Pokazywanie postów oznaczonych etykietą science fiction. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą science fiction. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 21 lipca 2016

280. "Olśnienie" wcale nie takie olśniewające

AUTOR: Aimee Agresti
TYTUŁ ORYGINALNY: Illuminate
SERIA: Złocone Skrzydła
TŁUMACZ: Joanna Schoen
TOM: Pierwszy 
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Remi

OPIS
Grzeczna licealistka Haven odbywa staż w ekskluzywnym hotelu w Chicago. Poznaje tam Luciana mężczyznę ze snów, i zakochuje się nim. Dostrzega jednak, ze piękni ludzie z hotelu, nie są tacy, jakimi chcieliby się wydawać. Co więcej, mają straszliwy plan i trudnią się kupowaniem dusz. Kto wygra w walce o duszę Haven? [1]

RECENZJA
Czerwiec był dla mnie niezwykle intensywnym czasem. Ostatnia sesja na studiach oraz przygotowania do obrony skutecznie wypełniły mi cały wolny czas, nic więc dziwnego, że jeśli chodzi o czytanie szukałam czegoś niezobowiązującego, lekkiego i przede wszystkim miłego. Z tego też powodu sięgnęłam po Olśnienie Aimee Agresti i o ile dostałam coś lekkiego, o tyle banalność i infantylność lektury spowiłam mi sen z powiek! 

Haven ( swoją drogą imię tak przypadkowe, że ja nie mogę! ) stoi przed życiową szansą. Zostaje wybrana jako jedna z nielicznych do fantastycznego, nowoczesnego projektu! Pracując w ekskluzywnym hotelu otwiera sobie drzwi do kariery i spełnia się w tym, o czym inni mogą tylko marzyć! Niemniej jednak hotel, jak i cała ta fantastyczna otoczka to tylko przykrywka, dla rozgrywki niezwykle ważnej! O to zło postanowiło zwerbować w swoje szeregi całe rzesze młodych ludzi! Prawdziwa wojna między upadłymi  aniołami a prawdziwymi skrzydlatymi wisi na włosku! Tylko jedna Haven może zapobiec werbowaniu niewinnych dusz… czy jednak sobie poradzi?

Swoją recenzję muszę zacząć od tego, że jestem niezwykle otwarta na wszystkie paranormalne zjawiska, które występują w lekturze. Co więcej, sam motyw aniołów i diabłów od zawsze niezwykle mnie intrygował i z ogromną ciekawością zagłębiałam się w pozycję, których autorzy właśnie takie tematy obrali sobie za priorytet. Niestety, to co tak pięknie brzmi w teorii w praktyce wygląda zgoła inaczej. Olśnienie to nic innego jak paranormalny romans, tak przewidywalny i banalny, że ja nie mogę! Nie zliczę ile razy z irytacji teatralnie przewracałam oczami. Mimo, że autorka miała naprawdę świetny pomysł na stworzenie czegoś nieszablonowego pojechała znanym wszystkim schematem – Ona zakompleksiona (chociaż oczywiście wszyscy uważają ją za fantastyczną!), On zły i niedobry, ale pod  Jej wpływem przechodzi diametralną zmianę! No serio?! W sumie mogłam nie przerzucać kolejnych stron bo i tak bezbłędnie określiłam co takiego wydarzy się w całej historii. Sama walka między dobrem i złem  została przyćmiona przez wątek miłosny i niestety to bardzo mi się nie spodobało.

Nasza Haven, jak już zdążyłam napomknąć, uważa się oczywiście za normalną, niewyróżniającą się niczym nastolatkę. Niemniej jednak podczas czytania kolejnych stron dowiadujemy się, że ma figurę bogini, wszyscy uważają ją za wyjątkową, a na dodatek czego się nie dotknie zamienia w złoto! Nieważne czego się podejmie – czy to organizacji balu czy namalowania ogromnego obrazu na ścianie – ze wszystkiego wywiąże się w 200 procentach! Boże jak ja nie lubię właśnie takich idealnych bohaterek! Najchętniej wrzuciłabym je do rakiety na Marsa, z biletem w jedną stronę w ręku! Podczas lektury miałam ogromną ochotę postąpić z Haven dokładnie  w taki sam sposób, żeby nie musieć się z nią już więcej użerać. Nie polubiłam naszej głównej bohaterki, co więcej miałam jej serdecznie dość! Niestety również męskie postacie nie zostały dopracowane. Występujący w książce mężczyźni przypominali mi męskie kluchy, których tak bardzo nie znoszę!

Sam język nie był zły. Książkę, w połączeni z dość dużą czcionką i krótkimi rozdziałami czytało się bardzo szybko. Niestety, ten jeden plus nie był w stanie przysłonić wszystkim minusów lektury. 

Zasiadając do książki chciałam dostać coś niezobowiązującego, lekkiego i przyjemnego. Niestety, albo jestem za wymagająca, albo ta książka po prostu jest średnia, bardzo średnia. Przewidywalna, miejscami strasznie infantylna ze wspaniałymi głównymi bohaterami oczywiście!

„Nie ma nic złego w tym, że czasem poleci się zbyt blisko słońca” ~ Aimee Agresti, Olśnienie, s.99

OCENA: 3/10


Wybaczcie, ale muszę oddać się małej prywacie – obroniłam pracę magisterską na 5! Za wszystkie trzymane kciuki bardzo, bardzo, bardzo dziękuję, a jednocześnie przepraszam, że w sobotę nie pojawił się post – nawaliłam na całej długości, za co kajam się przed Wami i obiecuję, że więcej to się nie powtórzy! Pozdrawiam, Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa


poniedziałek, 13 kwietnia 2015

124. Prawie jak Batman… prawie robi jednak wielką różnice


AUTOR: Agnieszka Lingas-Łoniewska
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Novae Res

OPIS
Melisa, James i Nocny Łowca. Historia jak z komiksu o walce ze złem, walce z własnymi słabościami, demonami przeszłości i oczywiście o wielkiej miłości. Ona jedna, ich dwóch, Miasto Aniołów i zagrożenie, któremu niekiedy nie można się oprzeć. Obrońca nocy to sensacyjna opowieść o pyskatej dziennikarce, zarozumiałym potentacie mediowym i Nocnym Łowcy. Dobro walczy ze złem, ludzie ze swoimi pragnieniami, a Melisa Mallory z miłością do dwóch mężczyzn. Agnieszka Lingas-Łoniewska bawi się formą, zapraszając nas do nieco komiksowej opowieści z elementami fantasy, gdzie jednak zło i zagrożenie są realne, a uczucia gorące i buzujące od pożądania. [1]

RECENZJA
No i stało się! Mocno tłukąc się pięścią w pierś i głośno lamentując, że to tylko i wyłącznie moja wina spuszczam głowę, aby z pokorą przyznać się do popełnionego przez siebie błędu! Podczas swojej ostatniej wizyty do biblioteki, widząc na jednej z półek książkę Agnieszki Lingas-Łoniewskiej najzwyczajniej w świecie poleciałam na ładną okładkę no i mam za swoje! Będąc „okładkową blacharą” sama siebie skazałam na tyle stron ciągłej irytacji! Tak moi Drodzy, dobrze się spodziewacie, poniższa recenzja nie będzie wcale, a wcale pozytywna!

Minusów tej książki jest tyle, że sama nie wiem, od czego dokładnie zacząć. Może opowiem troszkę o fabule. Mamy sobie Melisę – młodą dziennikarkę śledczą, która prowadzi sprawę nowego, bardzo groźnego narkotyku. W tym samym czasie kiedy kobieta oddaje się pracy okazuje się, że redakcje w której pracuje przejmuje nowy właściciel – milioner James Maseratti. Świeżo upieczony szef od razu zabiera Melisie sprawę narkotyku, nad którą spędziła już tyle godzin, ale przecież kobita musi walczyć o swoje, więc dziennikarka, niezrażona zakazem nadal prowadzi śledztwo. Pracując na dość podejrzanym gruncie staje się potencjalną ofiarą i z wielkiej opresji ratuje ją zakapturzona, tajemnicza postać – Nocny Łowca! Nieznany bohater od pewnego czasu, pod osłoną nocy (jak sam jego przydomek wskazuje), zaprowadza porządek na ulicach Los Angeles dając tym samym policji małego pstryczka w nos. Pomiędzy dziennikarką i superherosem z Miasta Aniołów niemal natychmiast pojawia się nic porozumienia, jakieś szybko kiełkujące uczucie. Ale to nie wszystko również i nowy szef nie jest kobiecie obcy. Dwóch mężczyzn, różnych od siebie i jedna kobieta – miłosny trójkąt z komiksową historią w tle. Sam pomysł nie był do końca zły. Wychodzę założenia, że nawet najbardziej banalną fabułę można poprowadzić zupełnie nowymi, nieprzewidywalnymi torami. Niestety, Pani Agnieszce to się nie udało. Przygody Melisy i jej dwóch adoratorów są tak… nie wiem jak to nawet dokładnie i delikatnie ująć... nieciekawe, nieporywające, banalne i irytujące, że to głowa mała. Zgadnięcie, kto taki kryje się za maską Nocnego Łowcy jest naprawdę dziecinnie proste, a cała historia niebezpiecznie przypomina nam losy Batmana, naprawdę! Moja frustracja wzrastała z każdą kolejną przeczytaną stroną lektury. Nie zliczę ile razy poirytowana przewracałam oczami, ile razy wzdychałam z niezadowoleniem i miałam ochotę rzucić książkę w kąt i już nigdy do niej nie wracać! Naprawdę! Lady Spark może potwierdzić ile „czułości” nasłuchała się o „Obrońcy nocy”!

Przechodzimy dalej! Postacie! O tutaj to sobie naużywam! Na początek nasza Mallory! Och, jaka ona cudowna, jaka wspaniała, jaka piękna, jaka mądra, jaka seksowana, jaka ponętna, jaka pyskata, jaka pewna siebie, jaka urocza, jaka kobieca, jaka zabawna – i tak mniej więcej jest przez całą książkę. Okej, swoje też przeżyła – jej  były mąż, notabene policjant, okazał się być damskim bokserem i musiała naprawdę znaleźć w sobie siłę, żeby z nim zerwać. To się jej chwali, ale po za tym Mallory strasznie mnie irytowała! Nie cierpię tak wyidealizowanych bohaterów, a tutaj to naprawdę było miejscami nie do przyjęcia! No i teraz jeszcze pozostał nam James Maseratti (UWAGA PONIŻEJ SPOJLER!), bo chyba już każdy się domyślił, że to przecież nie kto inny jak Nocny Łowca! O mój Boże! Ideał! Naprawdę nic tylko wzdychać i achać patrząc na niego! Takie to piękne, takie inteligentne! Rekin biznesu! Milioner! Podejrzewam, że spokojnie mógłby kupić całą Polskę, no albo przynajmniej ¾! Oczywiście zakochał się w Mallory od pierwszego spotkania (ona potrzebowała o jedno więcej, żeby to zrozumieć)! No, a że na miłości nie można oszczędzać James robi „małe niespodzianki” dla ukochanej – a to lot własnym samolotem na randkę na Hawaje, gdzie ma domek i własną plaże kupuje jej własne ferrari i wymienia całą garderobę. Co prawda on też swoje przeszedł – przeżył tragedie, miał wypadek, po którym okazało się, że ma super moce (jest piekielnie szybki), ale nie wiemy na dobrą sprawę, co tak naprawdę się tam wydarzyło, bo autorka zamiast poświęcić więcej miejsca na wyjaśnienie tej sprawy, wolała bardziej skupić się na opisie igraszek Mallory i Jamesa a to w łóżku, a to na pomoście, a to w wodzie, albo gabinecie. Taki trochę tani erotyk, który zupełnie nie przypadł mi do gustu! Tak przedstawionej historii bohaterów mówię stanowcze nie!

No to teraz czas na język. Co prawda tutaj nie mam jakiś większych zastrzeżeń, język jest prosty i łatwy w odbiorze, ale jakoś nie pomogło to uratować reszty. Ponadto mam również zastrzeżenia, co do korekty – kropki w połowie zdania i trochę błędów interpunkcyjnych, tylko wzmocniły moją frustrację.

Jedynym plusem, który znalazłam w książce jest zamieszczona na samym końcu playlista, z której piosenki później znalazłam sobie na YouTubie i przesłuchałam.

Reasumując, ta książka nie miała w sobie nic co przyciągnęłoby moją uwagę! Nic, a nic! Przed napisaniem swojego zdania zerknęłam na recenzję innych na portalu LubimyCzytać i zwątpiłam w  siebie, naprawdę! To co wszyscy tak zachwalają dla mnie jest niczym innym jak gniotem, na który straciłam czas. Jestem pewna, że przez dłuży okres czasu z pewnością nie zajrzę do innych książek autorki.

„Bo wzmocniony tamtym uczuciem i tamtą tragedią, kochał Melisę Mallory miłością tak mocną, tak potężną, że gdy tylko o tym myślał, czuł wszechogarniający ból. Że można kogoś tak szaleńczo kochać i nie dusić się od samego uczucia, przepełniającego serce, duszę i ciało.” ~ Agnieszka Lingas-Łoniewska, Obrońca Nocy, Gdynia 2013, s. 174

OCENA: 1/10

Tea znowu w ataku! Trochę sobie poużywałam, a teraz wracam do dalszego pisania pracy magisterskiej z piosenką na ustach! A piosenka to oczywiście….


MAM TĘ MOC! MAM TĘ MOC! 




[1] Opis pochodzi ze strony empik.com