Pokazywanie postów oznaczonych etykietą partyzantka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą partyzantka. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 grudnia 2014

095. Historia kilku miłości i partyzantki na Roztoczu w „Przytul mnie”

AUTOR: Monika Rebizant-Siwiło
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Replika

OPIS
Miłość czeka na każdego. Wydawałoby się, że to historia stara jak świat... On – niepoprawny romantyk – zupełnie niespodziewanie dziedziczy po dziadku uroczą leśniczówkę i piątkę kotów. Ona po bolesnych doświadczeniach ucieka przed przeszłością na wieś. Oboje znają się od dziecka... ale Anna nie jest już piegowatą smarkulą, Anią Shirley z zaplecionymi warkoczami i głową w chmurach. Również Michał, choć – jak ona – tęskni za prawdziwą miłością, pierwsze uczuciowe stłuczki ma już za sobą. Spotkanie po latach stopniowo sprawia, że obojgu szybciej biją serca...
...ale życie nie jest wcale takie proste. Najpierw każde z nich będzie musiało policzyć się z przeszłością i poukładać na nowo teraźniejszość – zwłaszcza Michał, w życiu którego jest jeszcze ta druga – Maja.
Czy Anna i Michał podejmą ryzyko i odnajdą wspólną drogę? [1]

RECENZJA
Tym razem trafiłam na tą lekturę, dzięki mojej koleżance. Pożyczamy sobie nawzajem książki, więc jeszcze nie raz dodam recenzję jej zbiorów.
Akcję zaczynamy w piękniej krainie na południowo-wschodnim krańcu Polski, Roztoczu. Właśnie tam znajduje się rodzinna miejscowość głównej bohaterki Anny – Lipsko. Niestety to wieś z rodzaju kilku domów na krzyż i gdzie wszyscy wiedzą o wszystkich wszystko.

Ania Jabłońska wróciła na stare śmieci. Najbliższych poinformowała tylko zdawkowo o rozwodzie, a całą prawdę o nieudanym związku nosi w sobie. Może właśnie dlatego często budzą ją koszmary ze scenami z kancelarii prawnej. Odbieramy wrażenie, że bohaterka ma wiele czytelnikowi do wyjaśnienia, ale przecież na wszystko przyjdzie czas. Na razie pracuje w szkole na stanowisku bibliotekarki, a z dyrektora też niezłe ziółko.

Ojciec zajmuje się gospodarstwem, a matka prowadzi dom, trzymając męża i teścia na diecie, oczywiście dla ich zdrowia. Jedna z moich ulubionych scen to właśnie kłótnia o bigos, do teraz mogę się z niej śmiać do łez. Podczas ustalania menu na obiad, dziadek Tadeusz zażyczył sobie bigosu, jednak synowa zapowiedziała chudy, bez tłuszczyku, ogółem wersja light. Na to pada riposta: „Mogłaś od razu powiedzieć, że chcesz mi kapustą wodę zalać”. Sama matka bardzo lubi plotkować z sąsiadką, przez telefon z Jadzią, słuchać radio i przebojów ulubionego wokalisty K. Ma również tendencję do wyolbrzymiania i histeryzowania, ale to tylko dodaje barwności relacjom w domu. Spokojem i opanowaniem równoważy to jej małżonek, chociaż czasem bywa zbyt uparty.
Moją ulubioną postacią jest wspomniany dziadzio Tadeusz. To człowiek z partyzancką przeszłością, który potrafi z kapelusza wyciągać różne historie, m.in. o „Butnym” i wspaniale opowiadać. Tak między nami, to chyba bardziej mnie ciekawiły momentami te wątki historyczne powiązane z teraźniejszością niż romans.

Właśnie, trzeba wspomnieć i o Michale. Akcja rozkręca się w smutnym dla wszystkich momencie. Umiera najbliższy kolega dziadka, mieszkający nieopodal w leśniczówce, Piotr Rawicz, którego Ania zwykła nazywać dziadkiem Piotrem. Bohaterkę wiązała z mężczyzną niezwykła więź, jeszcze z lat dziecięcych. Wtedy zjawia się w Lipcach synowa i wnuk zmarłego. Jak się pewnie domyślacie, owy wnuk to Michał Rawicz – potencjalny kandydat na partnera.
Okazuje się, że zna się z Anką z dzieciństwa, gdyż to kolega jej brata. Każde pamięta siebie w wydaniu szczenięcym i chyba oboje dochodzą do wniosku, że zaszły w nich korzystne wizualne zmiany. Michał postanawia zamieszkać w leśniczówce po dziadku, a przecież nie można zostawić sąsiada samemu sobie. Stefcia Jabłońska często posyła córkę do nowego przybysza z wiktuałami, co pozwala nawiązać im kontakt. Nie wszystko idzie gładko, gdyż za obojgiem ciągną się duchy przeszłości.

Może słów kilka jeszcze o Sebastianie, bracie Anny. Można zauważyć, iż nie mieszka on w domu rodzinnym i ma status prawie że intruza. Wszystko przez to, iż matka nie poznała całej prawy o związku córki. Ja mogę zdradzić tylko, że eksmąż Mirek nie przychylał jej nieba w czterech ścianach domu, a kłopoty Seby z kryminałem wyniknęły z chęci pomocy siostrze.
Naprawdę wielką przyjemność sprawiało mi czytanie i odkrywanie wszystkich faktów po kolei, więc nie będę was z tego okradała. Interesujące wydają się też losy Weroniki, wicedyrekorki szkoły, w której pracuje Ania. Nasza główna bohaterka w mig odgaduje, czym jest rzekome zapalenie spojówek skrywane za przeciwsłonecznymi okularami. Panie zaprzyjaźniają się i wzajemnie próbują sobie pomóc.

Jak na akcję rozgrywającą się w małej miejscowości, wiele rzeczy jest ze sobą powiązanych tak, że nawet autorka zaskakiwała mnie samą. Zdecydowanie nie jest to przewidywalna książka i wcale nie usiana sielanką. Przewija się stara miłość Ani – Marcin Korzycki, obecnie ginekolog, prywatnie siostrzeniec Weroniki. I to nie jedyna koligacja. Trzeba czasem wysilić głowę, żeby się połapać w powojennych historiach i teraźniejszej sytuacji bohaterów. Jednak to tylko kolejny plus.
Szybko połknęłam, zachęcam gorąco. Chociażby dla tych niewiarygodnych rozgrywanych w Puszczy Solskiej historii z partyzantami, które akurat są podobno autentyczne. Niosą wiele wyjaśnień, co do najstarszych mieszkańców Lipska i pobliskich Brzezin. Wkradają się zatem klimaty walki z powojennym ustrojem. Podsumowując, można się pośmiać, można się rozpłakać. Tyle różnych emocji targa czytelnikiem, ale odkryjcie to sami.

"Plecy to ta część ciała bliźniego, którą oglądasz, gdy jesteś w nędzy - mówiła babcia. Lub nie poddałaś się intymnym badaniom w kantorku - dodałam w myślach, zgarniając na ręce stos książek.” ~ Monika Rebizant-Siwiło, Przytul mnie, Poznań 2013.

OCENA: 9/10
_ _ _ _ _

Długa recenzja, to znaczy, że mojego autorstwa. Muszę się przyznać, że strasznie się rozwodzę przy opisywaniu moich odczuć. Może kiedyś uda mi się krócej ;) Niestety nie zdążyłam przygotować recenzji kryminału, ale to na następny raz ;)
Trzymajcie się!

[1] – opis pochodzi z okładki książki


piątek, 26 września 2014

077. "Kwiecień w Paryżu" czyli wojenny romans + konkurs

AUTOR: Michael Wallner   
TYTUŁ ORYGINALNY: April in Paris
TŁUMACZ: Barbara Tarnas
ROK WYDANIA: 2007
WYDAWNICTWO:  Albatros Andrzej Kuryłowicz
OPIS
Wojenny romans, w którym pobrzmiewają echa Casablanki, Angielskiego pacjenta i powieści Kena Folletta. O niemożliwej miłości, która zrodziła się wbrew rozsądkowi, ponad podziałami czasu i miejsca. Okupowany Paryż, wiosna 1943 roku. Młody Niemiec, Michel Roth, w dzień pracuje jako tłumacz dla niemieckiego gestapo; wieczorami w cywilnym ubraniu, włóczy się po ulicach miasta. W ten sposób poznaje Chantal, córkę francuskiego księgarza. Wikła się w niebezpieczny romans, który dla obojga okazuje się czymś więcej niż przelotną przygodą. Michel nie ma pojęcia, że piękna dziewczyna i jej ojciec pracują dla ruchu oporu. Wkrótce będzie musiał wybrać pomiędzy obowiązkiem wobec własnego kraju, a swoim przeznaczeniem - pomiędzy nienawiścią a miłością. [1]

RECENZJA
Gdyby o zakupie miała decydować okładka „Kwiecień w Paryżu” nigdy nie wzbogaciłby mojej prywatnej biblioteczki. Okładka nic nie mówi o książce. Jest taka nijaka jak dla mnie. Na dodatek to połączenie kolorów: biel i pomarańcz… no nie przekonało mnie. Jednak gdy otworzyłam skrzydełko z opisem książki skradła moje serce. Uwielbiam wszystko co tyczy się historii, a gdy już rzecz dzieje się podczas II wojny światowej to jestem kupiona na zabój. Dlatego wobec książki miałam wysokie oczekiwania, których niestety nie spełniła.
Michael Roth jest Niemcem, który w dzień pracuje jako tłumacz dla niemieckiego gestapo w Paryżu. Pewnego dnia jednak przebiera się w swój garnitur w drobną kartę i udaje Paryżanina. W przebraniu, które jest maską wchodzi w struktury ludzi, których wojna niszczy, ludzi którzy z powodu wojny utracili to co najcenniejsze: wolność i swoich bliskich. Michael nie jest zagorzałym poplecznikiem Hitlera. Stara się jak najmniej ubrudzić ręce przy okupowaniu Paryża. Jednak przy każdym przesłuchaniu, które tłumaczy z francuskiego na niemiecki jego dłonie plamią się krwią ludzi walczących z okupantem.
Podczas jednego ze swoich wieczornych spacerów w cywilnym ubraniu napotyka piękną i młodą mieszkankę Paryża. Jest nią zafascynowany. Udaje mu się ją bliżej poznać. Okazuje się, że Chantal jest członkinią największego wroga Rzeszy… Chantal jest członkinią francuskiego ruchu oporu Résistance. Wiedzą, że stąpają po cienkim lodzie, który w każdej chwili może pęknąć. Michael przecież natychmiast powinien donieść swojemu szefowi. Dałoby mu to awans, uznanie przełożonych i większe prawdopodobieństwo, że nie zostanie wysłany na front. Jednak Michael nie chce być tym za kogo biorą go Niemcy.
Michael już jako młody chłopak musiał radzić sobie sam. Rodzicom wystarczyło tylko na wykształcenie jednego syna, starszego brata Michaela. Roth chciał skończyć prawo. Jednak wojna mu to uniemożliwiła. Wstąpił do wojska. Wysłany do Francji próbował odnaleźć się w świecie gdzie każdy sprzeciw jest surowo karany. Powiedzmy sobie szczerze szczęście Michaela gaśnie w najmniej spodziewanych okolicznościach i musi on stoczyć walkę ze śmiercią.
Przy okazji tej pozycji literackiej udało mi się poznać lepiej wewnętrzne struktury Wehrmachtu. Nie raz i nie dwa przy czytaniu o torturach jakim podawani byli przesłuchujący po moich plecach przechodził dreszcz strachu. Autor oddał te wszystkie czynności ze skrupulatnością jakiej się nie spodziewałam. Zdecydowanie nie jest to powieść, którą można poczytać gdy ma się gorszy dzień. Z pewnością dostała mi się również informacja na temat jak niemieccy żołnierze spędzali wieczory. Gdzie chodzili i co robili.
Dużym minusem książki jest to, że pewne dialogi są po francuski i nie ma do nich żadnego odnośnika z tłumaczeniem, a ja nie nawykłam do czytania książki ze słownikiem w ręku.
Podsumowując spodziewałam się po tej książce jednak czegoś więcej. Sama nawet nie wiem czego. Jednak brakowało jej zdecydowanie więcej do ideału niż powinno. Początkowo akcja wlecze się niemiłosiernie by potem przyśpieszyć i zdecydowanie zdezorientować czytelnika. Na dodatek Michael jest postacią nijaką. Brakuje mu zdecydowania i swoich własnych poglądów. Przez wojnę chce przemknąć się jak szczur. To Chantal ma więcej przebojowości. Ma cel, o który chce walczyć. Jest tym za kogo się podaje i nikogo nie udaje. Chantal jest również bardzo  trudna do zrozumienia. Gdzieś przeczytałam, że była okropna. Jednak żyła w czasach wojny i musiała walczyć przede wszystkim o siebie. Nie zdradzę zakończenia, ale powiem, że jest to jeden z pozytywnych zaskoczeń jakie doznałam od autora.
"Człowiek tęskni za byciem we dwoje, ale tak naprawdę cały czas czuje się obcy." ~Michael Wallner, Kwiecień w Paryżu, Warszawa 2007, s. 67.
OCENA: 6/10
[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki 

UWAGA!
Czas na zapowiadany konkurs! Do wygrania jest książka Agaty Christine pod tytułem "Mordestwo w Orient Expressie"! Książka pochodzi z moich prywatnych zbiorów. Zdublowały mi się tytuły (czasami tak się zdarza jak ma się za dużo książek w pokoju), więc postanowiłyśmy z Tea zorganizować mały konkurs. Książke miałam w rękach raz i wygląda na zupełnie nową. 
Krótki regulamin konkursu: 
1. Aby wziąć udział w konkursie należy zostawić komentarz, w którym wyrazisz chęć udziału w zabawie. 
2. Celem konkursu jest wygranie książki Agaty Christine pod tytułem "Mordestwo w Orient Expressie"
3. Aby znaleźć się wśród szczęśliwych kandydatów, którzy będą brani pod uwagę należy wysłas na adres ladyspark6@gmail.com recenzję (byle nie była za długa i krótka) książki, która wywarła na Tobie tak ogromne wrażenie, że zarówno ja jak i Tea, koniecznie musimy ją przeczytać, bo jeśli nie to umrzemy w strasznych mękach! 
4. Prace będą oceniane przez Lady Spark, Tea oraz naszą dobrą znajomą Martitte, która zgodziła się być trzecią oceniającą prace i pomoże nam wybrać zwycięzcę. 
5. Konkurs trwa do 26 października 2014 r. 
6. Zwycięzca zostanie ogłoszony 28 października 2014 r. (w dniu urodzin Lady Spark!)
7. W konkursie może wziąć udział każdy! 
Zespół Kreatywnej Alternatywy oraz Maritta życzą wszystkim chętnym powodzenia! 

Doooobra obiecałam to jest :). Nie wiem ile osób weźmie udział. Nawet jeśli to będzie kilka to będę zadowolona. Nie liczę też na zbyt wiele, bo wole się przyjemnie zaskoczyć niż rozczarować. Do pracy! Czekamy na Wasze prace! 
Pozdrawiam i ściskam w te zimne i jesienne wieczory
Lady Spark