Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura obyczajowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura obyczajowa. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 5 marca 2018

494. Poznajcie "Tully"


AUTOR: Paullina Simons
TYTUŁ ORYGINALNY: Tully
TŁUMACZ: Teresa Sośnicka  
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO:  Świat Książki
OPIS
Późne lata siedemdziesiąte na amerykańskiej prowincji. Tully Makker jest twardą nastolatką, której życie solidnie dało w kość. Przeżyła porzucenie przez ojca, molestowanie seksualne i przemoc ze strony najbliższych, wreszcie zdradę przyjaciółki. Te bolesne zdarzenia pozostawiły blizny na jej nadgarstkach i te głębsze, w sercu. Kiedy z biegiem lat Tully ze zbuntowanej nastolatki zmienia się w stateczną kobietę, wydaje się jej, że wreszcie odzyskała kontrolę nad swoim losem. Nic bardziej mylnego… [1]

RECENZJA
Nigdy nie przekreślam autora po jednej przeczytanej książce. I chociaż „Dziewczyna na Times Square” była średnia z przewagą do słabej to postanowiłam dać Paullinie Simons kolejną szansę (i będzie ich miała jeszcze kilka bo jakieś jej książki jeszcze mam w domu). Od „Tully” oczekiwałam tylko żeby mnie wciągnęła i porwała. Potrzebowałam książki, która skradnie mi całe serce.

Z reguły żeby mnie wciągnęła powieść musi sporo stron upłynąć. Jednak, gdy pewnej niedzieli zaczęłam ją czytać to nie mogłam się oderwać. Po niespełna stu stronach byłam mocno zaciekawiona tym, co znajdę w tej pozycji. Kim jest Tully? Co przeszła w swoim życiu? Jakie tajemnice skrywa? Na te oraz tysiąc innych pytań chciałam znaleźć odpowiedzi jak najszybciej.

Tully żyje w Topece w latach siedemdziesiątych, gdy Stany Zjednoczone uwikłane były w wojnę w Wietnamie. Ma szesnaście lat w momencie, gdy ją poznajemy i nie jest grzeczną nastolatką, jaką chciałaby jej patologiczna matka Hedda. Ma za sobą pierwszy alkohol, papieros oraz seks. W sumie można by ją określić, jako pannę lekkich obyczajów. Ma też również drugą twarz, o której wiedzą jej przyjaciółki, czyli Jennifer oraz Julie. Dla nich jest spokojną, ale zamkniętą w sobie nastolatką o lekko dziwnym systemie wartości. Mimo wszystko całą trójką tworzą zgraną paczkę, chociaż warto zaznaczyć, że to z Jennifer Tully łączy większa więź niż z Julie.

Książka ogólnie podzielona jest na pięć części. Pod koniec pierwszej dochodzi do prawdziwej tragedii, którą określiła, jako zdradę wobec Tully, co jest dla mnie sporą przesadą, bo to jest tragedia, a nie zdrada. Młoda dziewczyna odebrała sobie życie. W latach siedemdziesiątych nie było normą chodzenie do psychologów. Społeczeństwo (nawet to rozwinięte i wykształcone) uważało, że tylko wariaci korzystają z ich usług. Przypadek Jennifer pokazuje, że nie tylko dzisiejsi nastolatkowie mają słabą psychikę, ale również, ci którzy wychowywali się czterdzieści lat temu zmagali się z tym samym problemem. Oczywiście teraz nie każdy młody ma z tym problem i wtedy też nie każdy.

Z jednej strony jestem w stanie zrozumieć Tully, gdy ta nie decyduje się zaopiekować matką, gdy ta doznała wylewu. Bo to, co ta młoda kobieta otrzymała od niej wcale nie podchodziło pod definicję matczynej miłości. Z kolei Hedda też nigdy jej nie zaznała, a z domu uciekła w wieku piętnastu lat. Potem małżeństwo z człowiekiem, którego kochała, ale nigdy nie chciała się nim dzielić, nawet z dziećmi. A to, co spotkało Tully w dzieciństwie (tuż po odejściu ojca i brata) było istnym koszmarem. Nigdy nie sądziłam, że tyle zła może spotkać jedno dziecko i że jest ono w stanie to wszystko unieść. To pokazuje, że Jennifer była po prostu słaba, zbyt mocno rozpieszczona i zachuchana przez rodziców, by móc poradzić sobie z jednym niepowodzeniem, jakim było złamane serce.

Życie Tully też nie ułożyło się tak jak chciała po wyprowadzce od matki. To jak traktowała Robina i Jeremy’ego powodowało, że miałam ochotę ją udusić. Ani jeden ani drugi nie zasługiwał na takie traktowanie. Byli dla niej za dobrzy, a on to wykorzystywała, bo była egoistką. Ogromną egoistką.
Podobało mi się, że w końcu nie tylko czytelnik widział błędy w funkcjonowaniu prawa rodzinnego i rodzin zastępczych. Tully również to widziała i dzielnie próbowała z tym walczyć. Za co ma ode mnie ogromnego plusa w całej masie równie dużych minusów. To jak Simons opisała system opieki zastępczej doprowadzało mnie do szewskiej pasji. A na dodatek nikt z urzędników nie reagował na te patologiczne zachowania jej matki wobec niej. Wszyscy byli głusi, bo tak było łatwiej. Mniej pracy i mniej papierków.

Zgadzam się z opiniami, że książka w znacznej mierze jest przegadana, bo nim Tully doszła do wniosku, czym jest miłość musiało wiele wody w rzecz upłynąć, a stron i liter w książce. Trochę mnie to już nużyło i denerwowało, bo pewne rzeczy można było ominąć. I fakt, kogo pokochała, gdy była żoną i matką mocno mnie zirytował. Autorka zdecydowanie przesadziła. W końcówce znowu poczułam się przyciągnięta, ale to zdecydowanie za mało, żeby książka zyskała w moich oczach. Tully dalej mnie irytowała tym, że chciała, aby ludzie nad nią skakali. Chociaż muszę przyznać, że do końca miałam nadzieję, że dziewczyna wybierze Ronina, bo czułam przez całą powieść, że jednak go kochała, mimo, że nie zdawała sobie z tego sprawy. 

Czy jest to najsłabsza książka tej autorki? Nie wie, bo dopiero druga. Ale jest trochę lepsza niż „Dziewczyna na Times Square”, ale mogłaby być krótsza, bo początek był genialny. Wciągnęłam się w nią, ale potem była już tylko tendencja spadkowa.
„Przypuszczam, że tak już w dorosłym życiu – często trzeba sypiać w pojedynkę. Nawet we własne urodziny.  Kiedy człowiek przestaje się tym martwić, to znak, że wydoroślał. Robi  sobie filiżankę herbaty i kładzie się spać." ~ Paullina Simons, Tully, Warszawa 2015, s. 228-229.
OCENA: 6/10

I po koncercie Studia Accantus... Ja chce jeszcze raz! :D

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 29 czerwca 2017

417. Nie taka obyczajówka straszna jak ją Tea maluje...

AUTOR: Magdalena Witkiewicz
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Filia

OPIS
W pobliżu zawsze był przyjaciel. Jego przyjaciel, któremu nie wolno było czuć.
Ale możemy się umówić
I zawrzeć pewien pakt
Zaopiekował się nią na dobre i na złe.
Ktoś do nich dołączył, a on nadal trwał.
Pewnie nie taką miłość
wymarzyłaś sobie w snach
Miłość przychodzi bezszelestnie, nikogo nie uprzedza.
Równie cicho odchodzi niezauważona. 
Lecz może pokochasz mnie
Za jakiś czas. [1]

RECENZJA
Dokładnie 22 kwietnia bieżącego roku miałam ogromną przyjemność uczestniczyć w spotkaniu autorskim pani Magdaleny Witkiewicz oraz pana Aleksandra Rogozińskiego. Wydarzenie okazało się być świetną zabawą, a autorzy to niezwykle pozytywni, ciepli i zabawni ludzie. Mimo więc tego, że literatura kobieca, którą reprezentantką jest pani Magdy, nie jest moim ulubionym gatunkiem, to przez czystą sympatię do pisarki postanowiłam zaryzykować, a mój wybór padł na Po prostu bądź (ponieważ cała Awaria małżeńska zeszła jak świeże bułeczki!).

Paulina, dla znajomych Pola, nie ma prostego życia. Jako najmłodsza z rodzeństwa już z góry została „skazana” na przejęcie gospodarstwa rodziców. Co więcej, ojciec z matką zaplanowali jej całe życie łącznie z wyborem męża i miejscem gdzie stanie ich wspólny, „wymarzony”, dom. Pola nie chce się zgodzić na taką bezmyślną wegetację. Zawsze marzyła o architekturze. Pomocną dłoń wyciąga do niej jej rzekomy przyszły mąż, którego dziewczyna traktuje jak brata. Sprzeciwiając się rodzicom Paulina wyrusza na studia, a tam poznaję Aleksandra – swojego wykładowcę, który bardzo szybko staję się dla niej kimś więcej. Ich miłość musiała odczekać na swoją chwilę, ale kiedy nie łączą ich już żadne uczelniane zobowiązanie, wszystko toczy się bardzo szybko – wielka miłość, wspólne mieszkanie, ślub, ciąża… Pola czuję, że w końcu złapała byka za rogi, a świat leży u jej stóp… aż do tego feralnego poranka, kiedy odwiedzają ją policjanci z wiadomością, że Aleksander miał wypadek… nie przeżył…

Powieść obyczajowa zawsze rządzi się swoimi prawami. Tutaj to nie akcja wychodzi na pierwszy plan, a emocje. Po prostu bądź to prawdziwa lawina uczuć. Czytelnik czuję się nimi ogłuszony, omamiony i tak oczarowany, że nie sposób się oderwać od lektury. Autorka początkowo bardzo ostrożnie nimi dawkuje, aby w pewnym momencie uruchomić ogromny ich wodospad. Sama historia jest przewidywalna, to fakt, ale jest poprowadzona w taki sposób, że nie nuży i nie irytuje. Jeśli ktoś lubuje się w takiej literaturze będzie usatysfakcjonowany. Ja sama nie do końca przepadam za obyczajówkami, ale tutaj muszę się przyznać, że jestem bardzo miło zaskoczona – i mimo, że nie umiem pływać, bez chwili zastanowienia wskoczyłam do tego stworzonego przez panią Magdalenę wodospadu. 

Głównym minusem książek kobiecych są dla mnie bohaterki, które zazwyczaj traktowane są bardzo stereotypowo  - albo są cudowne, wspaniałe, najlepsze albo najbiedniejsze, poszkodowane i zakompleksione. W Po prostu bądź (o dzięki Ci Boże!) główna bohaterka nie została stworzona z istniejącego szablonu, a autorka kreując ją pamiętała, że zachowanie odpowiednich proporcji jest bardzo ważne. Witkiewicz włożyła w swoje postaci coś więcej – ona nie tylko nadała im dany kształt, a wlała w nich „farby” różnego koloru, sprawiając tym samym, że każda z nich jest barwna i godna uwagi.

Największym plusem powieści jest styl autorki. Prosty, przejrzysty, ale jednocześnie tak plastyczny i sugestywny, że nie sposób oderwać się od książki. Mnie to kupiło.

Mam za to pewne ale do samego wydania – zdarzyło się parę literówek i błędów interpunkcyjnych. Może nie był to proceder jakoś mocno rażący, ale mimo wszystko dał się zauważyć.

Po lekturze Po prostu bądź nie powiem, że pokochałam obyczajówki. Niemniej jednak powieść Magdaleny Witkiewicz okazała się bardzo miłym przerywnikiem, od którego wręcz nie mogłam się oderwać. Lekkość pióra autorki to największy atut jej twórczości. Jeśli tylko dacie pani Magdzie szansę, z pewnością zabierze Was w świat pełen emocji, z całą paletą ludzkich uczuć.

„Czy wiesz, że nieszczęśliwi ludzie nie mają marzeń? Żyją z dnia na dzień i biernie przyjmują to, co szykuje dla nich los. Jeżeli nie mają przy swoim boku nikogo, kto ich pokieruje, we właściwą stronę, mogą bardzo źle skończyć… Dlatego, jeżeli kiedyś obudzisz się i zobaczysz, że nie masz już marzeń, to szybko szukaj przyjaciela…” ~ Magdalena Witkiewicz, Po prostu bądź, Poznań 2015, s. 35 

OCENA: 7/10


Dzień dobry bardzo! Czy ktoś ma pilot zwalniający czas? Jak to możliwe, że już pół bieżącego roku za nami? Kiedy?! Jak?! 
Pozdrawiam, 

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 22 maja 2017

401. Sekrety jakie mają miliony kobiet na świecie w "Sekretach sióstr"

AUTOR: Clare Dowling  
TYTUŁ ORYGINALNY: Too Close for Comfort
TŁUMACZ: Dobromiła Jankowska
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  REMI

OPIS
Ali, po szesnastu latach spędzonych w Stanach Zjednoczonych, ucieka w środku nocy od niekochanego męża. Niestety, gdy zjawia się w Irlandii z trójką dzieci, okazuje się, że rodzice i siostra mają swoje problemy i nie tak łatwo odbudować dobre relacje. Emma nie czeka z otwartymi ramionami, aby przygarnąć siostrę, i wcale nie cieszy się na myśl o rodzinie depczącej jej kremowy dywan i wywracającej do góry nogami poukładane życie. Ali i Emma bardzo chcą, by znów było jak dawniej… [1]

RECENZJA
Do zakupu tej książki zachęcił mnie tytuł. Spodziewałam się czegoś więcej. W sumie to myślałam, że te sekrety będą zdecydowanie poważniejsze. Przejdźmy jednak do samej powieści. Na początku mamy prolog w formie listów, który wprowadza nas do całej akcji. Ali postanawia porzucić studia, zostać w Stanach Zjednoczonych ku niezadowoleniu całej rodziny, a zwłaszcza ojca, który miał nadzieję, że córka przejmie po nim zakład dentystyczny. Ali nagle oznajmia również, że zamierza wziąć ślub. Po szesnastu latach wraca do Irlandii z trójką dzieci (ciśnie mi się na usta inne słowo, ale się powstrzymam) i spodziewa się, że wszystko nagle będzie tak jakby nigdy nie wyjechała…

Może tyle wprowadzenia wystarczy. Przejdźmy do bohaterek, bo w tym wypadku mamy dwie. Ali, czyli starszą siostrę, której nie polubiłam ani przez moment. Jest samolubna, roztrzepana, kompletnie zagubiona, egoistyczna. Na siłę próbowała uszczęśliwić swoje dzieci zabierając je do Irlandii. Na dodatek nie widzi w tym nic złego, przecież nie chciała ich tylko oddać ojcu. Na dodatek o niechcianą ciążę, jaką był pierwszy syn obwinia tylko męża. Aż cisnęło mi się by powiedzieć jej, że sam sobie tego dziecka nie zrobił. Nie zmuszał jej do seksu. Jej ucieczka do Stanów była buntem przeciwko temu, co zaplanowali bez jej zgody rodzice. Jednocześnie wie, że przez to zmarnowała sobie w jakiś sposób życie, bo nie skończyła studiów, nie poszła do wymarzonej pracy, ale najłatwiej jest obwiniać o to innych, a nie widzieć w tym swoich błędów.  Ali nie widzi tego, że nie tylko ona ma swoje problemy, ale również rodzice w tym matka, która musi opiekować się ojcem, który przeszedł już pięć zawałów, że siostra próbuje postawić na nogi program, który produkuje. Widzi tylko siebie i swój czubek nosa. Emma jest tą grzeczniejszą córką, ułożoną, która robi karierę w telewizji, jako producent programów. Do pewnego momentu była w szczęśliwym związku z pewnym mężczyzną, którego niespodziewania (ku rozpaczy rodziców porzuca). Jeśli muszę być szczera a muszę to polubiłam Emmę. Chociaż odkrycie, dlaczego w zostawiła swojego mężczyznę zajęło mi chwilę. To jednak Emma jest bardziej życiowa i bardziej ludzka. Nie skupia się tylko na sobie, a siostrze mówi prosto z mostu, co myśli o niej i jej zachowaniu. Skrycie kibicowałam w jej dwóch sprawach i może jedna z nich nie skończyła się tak jak chciałam, bo przecież to nie powieść fantasy to jednak autorka zakończyła to bardzo mądrze.

Tyle o postaciach, czas przejść do mojego narzekania. Ali nie jest dobrą matką, nie umie poradzić sobie ze swoimi dziećmi. Jest zdania, że siostry zawsze powinny zachowywać więź i stawać za sobą murem bez względu, co jedna z nich zrobi. Naprawdę? Okazało się, że ta kobieta jest bardzo naiwna. Odwiedzała rodzinę raz w roku, pisała sporadyczne wiadomości i nagle oczekiwała, że wszyscy przyjmą ją z otwartymi ramionami? W tę stronę to nie działa. Czas leci a ludzie mają swoje własne problemy, które czasami wcale nie znikają. Ali sądziła, że świat się kręci tylko dookoła niej i jej życia. Niestety tak nie jest. Nie dziwię się Emmie, że tak traktowała siostrę. Nie jest łatwo otworzyć się ponownie na kogoś, kogo widywało się raz do roku. I chociaż opis sugeruje, że obie siostry chcą odzyskać straconą więź to odnosiłam wrażenie, że Emmie wcale na tym nie zależy, że Ali stała się dla niej kimś zbędnym.

Poruszanie trudnych tematów jak rozpadające się małżeństwo czy też problem, z którym boryka się Emma (nie zdradzam, żeby nie spojlerować)? Cóż tylko to drugie zasługuje na uwagę. Małżeństwa rozpadają się i będą rozpadać. Nie traktuję tego, jako czegoś banalnego, ale jednocześnie jest to również dość oklepany temat. Z kolei przypadek Emmy to zupełnie inna kwestia. Autorka zachowuje godny podziwu optymizm? No nie wiem. Nie wyczuwałam go, aż tak bardzo.

Cóż nie jest to powieść wybitna, ani też marna. Jest, bo jest. Czyta się ją szybko i bez większych przemyśleń. Jednak ocena jej nie jest łatwa. Myślę, że szybko o niej zapomnę.

"Ale gdyby [...] głośno wypowiedziała swoje obawy, stałyby się prawdziwe, podczas gdy teraz tkwiły zamknięte w małym pudełeczku z napisem "wyparcie"" ~ Clare Dowling, Sekrety sióstr, Warszawa 2013, s. 100.
OCENA: 5/10

Według Goodreads powinnam przeczytać sześć książek w ciągu najbliższego tygodnia żeby mieć szansę na przeczytaniu 60 w ciągu roku. Wiecie, co? Czytanie mi nie idzie kompletnie, ale... jeśli w moim życiu wszystko miałoby być tak jak teraz i iść ku lepszemu to ja nie chcę przeczytać tych 60 książek. Ja chcę po prostu żeby było jak jest teraz ;). 
Przypominam o rozdaniu, którego szczegóły znajdziecie TUTAJ


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 1 sierpnia 2016

285. Bo czasem wystarczy jeden telefon...


AUTOR: Guilluame Musso    
TYTUŁ ORYGINALNY: L'appel de L'ange
TŁUMACZ: Joanna Prądzyńska  
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Nowy Jork, lotnisko Kennedy’ego. Madeline i Jonathan nigdy wcześniej się nie spotkali. Ona jest paryską kwiaciarką, on słynnym szefem kuchni, który niedawno stracił żonę i sieć restauracji stanowiącą dorobek życia; teraz prowadzi skromne bistro we włoskiej dzielnicy San Francisco. Gdyby nie incydent na lotnisku, żadne nawet nie wiedziałoby o istnieniu drugiego. Biegnąc do wolnego stolika w zatłoczonym barze wpadają na siebie i przez przypadek zamieniają telefony komórkowe. Kiedy zdają sobie sprawę z pomyłki, jest już za późno – dzielą ich tysiące kilometrów. Ciekawość bierze górę nad dyskrecją. Madeline i Jonathan nie potrafią powstrzymać się prze przejrzeniem zawartości swoich komórek. Czy oprócz intymnych zdjęć, e-maili i SMS-oów kryją one jakieś interesujące informacje? Okazuje się, że tak. Przeszłość dwojga zafascynowanych sobą nieznajomych wiąże mroczna tajemnica, którą każde usiłowało wymazać z pamięci. Oraz pewna dziewczyna, która albo zaginęła, albo została zamordowana. Działając razem, Jonathan i Madeline mogę sobie wzajemnie pomóc. Niestety, grzebanie w przeszłości nie zawsze dobrze się kończy… [1]

RECENZJA
Stał się cud! Guillaume Musso ma w swoim dorobku wiele książek i kolejny raz obawiałam się, że pierwsza książka takiego autora nie trafi w mój gust. Na całe szczęście stało się zupełnie inaczej! „Telefon od anioła” wciągnął mnie od pierwszych stron i jestem pewna, że z wielką przyjemnością sięgnę po kolejne książki tego pisarza.

Dwoje ludzi spotyka się przypadkiem na lotnisku i przez zamieszanie wszystko wypada im z rąk, a że mają takie same modele telefonów komórkowych każde z nich sięga nie po swój i idzie w swoją stronę. Madeline jest francuską kwiaciarką, która spędziła romantyczne kilka dni w Nowym Jorku ze swoim chłopakiem Ralphem. Mężczyzna postanowił poprosić ją o rękę, a ona się zgodziła. Ma przyjaciółkę Brytyjkę Juliannę. Z kolei Jonathan jest rozwodnikiem i na lotnisku odbierał swojego syna Charley’ego, którego zabierał na wyjazd do San Francisco. Kiedyś był słynnym kucharzem, prawdziwym mistrzem w swoim fachu. Jego nazwisko znał każdy, a wszystkie restauracje, które prowadził, jako szef kuchni doczekały się trzech gwiazdek w przewodniku Michelina. Po pewnych kłopotach nie tylko zawodowych, ale również prywatnych Jonathan nie ma nic oprócz niewielkiej restauracji w San Francisco.

Gdy ludzie w końcu orientują się, że mają nieswoje telefony zaczynają się próby zwrócenia ich, ale pewnego dnia Jonathan zaczyna przeglądać telefon Madeline, co jest okropne z etycznego punktu widzenia. Dzięki temu dowiaduje się o niej ciekawych rzeczy i zaczyna coraz mocniej zagłębiać się w jej przeszłość. Przez to odkrywa i wplątuje się w dziwną międzynarodową aferę kryminalną. Z kolei kobieta, po powrocie do Paryża w bardziej cywilizowany sposób próbuje się dowiedzieć szczegółów o tym, który ma jej telefon. Prowadzi śledztwo w sprawie jego byłego małżeństwa i sama nie wie, że czy tego chce lub też nie sprawa sprzed dwóch lat wraca do niej jak bumerang.

I ogólnie do momentu, w którym nie rozpoczyna się wątek kryminalny wszystko wydaje się dobrze i byłam gotowa dać tej książce najwyższą notę, ale niestety jest on dla mnie odrobinę naciągany. No nie wierzę w to, co napisał autor, było tam zbyt wiele zbiegów okoliczności i wytłumaczeń na wszystko. Mimo to „Telefon od anioła” czyta się wyjątkowo dobrze i płynnie, a przede wszystkim z ogromną ciekawością chce się dowiedzieć jak to się wszystko skończy.

„Telefon od anioła” to naprawdę kawał dobrej literatury. Jak początkowo się bałam wejść w świat Musso to potem jednocześnie pragnęłam w nim zostać jak najdłużej, ale również poznać zakończenie losów Jonathana i Madeline. Chociaż jest to romans, ale w wyjątkowo dobry sposób napisany. Myślę, że spodobały się wielu osobom, które ogólnie nie przepadają za tego typu gatunkiem literackim.

Zdecydowanie polecam Wam tę książkę. Jest warta każdej poświęconej jej minuty. Ja z wielką przyjemnością ponownie zanurzę się za jakiś czas w twórczości Guillaume Musso, bo jest ona wyjątkowa i bardzo dobra.

„Czasem miłość niszczy, a czasem zastyga we wspaniałych dziełach sztuki...”~ Guilluame Musso, Telefon od anioła, Poznań 2013, s. 206.
OCENA: 8/10
Hej ho! Hej ho! Do pracy na dwanaście godziny by się szło!
Miłego dnia ;)

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 6 czerwca 2016

262. "Woda dla słoni"sprawdź czy słoń może kochać?

AUTOR:  Sara Gruen
TYTUŁ ORYGINALNY: Water for Elephants
TŁUMACZ: Mariusz Ferek  
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Dom Wydawniczy REBIS
   
OPIS
Porywająca opowieść o niezwykłej miłości i wielkiej przygodzie, która na zawsze odmieniła życie wszystkich bohaterów. Jacob Jankowski to żywiołowy student weterynarii, jego świat przewartościowuje wiadomość o śmierci rodziców. Pod wpływem impulsu rzuca studia i przyłącza się do wędrownego cyrku, który staje się dla niego zarówno zbawieniem, jak i piekłem na ziemi. Z determinacją próbuje odnaleźć się w tych pełnym skrajnych emocji świecie, sytuację komplikuje jednak uczucie do pięknej Marleny, żony charyzmatycznego tresera Augusta. Woda dla słoni to mądra, wzruszająca i zabawna powieść, barwni bohaterowie i porywająca narracja wciągają bez reszty. [1]

RECENZJA
"Woda dla słoni"... Książka inne od pozostałych, które do tej pory czytałam. Nigdy na taką nie trafiłam i jestem zadowolona, że, mimo, iż okładka na początku nie zachęcała do zakupu, głownie, dlatego, że są na niej aktorzy z filmu - kupiłam ją. Ma w sobie magię, której brakuje wielu powieściom. Jak dla mnie nie jest typowym romansem, które do tej pory zdarzało mi się czytać.

Jacob Jankowski jest studentem weterynarii. Jest bardzo miłym, skromnym a przede wszystkim nieśmiałym chłopakiem, który pierwsze przeżycia miłosne ma jeszcze przed sobą. Jeden dzień zmienia całe jego życie. W wypadku samochodowym traci rodziców, okazuje się również, że ojciec zadłużył swoją klinikę, bo za pomoc przy leczeniu zwierząt brał to, co ludzie akurat mieli, np. jajka czy mięso. Jacob przyłącza się do wędrownego cyrku, gdzie spotyka się z wieloma zachowaniami, których nie popiera, ale również poznaje miłość swojego życia, czyli piękną Marlenę. Zakochani nie mogą być razem, bo kobieta ma już męża.

Książka składa się z dwóch „części”. Na początku poznajemy starszego pana, który spokojnie może pretendować do miana „zgorzkniałego tetryka” i jestem pewna, że spokojnie wygrałby w tej kategorii w przedbiegach. Jednak im dalej idziemy w kartki tym mocniej rozumiemy Jankowskiego. Został opuszczony przez własną rodzinę, w momencie, gdy złamał biodro i przestał być samowystarczalny. Oddali go do domu opieki i odwiedzali raz na jakiś czas. Jacobowi trudno się z tym pogodzić, bo przecież swojej rodzinie oddał najlepsze swoje lata, dbałby nigdy nikomu niczego nie brakowało, a nagle okazało się, że żadne z jego dzieci czy wnuków nie może go wziąć do siebie. Dodatkowym bólem dla głównego bohatera jest fakt, że jego pierworodny syn zapomniał o wizycie w dniu, w którym do miasteczka zawitał cyrk, a przecież to tam Simon Jankowski spędził pierwsze siedem lat swojego życia. Może właśnie, dlatego ta książka jest taka wyjątkowa. Może po prostu pokazuje prawdę, co dzieje się z osobami starszymi, kiedy opieka nad nimi staje się ciężarem dla rodziny? Jest też wspaniale ukazany fakt jak takie osoby się zachowują. Udają, że rozumieją rodzinę, ale w głębi ducha i serca jest im przykro, że nagle stały się nie potrzebne. Gotowało się we mnie na samą myśl o zachowaniu dzieci Jankowskiego.

Z kolei druga część rozdziałów to wspomnienia z okresu od śmierci rodziców Jacoba. Poznajemy historię jego życia i tego jak znalazł się w cyrku, jak poznał Marlenę i jej męża Augusta, który dla mnie od początku wydawał się chory. August jest człowiekiem, który raz popada w szał radości i szczęścia i wtedy jest najbardziej urokliwym człowiekiem na ziemi by za kilka chwil być wściekłym jak osa mężem. Nie jest to postać sympatyczna nawet przez jedną kartkę powieści.

Plusem dla autorki jest fakt, że oddała idealnie czasy, w których działa się powieść. Pokazała jak funkcjonował wtedy cyrk i jakie obowiązywały zasady by przeżyć w czasach prohibicji. Wspaniale ujęła miłość dwójki ludzi do zwierząt, które dla nich nie były tylko narzędziami do zarabiania pieniędzy, ale również przyjaciółmi i powiernikami tajemnic. Z wielkim bólem serca przedzierałam się przez fragmenty, gdzie była przemoc wobec zwierząt. Z całych sił podczas czytania kibicowałam słonicy żeby w końcu oddała za to całe cierpienie. Pokazuje prawdę życia, a także miłości.

Dlaczego „tylko” dziewięć? Za zrzędę starego Jankowskiego.

Polecam!

"Zaciskam powieki, starając się wyrzucić je z pamięci, ale to na nic. Im bardziej przykre wspomnienie tym uporczywiej się utrzymuje." ~ Sara Gruen, Woda dla słoni, Poznań 2011, str. 181.
OCENA: 9/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 23 maja 2016

256. "Serce w ogniu", gdy w imię przyjaźni rezygnujesz z miłości oraz dajesz więcej niż kiedykolwiek sądziłeś

AUTOR: Nicolas Evans
TYTUŁ ORYGINALNY: The smoke jumper
TŁUMACZ: Jerzy Łoziński  
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO: Albatros Andrzej Kuryłowicz  

OPIS
Pożar, który odmienił życie trojga ludzi, zaczął się od uderzenia pioruna. Gdy obozująca podnóża góry z grupą nastolatków Julia Bishop zdała sobie sprawę z zagrożenia, było już zbyt późno, by cokolwiek zrobić. Z szalejącego żywiołu wydobył ją fotograf wojenny Connor Ford i pokochał zakazaną miłością. Ale piękna Julia jest związana z młodym Mzykiem Edem Tullym, jego najbliższym przyjacielem, który w wyniku akcji ratowniczej został oślepiony. Obaj mężczyźni dzielą wspólne pasje, razem skaczą na spadochronach do pożarów i kochają tę samą kobietę. To ona musi dokonać ostatecznego wyboru – w sytuacji, w której nie ma dobrego wyjścia… [1]

RECENZJA
„Serce w ogniu” to bardzo mądra i wzruszająca książka, od której mnie samej trudno było się oderwać. Poznanie historii Eda, Julii oraz Connora było fantastycznym przeżyciem. Z ogromną niecierpliwością czekam na moment, gdy dorwę inne książki pana Evansa, bo ta bardzo mnie oczarowała.

Minusem jest to, że akcja początkowo wlecze się jak flaki z olejem. Ciężko wciągnąć się w akcję od pierwszej strony i trzeba poświęcić książce zdecydowanie więcej czasu na sam wstęp, bo potem kartki same przelatują przez palce. Autor nie skąpi nam opisów, oddaje każdy szczegół z największą precyzją, która pobudza tylko wyobraźnię czytelnika.

Jeśli zaś chodzi o postaci to każda z nich jest skrajnie różna. Connor to bardzo stateczny, młody mężczyzna, który próbuje poradzić sobie w życiu ze śmiercią ojca, która w jakiś sposób odcisnęła się na jego duszy. Ed to z kolei utalentowany muzyk, który próbuje swoich sił w świecie muzyki i pisze musicale, ale z marnym skutkiem. Panowie są bardzo dobrymi przyjaciółmi i łączy ich pasja, a mianowicie skaczą razem na spadochronach do pożarów. Julia to piękna pani pedagog, która pracuje z trudną młodzieżą. Kobieta jest bardziej podobna do Connora niż do Eda, a to wszystko ze względu na to, że podobnie jak i on próbuje poradzić sobie z odejściem ojca w młodym wieku.   

Akcja książki nie toczy się w przeciągu kilku lat, ale obejmuje bardzo długi okres życia bohaterów, co pozwala nam poznać dokładnie, jakie zmiany w nich zaszły, co przeżyli i z jakimi demonami się muszą zmierzyć. Connor mimo swojej miłości do Julii jest przede wszystkim wiernym przyjacielem Eda i za to składam mu pokłon. Sama nie wiem czy w obliczu zaistniałej sytuacji umiałabym się zachować tak jak Connor. Nie mam również pewności do tego czy postąpiłabym dokładnie tak jak Julia, która jest postacią mogącą irytować czytelnika. Jej ciągła rozpacz i niezdecydowanie bywają irytujące, ale jednak w jakimś stopniu podziwia się ją za decyzję, która podjęła.

Autor pokazał wiele rodzajów miłości, ale książka głównie zdominowana jest przez tę, która wszystkich unieszczęśliwia i uniemożliwia osiągnięcie pełni szczęścia. Na dodatek Evans nie bał się poruszyć tematu wojen, które rozgrywały się na Bałkanach czy w Afryce. Z szwajcarską precyzją oddał ból i cierpienie, które towarzyszyło ludziom w tych momentach i które aktualne jest również w obecnym świecie.

„Serce w ogniu” to bardzo mądra powieść, która z pewnością długo zostanie w mojej pamięci i do której wiele razy jeszcze powrócę.

"[…] zazdrość podobna jest do teriera, którego nie strząśniesz już z nogi, kiedy raz się w nią wgryzie." ~ Nicholas Evans, Serce w ogniu, Opole 2009, str. 327.
OCENA: 7/10

Czasami w życiu plecie się różnie, ale ja mam już nadzieję, że w moim w końcu nastąpi chwilowy spokój i nie będę musiała więcej się denerwować. Trzymajcie się ciepło! :) 


[1] Opis pochodzi ze skrzydełek książki.

sobota, 21 maja 2016

255. Średnie "Trzy gwiazdy" Judith Gould

AUTOR: Judith Gould  
TYTUŁ ORYGINALNY: Dazzle
TŁUMACZ: Magdalena Jakóbczyk - Rakowska   
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka
OPIS
Senda, Tamara i Dalia – trzy sławne aktorki, trzy historie, trzy światy. Każda z tych utalentowanych, pięknych, niezależnych kobieta musiała wiele poświęcić, by odnieść wymarzony sukces.
Przeznaczeniem młodziutkiej Sendy Boralevi było zwyczajne, proste życie w małej, biednej wiosce na rubieżach carskiej Rosji u boku narzuconego przez rodziców męża. Los sprawił jednakże inaczej. Osiemnastoletnia Senda robi oszołamiającą karierę i z dnia na dzień staje się najlepszą aktorką petersburskich teatrów. Zdobywa uznanie, sławę i pieniądze. Przyjdzie jej za to zapłacić wysoką cenę… [1]

RECENZJA
Gdy skończyłam „Grzechy” Judith Gould od razu zaczęłam szukać innych książek tej autorki. Na Allegro znalazłam „Trzy gwiazdy”, które bez zastanowienia kupiłam, bo liczyłam na równie dobre emocje jak przy pierwszym spotkaniu z jej twórczością.

Akcja rozpoczyna się, gdy pewnego dnia tajemnicza aktorka Delia Boralevi wraca do Tel Awiwu i gdy jej naiwność bierze górę nad rozsądkiem rozpoczyna się opowieść niejakiej Sendzie Boralevi. W 1911 r. Senda, który była Żydówką została zmuszona do wyjścia za Samuela, którego nie kochała. Pewnego dnia wymknęła się na schadzkę ze swoim kochankiem Szmarią dowiaduje się, że wioska została skazana na pogrom (wybicie wszystkich Żydów). Ta dwójka cudem uchodzi z życiem i przyłącza się do trupy cygańskich, która w 1914 roku przyjeżdża do Sankt Petersburga i dostaje ona angaż w pałacu księcia Wasilija Daniłowa, któremu w oko od razu wpadła Senda. Od tego spotkania jej życie całkowicie się zmienia.

Nie polubiłam Sendy. Była dla mnie nudna, mdła i nijaka. Wiecznie wystraszona, ale muszę jej oddać, że za życie ukochanego mężczyzny zrobiła wiele. Nie mówię, że tego nie pochwalam, bo nie wiem jakbym się w jej sytuacji zachowała. Pozostali bohaterowie nie byli lepsi.

Książka nie wciągnęła mnie na początku a po stu stronach było niewiele lepiej. Czytałam ją by jak najszybciej skończyć. Po „Grzechach” spodziewałam się zdecydowanie lepszej powieści niż otrzymałam. Nie zachwyciły mnie opisy Rosji sprzed rewolucji jak również podczas jej trwania, bo było ich zwyczajnie w świecie mało. Odnosiłam wrażenie, że książce brakuje realności. Nie dostałam opisów postaci takich, które zapamiętałabym na tyle by wspomnieć o nich w recenzji. Jestem mocno rozczarowana, bo nawet, Senda nie okazała się charakterem wybijającym.  Muszę Wam napisać, że jak Helen Junot była pełna pasji i twardo walczyła o utworzenie modowego imperium tak Senda Boralevi po prosto skorzystała z hojności mężczyzny.
 
Może tom o jej córce – Tamarze będzie lepszy, ale wątpię, bo Rosja i okres rewolucji to mój ulubiony temat, a akcja kolejnego tomu zacznie się w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, wiec pewnie nie będę zbytnio zachwycona, ale to się dopiero okaże. Ten tom jest po prostu średni.

„- Piękno – szepnęła – istnieje tylko w oczach patrzącego.” ~ Judith Gould, Trzy gwiazdy. Tom I, Warszawa 2009, s. 72.
OCENA:  5/10
***
AUTOR: Judith Gould  
TYTUŁ ORYGINALNY: Dazzle
TŁUMACZ: Magdalena Jakóbczyk - Rakowska   
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Senda, Tamara i Dalia – trzy sławne aktorki, trzy historie, trzy światy. Każda z tych utalentowanych, pięknych, niezależnych kobieta musiała wiele poświęcić, by odnieść wymarzony sukces.
Tamara Boralevi już w dzieciństwie postanowiła zostać aktorką jak jej matka. Po śmierci Sendy wyjeżdża do Ameryki, by szukać szczęścia w Hollywood. Piękna i ambitna dziewczyna staje się wielką gwiazdą amerykańskiego kina. Zdobywa serca milionów widzów – a przede wszystkim serce znanego reżysera filmowego, za którego wychodzi za mąż. Niestety szczęście nie trwa długo. Czy Tamara dostanie drugą szansę od losu? [2]

RECENZJA
Gdy skończyłam pierwszy tom „Trzech gwiazd” byłam mocno rozczarowana, bo wcale nie spełnił moich oczekiwań. Dostałam coś mdłego i wcale nieporywającego. Udało mi się zrobić od nich pewną przerwę w momencie, gdy do mojego domu przyszedł egzemplarz recenzencki książki o królowej Elżbiecie II. Nawet po tych kilku dniach odpoczynku nie było innej siły, jaka zaganiałaby mnie do tej serii oprócz mojego sumienia krzyczącego: Daj jej szansę. Może cię zaskoczy! Daj jej szansę!  I dałam…

Tamara szczęśliwym trafem wraz ze swoją opiekunką Inge dociera do Ameryki. Przez dobre kilka lat kobiety prowadzą biedny tryb życia imigrantek. Najpierw w Nowym Jorku, a potem w Hollywood. Pewnego dnia Tamara ma mieć próbne zdjęcia do filmowego hitu, ale zostają one odwołane, więc z podkulonym ogonem wraca do kawiarni, w której pracuje i przypadkiem spotyka sławnego reżysera, który jest zauroczony jej urodą. Louis Zialko proponuje jej rolę w filmie. Podczas kolacji z zarządem wytwórni Tamara jest oceniana jak kawał mięsa, ktoś wystawiony na sprzedaż. Widzi, że show-biznes nie jest taki czysty, a ludzie dla zysku są gotowi zmienić jej przeszłość na bardziej medialną.

Czasami pewne niespójności w tekście umykają mi, albo po prostu powieść jest tak dobra, że najzwyczajniej w świecie ich nie zauważam. Bywają jednak chwile, gdy jestem wrażliwa na każda niespójność. Będąc w połowie książki, kiedy to nasza Tamara jest u szczytu sławy i wciela się w postać Anny Kareniny Lwa Tołstoja albo autorka popełniła błąd, albo to pomyłka tłumacza, której nie wyłapał korektor. Mamy opis, że Tamara bez problemy weszła w postać Anny Kareniny i dziewiętnastowiecznej Rosji, a po kropce to, że cały czas pamiętała o tym, że znajduje się na planie filmowym w Hollywood. Więc w końcu jak? Łatwo czy nie? Z problemami czy bez?

Nie chcę Wam zbyt mocno zdradzać fabuły, więc powiem Wam, że jest to książka o znajdywaniu swojej przeszłości i tożsamości, która zaginęła gdzieś podczas utraty matki. Myślę, że gdyby Senda żyła to Tamara lepiej by wiedziała, kim jest i skąd wywodzi się jej nazwisko. Ten problem jest dość aktualny w przypadku kultury islamskiej, która przybyła do Europy, gdzie rodzice dostosowali się do norm europejskich, a ich dzieci są mocno zagubione, bo nie czują się Europejczykami, ani też Muzułmanami. Są na pograniczu i przez to bardzo łatwo nimi manipulować i przeciągnąć ich na tę gorszą stronę. Stronę terroryzmu.

Jestem rozczarowana aspektami historycznymi. Podobnie jak w pierwszym tomie nie została przybliżona lepiej Rosja i rewolucja, tak w tym dostaliśmy tylko ochłapy II wojny światowej i konfliktu o Jerozolimę. Zdecydowanie mi się to nie podobało. Poczułam się trochę oszukana.

Od początku czytało mi się zdecydowanie lepiej niż poprzednią część, ale do zachwytu w dalszym ciągu było mi daleko. Chociaż wstęp rozjaśnił pewne kwestie dotyczące prologu w poprzedniej części to jednak postacie dalej były jednowymiarowe, bezpłciowe i mdłe. Nic mnie nie przekonało. Ocena jak w przypadku pierwszego tomu.
„Są chwile, kiedy każdy z nas kogoś potrzebuje.” ~ Judith Gould, Trzy gwiazdy. Tom II, Warszawa 2009, s. 108.
OCENA:  5/10


***
AUTOR: Judith Gould  
TYTUŁ ORYGINALNY: Dazzle
TŁUMACZ: Zuzanna Maj   
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Senda, Tamara i Dalia – trzy sławne aktorki, trzy historie, trzy światy. Każda z tych utalentowanych, pięknych, niezależnych kobieta musiała wiele poświęcić, by odnieść wymarzony sukces.
Córka Tamary, Dalia Boralevi odziedziczyła talent matki i babki. Po jedenastu latach błyskotliwej kariery filmowej w Ameryce młoda kobieta przylatuje do Tel-Awiwu, aby odwiedzić rodziców. Jednak na lotnisku nikt na nią nie czeka. Uprzejmy pracownik linii lotniczych prowadzi wielką gwiazdę do samochodu, który ma ją zawieźć do domu. Wsiadająca do limuzyny Dalia zostaje obezwładniona i porwana. Napastnicy mówię jej, że zapłaci za „grzechy ojców i matek”. Kto i dlaczego uprowadził jedną z najpiękniejszych aktorek na świecie? [3]

RECENZJA
Modlitwa. Tylko to mi zostało, gdy zasiadałam do ostatniego tomu „Trzech gwiazd”. Towarzyszyło mi wtedy uczucie zniecierpliwienia i ulgi, że za niecałe trzysta stron w końcu opuszczę ten nudny świat show-biznesu. Nie wiem, gzie podziała się ta wspaniała literatura, którą zachwycałam się w „Grzechach’. To było nijakie i bardzo sztuczne.

Poznajemy w końcu Dalię, od której zaczął się prolog pierwszego tomu. Jest ona córką Tamary a wnuczką Sendy. Podobnie jak matka i babka ma talent do aktorstwa i problemów w miłości. Świat ją uwielbia i nie ma osoby, która by nie doceniała jej umiejętności. To mnie trochę już znużyło, bo co tom czytałam dokładnie to samo. Dalia jest w momencie rozstania z ukochanym mężczyzną, bo ten chce przyjąć pieniądze na swój najnowszy film od arabskich inwestorów. Dalia, jako Żydówka nie chce o tym słyszeć, ponieważ w dzieciństwie była świadkiem jak muzułmańska bomba rozrywa na strzępy jednego z jej braci. Podczas podróży do Izraela Dalia zostaje porwana w ramach zemsty za dawne waśnie między tymi dwoma narodami.

Lepiej poznajemy konflikt arabsko – żydowski. Dostajemy przywiązanie do rodziny, które zostały nam wpojone w dzieciństwie. Dalia jest pierwszą z rodu, która otwarcie nienawidzi Arabów i pod ten światopogląd podporządkowuje swoje życie – nawet to zawodowe. Za to z pewnością należy się jej pochwała, że nie sprzedała swoich wartości za miliony dolarów. Chociaż… Jak się głębiej zastanowić to nie do końca była wierna swoim poglądom w końcówce książki. Można pokusić się nawet o stwierdzenie, że okazała się hipokrytką.

Będąc w połowie książki stało się to, co przypuszczałam od samego początku. I tylko fakt, że szanuje książki powstrzymał mnie przed rzuceniem jej na podłogę. Byłam mocno zirytowana tym, co się stało i chciałam jak najszybciej zapomnieć o czytanej książce. To jak to wszystko się zakończyło jest tak bajkowe i mało realne. Zarówno Judith Gould wie jak i ja to wiem, że coś takiego nie miałoby prawa miejsca w normalnym życiu, bo dla osoby wychowanej w kulturze islamskiej nie ma nic ważniejszego od tego, kim jest i w co wierzy! Nikt nie jest w stanie się tego wyrzec, nawet dla miłości. Dlatego ja nie kupuję zakończenia.

Jestem rozczarowana każdym tomem. Oczekiwałam barwnych postaci, a dostawałam kobiety, które zakochiwały się od pierwszego wejrzenia. Nie! Nie! Nie! Szkoda, bo „Grzechy” były bardzo dobre. Chociaż nie powinnam porównywać tych dwóch książek to jednak nie umiem się przed tym powstrzymać. Całe szczęście, że to koniec i wezmę się za coś zdecydowanie innego.
„Jednego jestem pewna, nie trzeba analizować tego, co czujemy. Życie przestaje wtedy być zabawne.” ~ Judith Gould, Trzy gwiazdy. Tom III, Warszawa 2009, s. 63.
OCENA:  5/10

Średnia ocena: 5!
Jak widzicie znowu macie trzy recenzje w jednym poście, ale w USA ta książka wyszła w jednej części, a nie tak jak w Polsce w trzech. Całusy dla Was i do następnego :) 

[1] Opis pochodzi z okładki książki
[2] Opis pochodzi z okładki książki
[3] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 7 maja 2016

249. Luźna Sobota: Fascynujące "Grzechy" Judith Gould

AUTOR:  Judith Gould
TYTUŁ ORYGINALNY: Sins
TŁUMACZ: Sara Kubus   
ROK WYDANIA: 2008
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

OPIS
Czy Héléne uda się zemścić za doznane krzywdy, ocalić majątek i miłość?
Héléne Junot, właścicielka luksusowych magazynów poświęconych modzie, ma wszystko: klasę, pieniądze i sławę. Kobiety jej zazdroszczą, mężczyźni pożądają, ale ona ma tylko jeden cel: pomścić cierpienia, jakich podczas wojny doznała jej rodzina. Osierocona, bez środków do życia, przysięgła sobie wówczas, że zrobi karierę w świecie mody. Dzięki urodzie, inteligencji i odwadze zdobyła sam szczyt. Lecz teraz musi znów zmierzyć się z wrogami z przeszłości. Czy los, który wciąż rozdzielał ją z ukochanym, pozwoli jej także odnaleźć wielką miłość? [1]

RECENZJA
Do książki zabierałam się długo. Początkowo sądziłam po opisie, że będzie nudna i jakaś bardzo słaba. Nawet nie wiem, dlaczego tak sądziłam. I bije się w pierś i błagam o wybaczenie! Książka jest fantastyczna!
Héléne Junot jest właścicielką magazynów poświęconych modzie, które wydaje na każdym kontynencie świata. Jest idealnym przykładem kobiety sukcesu. Jednak Helen skrywa w sobie chęć zemsty, która nie umarła od, 1944 r. kiedy to, jako dziecko była świadkiem zabierania jej matki przez nazistów. Razem z trójką rodzeństwa przedzierała się przez wojenną Francję, z czego tylko ona i jej starszy brat docierają cało do ciotki. Dziewczynka jest świadkiem wielu okrucieństw, jakich dokonują naziści wobec jej rodziny. To wszystko wpływa na jej psychikę, a jej największym pragnieniem jest pomszczenie krzywd bliskich. Wraz z upływem czasu ujawnia się wielki talent małej Junot do szycia, co powoduje powstanie marzenia o założeniu własnego magazynu poświęconego modzie. Héléne dorasta w domu ciotki, która podstępem pozbawia ją i jej brata rodzinnego domu w Paryżu, by uciec do pewnej krawcowej, która kieruje talentem dziewczyny.

Cała powieść podzielona jest na dwie części, które przeplatają się ze sobą i które początkowo nie wiele mają ze sobą wspólnego. Najpierw mamy krótkie rozdziały o teraźniejszości, które przeplatają się z przeszłością. Osobiście książka porwała mnie od momentu pierwszego spotkania z wojennym Paryżem. Chciałam wiedzieć więcej o tej kobiecie i o tym jak stanęła na czele światowej mody. Myślę, że warto wspomnieć o tej teraźniejszej Héléne. Bogini mody, w jednej chwili może wznieść jakiegoś anonimowego projektanta na piedestał lub też wielkiego twórcę zrzucić do bram piekieł. Jednak nie wszystko wydaje się takie idealne jak powinno, bo kobieta zaciągnęła kredyt na nowy magazyn i z tego powodu ma kłopoty. Termin spłaty pożyczki przypada na następny dzień, a ona w zastaw podała dwadzieścia procent swoich udziałów w swojej firmie HJII. Jeśli nie spłaci kredytu do wyznaczonego dnia lub też bank nie przedłuży jej terminu straci większościowy pakiet i tym samym odda dzieło swojego życia w zupełnie obce ręce. Ręce, które wyrządziły jej wiele zła, o którym ona cały czas pamięta. W zarządzie znajdują się: Karl von Eiderfeld człowiek, który stworzył swoje przemysłowe imperium na popiołach powojennych Niemiec i który jednocześnie jest największym koszmarem Héléne. Marcello d’Itri, który jest projektantem wylansowanym, przez Junot i wydaje się, że on, jako jedyny ma najmniejszy powód by chcieć zemsty na swojej mentorce, ale nie może on znieść, że kobieta tak bardzo ingeruje w jego pracę. Z.Z. Bavier, czyli kobieta, która nienawidzi Héléne z powodu bardzo zrozumiałego: ta odbiła jej męża. Hubert de Légre, czyli mężczyzna o złamanym sercu. W pierwszym tomie słabiej poznajemy jak Junot poznała Z.Z Bavier i Marcello d’Itri, więc ciężko powiedzieć coś więcej o ich motywach i relacjach z główną postacią.

Co do Junot to wydaje się czasami zbyt idealna, a zwłaszcza podkreślanie, że bardzo szybko nauczyła się szyć i znalazła wyczucie stylu. Jednak po chwili doszłam do wniosku, że skoro tak bardzo to kochała to cała nauka musiała rzeczywiście przyjść jej bardzo łatwo, a dodatkowo, gdy położy się obok jej dzieciństwo wszystko się równoważy, bo przecież nie jest aż tak idealna. Straciła bliskich, tułała się po Francji i uciekała przed śmiercią, widziała torturowanie matki i siostry.

Pierwszy tom zakończył się w takim momencie, że aż palę się by poznać dalsze losy głównej bohaterki. Może nie jest to literatura najwyższych losów, ale bardzo wiernie oddane zostały realia, a sceny okrucieństwa pisane były tak bardzo realnie, że kilka razy musiałam zamknąć książkę i wziąć głęboki wdech by uspokoić skołatane nerwy. Jestem ogromnie ciekawa, co wydarzy się w drugim tomie tej rodzinnej sagi i czy ostatecznie Junot zachowa fotel prezesa, czemu gorąco kibicuję! Bo, mimo, że jest to postać może trochę wyidealizowana to jednak zgarniająca sympatię czytelnika. A i minusem jest fakt, że bardzo niewiele wiemy o tym mężczyźnie, którego kocha Héléne, a o którym trąbi napis z okładki.
Pędzę czytać drugi tom!

"Rozczarowanie było jak tępy ból, który promieniał od jej serca, sięgając aż do rąk i nóg, tak że zdrętwiały jej palce" ~ Judith Gould, Grzechy. Tom I, Warszawa 2008, s. 276.
OCENA: 7/10



AUTOR:  Judith Gould
TYTUŁ ORYGINALNY: Sins
TŁUMACZ: Sara Kubus   
ROK WYDANIA: 2008
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

OPIS
Czy Héléne uda się zemścić za doznane krzywdy, ocalić majątek i miłość?
Imperium mody Héléne Junot rozrasta się na międzynarodową skalę. Projektanci drżą przed jej opinią, a czytelniczki na całym świecie czerpią inspirację z jej pism. Héléne to nie wystarcza, postanawia wykreować kolejny magazyn o modzie. Zapatrzona w przyszłość, nie dostrzega wrogów, którzy opracowali misterny plan, by zrujnować dzieło jej życia. Czy to na ich zlecenie ściga ją bezwzględny płatny morderca? Osaczona przez intrygi i kłopoty finansowe, czy znajdzie ukojenie w ramionach ukochanego mężczyzny?  [2]

RECENZJA
W drugim tomie dalej poznajemy przeszłość królowej modowych magazynów Héléne Junot. Razem z nią odbywamy podróż przez jej przeszłość i dowiadujemy się jak poprzez swoje kolejne działania przysporzyła sobie nowych wrogów. I muszę tutaj powiedzieć, że piszący idealnie oddał przewrotność losu, który towarzyszy każdemu z nas. Junot próbując rozbudowywać swoje imperium znalazła we Włoszech Marcello d’Itri, który miał za sobą kilka nieudanych prób zostania projektantem mody. Kobieta go wypromowała, ale jednocześnie naraziła się na jego gniew i to z prostego powodu. Uraziła jego męską dumę, doprowadziła do tego, że uważał się za mało męskiego. Z.Z. Bavier okazuje się najbardziej zdeterminowana do tego by zniszczyć Héléne i ma ku temu ogromne powody. Powiem szczerze, że jest to postać najbardziej przerażająca na równi z Karlem von Eiderfeldem, który podczas wojny torturował malutką siostrzyczkę Junot na jej własnych oczach.

Mężczyzna życia, o którym wspomina opis na okładce jest brytyjskim arystokratą. Ich drogi schodziły się i rozchodziły. Czasami za sprawą przypadku, a czasami z powodu intrygi osób trzecich. Jednak ich miłość cały czas trwała. Nigdy nie przestali się kochać. Musze przyznać, że w kwestii miłości Junot jest kobietą pełną namiętności. Nie pójdzie do łóżka, jeśli nie czuje do kogoś czegoś więcej. Ostrożnie wybiera potencjalnych partnerów. Jednak w tej kwestii nie ma szczęścia i ten brak idealnego związku wspaniale równoważy jej idealną pozycję w pracy, która jak się dowiadujemy z kartek książki również pod koniec nie jest usłana różami. Héléne sama do swojej firmy, jako udziałowców wprowadziła ludzi, którzy są jej wrogami, sama zawiązała sobie pętlę na szyję, która potem założyła biorąc pożyczkę w kwocie dziesięciu milionów dolarów na rozwój zupełnie nowoczesnego pisma, które okazało się klapą. Jej wrogowie tylko czekali na jej potknięcie. Byli jak sępy oczekujące na padlinę. Pragnęli zemsty za to, że większość z nich trzymała w szachu poprzez dowody. Co mnie zabolało osobiście to fakt, że Junot została zdradzona przez człowieka, który był jej przyjacielem, ale to był dobry zabieg literacki. Kolejny raz próbowano pokazać, że Héléne nie ma idealnego życia.

Głowna bohaterka jest postacią, której nie da się nie lubić. Owszem może nas drażnić to, że w świecie mody odniosła wszystko i to tylko dzięki temu, że na swojej drodze spotkała odpowiednich ludzi, ale nie zapominajmy, co przeszła w życiu. Widziała jak jej matkę – kolaborantkę, zabierają Niemcy i wysyłają do Oświęcimia, żyła ze świadomością, że jej siostry zginęły tylko, dlatego, że nie chciały przyznać się, że znają ją i jej brata. Wychowywała się w cudownym domu, z kochająca matką i rodzeństwem, które straciła. Musiała w życiu radzić sobie sama. Miała tylko starszego brata. W jej życiu gdzieś musiała zajść równowaga i była to praca. Chociaż w spełnianiu marzeń również musiała wiele razy gryźć tynk ze ścian, bo powojenny Paryż nie był tym, czego oczekiwała, gdy do niego wracała.

Cały tytuł powieści, czyli „Grzechy” jest idealny. Uwierzcie mi, że tu nie chodzi tylko o to, co zawiniła w życiu Héléne, ale przede wszystkim to, co zrobili jej ludzie z przeszłości, jak bardzo ją skrzywdzili. Końcówka powieści idealnie pokazuje jak wielką siłę ma wybaczenie.

Ogólnie tom drugi był dla mnie ciut słabszy niż pierwszy, ale tylko odrobinę. Osobiście jak dla mnie jest to bardzo dobry kawałek literatury, który czyta się szybko, łatwo i przyjemnie, a przede wszystkim bardzo mocno wciąga. Powiem szczerze, że już zamówiłam kolejną powieść Judith Gould! Mam nadzieję, że będzie równie dobra jak ta, bo mam wysokie oczekiwania.

"Jeśli człowiek raz się sparzył, nie chce, żeby stało się to znowu. Kiedy się skądś uciekło, nie należy tam wracać." ~ Judith Gould, Grzechy. Tom II, Warszawa 2008, s.99.
OCENA: 6/10
[1] Opis pochodzi z okładki książki
[2] Opis pochodzi z okładki książki

Średnia ocena to: 7!

Nie wyrobiłam się z przeczytaniem książki, którą dostałam od Wydawnictwa OMG Books, ale do poniedziałku to zrobię i ją tutaj zamieszczę. Dziś dwie recenzje w jednym poście. Nie chciałam już tego rozdrabniać, bo nie wiedziałam, kiedy dodałabym drugi tom. 
Całusy i do nastęnego :) 

czwartek, 24 marca 2016

230. Henryk Sienkiewicz w innym wydaniu

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2004
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Jedna z kilku powieści obyczajowych w dorobku Henryka Sienkiewicza, wydana w 1894 roku. Bohaterem powieści jest Stanisław Połaniecki, który żeni się ze zubożałą szlachcianką Marynią. Książka opowiada o ich perypetiach życiowych. [1]

RECENZJA 
Zgodnie ze swoją obietnicą powoli nadrabiam wszystkie klasyki, zarówno literatury polskiej jak i zagranicznej, które posiadam w swojej domowej biblioteczce. Na początku postanowiłam zmierzyć się z całym Sienkiewiczem. Po świetnej Trylogii przyszedł czas na jedną z nielicznych w dorobku autora, powieści obyczajowych – Rodzinę Połanieckich.

Jak już zdążyłam napomknąć Rodzina Połanieckich to jedna z niewielu utworów obyczajowych napisanych przez Henryka Sienkiewicza.  Autor, który jest przede wszystkim utożsamiany z powieściami historycznymi, pokazuje nam się tutaj od troszkę innej strony jednocześnie obrazując nam realia współczesnych dla siebie czasów.

Stanisław Połaniecki, właściciel domu towarowego w Warszawie, przyjeżdża do Krzemiania, aby upomnieć się o należną sobie kwotę. Okazuje się jednak, że właściciel Krzemienia – pan Pławicki, ma więcej długów niż pieniędzy. Jednocześnie Stach poznaje córkę dłużnika – pannę Marynie, do której od razu czuje sympatię. Niestety kłótnia z Pławickim rozpoczyna cały szereg zdarzeń, które doprowadzają do znacznego oziębienia stosunków między panem Połanieckim a Marynią. Niemniej, życie jest pełnie niespodzianek i losy tej dwójki znów się krzyżują.

Fabuła Rodziny Połanieckich osadzona jest w końcówce XIX wieku. Oczywiście głównym wątkiem jest tutaj miłosna historia dwójki głównych bohaterów – Stacha oraz Maryni. Jednak oprócz miłości w książce znajdziemy intrygi, zdrady i codzienne życie elit współczesnego świata. Podczas zapoznawania się z poszczególnymi zdarzeniami można było znaleźć parę ekscytujących momentów, niemniej jednak zdarzały się również takie, które mnie nużyły i z niecierpliwością czekałam na ich koniec.

Miejscami miałam wrażenie, że mało jest rodziny Połanieckich w Rodzinie Połanieckich. Sienkiewicz stworzył cały wachlarz postaci oraz wątków, które odwracały uwagę od głównych bohaterów. Nie można, co prawda zarzucić, że losy innych postaci pojawiały się nie wiadomo skąd i kończyły w dziwnych momentach – wszystkie zostały poprowadzone od początku do końca, uważam jednak, że połowa z nich była zbędna i na dobrą sprawę nie wnosiła nic do lektury.

Sam Stanisław Połaniecki w ogóle nie przypomina sienkiewiczowskich, wyidealizowanych postaci takich jak Jan Skrzetuski czy Michał Wołodyjowski. Trochę narwany, inteligentny, mający własne przekonania i wartości, którym jest wierny. Ku mojej ogromnej radości autor nie bał się tchnąć w Stacha trochę wątpliwości, trochę pożądania niekoniecznie względem własnej żony i charakteru – to sprawiło, że pan Połaniecki wydawał się być bardziej … ludzki, realniejszy niż bohaterowie bez żadnej skazy. Co prawda potem się zmienił, ale w głównym rozrachunku nie wypada źle.
Niestety sytuacja ta nie miała już miejsca u Maryni. Dziewczyna jest prawda, sprawiedliwa, wrażliwa, piękna… i tak dalej, i tym podobne. Miejscami jej naiwność mnie porażała i doprowadzała do szału. Samo jej poczucie obowiązku, chociaż będące na porządku dziennym w tamtym okresie, niemiłosiernie mnie irytowało.

Ogólnie jakoś nie mogłam zapałać sympatią do żadnej kobiety w Rodzinie Połanieckich… a pani Broniczowa – o matuchno, co to za paskudne babsko! No tak jak mnie ona irytowała, to już mnie dawno nikt nie irytował! Najchętniej wręczyłabym jej bilet na samotny rejs dookoła świata trwający do czasów ostatecznych i o całą wieczność dłużej!

Teraz wypadałoby szepnąć słówko o języku. Przy okazji recenzji Trylogii zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiały mi początki zapoznawania się ze stylem Sienkiewicza. Na szczęście tutaj nic takiego nie miało miejsca. Język wydała mi bardzo przystępny, a bogate i wyczerpujące opisy pozwalały mi stać się niemal naocznym świadkiem całej historii.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią. Na szczęście tym razem nie zabrakło tłumaczeń słów zapożyczonych z innych języków, więc to można zapisać na plus.

Reasumując, Rodzina Połanieckich nie jest złą książką. Umiejętność wnikliwego przedstawienia bohaterów przez Henryka Sienkiewicza naprawdę przypadła mi do gustu, chociaż same postaci jakoś nie zdołały zawładnąć moim czytelniczym sercem.  Przy lekturze spędziłam kilka miłych chwil, jednak wolę autora w historycznym wydaniu.

„(…) co śmierć wykosi, miłość posieje – i to jest życie!” ~ Henryk Sienkiewicz, Rodzina Połanieckich, Kraków 2004, s. 318


OCENA: 6/10



Sienkiewicza ciąg dalszy. Pozdrawiam
A przy okazji na kanale Lady Spark pojawił się nowy filmik:

[1] Opis pochodzi z Wikipedii 

poniedziałek, 14 grudnia 2015

189. Jedna bohaterka i dwie historie, czyli „Dwa szczęścia do wyboru”

AUTOR: Taylor Jenkins Reid
TYTUŁ ORYGINALNY: Maybe in another life
TŁUMACZ: Radosław Januszewski
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Amber


OPIS
Co zrobić, gdy ma się 28 lat, a życie nie chce się ułożyć? Gdy mimo studiów ma się dorywczą, złą pracę? Gdy ukochany okazuje się żonatym facetem? Gdy przyszłość jest jak szare, deszczowe chmury? Można wrócić do punktu wyjścia i zacząć wszystko jeszcze raz… Ale czy to pomoże? Hannah wraca z Nowego Jorku do Los Angeles. Ma tam tylko przyjaciółkę Gabby. Odnajduje się także jej dawny chłopak z liceum, Ethan. Co czeka Hannah w rodzinnym mieście? To zależy od jej wyboru: czy ze zjazdu absolwentów powróci razem z Gabby, czy pozwoli się odwieźć Ethanowi. Sama nieświadomie zadecyduje, jak dalej potoczy się jej życie. Każda decyzja to inne zdarzenia, inna miłość, inny ból i nadzieja. I zupełnie inne, ale szczęśliwe zakończenia. [1]

RECENZJA
Do kupna książki zachęciła mnie autorka bloga Hugekultura, a konkretniej jej recenzja, która co prawda nie należała do pochlebnych, ale tak mnie zaintrygowała, że postanowiłam zapoznać się z powieścią Taylor Jenkins Reid. W sumie, mając w głowie to, z czym zdążyłam się zapoznać wcześniej, do samej lektury Dwóch szczęść do wyboru nie miałam jakiś większych oczekiwań. Ostatnie dwa miesiące są dla mnie naprawdę bardzo intensywne i szczerze się przyznam, że niezmiernie się cieszę, iż w końcu rok 2015 zbliża się końca! No, ale odbiegam od tematu! Z racji pełnego zawirowań życia postanowiłam postawić na książkę niezobowiązującą, łatwą i lekką. Dwa szczęścia do wyboru idealnie wpisywały się we wszystkie te kategorię.

Hannah znalazła się w takim momencie swojego życia, że potrzebuje zmiany. Ma 28 lat i podczas gdy jej rówieśniczki już od dawna mają mężów i dzieci, ona nie ma nic –  wciąż się przeprowadza, nie ma stałej pracy i właśnie rozstała się ze swoim partnerem, który okazał się być żonatym gościem. Świetna historia do melodramatu prawda? Hannah postanawia coś zrobić – na początku wraca do Los Angeles, w którym spędziła swoje młodzieńcze lata. Tam znów spotyka Ethana – swoją pierwszą miłość. Po pewnej imprezie kobieta staje przed wyborem z kim wrócić do domu – z przyjaciółką, czy mężczyzną, który kiedyś był całym jej światem. Musi zdecydować się na jedną opcję… ale czy na pewno?

O ile na samym początku historia toczy się jednym torem, o tyle po kilkudziesięciu stronach Taylor Jenkins Reid zaczyna prowadzić dwie fabuły. Każda z nich wiedzie niby przez inne zdarzenia, jednak uczucia, które towarzyszą bohaterce są niemal takie same. Cóż, sam pomysł nie byłby taki zły jakby autorka zdecydowała się na coś w rodzaju samoświadomości Hannah – gdyby ta pamiętała, że już raz stawała przed takim wyborem i podjęła wówczas inną decyzję to miałoby jakiś sens. A tak? Dwie historie, które na dobrą sprawę zupełnie nie mają ze sobą powiązania. Taylor Jenkins Reid oddziela fabuły posługując się niezbyt długimi rozdziałami. Niemniej jednak samo zakończenia, które również powinny być różne, bo jednak mamy w nich małe rozróżnienie w bohaterach, łączą się w jeden fragment! Nie wiadomo skąd nagle postacie się zamieniają – sama byłam tym wszystkim tak zdziwiona, że sprawdzałam czy aby na pewno nie przeoczyłam czegoś, ale nie! W moim odczuciu, taki zabiegł był czymś niedopuszczalnym i zrobionym na siłę!

Dwa szczęścia do wyboru to powieść obyczajowa, a ten typ literatury rządzi się własnymi prawami. Nie mamy tutaj akcji, która pędziłaby z szybkością światła. Wszystko toczy się swoimi prawami – nieśpieszne, jednak również nie rozwlekając się. Nikomu nie jest obce, że jestem zwolenniczką trochę innych kategorii, niemniej jednak tutaj z tym wszystkim nie było tak źle. Nie zanudziłam się na śmierć czytając, więc mogę to odebrać jako plus.

Słowem, które najlepiej opisuje Hannah jest niedojrzałość. Tak, to idealnie oddaje, co czułam czytając jej rozważania. Oj, nairytowałam ja się przy niej, nairytowałam! Miałam wrażenie, że czasem na siłę starała się robić z siebie ofiarę, a jej rozmyślania na temat życia momentami sprawiały, iż dostawałam gęsiej skórki – 28 lat i takie zachowania?! Och, ale wiecie, co w tym wszystkim jest najgorsze? Że takich Hannah w dzisiejszych czasach jest na pęczki! „Wierzę, że to jest mi przeznaczone, więc nie będę się starała bo i tak będzie tak jak jest napisane w gwiazdach” - no serio?! Wychodzę z założenia, że każdy jest kowalem swojego losu i do mnie takie infantylne tłumaczenia nie trafiają. Jestem pewna, że Hannah nie zostanie moją ulubioną, książkową bohaterką.

Na sam koniec wspomnę jeszcze oczywiście o języku. Sam w sobie nie jest zły, bo czyta się wszystko dosyć szybko i płynnie. Niemniej jednak, był jeden element, który doprowadzał mnie do szału. Cóż to takiego było? Powtórzenia! Czy tłumacząc książkę bądź przeprowadzając korektę naprawdę nie można była pododawać synonimów? Najbardziej rażące, w moim odczuciu, było w każdym dialogu używanie słowa „mówić” – „on mówi/ ona mówi” i co najgorsze „ja mówię”! Jeśli dialog składał się z szczęściu wypowiedzi w pięciu można było przeczytać właśnie takie kwiatki.

Dwa szczęścia do wyboru nie zaliczę do książek dobrych. Lektura jest przeciętna, bardzo przeciętna. Niemniej jednak w tym momencie właśnie czegoś takie potrzebowałam – niczego zobowiązującego, ambitnego i zmuszającego do głębszych refleksji. Książkę odkładam na półkę i sama już do niej nie wrócę, a czy polecam? Zostawię to do Waszego przemyślenia – jeśli potrzebujecie czegoś lekkiego i nie będziecie się zrażać infantylną Hannah oraz słówkiem „mówić” powtórzonym z milion razy to droga wolna. Jeśli natomiast powieści obyczajowe nie są Waszą bajką to pozycję Taylor Jenkins Reid śmiało sobie odpuście!

„Serca są chyba jak nogi. Zrastają się.” ~Taylor Jenkins Reid, Dwa szczęścia do wyboru, Warszawa 2015, s.226

OCENA: 4/10


Witam! Ponieważ dawno nie było niższych ocen – tadam! Oto i jest! Pozdrawiam
I jak widzicie jest również nowy szablon. Nie wiele się zmieniło, ale od teraz będą to tylko zmiany jedynie w kolorach. Kreatywna ma w końcu stały wystrój :). 

[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 23 listopada 2015

183. „Ludzie listy piszą nawet w małej wiosce…”

AUTOR: Mary Ann Shaffer,  Mary Ann Shaffer,
TYTUŁ ORYGINALNY: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society
TŁUMACZ: Joanna Puchalska
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Świat Książki

OPIS
Jest rok 1946. Juliet, młoda pisarka, objeżdża zniszczoną Anglię, promując swą książkę i szukając tematu do następnej. Przypadkiem dowiaduje się o małej wyspie, na której istnieje dziwne Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek. Powołali je podczas wojny rolnicy i gospodynie, by uratować kilka osób przed aresztowaniem. Ale jak się ma literatura do placka z obierek? Zaciekawiona Juliet odwiedza wyspę, co zupełnie zmienia jej życie. [1]

RECENZJA
Przyznam się szczerze, że do tej pory bardzo rzadko (żeby nie powiedzieć, że praktycznie wcale!) sięgałam po powieści epistolarne. W sumie, sama nie wiem, czym to było spowodowane, ale jakoś niezbyt ciągnęło mnie do tego rodzaju literatury. Jestem święcie przekonana, że gdyby nie fakt, iż potrzebowałam właśnie takiej książki do swojego czytelniczego wyzwania na rok 2015, Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek* nigdy nie przykułoby mojej uwagi. Co prawda, tytuł ze względu na swoją konstrukcję jest bardzo interesujący i to przede wszystkim dla tego zaopatrzyłam swoją domową biblioteczkę w egzemplarz tej książki. No, ale żeby zbytnio się nie rozwodzić – po lekturę sięgnęłam i ku mojej ucieszę, wcale nie było tak źle. 

Jest rok 1946. Wojna skończyła się już rok temu, jednak nadal gołym okiem widać jej wyniszczające skutki – zniszczone budynki, wyczerpani ludzie. Mimo, że najgorsze już minęło okazało się, że wrócenie do normalności po trwającym niespełna sześć lat piekle wcale nie jest łatwe. Juliet Ashton młoda pisarka, obecnie zamieszczająca swoje felietony w gazecie, ku pokrzepieniu serc londyńczyków próbuje w sposób żartobliwy przedstawić rzeczywistość. Taka forma pracy do pewnego czasu jej wystarczała, jednak w końcu kobieta znów zapragnęła stworzyć coś większego, jakąś wspaniałą historię, która podbije serca tysiącom czytelników. Były chęci, była motywacja, nie było tylko jednego… pomysłu. Jednak wówczas, losy panny Ashton listownie krzyżują się z mieszkańcem urokliwej wyspy Guernsey – Dawsey’em Adamsem, członkiem Stowarzyszenia Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek. Pomiędzy nimi zaczyna się rodzić pewna dosyć niecodzienna relacja, która z czasem przekształca się w bardzo mocną, chociaż nadal niezwykłą, więź. No i tutaj się zatrzymamy. Przyznam się szczerze, że sięgając po Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek miałam pewne obawy – w końcu powieść można zaliczyć do obyczajowych, a nie od dzisiaj wiadomo, że ja za takimi niezbyt przepadam. Do tego jeszcze forma przedstawienia historii - podejrzewałam, że listy nie do końca się tutaj sprawdzą. Na szczęście okazało się, że się myliłam i ku mojej uciesze śmiało mogę po raz kolejny powiedzieć, że „nie taka powieść obyczajowa straszna, jak ją maluję”. Autorki w ciekawy sposób przedstawiły powojenną rzeczywistość, nadając całej historii bardzo interesujący wydźwięk. Co prawda, jeśli chodzi o samą akcję, nie można powiedzieć, że ta pędzi tutaj jak szalona – jednak w tym konkretnym przypadku wcale mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie! Cieszyłam się, że w spokoju mogę przenieść się na Guernsey i razem z mieszkańcami wyspy przeżywać wszystkie sytuacje, które im się przytrafiały, a te były naprawdę różne – śmieszne; smutne; przywracające wiarę w ludzi bądź wręcz przeciwnie sprawiające, że czytelnik zastanawia się, jaką bestią trzeba być, żeby swojemu bliźniemu zgotować taki los. No i moi drodzy w książce mamy również wątek miłosny i tutaj muszę Wam się do czegoś przyznać – nie doceniłam autorek! Byłam święcie przekonana, że w tej konkretnej kategorii pójdą na łatwiznę i historia miłości będzie tak przewidywalna jak to, że Bella i Edward będą razem! A tutaj mam zonk! Naprawdę byłam lekko zdziwiona poprowadzenia wątku, ale te zaskoczenie jest jak najbardziej na plus! 

Muszę również wspomnieć jeszcze o tej listowej formie przedstawienia historii, która przypadła mi do gustu. Czytając poszczególne listy nie mogłam oprzeć się poczuciu przyjemnego ciepła, które rozchodziło się po całym moim ciele. Autorki włożyły w stworzenie takiego obrazu naprawdę ogromną część swoich ser duch i to widać jak na dłoni! 

Sami bohaterowie również są bardzo interesujący. W powieści mamy cały wachlarz różnych osobowości i myślę, że każdy czytelnik znajdzie kogoś, kto przypadnie mu do gusty – moim faworytem jest Dawsey Adams. Co prawda daleko mu do moich książkowych ideałów – bad boy to niego żaden – ale jakoś urzekł mnie na tyle, że nie sposób go nie polubić. Taki spokojny, bardzo skryty, tajemniczy, ale przez to tak niezwykle intrygujący! No zdecydowanie mój number one, czemu sama się bardzo mocno dziwię. 

Został nam już tylko styl. Bardzo przyjemny w odbiorze, lekki, świetnie przedstawiający obraz Guernsey. Naprawdę nie mogę się do niczego przyczepić. 

Reasumując, Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek to naprawdę bardzo urocza powieść. Z jej kartek przelewa się morze emocji i ciepła, chociaż przecież akcja dzieje się w bardzo ciężkich, powojennych czasach. Polubiłam mieszkańców wysypy, a główna bohaterka o dziwo w moim odczuciu była nawet przystępna. Mimo, że nie mogę jednoznacznie stwierdzić, czego mi w tej książce zabrakło, to po jej lekturze odczuwam jakiś lekki niedosyt. Chyba po prostu jestem zbyt marudna i na siłę czasem szukam dziury w całym. Niemniej jednak, książka otrzymuje u mnie mocne 7! 

„Byłoby dla niej lepiej, gdyby nie miała tak wielkiego serca.” ~ Mary Ann Shaffer i Annie Barrows, Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek, Warszawa 2010, s. 204

OCENA: 7/10


Też to widzicie? Kolejna powieść obyczajowa i kolejna całkiem wysoka ocena – sama jestem w szoku. Pozdrawiam 


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa
* Skąd wziął się taki a nie inny tytuł książki dowiecie się zagłębiając się w lekturę ;)