Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo REBIS. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo REBIS. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 października 2016

319. Kultowy "Mistrz i Małgorzata"


AUTOR: Michaił Bułhakow
TYTUŁ ORYGINALNY: Мастер и Маргарита
TŁUMACZ: Andrzej Drawicz
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Rebis  

OPIS
"Mistrz i Małgorzata" - jak wiele genialnych utworów - wymyka się jednoznacznemu opisowi, prowokując mnogość interpretacji. Ta powieść szkatułkowa, bogata w odniesienia do literatury światowej, wciąż zadziwia bogactwem tematyki. Znaleźć w niej można rozważania na temat kondycji sztuki, echa nieustannego konfliktu twórcy z otoczeniem, klasyczny filozoficzny motyw walki dobra ze złem, ale także ciętą satyrę oraz ironiczne odniesienia do ocierającej się wielokrotnie o absurd radzieckiej rzeczywistości lat trzydziestych. A także - rzecz jasna - cudowny wątek miłosny tytułowych Mistrza i Małgorzaty, który dla wielu czytelników jest jedną z największych zalet tej książki. [1]

RECENZJA
Nie mam pojęcia, dlaczego akurat, gdy miałam czytać tak wielkie dzieło nagle dopadł mnie książkowstręt. Patrzyłam na tę piękną okładkę i mówiłam sobie: znajdź coś innego do robienie, abyś nie musiała czytać. Po prostu dni mijały, a ja tej książki nie mogłam wziąć w ręce. W końcu jednak postanowiłam się zmusić. „Mistrz i Małgorzata” wisiał nade mną od dawna, więc, gdy w Empiku wyczaiłam promocję na to piękne, matowe, proste, czarne wydanie od razu je kupiłam. Ogólnie coś mnie ciągnie w stronę rosyjskich klimatów, więc gdy pokonałam kryzys czytelniczy i poczułam głód do słowa pisanego w końcu z czystym sercem i sumieniem zabrałam się do lektury.

Pewnego dnia w Moskwie spotyka się dwóch uczonych. Jednym z nich jest Michał Aleksandrowicz Berlioz, który jest redaktorem miesięcznika literackiego. Drugi to młody poeta Iwan Nikołajewicz Ponyriow, które swoje teksty publikuje pod pseudonimem Bezdomny. Berlioz tłumaczył Bezdomnemu, że jego artykuł o Jezusie Chrystusie pokazuje Boga chrześcijan, jako osobę, która żyła, a według zamysłu miało być zupełnie inaczej. Podczas tej dyskusji przyłącza się do nich pewien nieznajomy, który podaje się za specjalistę od czarnej magii i sprzeciwia się twierdzeniu, że Jezus Chrystus nigdy nie istniał. Przepowiada również Berliozowi, że tego dnia umrze przez ścięcie głowy. Nieznajomy na potwierdzenie, że Chrystus istniał naprawdę rozpoczyna opowieść o Poncjuszu Piłacie i Jeszui…

Tak rozpoczyna się drugi wątek w książce, czyli część Jerozolimska, która dotyczy skazania Jeszui na śmierć za podburzanie ludu. Piłat na początku nie chce skazywać Jeszui na śmierć mimo uporu kapłanów żydowskich. Nie decyduje się jednak na sprzeciw, a życia skazańca nie ratuje nawet obyczaj święta Pesach. Arcykapłan decyduje się na uwolnienie zdecydowanie groźniejszego przestępcy niż Jeszua, czyli Bar-Rabbana.

Gdy przepowiednia obcego przybysza się sprawdza Bezdomny postanawia gonić gościa w efekcie, czego zostaje pozbawiony ubrań i w samych tylko klaksonach dociera do Gribojedowa, gdzie Massolit (redakcja, którą kierował Berliozowi) miał swoją siedzibę. Tam zostaje wzięty za niepoczytalnego i agresywnego, a następnie zabrany do szpitala psychiatrycznego, gdzie spotyka tytułowego Mistrza, a za sprawą jego opowiadań również Małgorzatę. Nie będę wam streszczać całej powieści, ale cudzoziemiec, który przepowiedział śmierć Berliozowi i tak uparcie bronił faktu, że szata istnieje w rzeczywistości jest dużo większą postacią niż może się wydawać.

„Mistrz i Małgorzata” to dzieło niesamowicie trudne, pełne metafor, które miały za zadanie oszukać rosyjską, komunistyczną cenzurę. Bułhakow nie popierał totalitarnego nacisku na pisarzy, którzy nie mogli wprost tworzyć tego, co chcieli i co myśleli o ówczesnej Rosji. Pośród całej masy metafor pokazał, że Rosja jest zniewolona przez biurokratyczną administrację, a także, że ludzie dla własnego zysku nie wahali się donieść na sąsiada na milicję. Wszędzie królowały nieuczciwość, przemoc i korupcja.

Nie mówię, że to jest zła książka, bo język, jakim jest napisana to miód dla czytających. To jest klasyka, ale muszę przyznać, że mnie nie powaliła. Dla mnie była średnia i mnie do siebie nie przekonała. Po prostu może to ten pełen metafor klimat mi nie podpasował. W zasadzie mogłaby mieć inny tytuł, bo Mistrz i Małgorzata to postaci zdecydowanie drugoplanowe, które poznajemy dopiero po 150 stronach książki. Możliwe jednak, że jest to zabieg autora, który miał za zadanie zmylić cenzurę. Nie żałuję, że przeczytałam. Uważam, że słusznie wpisuje się tę pozycję w klasykę literatury, ale mnie do końca nie przekonała. Za kilka lat ponownie ją przeczytam i może wtedy bardziej mnie do siebie przekona.

PS Kot Behemot wymiata!

„- Proszę wybaczyć… czy to ty… czy to pan – zaplątał się, nie wiedząc, jak zwracać się do zwierzęcia – jest tym kotem, który wsiadł do tramwaju?
- To ja – potwierdził mile połechtany kot i dodał: - Miło słyszeć tak uprzejme zwracanie się do kotów. Przeważnie mówi się do nich, nie wiem, czemu, „ty”, chociaż żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu." ~ Michaił Bułhakow, Mistrz i Małgorzata, Poznań 2013, s. 377.
OCENA: 6/10

Przyznam szczerze, że ta książka sporo nerwów mi napsuła. Po prostu jakoś tak. Dobrego tygodnia! 
Całusy, Lady Spark 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 19 września 2016

306. „Taśmy prawdy” Hannah


AUTOR: Jay Asher
TYTUŁ ORYGINALNY: Thirteen Reasons Why
TŁUMACZ: Aleksandra Górska
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Rebis

OPIS
„Istnieje trzynaście powodów śmierci twojej przyjaciółki. Ty jesteś jednym z nich”.
Clay Jensen wraca do domu ze szkoły i na przed drzwiami znajduje dziwną paczkę. W środku jest kilka taśm magnetofonowych nagranych przez Hannah, koleżankę z klasy, która dwa tygodnie wcześniej popełniła samobójstwo. Dziewczyna wyjaśnia, że istnieje trzynaście powodów, dla których zdecydowała się odebrać sobie życie. Clay jest jednym z nich i jeśli wysłucha nagrania, dowie się dlaczego. Chłopak przez całą noc kluczy po mieście, a za przewodnika służy mu głos Hannah. Staje się świadkiem jej bólu i osamotnienia, a przy okazji poznaje prawdę o sobie i otaczających go ludziach, której nigdy nie chciał stawić czoła. Z przeraźliwa jasnością dociera do niego, że nie da się cofnąć przeszłości, podobnie jak nie da się powstrzymać przyszłości. [1]

RECENZJA
Jakiś czas temu Trzynaście powodów było książką niezwykle popularną i chwaloną przez wielu recenzentów. Jako, że nie potrafię przekonać się do danej pozycji kiedy jest na „topie” lektura autorstwa Jaya Asher’a musiała swoje odleżeć na mojej półce i czekać na tę wiekopomną chwilę kiedy do niej zajrzę… no i cóż, doczekała się!

Gdy pewnego dnia Clay Jensen wraca do domu ze szkoły odnajduje tajemniczą paczkę – 7 kaset magnetofonowych. Okazuje się, że jego koleżanka z klasy, Hannah, która dwa tygodnie wcześniej popełniła samobójstwo ma dla niego „wiadomość” za grobu. Na taśmach nagrała trzynaście powodów przez które postanowiła zakończyć swoje tak młode życie. Clay, w „towarzystwie” głosu dziewczyny, udaje się na nocną wycieczkę po mieście, aby dowiedzieć się dlaczego Hannah się zabiła. Przedstawione przez nią historię są niczym reakcja łańcuchowa – jedno wydarzenie łączy się z drugim, żeby w ostateczności pchnąć nastolatkę do tak ostatecznego kroku.

Jay Asher w swojej książce porusza kwestie samobójstwa wśród nastolatków – zjawiska, które niestety coraz częściej można zaobserwować w dzisiejszych czasach. Dane o małoletnich, którzy jedynie w takim akcie samodestrukcji upatrują ratunku są przerażające! Przyprawiający o dreszcz jest również fakt jak często dorośli nie widzą bądź nie chcą widzieć tego co dzieje się z młodym człowiekiem i losy Hannah boleśnie to prezentują. W pewnym momencie dziewczyna zaczęła dawać tak wyraźne znaki, że dzieje się z nią coś niedobrego, że niezauważenie tego przez dorosłych było zwyczajnym lenistwem i zrzuceniem z siebie brzemienia odpowiedzialności.

Muszę się jednak przyznać, że o ile początkowo byłam przejęta historią Hannah i nie rozumiałam jak inni mogli być aż tak bardzo ślepi na to co ona przeżywa, o tyle po pewnym czasie jej zachowanie doprowadzało mnie do szewskiej pasji! Miała za złe innym, że nie reagowali, ale kiedy ona sama została postawiona w sytuacji, w której mogła zrobić cokolwiek, żeby pomóc innej osobie, nie zrobiła nic! Była bierną obserwatorką złego, a jednocześnie chciała umoralniać innych. W gruncie rzeczy było z niej egoistka. Widziała konsekwencje zachowania innych, ale zupełnie nie dopuszczała do swojej świadomości jakie następstwa będą za sobą niosły jej „taśmy prawdy”.

Zupełnie inaczej sprawa miała się z Clayem. Od początku go polubiłam, chociaż wydawał mi się zupełnie inny niż wszystkie te męskie kreacje, które na dobre zagościły w moim czytelniczym serduszku. Chłopak był wrażliwy, delikatny i chyba właśnie tym jakoś mnie ujął – co może wydawać się dziwne zważywszy na to, że przecież moje serce jest zimne i z kamienia, prawda?

W lekturze nie znajdziemy zawrotnie pędzącej akcji. Wydarzenia dzieją się swoim własnym, powolnym rytmem co wcale nie oznacza, że całość nuży, wręcz przeciwnie. Mimo niezbyt szybkiego rozwoju fabuły, czytelnikowi cały czas towarzyszy jakieś bliżej nieokreślone napięcie.

To chyba został nam już tylko warsztat samego autora. Najkrócej można powiedzieć, że nie jest źle… chociaż oczywiście mogłoby być trochę lepiej. Czasami miałam wrażenie, że Jay Asher próbował za wszelką cenę dodać swojej książce jakiegoś patosu, który uważał za zbędny. „Urozmaicenia” na siłę nigdy nie wychodzą na dobre.

Jestem w kropce. Ogólnie uważam, że temat poruszany przez autora jest warty każdej poświęconej mu minuty, ale z drugiej strony po pewnym czasie główna "bohaterka" zaczęła mnie swoim rozumowaniem strasznie mocno irytować, chociaż oczywiście nie powinnam była tak mówić. Czegoś mi zabrakło w tej historii i pewnie też dlatego oceniłam książkę tak, a nie inaczej.

„Tak naprawdę do nas należy jedynie… teraz” ~ Jay Asher, Trzynaście powodów, Poznań 2015, s. 198

OCENA: 6/10


Dzień dobry, dzisiejszą recenzją rozpoczynamy tydzień z Tea! Lady Spark ma na głowie remont i zawita do Was w następnym tygodniu, ale chyba jakoś ze mną wytrzymacie, prawda?
Ale to jeszcze nie koniec niespodzianek na dzisiaj!  Już w ten weekend w Poznaniu odbędzie się II edycja Poznańskiego Festiwalu Kryminału GRANDA. Świetna inicjatywa! W programie przewidziano spotkania aż z 25 pisarzami, między innymi Katarzyną Bondą, Marcinem Wrońskim czy Markiem Krajewskim. Jeśli nie macie nic zaplanowanego na dni 23-25 września to śmiało pakujcie plecaki i wyruszajcie do Poznania, na pewno nie pożałujecie!


Ściskam Was ciepło i uciekam do pracy,
Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 6 czerwca 2016

262. "Woda dla słoni"sprawdź czy słoń może kochać?

AUTOR:  Sara Gruen
TYTUŁ ORYGINALNY: Water for Elephants
TŁUMACZ: Mariusz Ferek  
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Dom Wydawniczy REBIS
   
OPIS
Porywająca opowieść o niezwykłej miłości i wielkiej przygodzie, która na zawsze odmieniła życie wszystkich bohaterów. Jacob Jankowski to żywiołowy student weterynarii, jego świat przewartościowuje wiadomość o śmierci rodziców. Pod wpływem impulsu rzuca studia i przyłącza się do wędrownego cyrku, który staje się dla niego zarówno zbawieniem, jak i piekłem na ziemi. Z determinacją próbuje odnaleźć się w tych pełnym skrajnych emocji świecie, sytuację komplikuje jednak uczucie do pięknej Marleny, żony charyzmatycznego tresera Augusta. Woda dla słoni to mądra, wzruszająca i zabawna powieść, barwni bohaterowie i porywająca narracja wciągają bez reszty. [1]

RECENZJA
"Woda dla słoni"... Książka inne od pozostałych, które do tej pory czytałam. Nigdy na taką nie trafiłam i jestem zadowolona, że, mimo, iż okładka na początku nie zachęcała do zakupu, głownie, dlatego, że są na niej aktorzy z filmu - kupiłam ją. Ma w sobie magię, której brakuje wielu powieściom. Jak dla mnie nie jest typowym romansem, które do tej pory zdarzało mi się czytać.

Jacob Jankowski jest studentem weterynarii. Jest bardzo miłym, skromnym a przede wszystkim nieśmiałym chłopakiem, który pierwsze przeżycia miłosne ma jeszcze przed sobą. Jeden dzień zmienia całe jego życie. W wypadku samochodowym traci rodziców, okazuje się również, że ojciec zadłużył swoją klinikę, bo za pomoc przy leczeniu zwierząt brał to, co ludzie akurat mieli, np. jajka czy mięso. Jacob przyłącza się do wędrownego cyrku, gdzie spotyka się z wieloma zachowaniami, których nie popiera, ale również poznaje miłość swojego życia, czyli piękną Marlenę. Zakochani nie mogą być razem, bo kobieta ma już męża.

Książka składa się z dwóch „części”. Na początku poznajemy starszego pana, który spokojnie może pretendować do miana „zgorzkniałego tetryka” i jestem pewna, że spokojnie wygrałby w tej kategorii w przedbiegach. Jednak im dalej idziemy w kartki tym mocniej rozumiemy Jankowskiego. Został opuszczony przez własną rodzinę, w momencie, gdy złamał biodro i przestał być samowystarczalny. Oddali go do domu opieki i odwiedzali raz na jakiś czas. Jacobowi trudno się z tym pogodzić, bo przecież swojej rodzinie oddał najlepsze swoje lata, dbałby nigdy nikomu niczego nie brakowało, a nagle okazało się, że żadne z jego dzieci czy wnuków nie może go wziąć do siebie. Dodatkowym bólem dla głównego bohatera jest fakt, że jego pierworodny syn zapomniał o wizycie w dniu, w którym do miasteczka zawitał cyrk, a przecież to tam Simon Jankowski spędził pierwsze siedem lat swojego życia. Może właśnie, dlatego ta książka jest taka wyjątkowa. Może po prostu pokazuje prawdę, co dzieje się z osobami starszymi, kiedy opieka nad nimi staje się ciężarem dla rodziny? Jest też wspaniale ukazany fakt jak takie osoby się zachowują. Udają, że rozumieją rodzinę, ale w głębi ducha i serca jest im przykro, że nagle stały się nie potrzebne. Gotowało się we mnie na samą myśl o zachowaniu dzieci Jankowskiego.

Z kolei druga część rozdziałów to wspomnienia z okresu od śmierci rodziców Jacoba. Poznajemy historię jego życia i tego jak znalazł się w cyrku, jak poznał Marlenę i jej męża Augusta, który dla mnie od początku wydawał się chory. August jest człowiekiem, który raz popada w szał radości i szczęścia i wtedy jest najbardziej urokliwym człowiekiem na ziemi by za kilka chwil być wściekłym jak osa mężem. Nie jest to postać sympatyczna nawet przez jedną kartkę powieści.

Plusem dla autorki jest fakt, że oddała idealnie czasy, w których działa się powieść. Pokazała jak funkcjonował wtedy cyrk i jakie obowiązywały zasady by przeżyć w czasach prohibicji. Wspaniale ujęła miłość dwójki ludzi do zwierząt, które dla nich nie były tylko narzędziami do zarabiania pieniędzy, ale również przyjaciółmi i powiernikami tajemnic. Z wielkim bólem serca przedzierałam się przez fragmenty, gdzie była przemoc wobec zwierząt. Z całych sił podczas czytania kibicowałam słonicy żeby w końcu oddała za to całe cierpienie. Pokazuje prawdę życia, a także miłości.

Dlaczego „tylko” dziewięć? Za zrzędę starego Jankowskiego.

Polecam!

"Zaciskam powieki, starając się wyrzucić je z pamięci, ale to na nic. Im bardziej przykre wspomnienie tym uporczywiej się utrzymuje." ~ Sara Gruen, Woda dla słoni, Poznań 2011, str. 181.
OCENA: 9/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki