Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Seria "Złota Seria". Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Seria "Złota Seria". Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 lipca 2016

275."Quo vadis, Domine?"

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2001
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Fabuła została osadzona w czasach kwitnącego, coraz bardziej rozszerzającego swoje wpływy imperium rzymskiego i początków chrześcijaństwa. W powieści nie zabrakło wątku miłosnego ani przeszkód piętrzących się przed zakochanymi. Na podstawie tego znakomitego romansu historycznego powstało wiele ekranizacji. [1]

RECENZJA
Zgodnie ze swoją obietnicą powoli nadrabiam wszystkie klasyki, zarówno literatury polskiej jak i zagranicznej, które posiadam w swojej domowej biblioteczce. Na początku postanowiłam zmierzyć się z całym Sienkiewiczem. Po świetnej Trylogii i całkiem dobrej lekturze Rodziny Połanieckich przyszedł czas na ponowne zapoznanie się z Quo Vadis. Historię Marka Winicjusza i Ligii czytałam w gimnazjum i wówczas bardzo mi się podobała, nic więc dziwnego, że miałam nadzieję iż mimo upływu lat (ależ jestem stara!) moje odczucia się zbyt bardzo nie zmienią. 

Rzym za panowania Nerona to miasto pełne okrucieństwa, krwi, rozpusty i grzechu. Jednocześnie w tym samym Rzymie coraz bardziej szerzy się nowa religia – chrześcijaństwo, które jest całkowitym przeciwieństwem ówczesnych rzymskich realiów. Marek Winicjusz będąc gościem w domu Plaucjuszów poznaje Ligię, wojenną brankę, która Plaucjusze wychowali jak własną córkę. Młody żołnierz z miejsca się w niech zakochuje i przysięga sobie, że ją zdobędzie. Tylko, że Ligia jest zupełnie inna niż wszystkie te kobiety, z którymi do tej pory obcował Winicjusz. Jest chrześcijanką, a na wszystkich wyznawców Chrystusa spada „sprawiedliwość” Nerona. Marek rozpoczyna rozpaczliwą walkę o uratowanie ukochanej kobiety, chociaż wydaje się, że pomóc mu może już tylko ręka Boga.

Podczas lektury Quo Vadis miałam wrażenie, że tempo akcji opada i wzrasta niemal tak samo jak mój poziom stresu przed obroną pracy magisterskiej – spokojniejsze wydarzenia przeplatały się z gwałtownymi zdarzeniami przyprawiając ą o palpitacje serca. Mimo, że doskonale znałam już całą historię było kilka rozdziałów, które czytałam z otwartymi ustami i drżącą dłonią przewracałam kolejne kartki żeby doczytać cóż takiego autor nam tutaj zgotował. Głównym wątkiem co prawda była miłość głównych bohaterów, niemniej jednak dla mnie na pierwszy plan wysunęła się rozgrywka między dobrem i złem – co najlepiej widać na przykładzie zachowań chrześcijan oraz klakierów „boskiego” cezara. Henryk Sienkiewicz miał niezwykłą lekkość w zacieraniu granicy między prawdą a fikcją historyczną, przez co czytelnikowi może sprawić trudność odróżnienie jednego od drugiego. Uważam jednak, że ten zabieg  nie jest minusem, a wręcz przeciwnie – dodaje smaczku całej książce. 

Pamiętam, że podczas czytania tej lektury w gimnazjum byłam wręcz oczarowana Winicjuszem! Po latach wiem czym to było spowodowane – po prostu leciałam na klatę Pawła Deląga! I ta wizja przysłaniała mi wszystko inne! Z perspektywy czasu i kilku przeczytanych pozycjach Henryka Sienkiewicza odniosłam wrażenie, że Marek Winicjusz to taka gorsza wersja Andrzeja Kmicica! Naprawdę! W swoim zachowaniu i przemianie rzymski żołnierz bardzo przypominał niepokornego  szlachcica, z tym tylko wyjątkiem, że Jędrek wydał mi się zdecydowanie lepiej dopracowaną postacią. W ogóle odniosłam wrażenie, że Ligia (swoją drogą druga wypisz wymaluj Helena z Ogniem i mieczem) oraz Winicjusz zostali potraktowani bardzo po macoszemu. Zamiast tego autor dużo miejsca poświęcił dla Nerona, aby ukazać jak w rzeczywistości okrutnym i chorym szaleńcem był cezar. Jego postać została bardzo dobrze scharakteryzowana i muszę przyznać, że to bardzo przypadło mi do gustu. A jeśli chodzi o moich „ulubieńców” do tego grona z całą pewnością zaliczyłabym Akte oraz Petroniusza i troszkę ubolewałam nad faktem, że szczególnie ta pierwsza postać pojawiała się w całej powieści bardzo sporadycznie.

Teraz wypadałoby szepnąć słówko o języku. Przy okazji recenzji Trylogii zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiały mi początki zapoznawania się ze stylem Sienkiewicza. Na szczęście tutaj nic takiego nie miało miejsca. Język wydała mi bardzo przystępny, a bogate i wyczerpujące opisy pozwalały mi stać się niemal naocznym świadkiem całej historii. 

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną straszną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Ubolewałam również nad faktem, że w wydawnictwie nikt nie pomyślał o tym jakim ułatwieniem byłoby umieszczenie tłumaczeń w przypisach dolnych! Wszystko zostało przeniesione na sam koniec powieści, a co za tym idzie, aby wiedzieć dokładnie co takiego zostało powiedziane czytelnik musiał co chwila skakać na sam koniec. Ta sytuacja była bardzo dokuczliwa przez kilka pierwszych rozdziałów, w których wręcz roi się od łacińskich fraz! 

Quo Vadis to bardzo ciekawa i pouczająca lektura. Wcale się nie dziwie, że dla niektórych może być prawdziwym majstersztykiem, jednak ja pozostaje wierna swojej miłości do Trylogii! Co prawda odnalazłam się również i Rzymie z początków naszej ery, ale moje serce wyrywa się jednak ku potyczek o Rzeczpospolitą! 

„O śmierci nie warto myśleć, bo ona bez naszej pomocy o nas myśli” ~ Henryk Sienkiewicz, Quo Vadis, Kraków 2001, s. 267

OCENA: 7/10


Dzień dobry! Jak mnie dawno tutaj nie było! Co prawda do obrony mam jeszcze kilka dni, ale postanowiłam wrócić troszkę wcześniej. Z tego miejsca chciałabym bardzo podziękować wspaniałej Lady Spark, za to, że wzięła na swoje barki odpowiedzialność za mój "udział". Pozdrawiam i do zobaczenia za tydzień,
Tea



[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

czwartek, 24 marca 2016

230. Henryk Sienkiewicz w innym wydaniu

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2004
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Jedna z kilku powieści obyczajowych w dorobku Henryka Sienkiewicza, wydana w 1894 roku. Bohaterem powieści jest Stanisław Połaniecki, który żeni się ze zubożałą szlachcianką Marynią. Książka opowiada o ich perypetiach życiowych. [1]

RECENZJA 
Zgodnie ze swoją obietnicą powoli nadrabiam wszystkie klasyki, zarówno literatury polskiej jak i zagranicznej, które posiadam w swojej domowej biblioteczce. Na początku postanowiłam zmierzyć się z całym Sienkiewiczem. Po świetnej Trylogii przyszedł czas na jedną z nielicznych w dorobku autora, powieści obyczajowych – Rodzinę Połanieckich.

Jak już zdążyłam napomknąć Rodzina Połanieckich to jedna z niewielu utworów obyczajowych napisanych przez Henryka Sienkiewicza.  Autor, który jest przede wszystkim utożsamiany z powieściami historycznymi, pokazuje nam się tutaj od troszkę innej strony jednocześnie obrazując nam realia współczesnych dla siebie czasów.

Stanisław Połaniecki, właściciel domu towarowego w Warszawie, przyjeżdża do Krzemiania, aby upomnieć się o należną sobie kwotę. Okazuje się jednak, że właściciel Krzemienia – pan Pławicki, ma więcej długów niż pieniędzy. Jednocześnie Stach poznaje córkę dłużnika – pannę Marynie, do której od razu czuje sympatię. Niestety kłótnia z Pławickim rozpoczyna cały szereg zdarzeń, które doprowadzają do znacznego oziębienia stosunków między panem Połanieckim a Marynią. Niemniej, życie jest pełnie niespodzianek i losy tej dwójki znów się krzyżują.

Fabuła Rodziny Połanieckich osadzona jest w końcówce XIX wieku. Oczywiście głównym wątkiem jest tutaj miłosna historia dwójki głównych bohaterów – Stacha oraz Maryni. Jednak oprócz miłości w książce znajdziemy intrygi, zdrady i codzienne życie elit współczesnego świata. Podczas zapoznawania się z poszczególnymi zdarzeniami można było znaleźć parę ekscytujących momentów, niemniej jednak zdarzały się również takie, które mnie nużyły i z niecierpliwością czekałam na ich koniec.

Miejscami miałam wrażenie, że mało jest rodziny Połanieckich w Rodzinie Połanieckich. Sienkiewicz stworzył cały wachlarz postaci oraz wątków, które odwracały uwagę od głównych bohaterów. Nie można, co prawda zarzucić, że losy innych postaci pojawiały się nie wiadomo skąd i kończyły w dziwnych momentach – wszystkie zostały poprowadzone od początku do końca, uważam jednak, że połowa z nich była zbędna i na dobrą sprawę nie wnosiła nic do lektury.

Sam Stanisław Połaniecki w ogóle nie przypomina sienkiewiczowskich, wyidealizowanych postaci takich jak Jan Skrzetuski czy Michał Wołodyjowski. Trochę narwany, inteligentny, mający własne przekonania i wartości, którym jest wierny. Ku mojej ogromnej radości autor nie bał się tchnąć w Stacha trochę wątpliwości, trochę pożądania niekoniecznie względem własnej żony i charakteru – to sprawiło, że pan Połaniecki wydawał się być bardziej … ludzki, realniejszy niż bohaterowie bez żadnej skazy. Co prawda potem się zmienił, ale w głównym rozrachunku nie wypada źle.
Niestety sytuacja ta nie miała już miejsca u Maryni. Dziewczyna jest prawda, sprawiedliwa, wrażliwa, piękna… i tak dalej, i tym podobne. Miejscami jej naiwność mnie porażała i doprowadzała do szału. Samo jej poczucie obowiązku, chociaż będące na porządku dziennym w tamtym okresie, niemiłosiernie mnie irytowało.

Ogólnie jakoś nie mogłam zapałać sympatią do żadnej kobiety w Rodzinie Połanieckich… a pani Broniczowa – o matuchno, co to za paskudne babsko! No tak jak mnie ona irytowała, to już mnie dawno nikt nie irytował! Najchętniej wręczyłabym jej bilet na samotny rejs dookoła świata trwający do czasów ostatecznych i o całą wieczność dłużej!

Teraz wypadałoby szepnąć słówko o języku. Przy okazji recenzji Trylogii zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiały mi początki zapoznawania się ze stylem Sienkiewicza. Na szczęście tutaj nic takiego nie miało miejsca. Język wydała mi bardzo przystępny, a bogate i wyczerpujące opisy pozwalały mi stać się niemal naocznym świadkiem całej historii.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią. Na szczęście tym razem nie zabrakło tłumaczeń słów zapożyczonych z innych języków, więc to można zapisać na plus.

Reasumując, Rodzina Połanieckich nie jest złą książką. Umiejętność wnikliwego przedstawienia bohaterów przez Henryka Sienkiewicza naprawdę przypadła mi do gustu, chociaż same postaci jakoś nie zdołały zawładnąć moim czytelniczym sercem.  Przy lekturze spędziłam kilka miłych chwil, jednak wolę autora w historycznym wydaniu.

„(…) co śmierć wykosi, miłość posieje – i to jest życie!” ~ Henryk Sienkiewicz, Rodzina Połanieckich, Kraków 2004, s. 318


OCENA: 6/10



Sienkiewicza ciąg dalszy. Pozdrawiam
A przy okazji na kanale Lady Spark pojawił się nowy filmik:

[1] Opis pochodzi z Wikipedii 

czwartek, 14 stycznia 2016

200. Pan Wołodyjowski po raz trzeci, czyli ostatnia część Trylogii Sienkiewicza

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
CYKL: Trylogia Sienkiewicza
TOM: Trzeci
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Rok 1668. Michał Wołodyjowski porzuca służbę rycerską i wstępuje do klasztoru Kamedułów, by w samotności opłakiwać śmierć swojej narzeczonej Anusi. Z jego decyzją nie mogą się pogodzić przyjaciele: Skrzetuski, Kmicic i Zagłoba, szykują więc podstęp, który ma sprawić, by rycerz opuścił klasztorne mury. Misja się udaje, rycerz powraca do czynnej służby. Michał Wołodyjowski odnajduje również nową miłość, choć już stracił na to nadzieję - jego serce kradnie Basia Jeziorkowska, która wkrótce zostaje jego żoną. Jednak szczęście młodego małżeństwa nie trwa długo - jako oddany królowi rycerz, Wołodyjowski musi opuścić ukochaną, aby bronić twierdzy w Kamieńcu Podolskim przed atakiem tureckim. Czy ta wyprawa zakończy się szczęśliwie? [1]

RECENZJA
Po dwóch, naprawdę świetnych , częściach Trylogii Sienkiewicza przyszedł czas na zapoznanie się z ostatnim, trzecim tomem serii – Panem Wołodyjowskim. Jako, że przy okazji czytania Ogniem i mieczem oraz Potopu naprawdę polubiłam postać małego rycerza z nieukrywaną radością zasiadłam do lektury kończącej cykl Henryka Sienkiewicza. Mimo początkowej niemocy wczucia się w książkę, w końcu, po któreś stronie, ku mojej ogromnej radości, miało to miejsce! Żałuję tylko jednego – niestety za późno zdecydowałam się na zapoznanie się z klasyką polskiej literatury. 

Michał Wołodyjowski przeżywa swoją własną tragedię. Nagle umiera jego narzeczona Anusia. Przytłoczony i zrozpaczony rycerz postanawia resztę życia spędzić w zakonie – z dala od przyjaciół, przelotnych miłostek i wojen. Taka kolej rzeczy nie podoba się jego bliskim, którzy uważają, że klasztorne życie nie jest dla Wołodyjowskiego. Na „ratunek” wyrusza Zagłoba, który podstępem sprawia, że Michał opuszcza mury zakonu. Mniej więcej w tym samym czasie, do Rzeczpospolitej przybywa siostra małego szermierza wraz z dwiema towarzyszkami – Krzysią i Basią. Znany ze słabości do płci pięknej Wołodyjowski również tym razem poddaje się strzałom Amora. 

Pan Wołodyjowski różni się trochę od pozostałych części. O ile we wcześniejszych tomach to „losy” ojczyzny były na pierwszym planie, o tyle tutaj autor skupia się na samych bohaterach i ich perypetiach, a walki o kraj „zepchnięte” są ciutnie na dalszy plan. Co prawda ja się bitew nie boję, a wszechobecna krew nie robi na mnie wrażenia, ale nie powiedziałabym, żeby brak relacji z pola bitwy bardzo mi zawadzał. Chyba naprawdę się starzeję! Początkowo przeszkadzał mi fakt, że mało była Pana Wołodyjowskiego w Panu Wołodyjowskim. Na jakiś czas postać małego rycerza w ogóle zniknęła ze sceny, a jej obecność można było „dostrzec” jedynie w przemyśleniach innych postaci czy w toczonych rozmowach. Sam wątek miłosny głównego bohatera, z początku trochę mnie irytował, na szczęście później udało mi się jakoś tak w to wejść, że nawet z niemałym uśmiechem zapoznawałam się z miłosnymi perypetiami pana Michała.

Sam Wołodyjowski, mimo tego że miał mały „kryzys” własnej tożsamości, nadal pozostał prawym, sprawiedliwym rycerzem służącym ojczyźnie. Jako, że również trzecia część trylogii była pisana ku pokrzepieniu serc, łatwo się domyślić, że mały rycerz musi być idealny pod każdym względem – w końcu jego postawa miała być wzorem dla innych! Dlatego też nikogo nie zdziwi, że tytułowy bohater jest prawdziwym patriotą, kochającym i wspaniałym mężem oraz cieszącym się powszechnym szacunkiem przywódcą. Co prawda ja nie przepadam za tak wyidealizowanymi postaciami, ale w przypadku Michała Wołodyjowskiego już od pierwszego „spotkania” w Ogniem i mieczem zapałałam do niego sympatią. No lubię go i cóż na to poradzę? 

Kluczową „aktorką” dla powieści jest Barbara Jeziorkowska. Młoda, piękna, śmiała i z miejsca zjednująca sobie innych ludzi. Miejscami, co prawda uważałam jej zachowanie za strasznie infantylne, ale mimo wszystko Basia również zdobyła moją sympatię. Taka dziewczyna w gorącej wodzie kąpana – to stwierdzenie idealnie ją opisuję i jak najbardziej mieści się w kategorii „Hajduczka” . 

Został nam już tylko język. Przy okazji recenzji Ogniem i mieczem zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiało mi przestawienie się na staropolską mowę, w Panu Wołodyjowskim miałam wrażenie, że język jest o niebo przystępniejszy niż w pierwszej części. Oczywiście, również tutaj można było napotkać wyrazy, które wyszły z „obiegu” już dawno temu, ale to nie zaważało na całościowym odbiorze lektury.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Na sam koniec wspomnę o zakończeniu, które było zupełnie inne niż w pozostałych dwóch częściach trylogii. Mnie, kobiecie bez serca, łza w oczu się zakręciła! Naprawdę się wzruszyłam, a wywołać u mnie takie uczucia wcale nie jest tak łatwo. To właśnie te kilka ostatnich stron zaważyło na mojej ocenie i z 7 podniosłam ją do 8.

Nie czytaliście jeszcze Trylogii Sienkiewicza? Szybciutko nadrabiacie, bo naprawdę warto! 

„ A ponieważ każdy chętnie by oddał życie za kochanie, tedy kochanie więcej jest warte od życia” ~ Henryk Sienkiewicz, Pan Wołodyjowski, Kraków 2000, s.68
OCENA: 8/10 

Ogólna ocena cyklu "Trylogia Henryka Sienkiewicza": 
1.Ogniem i mieczem: 8
2. Potop: 9
3. Pan Wołodyjowski: 8
OGÓLNA OCENA: 8! 


Jak post dotyczy Pana Wołodyjowskiego to musi być również przerywnik muzyczny! Jaka, że "Pieśń o Małym Rycerzu" ma dla załogi KA podwójne znaczenie, zdecydowałam się własnie na taką formę odśpiewania tej pieśni. 



I tak oto moja przygoda z Trylogią Sienkiewicza dobiegła końca, ale wiem, że jeszcze nie raz do niej wrócę! Pozdrawiam,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony Wydawnictwa Literackiego