, marionetka w rękach innych… szmaciana lalka, którą można wykręcać, rzucać i ciągać. I jak ją tutaj polubić?

Został nam już tylko styl, który w sumie nie różni niczym od zaproponowanego w pierwszym tomie. Nadal zdarzały się sztuczne i nudne dialogi, przy których walczyłam z ogromną pokusą ziewnięcia w głos.

Reasumując – nie ma akcji, nie ma ciekawej postaci, jest kolejne podobieństwo z twórczością Martina i nadal mamy sztuczne dialogi. Jedyny punkt mogę przyznać, za okładkę. 

A teraz nawet nie chcę myśleć, że przede mną jeszcze trzeci tom…

„Ma być żoną, to będzie, tak nawet sprawiedliwej, krąg się domknie. Najważniejsze, żeby nie żądał miłości. Bo jej dać nie może… nie umie… nie wie, co znaczy kochać” ~ Wiera Szkolnikowa, Namiestniczka Księga II, Warszawa 2011, s. 456
OCENA: 1/10

Namiestniczka numer dwa! Jeszcze tylko jedna część przed nami (chwała Bogu!). Pozdrawiam


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa Prószyński i S-ka


piątek, 15 maja 2015

132. Bo zawiedziona Tea, to zła Tea…

AUTOR: Heidi Rehn
TYTUŁ ORYGINALNY: Wundärztin
TŁUMACZ: Aldona Zaniewska
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Świat Książki

OPIS
Skomplikowane dzieje zakazanej miłości na tle krwawej wojny trzydziestoletniej. Podczas wielkiego pożaru i rzezi w Magdeburgu sześcioletnia Magdalena zostaje cudem uratowana przez kilkunastoletniego Erika. Odtąd nie rozstaje się ze wspomnieniem o nim i bursztynowym talizmanem, który dostała od chłopca. Po latach ich drogi znów się łączą, a młodzi zakochują się w sobie. Niestety, dawna waśń, która poróżniła ich ojców, sprawia, że nie mogą być razem. Tylko czy można uciec przed miłością? Wojenne pożoga, rozstania i przeciwności - niezapomniana odyseja odważnej dziewczyny, niosącej pomoc chorym i rannym, i szukającej ukochanego w wojennym zamęcie… [1]

RECENZJA
No i stało się po raz kolejny! Mocno tłukąc się pięścią w pierś i głośno lamentując, że to tylko i wyłącznie moja wina spuszczam głowę, aby z pokorą przyznać się do popełnionego przez siebie błędu! Znowu! Podczas swojej ostatniej wizyty do biblioteki, widząc na jednej z półek książkę Heidi Rehn najzwyczajniej w świecie poleciałam na ładną okładkę no i mam za swoje! Będąc „okładkową blacharą” sama siebie skazałam na tyle stron ciągłej irytacji! Tak moi Drodzy, dobrze się spodziewacie, poniższa recenzja nie będzie wcale, a wcale pozytywna!

Od czego by tu zacząć? No oczywiście od fabuły! Naszą główną bohaterkę – Magdalenę, poznajemy w momencie, gdy w wieku sześciu lat znajduję się w samym środku wielkiego pożaru i rzezi w Magdeburgu. Popadająca w ogromne kłopoty dziewczynka jest przekonana o tym, że już nigdy nie zobaczy swoich rodziców i kuzynki, którą po śmierci matki przygarnęła matka Magdaleny. Jednak wtedy pomaga jej niewiele starszy Erik. Rozstając się z nim, chłopczyk daje jej swój talizman – bursztynowy wisiorek, który od tej pory ma ją chronić. Ich losy ponownie łączą się kilka lat później i z miejsca przeobrażają się w ogromną, szaleńczą miłość! Wydawać by się mogło, że młodzi zakochani ludzie muszą być bardzo szczęśliwi, niemniej jednak brak akceptacji ich związku ze strony rodziny dziewczyny sprawia, że muszą się ukrywać. Jednak pewnego dnia Erik tak po prostu znika – nikt nie wie co się z nim stało, ani  gdzie jest. Magdalena zostaje bez ukochanego… ale pod jej sercem zaczyna rosnąć nowe życie. Kiedy dwa lata później, Magdalena znów spotyka Erika, ten jedną nogą jest na drugim świecie. Jako fleczarka rudowłosa dziewczyna robi wszystko, żeby przywrócić mu zdrowie. Niemniej jednak Erika, nazwanego zdrajcą, i tak czekać ma śmierć – przewodzący carskim taborem zarządził jego widowiskową egzekucje! Magdalena szybko podejmuje ważną decyzję – musi pomóc ukochanemu uciec! No i tutaj się zatrzymam. Przyznam się szczerze, że czytając opis czekałam na coś lepszego, a dostałam ot zwyczajną, bardzo przewidywalną i nic nie wznoszącą historię. Akcja wlokła się jak flaki z olejem, nic interesującego nie miało miejsce, a widniejące na okładce słowa: „wojenne pożoga, rozstania i przeciwności” to tylko takie mrzonki. Mamy również wątek miłosny, wszakże właśnie na tym oparta jest cała powieść. Mówiłam już, że nie jestem romantyczką? Książka Heide Rehn tylko mnie w tym przekonaniu utwierdziła! Matko, tak przedstawione uczucie dwóch osób w ogóle do mnie nie przemawia. Mdłe, nieciekawe i niezwykle intrygujące! Jezu! Co to miało być?! Po prostu koszmarne! Jeśli taki obraz miłości miał być głównym przesłaniem powieści no to ja podziękuję! Niestety, ani fabuła, ani pomysł, ani dynamizm akcji - a raczej jego brak, mnie nie zadowolił! Jeden wielki koszmar!

No to idziemy teraz do bohaterów! O na to czekałam! Na początku Magdalena! Jezu! Cóż to za koszmarne babsko! Taka cudowna, taka wspaniała, taka idealna! I jaka wierna! I jak ją wszyscy uwielbiają! No po prostu gdybym mogła to od razu wrzuciłabym ją na stos i niech się smaży! Porażające było dla mnie to czego dopuściła się autorka, mianowicie stworzyła (ba, jakie duże słowo!) – przerysowała postaci, które są mdłe, które niczym się nie wyróżniają, a swoją przewidywalnością wywołują w czytelniku jedynie frustracje. Denerwujący był również kontrast zastosowany w przedstawieniu Magdaleny z jej kuzynką Elisabeth. Podczas gdy blond Elisabeth została zaprezentowana czytelnikom jako, delikatnie mówiąc, ladacznica latająca na facetów, o tyle ruda Magdalena to prawdziwy anioł czystości i niewinności, prawie-dziewica, wzór cnót! No i jeszcze Erik! W sumie o nim zbyt dużo nie wiemy, ale sam jego sposób bycia jakoś do mnie nie przemówił. Nie zapałałam do niego nawet krztą sympatii i z przyjemnością przygotowałabym mu drugi stoik.. tuż obok ukochanej! A jak jeszcze jesteśmy w kategorii bohaterów – to co zrobiła Heidi Rehn pod sam koniec, a więc kwestia wyeliminowania „niepotrzebnych postaci” (kuzynki i przyjaciela Magdaleny), zasługuje tylko i wyłącznie na jedynkę z dwoma minusami!

Został nam jeszcze język! Tak sztywny i usypiający, ze o matulu! Dialogi były mdłe, nieciekawe i tylko powiększały moją frustrację. Nawet poprawność techniczna mnie tutaj nie przekonuje. Niezwykle ciężko czyta się coś co w żadnym elemencie nie daje chociaż odrobiny przyjemności.

Tak więc już kończąc jeden jedyny punkt przyznaję za okładkę, która niestety po raz kolejny okazała się być moją zgubą. Tea, w ogóle nie uczysz się na błędach!

„Mówiłam ci przecież: zawszę cię znajdę, nieważne, gdzie się podziewasz, i nie ważne, czy znam twoje tajemnice. Po prostu nie uciekniesz ode mnie.” ~ Heidi Rehn, Kobieta z bursztynowym amuletem, Warszawa 2012, s. 539

OCENA: 1/10

Dobry wieczór! Jak tam nastroje przed weekendem? Ja już nie mogę się doczekać – jutro w końcu się wyśpię!



[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 11 maja 2015

131. Jak imprezować gdy jest się księżniczką?

AUTOR: Meg Cabot 
TYTUŁ ORYGINALNY: The Princess Diaries, Volume VII: Party Princess
TŁUMACZ: Edyta Jaczewska
SERIA: Pamiętnik Księżniczki
TOM: Siódmy
ROK WYDANIA: 2006
WYDAWNICTWO:  Amber

OPIS
Tej wiosny Mia postanawia się bawić, chociaż samorząd szkolny, którego jest przewodniczącą, nagle zbankrutował. Na szczęście Grandmère wymyśla skomplikowany plan, jak jednocześnie zdobyć pieniądze, rozkręcić karierę teatralną Mii i przedstawić jej pewnego młodego człowieka o odpowiednim pochodzeniu. A to wszystko zajmuje mnóstwo czasu! Nic dziwnego, że Michael, miłość jej życia, zaczyna uważać, że z Mią jest coś nie tak, albo nawet gorzej – że nie umie się bawić.
No bo czy to możliwe, żeby wschodząca gwiazda sceny, przewodnicząca samorządu i następczyni tronu Genowii, nie wiedziała, jak się imprezuje? [1]

RECENZJA
Mia w tej części przeszła samą siebie a nawet jeszcze bardziej o ile to oczywiście możliwe. Autorka zrobiła z Księżniczki zupełnie głupią nastolatkę, która przejmuje się tym, że nie jest imprezową dziewczyną dla swojego chłopaka Michaela. Serio? Większych dramatów nie ma? Gdzie podziała się ta Amelia, dla której najważniejsze przede wszystkim było dobro sierot w Afryce?

Mia, próbuje dać sobie radę jako przewodnicząca szkolnego samorządu. Jednak powstał klops po zakupieniu bardzo drogich kubłów na segregację śmieci w kasie samorząd nie ma ani dolara, a przecież już za chwilę trzeba będzie zorganizować pożegnanie maturzystów. Z pomocą oczywiście spieszy Grandmere, której plan nie do końca podoba się Mii, bo jest w to wplątany pewien młody człowiek ze stołówki, który byłby idealnym kandydatem na męża księżniczki. Problem jest jeden! Mia kocha nad życie Michaela.

I o niego w dużej mierze również chodzi. Moscovitz pod nieobecność rodziców (oczywiście za ich zgodą) urządza niewielką imprezę, na którą zaprasza swoją dziewczynę. Przyjęcia okazuje się kompletną porażką, bo jak się okazuje Mia mimo swoich starań wyszła na kompletną idiotkę i obawia się, że ukochany nie chce jej znać. Amelia, nie umie myśleć szerzej niż tylko o sobie. Zawsze ma wrażenie, że to tylko ona jest w centrum myśli Michaela, ale prawda jest znacznie bardziej prosta. Chłopak ma problemy ze swoimi rodzicami.

Przejdźmy teraz do plan Grandmere, który jest dość pokręcony i wpakowuje Mię w kłopoty w postaci „znowu mogę zawalić geometrię”. Jednak pod naporem ‘perswazji’ zgadza się pomóc babce byle tylko nie wyszło na jaw, że w kasie szkolnego samorządu są pustki i że temu wszystkiemu winna jest ona i nikt inny.

Nigdy nie sądziłam, że wystawię 1. Serio! Zawsze w książce szukam jakiś pozytywów, ale w tej części nie ma nic co by mnie zachwyciło. Z Mii, która umiała myśleć nagle zrobiła się zapatrzona w siebie i ciągle myśląca o tym jak dobrze wypaść na imprezie dziewczyna. Nie podoba mi się to co zrobiła z nią autorka. Jest to zdecydowanie najsłabsza część całego cyklu jaką do tej pory czytałam.
"[…] władzy towarzyszy odpowiedzialność: można ją delegować, ile się chce, ale koniec końców TO TY zapłacisz cenę, jeśli coś pójdzie nie tak. " ~ Meg Cabot, Pamiętnik księżniczki 7: Księżniczka imprezuje , Warszawa 2006, s.16.

OCENA: 1/10

W zastępstwie Martitty, która ma na jutro do zrobienia projekt, wrzucam Wam coś na szybko. 
Całusy :*

poniedziałek, 13 kwietnia 2015

124. Prawie jak Batman… prawie robi jednak wielką różnice


AUTOR: Agnieszka Lingas-Łoniewska
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Novae Res

OPIS
Melisa, James i Nocny Łowca. Historia jak z komiksu o walce ze złem, walce z własnymi słabościami, demonami przeszłości i oczywiście o wielkiej miłości. Ona jedna, ich dwóch, Miasto Aniołów i zagrożenie, któremu niekiedy nie można się oprzeć. Obrońca nocy to sensacyjna opowieść o pyskatej dziennikarce, zarozumiałym potentacie mediowym i Nocnym Łowcy. Dobro walczy ze złem, ludzie ze swoimi pragnieniami, a Melisa Mallory z miłością do dwóch mężczyzn. Agnieszka Lingas-Łoniewska bawi się formą, zapraszając nas do nieco komiksowej opowieści z elementami fantasy, gdzie jednak zło i zagrożenie są realne, a uczucia gorące i buzujące od pożądania. [1]

RECENZJA
No i stało się! Mocno tłukąc się pięścią w pierś i głośno lamentując, że to tylko i wyłącznie moja wina spuszczam głowę, aby z pokorą przyznać się do popełnionego przez siebie błędu! Podczas swojej ostatniej wizyty do biblioteki, widząc na jednej z półek książkę Agnieszki Lingas-Łoniewskiej najzwyczajniej w świecie poleciałam na ładną okładkę no i mam za swoje! Będąc „okładkową blacharą” sama siebie skazałam na tyle stron ciągłej irytacji! Tak moi Drodzy, dobrze się spodziewacie, poniższa recenzja nie będzie wcale, a wcale pozytywna!

Minusów tej książki jest tyle, że sama nie wiem, od czego dokładnie zacząć. Może opowiem troszkę o fabule. Mamy sobie Melisę – młodą dziennikarkę śledczą, która prowadzi sprawę nowego, bardzo groźnego narkotyku. W tym samym czasie kiedy kobieta oddaje się pracy okazuje się, że redakcje w której pracuje przejmuje nowy właściciel – milioner James Maseratti. Świeżo upieczony szef od razu zabiera Melisie sprawę narkotyku, nad którą spędziła już tyle godzin, ale przecież kobita musi walczyć o swoje, więc dziennikarka, niezrażona zakazem nadal prowadzi śledztwo. Pracując na dość podejrzanym gruncie staje się potencjalną ofiarą i z wielkiej opresji ratuje ją zakapturzona, tajemnicza postać – Nocny Łowca! Nieznany bohater od pewnego czasu, pod osłoną nocy (jak sam jego przydomek wskazuje), zaprowadza porządek na ulicach Los Angeles dając tym samym policji małego pstryczka w nos. Pomiędzy dziennikarką i superherosem z Miasta Aniołów niemal natychmiast pojawia się nic porozumienia, jakieś szybko kiełkujące uczucie. Ale to nie wszystko również i nowy szef nie jest kobiecie obcy. Dwóch mężczyzn, różnych od siebie i jedna kobieta – miłosny trójkąt z komiksową historią w tle. Sam pomysł nie był do końca zły. Wychodzę założenia, że nawet najbardziej banalną fabułę można poprowadzić zupełnie nowymi, nieprzewidywalnymi torami. Niestety, Pani Agnieszce to się nie udało. Przygody Melisy i jej dwóch adoratorów są tak… nie wiem jak to nawet dokładnie i delikatnie ująć... nieciekawe, nieporywające, banalne i irytujące, że to głowa mała. Zgadnięcie, kto taki kryje się za maską Nocnego Łowcy jest naprawdę dziecinnie proste, a cała historia niebezpiecznie przypomina nam losy Batmana, naprawdę! Moja frustracja wzrastała z każdą kolejną przeczytaną stroną lektury. Nie zliczę ile razy poirytowana przewracałam oczami, ile razy wzdychałam z niezadowoleniem i miałam ochotę rzucić książkę w kąt i już nigdy do niej nie wracać! Naprawdę! Lady Spark może potwierdzić ile „czułości” nasłuchała się o „Obrońcy nocy”!

Przechodzimy dalej! Postacie! O tutaj to sobie naużywam! Na początek nasza Mallory! Och, jaka ona cudowna, jaka wspaniała, jaka piękna, jaka mądra, jaka seksowana, jaka ponętna, jaka pyskata, jaka pewna siebie, jaka urocza, jaka kobieca, jaka zabawna – i tak mniej więcej jest przez całą książkę. Okej, swoje też przeżyła – jej  były mąż, notabene policjant, okazał się być damskim bokserem i musiała naprawdę znaleźć w sobie siłę, żeby z nim zerwać. To się jej chwali, ale po za tym Mallory strasznie mnie irytowała! Nie cierpię tak wyidealizowanych bohaterów, a tutaj to naprawdę było miejscami nie do przyjęcia! No i teraz jeszcze pozostał nam James Maseratti (UWAGA PONIŻEJ SPOJLER!), bo chyba już każdy się domyślił, że to przecież nie kto inny jak Nocny Łowca! O mój Boże! Ideał! Naprawdę nic tylko wzdychać i achać patrząc na niego! Takie to piękne, takie inteligentne! Rekin biznesu! Milioner! Podejrzewam, że spokojnie mógłby kupić całą Polskę, no albo przynajmniej ¾! Oczywiście zakochał się w Mallory od pierwszego spotkania (ona potrzebowała o jedno więcej, żeby to zrozumieć)! No, a że na miłości nie można oszczędzać James robi „małe niespodzianki” dla ukochanej – a to lot własnym samolotem na randkę na Hawaje, gdzie ma domek i własną plaże kupuje jej własne ferrari i wymienia całą garderobę. Co prawda on też swoje przeszedł – przeżył tragedie, miał wypadek, po którym okazało się, że ma super moce (jest piekielnie szybki), ale nie wiemy na dobrą sprawę, co tak naprawdę się tam wydarzyło, bo autorka zamiast poświęcić więcej miejsca na wyjaśnienie tej sprawy, wolała bardziej skupić się na opisie igraszek Mallory i Jamesa a to w łóżku, a to na pomoście, a to w wodzie, albo gabinecie. Taki trochę tani erotyk, który zupełnie nie przypadł mi do gustu! Tak przedstawionej historii bohaterów mówię stanowcze nie!

No to teraz czas na język. Co prawda tutaj nie mam jakiś większych zastrzeżeń, język jest prosty i łatwy w odbiorze, ale jakoś nie pomogło to uratować reszty. Ponadto mam również zastrzeżenia, co do korekty – kropki w połowie zdania i trochę błędów interpunkcyjnych, tylko wzmocniły moją frustrację.

Jedynym plusem, który znalazłam w książce jest zamieszczona na samym końcu playlista, z której piosenki później znalazłam sobie na YouTubie i przesłuchałam.

Reasumując, ta książka nie miała w sobie nic co przyciągnęłoby moją uwagę! Nic, a nic! Przed napisaniem swojego zdania zerknęłam na recenzję innych na portalu LubimyCzytać i zwątpiłam w  siebie, naprawdę! To co wszyscy tak zachwalają dla mnie jest niczym innym jak gniotem, na który straciłam czas. Jestem pewna, że przez dłuży okres czasu z pewnością nie zajrzę do innych książek autorki.

„Bo wzmocniony tamtym uczuciem i tamtą tragedią, kochał Melisę Mallory miłością tak mocną, tak potężną, że gdy tylko o tym myślał, czuł wszechogarniający ból. Że można kogoś tak szaleńczo kochać i nie dusić się od samego uczucia, przepełniającego serce, duszę i ciało.” ~ Agnieszka Lingas-Łoniewska, Obrońca Nocy, Gdynia 2013, s. 174

OCENA: 1/10

Tea znowu w ataku! Trochę sobie poużywałam, a teraz wracam do dalszego pisania pracy magisterskiej z piosenką na ustach! A piosenka to oczywiście….


MAM TĘ MOC! MAM TĘ MOC! 




[1] Opis pochodzi ze strony empik.com

czwartek, 27 lutego 2014

027. Bajeczka o "Kapłance w bieli"


AUTOR: Trudi Canavan
TYTUŁ ORYGINALNY: Priestess od the White. Age of the Five: Book One
SERIA: Era Pięciorga
TOM: Pierwszy
TŁUMACZ: Piotr W. Cholewa
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO: Galeria Książki

OPIS
Kiedy Auraya została wybrana na kapłankę, nie wierzyła, że po zaledwie dziesięciu latach stanie się jedną z Białych, najpotężniejszych sług bogów. Niestety, miała niewiele czasu, by przyzwyczaić się do niezwykłej mocy, jaką bogowie jej ofiarowali. Krainę nękają nieznani czarownicy z południa odziani w czarne szaty, a do Białych docierają pogłoski o gromadzącej się armii. Auraya i pozostali Wybrani pracują niestrudzenie, by przypieczętować przymierza i zjednoczyć pod swoim sztandarem cały północny kontynent. Czas jednak ucieka. Wojna przybywa do krain Białych i jeśli Auraya nie nauczy się wykorzystywać swoich nowych umiejętności, nawet łaska bogów może nie wystarczyć, by uratować sprzymierzone krainy. [1]

RECENZJA
Ciekawy opis znaleziony na pierwszej stronie książki oraz dosyć pochlebne opinie na temat debiutanckiej Trylogii Czarnego Maga sprawiły, że postanowiłam po raz pierwszy zapoznać się twórczością Trudi Canavan. Pełna nadziei zasiadłam do lektury, co prawda nie wymienionej wyżej serii lecz innej „Era Pięciorga”… i już po pierwszych jej stronach mocno żałowałam tego, że postanowiłam dać szansę ‘Kapłance w bieli’. Jakby jeszcze tego było mało autorka nie oszczędzała na objętości i zafundowała mi bez mała 700 kartek nudy, wielkiej nudy i tylko nudy.

Po opisie można wnioskować, że główną bohaterką jest Auraya i co prawda nasza kapłanka w bieli jest postacią bardzo ważną, ale miałam wrażenie, że wcale tak dużo o niej nie znajdziemy. W powieści poruszanych jest bardzo dużo wątków, które, w moim mniemaniu, powinny rywalizować ze sobą o miano tego najgorszego. Już sama nie wiedziałam, co jest gorsze: mdła, ale jednocześnie „wspaniała” Auraya; tkacz snów Leiard, cierpiący na rozszczepienie jaźni; czy „Romeo i Julia” w wersji plemienia Siyee. Chyba jedynym wątkiem, który być może mnie nie porwał, ale przynajmniej mnie zaciekawił były losy czarownicy Emerahl. Gdybym chciała rozpisywać się na temat każdej postaci z pewnością zajęłoby mi to trochę czasu, więc jeśli pozwolicie zajmę się jedynie tytułową bohaterką. Panie i Panowie, w książce Trudi Canavan mamy kobietę idealną – piękną, inteligentną, wspaniałą, po prostu nie sposób jej nie kochać! Nasza Auraya już od dziecka była naprawdę wyjątkowa, o czym może świadczyć to, że już na pierwszych stronach powieści ona sama, jako mała dziewczynka, swoją siłą perswazji sprawiła, że barbarzyńcy, którzy napadli na jej wioskę, odjeżdżając nie robiąc nikomu krzywdy – urocze, prawda? Ale nie dla mnie. Fantastyka, fantastyką, ale jeśli autorka już na początek daje nam takie „coś” to mam wrażenie, że powinna przerzucić się na harlekiny, a nie na świat magii. Ale jeszcze mówiąc o Auraya, matko jak ona mnie irytowała. Zawsze taka ułożona, zawsze wie, co powiedzieć, a na dodatek mimo tego, że jest młoda to oczywiście bardzo szybko się uczy i jako wybranka bogów w rekordowym tempie przyswaja nową wiedzę. A jak już o bogach mowa… przecież oni tak uwielbiają swoją najmłodszą podwładną, że postanowili dać jej wspaniały dar – jako jedyny człowiek Auraya umie latać – fascynujące! Nie lubię takich postaci, nie cierpię, kiedy na siłę stara się zrobić z mdłego bohatera superherosa. Co prawda autorka, wplątując kapłankę w romans, chciała troszkę odejść od przyjętej łatki „pani idealnej”, ale w sumie na niewiele to się zdało - główna bohaterka nie zyskała, więc ani mojej sympatii, ani nie porwała mnie swoją historią.

No to teraz przechodzimy do języka. Pani Canavan nie używa może zbyt ambitnego słownictwa, aczkolwiek to jest najmniejszy problem. Najbardziej, na przełomie prawie siedmiuset stron, przeszkadzały mi liczne, ba bardzo liczne, powtórzenia. Gdy co zdanie występuje „tkacz snów”, albo „Auraya” to nie dość, że człowiek się irytuje, to na dodatek czytanie tego niezwykle męczy. Niestety, ale autorka pod tym konkretnym względem w ogóle się nie popisała. Mało tego, jeśli ktoś potrzebowałaby wzorów sztucznych dialogów, od razu odesłałabym delikwenta do lektury ‘Kapłanki w bieli’. Wierzcie mi lub nie, ale naprawdę czytając kolejne kartki, co chwila zirytowana przewracałam oczami.

Aby moja recenzja była pełna, muszę powiedzieć, co nieco o akcji. O matko! Jeśli fabuła będzie się tak toczyć w kolejnych tomach Ery Pięciorga to ja chyba za nie podziękuję. Po pierwsze książka jest niezwykle nudna, a szkoda, bo sam pomysł dawał ogromne pole do popisu. Trudi Canavan nie popisała się również w tej konkretnej kategorii sprawiając, że cała książka naprawdę mogła porządnie wynudzić. Nie wierzycie mi? A więc bardzo ogólnikowo, żeby nie spojlerować, postaram się Wam to naznaczyć. W mniemaniu autorki ‘Kapłanki w bieli’ narady wojenne przypominać powinny wyjątkowo nieciekawe obrady sejmowe, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że widać, iż pani Canavan nie czytała Martina. No, ale wracamy dalej do właściwej recenzji! W pierwszym tomie Ery Pięciorga mamy wojnę pomiędzy dobrem i złem. Brzmi ciekawie, prawda? Tak też i powinno być. Niestety, okazuje się, że taką kapitalną pozycję wyjściową do wielkiego „wow” również może równie spektakularnie zmarnować. Bo jak inaczej można nazwać rywalizację pomiędzy pięciorgiem dobrych kapłanów i pięciorgiem złych mocy, która przypomina przerzucanie się zbukiem? Tak, moi Drodzy – przez 600 stron autorka przygotowuje nas do ogromnej bitwy, żeby w ostateczności rozczarować wszystkich po długości. Tak, więc jak widzicie, w tym konkretnym elemencie, również nie znalazłam żadnego, nawet malusieńkiego, pozytywu.

Resumując, plusa mogę dać jedynie za losy czarownicy Emerahl. Nic innego nie zasłużyło, oczywiście w moim subiektywnym odczuciu, na wyróżnienie. Książka była niezwykle mdła, nieciekawa i wynudziła mnie tak jak już dawno żadna lektura o tematyce fantastycznej. Nie zdziwi, więc Was pewnie fakt, że nie polecam ‘Kapłanki w bieli’ Trudi Canovan.

„Poczuła wyrzuty sumienia. Gdyby tamtej nocy zastanowiła się nad konsekwencjami… Ale człowiek nie jest stworzony do tego, by w chwilach uniesienia cokolwiek analizować. Wiadomo to choćby z ludowych opowieści o miłości i bohaterstwie.  Nawet w tych historiach zakazana miłość ma swoją cenę.” – Trudi  Canavan, Kapłanka w bieli, Kraków 2009, s.496

OCENA: 1/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Czytam opasłe tomiska, Historia z TRUPEM

Tea po raz kolejny w swoim żywiole! Mam nadzieję, że jeszcze nie macie dosyć mojego ciętego języczka?

poniedziałek, 16 grudnia 2013

009. Żałobny marsz Mendelssohna, czyli "Dziewczyny w bieli"


AUTOR: Jennifer Close
TYTUŁ ORYGINALNY: Girls in white dresses
TŁUMACZ: Bożena Kucharuk
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

OPIS
Perypetie trzech młodych kobiet, które muszą się zmierzyć ze swoimi problemami… przy dźwiękach marsza Mendelssohna granego podczas cudzych wesel! Isabella, Mary i Lauren nie mogą się pozbyć wrażenia, że wszystkich wokół ogarnęła ślubna gorączka. Tydzień w tydzień biorą udział w wieczorach panieńskich. Ubrane w pastelowe sukienki, udają zachwyt nad prezentami, jedzą mikroskopijne przekąski i wypijają zdecydowanie zbyt dużo szampana. Ich życie w niczym jednak nie przypomina bajki. Bo w której bajce roi się od koszmarnych szefowych, zakamuflowanych maminsynków i przyprawiających o ból głowy podrywaczy? Autorka błyskotliwie i z humorem opisuje perypetie kobiet u progu dorosłości. Podpatruje ich zakrapiane wakacje i ryzykowne flirty, kreśląc mistrzowski obraz bolesnych rozczarowań i uskrzydlających radości współczesnego życia. [1]

RECENZJA

Temat, chociaż błahy, dający duże pole do popisu; ładna, subtelna okładka no i przede wszystkim zachęcający opis z tyłu książki – te wszystkie czynniki zmusiły mnie do sięgnięcia po książkę Jennifer Close. Mała objętość lektury, raptem 320 stron, w połączeniu z dużą czcionką przyczyniły się do tego, że ‘Dziewczyny w bieli’ na dobrą sprawę przeczytałam podczas dwugodzinnej podróży na uczelnię, niemniej jednak muszę Wam się przyznać, że czuję, jakbym tylko zmarnowałam swój cenny czas. Tak, tak moi drodzy, niżej zamieszczona recenzja nie będzie ani słodka, ani cukierkowa, ale przede wszystkim nie będzie pozytywna!

Od czego by tu zacząć? No oczywiście od języka! Ja wiele rozumiem, naprawdę nie jestem zwolenniczka niewiadomo jak wyszukanego stylu, w którym nie zna się połowy słów, jednak mimo wszystko to, co przedstawiła nam Jennifer Close nie można nazwać nawet prostotą! Styl autorki „Dziewczyn w bieli” cechuje się prostactwem, przejaskrawieniem, brakiem dłuższych opisów i nic niewnoszącymi dialogami. Czytając po raz kolejny opis zamieszczony z tyłu książki zastanawiałam się gdzie mamy tu błyskotliwość i humor? Jedyny uśmiech, który wywoła na mnie książka to nutka ironii, a błyskotliwość? Może przemilczę jej kwestię, żeby nie wyjść na jakąś całkowitą arogantkę.

Kolejna sprawa bohaterzy! Niech Was nie zwiedzie fakt, że w opisie ‘Dziewczyn w bieli’ mamy wymienione trzy postacie pierwszoplanowe: Isabelle (czy tylko mnie tak mocno denerwuję to imię?), Mary i Lauren; w rzeczywistości w książce rozbudowane są również wątki Abby, Shannon oraz Katie. Tutaj kreuje nam się kolejna wada lektury Close – wiele wątków historii, w mniejszym lub większym stopniu powiązanych ze sobą, wprowadza chaos i nieporządek. Z kolei same „najgłówniejsze” bohaterki zostały scharakteryzowane, jako nie do końca zdecydowane i podporządkowane mężczyznom ofiary losu. Od razu śpieszę z wyjaśnieniem – żadna ze mnie zagorzała feministka, jednak sposób, w jaki przedstawiała swoje kobiety Jennifer Close zupełnie do mnie nie przemawia.

Jeśli chodzi o samą fabułę to w sumie nie ma się, na czym rozwodzić. Temat nie należał do najambitniejszych, niemniej jednak zawsze można było się z nim troszeczkę pobawić. Autorka ‘Dziewczyn w bieli’ postanowiła jednak pójść na łatwiznę i nie dodała nic od siebie. Wszystko odbywało się zgodnie z gdzieś już utartymi ścieżkami, a to niestety nie wpłynęło na zwiększenie atrakcyjności powieści. Sytuacje i dialogi, które z pewnością w zamierzeniu miały być zabawne, w moim odczuciu były niesmaczne i żałosne. No i mamy jeszcze sprawę samego zakończenia – tak banalnego, że aż bolało. W sumie od pierwszych stron książki można się było spodziewać tego, że wszystko się skończy tak, a nie inaczej.

Lektura ‘Dziewczyn w bieli’ miała być typowym odmóżdżaczem, niestety po przeczytaniu powiastki Jennifer Close czułam jedynie zażenowanie. Zapewne gdyby nie moja reguła, że zawsze kończę to co zaczęłam to pewnie już po pierwszych dwudziestu kartkach odłożyłabym książkę na półkę, a tak czytając nie mogłam pozbyć się uczucia rozczarowania. Co więcej – byłam na siebie wściekła! Tak, tak na siebie – jak mogłam, aż tak źle wybrać? Oby więcej mi się to nie przydarzyło.

Powyższa recenzja chyba mówi sama za siebie i jasne jest to, że nie będę polecać ‘Dziewczyn w bieli’ nikomu. Strzeżmy się nieambitnych i źle napisanych pismadeł moi Drodzy – takie jest moje słowo na początek nowego tygodnia. 

„Żałowała, że nie spotkała go wtedy. Poznali się, kiedy oboje już pracowali. Nigdy nie będzie znała go z college’u. Patrząc na jego zdjęcia z dziewczyną z czasów studiów, Isabella próbowała się domyślić, jacy wówczas byli. Była zazdrosna o to, że tamta dziewczyna znała go takiego, jakiego ona nie pozna już nigdy.” - Jennifer Close ‘Dziewczyny w bieli’, Warszawa 2012, s. 223
   
OCENA: 1/10

Wiem! Kolejna recenzja i kolejna ciężka, niepozytywna i przede wszystkim mocno ostra ocena, ale to naprawdę nie moja wina. Chcę być z Wami szczera i po prostu mówię jak jest. Jestem wymagająca, to fakt, ale jako osoba uświadomiona w kwestiach zapotrzebowania świata na pewne surowce stwierdzam, że takie książki jak wyżej zrecenzowana nie powinny były być wydawane. Nie dość, że czytelnik traci swój czas, który równie dobrze mógł poświęcić na jakąś naprawdę godną uwagi lekturę, to na dodatek na wydrukowanie takiego „niewiadomo czego” zmarnowano tyle drzew!

[1] Opis pochodzi z tyłu książki