AUTOR:
Agnieszka Lingas-Łoniewska
ROK WYDANIA:
2013
WYDAWNICTWO:
Novae Res
OPIS
Melisa,
James i Nocny Łowca. Historia jak z komiksu o walce ze złem, walce z własnymi
słabościami, demonami przeszłości i oczywiście o wielkiej miłości. Ona jedna,
ich dwóch, Miasto Aniołów i zagrożenie, któremu niekiedy nie można się oprzeć.
Obrońca nocy to sensacyjna opowieść o pyskatej dziennikarce, zarozumiałym
potentacie mediowym i Nocnym Łowcy. Dobro walczy ze złem, ludzie ze swoimi
pragnieniami, a Melisa Mallory z miłością do dwóch mężczyzn. Agnieszka
Lingas-Łoniewska bawi się formą, zapraszając nas do nieco komiksowej opowieści
z elementami fantasy, gdzie jednak zło i zagrożenie są realne, a uczucia gorące
i buzujące od pożądania. [1]
RECENZJA
No i stało
się! Mocno tłukąc się pięścią w pierś i głośno lamentując, że to tylko i
wyłącznie moja wina spuszczam głowę, aby z pokorą przyznać się do popełnionego
przez siebie błędu! Podczas swojej ostatniej wizyty do biblioteki, widząc na
jednej z półek książkę Agnieszki Lingas-Łoniewskiej najzwyczajniej w świecie
poleciałam na ładną okładkę no i mam za swoje! Będąc „okładkową blacharą” sama
siebie skazałam na tyle stron ciągłej irytacji! Tak moi Drodzy, dobrze się
spodziewacie, poniższa recenzja nie będzie wcale, a wcale pozytywna!
Minusów tej
książki jest tyle, że sama nie wiem, od czego dokładnie zacząć. Może opowiem
troszkę o fabule. Mamy sobie Melisę – młodą dziennikarkę śledczą, która
prowadzi sprawę nowego, bardzo groźnego narkotyku. W tym samym czasie kiedy kobieta
oddaje się pracy okazuje się, że redakcje w której pracuje przejmuje nowy
właściciel – milioner James Maseratti. Świeżo upieczony szef od razu zabiera
Melisie sprawę narkotyku, nad którą spędziła już tyle godzin, ale przecież
kobita musi walczyć o swoje, więc dziennikarka, niezrażona zakazem nadal
prowadzi śledztwo. Pracując na dość podejrzanym gruncie staje się potencjalną
ofiarą i z wielkiej opresji ratuje ją zakapturzona, tajemnicza postać – Nocny
Łowca! Nieznany bohater od pewnego czasu, pod osłoną nocy (jak sam jego
przydomek wskazuje), zaprowadza porządek na ulicach Los Angeles dając tym samym
policji małego pstryczka w nos. Pomiędzy dziennikarką i superherosem z Miasta
Aniołów niemal natychmiast pojawia się nic porozumienia, jakieś szybko
kiełkujące uczucie. Ale to nie wszystko również i nowy szef nie jest kobiecie
obcy. Dwóch mężczyzn, różnych od siebie i jedna kobieta – miłosny trójkąt z komiksową
historią w tle. Sam pomysł nie był do końca zły. Wychodzę założenia, że nawet
najbardziej banalną fabułę można poprowadzić zupełnie nowymi,
nieprzewidywalnymi torami. Niestety, Pani Agnieszce to się nie udało. Przygody
Melisy i jej dwóch adoratorów są tak… nie wiem jak to nawet dokładnie i
delikatnie ująć... nieciekawe, nieporywające, banalne i irytujące, że to głowa
mała. Zgadnięcie, kto taki kryje się za maską Nocnego Łowcy jest naprawdę
dziecinnie proste, a cała historia niebezpiecznie przypomina nam losy Batmana,
naprawdę! Moja frustracja wzrastała z każdą kolejną przeczytaną stroną lektury.
Nie zliczę ile razy poirytowana przewracałam oczami, ile razy wzdychałam z
niezadowoleniem i miałam ochotę rzucić książkę w kąt i już nigdy do niej nie
wracać! Naprawdę! Lady Spark może potwierdzić ile „czułości” nasłuchała się o
„Obrońcy nocy”!
Przechodzimy
dalej! Postacie! O tutaj to sobie naużywam! Na początek nasza Mallory! Och,
jaka ona cudowna, jaka wspaniała, jaka piękna, jaka mądra, jaka seksowana, jaka
ponętna, jaka pyskata, jaka pewna siebie, jaka urocza, jaka kobieca, jaka
zabawna – i tak mniej więcej jest przez całą książkę. Okej, swoje też przeżyła
– jej były mąż, notabene policjant,
okazał się być damskim bokserem i musiała naprawdę znaleźć w sobie siłę, żeby z
nim zerwać. To się jej chwali, ale po za tym Mallory strasznie mnie irytowała!
Nie cierpię tak wyidealizowanych bohaterów, a tutaj to naprawdę było miejscami
nie do przyjęcia! No i teraz jeszcze pozostał nam James Maseratti (UWAGA
PONIŻEJ SPOJLER!), bo chyba już każdy się domyślił, że to przecież nie kto inny
jak Nocny Łowca! O mój Boże! Ideał! Naprawdę nic tylko wzdychać i achać patrząc
na niego! Takie to piękne, takie inteligentne! Rekin biznesu! Milioner!
Podejrzewam, że spokojnie mógłby kupić całą Polskę, no albo przynajmniej ¾!
Oczywiście zakochał się w Mallory od pierwszego spotkania (ona potrzebowała o
jedno więcej, żeby to zrozumieć)! No, a że na miłości nie można oszczędzać James
robi „małe niespodzianki” dla ukochanej – a to lot własnym samolotem na randkę
na Hawaje, gdzie ma domek i własną plaże kupuje jej własne ferrari i wymienia
całą garderobę. Co prawda on też swoje przeszedł – przeżył tragedie, miał
wypadek, po którym okazało się, że ma super moce (jest piekielnie szybki), ale
nie wiemy na dobrą sprawę, co tak naprawdę się tam wydarzyło, bo autorka
zamiast poświęcić więcej miejsca na wyjaśnienie tej sprawy, wolała bardziej
skupić się na opisie igraszek Mallory i Jamesa a to w łóżku, a to na pomoście,
a to w wodzie, albo gabinecie. Taki trochę tani erotyk, który zupełnie nie
przypadł mi do gustu! Tak przedstawionej historii bohaterów mówię stanowcze
nie!
No to teraz
czas na język. Co prawda tutaj nie mam jakiś większych zastrzeżeń, język jest
prosty i łatwy w odbiorze, ale jakoś nie pomogło to uratować reszty. Ponadto
mam również zastrzeżenia, co do korekty – kropki w połowie zdania i trochę
błędów interpunkcyjnych, tylko wzmocniły moją frustrację.
Jedynym
plusem, który znalazłam w książce jest zamieszczona na samym końcu playlista, z
której piosenki później znalazłam sobie na YouTubie i przesłuchałam.
Reasumując,
ta książka nie miała w sobie nic co przyciągnęłoby moją uwagę! Nic, a nic!
Przed napisaniem swojego zdania zerknęłam na recenzję innych na portalu
LubimyCzytać i zwątpiłam w siebie,
naprawdę! To co wszyscy tak zachwalają dla mnie jest niczym innym jak gniotem,
na który straciłam czas. Jestem pewna, że przez dłuży okres czasu z pewnością
nie zajrzę do innych książek autorki.
„Bo wzmocniony tamtym uczuciem i tamtą tragedią, kochał Melisę Mallory miłością tak mocną, tak potężną, że gdy tylko o tym myślał, czuł wszechogarniający ból. Że można kogoś tak szaleńczo kochać i nie dusić się od samego uczucia, przepełniającego serce, duszę i ciało.” ~ Agnieszka Lingas-Łoniewska, Obrońca Nocy, Gdynia 2013, s. 174
OCENA: 1/10
Tea znowu w
ataku! Trochę sobie poużywałam, a teraz wracam do dalszego pisania pracy magisterskiej z
piosenką na ustach! A piosenka to oczywiście….
MAM TĘ MOC! MAM TĘ MOC!
[1] Opis
pochodzi ze strony empik.com
