Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Henryk Sienkiewicz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Henryk Sienkiewicz. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 lipca 2016

275."Quo vadis, Domine?"

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2001
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Fabuła została osadzona w czasach kwitnącego, coraz bardziej rozszerzającego swoje wpływy imperium rzymskiego i początków chrześcijaństwa. W powieści nie zabrakło wątku miłosnego ani przeszkód piętrzących się przed zakochanymi. Na podstawie tego znakomitego romansu historycznego powstało wiele ekranizacji. [1]

RECENZJA
Zgodnie ze swoją obietnicą powoli nadrabiam wszystkie klasyki, zarówno literatury polskiej jak i zagranicznej, które posiadam w swojej domowej biblioteczce. Na początku postanowiłam zmierzyć się z całym Sienkiewiczem. Po świetnej Trylogii i całkiem dobrej lekturze Rodziny Połanieckich przyszedł czas na ponowne zapoznanie się z Quo Vadis. Historię Marka Winicjusza i Ligii czytałam w gimnazjum i wówczas bardzo mi się podobała, nic więc dziwnego, że miałam nadzieję iż mimo upływu lat (ależ jestem stara!) moje odczucia się zbyt bardzo nie zmienią. 

Rzym za panowania Nerona to miasto pełne okrucieństwa, krwi, rozpusty i grzechu. Jednocześnie w tym samym Rzymie coraz bardziej szerzy się nowa religia – chrześcijaństwo, które jest całkowitym przeciwieństwem ówczesnych rzymskich realiów. Marek Winicjusz będąc gościem w domu Plaucjuszów poznaje Ligię, wojenną brankę, która Plaucjusze wychowali jak własną córkę. Młody żołnierz z miejsca się w niech zakochuje i przysięga sobie, że ją zdobędzie. Tylko, że Ligia jest zupełnie inna niż wszystkie te kobiety, z którymi do tej pory obcował Winicjusz. Jest chrześcijanką, a na wszystkich wyznawców Chrystusa spada „sprawiedliwość” Nerona. Marek rozpoczyna rozpaczliwą walkę o uratowanie ukochanej kobiety, chociaż wydaje się, że pomóc mu może już tylko ręka Boga.

Podczas lektury Quo Vadis miałam wrażenie, że tempo akcji opada i wzrasta niemal tak samo jak mój poziom stresu przed obroną pracy magisterskiej – spokojniejsze wydarzenia przeplatały się z gwałtownymi zdarzeniami przyprawiając ą o palpitacje serca. Mimo, że doskonale znałam już całą historię było kilka rozdziałów, które czytałam z otwartymi ustami i drżącą dłonią przewracałam kolejne kartki żeby doczytać cóż takiego autor nam tutaj zgotował. Głównym wątkiem co prawda była miłość głównych bohaterów, niemniej jednak dla mnie na pierwszy plan wysunęła się rozgrywka między dobrem i złem – co najlepiej widać na przykładzie zachowań chrześcijan oraz klakierów „boskiego” cezara. Henryk Sienkiewicz miał niezwykłą lekkość w zacieraniu granicy między prawdą a fikcją historyczną, przez co czytelnikowi może sprawić trudność odróżnienie jednego od drugiego. Uważam jednak, że ten zabieg  nie jest minusem, a wręcz przeciwnie – dodaje smaczku całej książce. 

Pamiętam, że podczas czytania tej lektury w gimnazjum byłam wręcz oczarowana Winicjuszem! Po latach wiem czym to było spowodowane – po prostu leciałam na klatę Pawła Deląga! I ta wizja przysłaniała mi wszystko inne! Z perspektywy czasu i kilku przeczytanych pozycjach Henryka Sienkiewicza odniosłam wrażenie, że Marek Winicjusz to taka gorsza wersja Andrzeja Kmicica! Naprawdę! W swoim zachowaniu i przemianie rzymski żołnierz bardzo przypominał niepokornego  szlachcica, z tym tylko wyjątkiem, że Jędrek wydał mi się zdecydowanie lepiej dopracowaną postacią. W ogóle odniosłam wrażenie, że Ligia (swoją drogą druga wypisz wymaluj Helena z Ogniem i mieczem) oraz Winicjusz zostali potraktowani bardzo po macoszemu. Zamiast tego autor dużo miejsca poświęcił dla Nerona, aby ukazać jak w rzeczywistości okrutnym i chorym szaleńcem był cezar. Jego postać została bardzo dobrze scharakteryzowana i muszę przyznać, że to bardzo przypadło mi do gustu. A jeśli chodzi o moich „ulubieńców” do tego grona z całą pewnością zaliczyłabym Akte oraz Petroniusza i troszkę ubolewałam nad faktem, że szczególnie ta pierwsza postać pojawiała się w całej powieści bardzo sporadycznie.

Teraz wypadałoby szepnąć słówko o języku. Przy okazji recenzji Trylogii zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiały mi początki zapoznawania się ze stylem Sienkiewicza. Na szczęście tutaj nic takiego nie miało miejsca. Język wydała mi bardzo przystępny, a bogate i wyczerpujące opisy pozwalały mi stać się niemal naocznym świadkiem całej historii. 

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną straszną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Ubolewałam również nad faktem, że w wydawnictwie nikt nie pomyślał o tym jakim ułatwieniem byłoby umieszczenie tłumaczeń w przypisach dolnych! Wszystko zostało przeniesione na sam koniec powieści, a co za tym idzie, aby wiedzieć dokładnie co takiego zostało powiedziane czytelnik musiał co chwila skakać na sam koniec. Ta sytuacja była bardzo dokuczliwa przez kilka pierwszych rozdziałów, w których wręcz roi się od łacińskich fraz! 

Quo Vadis to bardzo ciekawa i pouczająca lektura. Wcale się nie dziwie, że dla niektórych może być prawdziwym majstersztykiem, jednak ja pozostaje wierna swojej miłości do Trylogii! Co prawda odnalazłam się również i Rzymie z początków naszej ery, ale moje serce wyrywa się jednak ku potyczek o Rzeczpospolitą! 

„O śmierci nie warto myśleć, bo ona bez naszej pomocy o nas myśli” ~ Henryk Sienkiewicz, Quo Vadis, Kraków 2001, s. 267

OCENA: 7/10


Dzień dobry! Jak mnie dawno tutaj nie było! Co prawda do obrony mam jeszcze kilka dni, ale postanowiłam wrócić troszkę wcześniej. Z tego miejsca chciałabym bardzo podziękować wspaniałej Lady Spark, za to, że wzięła na swoje barki odpowiedzialność za mój "udział". Pozdrawiam i do zobaczenia za tydzień,
Tea



[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

sobota, 30 kwietnia 2016

246. Luźna sobota: Podsumowanie kwietnia oraz TBR na maj!

Kolejny miesiąć dobiegł końca, więc to okazja do dawki podsumowań naszych postępów czytelniczych.
Lady Spark:
Kwiecień zleciał szybko, a to wszystko przez pracę. Szkoda, że zakończenie miesiąca nie było tak cudowne jak jego rozpoczęcie. Uwierzcie mi, że o tym tygodniu najchętniej bym zapomniała, ale optymistycznie chcę patrzeć w przyszłość. Przejdźmy jednak do podsumowania kwietnia. 
1. "Trzy gwiazdy. Tom I" Judith Gould (312 stron) 5/10
Po "Grzechach" spodziewałam się czegoś porywającego. Po prostu oczekiwałam ogromnego uderzenia, które by mnie wgniotło w fotel. A dostałam coś zupełnie innego. Było nudno i ciężko było mi wejść w tę część. Szkoda. 
2. "Elżbieta II. O czym nie mówi królowa?" Marek Rybarczyk (316 stron) 7/10
Cieszę się, że dostałam szansę na recenzowania tej książki. Lubię biografie. I to jest właśnie magia tego bloga. Żeby był tu każdy gatunek literacki przekonałam się do czegoś czego wcześniej nawet nie chciałam tknąć. Ta pozycja jest dobra. Czytało mi się ją lekko i zupełnie inaczej spojrzałam na brytyjską monarchię. 
3. "Trzy gwiazdy. Tom II" Judith Gould (304 strony) 5/10
Jak już zaczęłam pierwszy tom to postanowiłam skończyć. Takie już mam poczucie obowiązku. Cóż czytało się trochę szybciej, ale nie dalej nie było wielkiego wow i nie porwała mnie. Cały czas czegoś poszukiwałam i sama nie wiem czego, bo nie umiem tego nazwać, ale po prostu czegoś brakowało. 
4. "Trzy gwiazdy. Tom III" Judith Gould (264 stronny) 5/10
Wszystkie części są dokładnie tak samo ocenione, chociaż ta seria jest ogromnie nierówna. Tu mnie sporo rzeczy denerwowało, ale ostatecznie dałam pięć, bo dałam. Dla świętego spokoju.
5. "Marzenie Łucji" Dorota Gąsiorowska; seria "Łucja" #2 (496 stron)  7/10
Rzadko zdarza się, aby kolejna książka była lepsza od debiutu, ale dokładnie tak było w przypadku "Marzenia Łucji", które czytało mi się zdecydowanie lepiej od pierwszej części. Bardziej mi się podobała fabuła i tak dalej. Co prawda w kilku kwestiach autorka przesadziła, ale cóż, ogólnie spory plus. 

Łączna liczba stron: 1692
Średnia liczba stron dziennie: 56 stron
Najgorsza książka kwietnia: "Trzy gwiazdy. Tom I-III" Judith Gould
Najlepsza książka kwietnia: "Elżbieta II. O czym nie mówi królowa?" - Marek Rybarczyk
Największe zaskoczenie kwietnia: "Marzenie Łucji" - Dorota Gąsiorowska
Największe rozczarowanie kwietnia: "Trzy gwiazdy. Tom I" - Judith Gould


Tea:
Co miesiąc obiecuję sobie, że następne cztery tygodnie będą coraz lepsze jeśli chodzi o książki, a tymczasem okazuje się, że moje czytelnicze wyzwanie ma tendencje spadkową... ale oby maj był lepszy, a kwiecień wreszcie się skończył!
1.  "Elżbieta II. Czego nie mówi królowa?" Marek Rybarczyk (320 stron) 7/10
Publikację Marka Rybarczyka uważam za bardzo udaną. Styl autora jest z pewnością ogromnym plusem. Mimo, ze nie jestem fanką fabularyzowania biografii, w tym konkretnym przypadku wyszło to bardzo zgrabnie i przystępnie. Dobrym posunięciem była również próba przedstawienia dwóch sprzecznych stosunków do królewskiej rodziny. Nie znajdziemy tutaj ślepego uwielbiania dynastią Windsorów, jak również całkowicie krytycznego podejścia do wszystkiego co królewskie. Elżbieta II. O czym nie mówi królowa? jest czymś pomiędzy – znajdziemy tutaj przekonania zarówno jednej jak i drugiej strony.  Minusem natomiast jest brak przypisów dolnych, który w niektórych momentach sprawia trudności w zorientowaniu się czy ma się odczyniania z faktem czy jedynie domniemaniem.


2. "Bezlitosne. Najokrutniejsze kobiety dwudziestolecia międzywojennego" Haska Agnieszka Haska & Stachowicz Jerzy (352 stron) 3/10
Czuje się oszukana, tak bardzo oszukana, że nawet sobie tego nie wyobrażacie. Byłam przygotowana dawkę mocnej, interesującej i rzetelnej informacji, a w zamian dostałam luźny zbiór tanich sensacji. Oj nie, nie, nie! I jeszcze raz nie! 

3. „Żniwa zła” Robert Galbraith (480 stron) 8/10
Ależ ja się stęskniłam za Cormoranem! Po lekturze trzeciego tomu jego przygód, wiem, że nadal utrzymuje się on w ścisłej trójce moich ulubionych książkowych bohaterów! Trzecia część serii jest jak do tej pory chyba najlepsza i już nie mogę doczekać się kolejnych odsłon! Czekam z utęsknieniem!





TBR na maj!
Lady Spark:
  • Nicolas Sparks - "Wybór" - Muszę w końcu wyrobić sobie zdanie na temat powieści tego autora, bo na obecny moment ciężko mi powiedzieć czy go lubię czy wręcz nienawidzę. 
  • Charlotte Link - "Wielbiciel" - Pierwsze spotkanie z tą autorką uznaje za udane, więc czas na kolejne. Mam nadzieję, że również udane. 
  • Martin Sixsmith - "Tajemnica Filomeny" - Swego czasu było sporo kontrowersji wokół tej książki, więc gdy kompletnie opadł medialny szum postanowiłam ją sobie przeczytać. 
  • Kamil Janicki - "Upadłe damy II Rzeczpospolitej" - Książek z tej serii jestem bardzo ciekawa. Słyszałam o nich same dobre opinie. 
Tea:
  • Luiza Łuniewska - "Szukając Inki": zgodnie z daną sobie obietnicą zgłębiam dalej temat Żołnierzy Wyklętych. Postać Danki Siedzikówny uważam za niesamowitą, dlatego już nie mogę się doczekać, kiedy zabiorę się za czytanie! 
  • Ignar Johnsrud - "Naśladowcy": prezent od bratowej i brata, opis jest niezwykle interesujący! 
  • Aimee Agresti - "Olśnienie": a każdym stosiku musi się znaleźć książka lżejsza, a w moim to właśnie ta.
  • Henryk Sienkiewicz - "Quo Vadis": podejście numer dwa! 
  • Diane Ducret, Emmanuel Hecht - "Ostatnie dni dyktatorów": tej pozycji jestem ciekawa odkąd tylko pojawiała się w mojej domowej biblioteczce. 

czwartek, 24 marca 2016

230. Henryk Sienkiewicz w innym wydaniu

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2004
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Jedna z kilku powieści obyczajowych w dorobku Henryka Sienkiewicza, wydana w 1894 roku. Bohaterem powieści jest Stanisław Połaniecki, który żeni się ze zubożałą szlachcianką Marynią. Książka opowiada o ich perypetiach życiowych. [1]

RECENZJA 
Zgodnie ze swoją obietnicą powoli nadrabiam wszystkie klasyki, zarówno literatury polskiej jak i zagranicznej, które posiadam w swojej domowej biblioteczce. Na początku postanowiłam zmierzyć się z całym Sienkiewiczem. Po świetnej Trylogii przyszedł czas na jedną z nielicznych w dorobku autora, powieści obyczajowych – Rodzinę Połanieckich.

Jak już zdążyłam napomknąć Rodzina Połanieckich to jedna z niewielu utworów obyczajowych napisanych przez Henryka Sienkiewicza.  Autor, który jest przede wszystkim utożsamiany z powieściami historycznymi, pokazuje nam się tutaj od troszkę innej strony jednocześnie obrazując nam realia współczesnych dla siebie czasów.

Stanisław Połaniecki, właściciel domu towarowego w Warszawie, przyjeżdża do Krzemiania, aby upomnieć się o należną sobie kwotę. Okazuje się jednak, że właściciel Krzemienia – pan Pławicki, ma więcej długów niż pieniędzy. Jednocześnie Stach poznaje córkę dłużnika – pannę Marynie, do której od razu czuje sympatię. Niestety kłótnia z Pławickim rozpoczyna cały szereg zdarzeń, które doprowadzają do znacznego oziębienia stosunków między panem Połanieckim a Marynią. Niemniej, życie jest pełnie niespodzianek i losy tej dwójki znów się krzyżują.

Fabuła Rodziny Połanieckich osadzona jest w końcówce XIX wieku. Oczywiście głównym wątkiem jest tutaj miłosna historia dwójki głównych bohaterów – Stacha oraz Maryni. Jednak oprócz miłości w książce znajdziemy intrygi, zdrady i codzienne życie elit współczesnego świata. Podczas zapoznawania się z poszczególnymi zdarzeniami można było znaleźć parę ekscytujących momentów, niemniej jednak zdarzały się również takie, które mnie nużyły i z niecierpliwością czekałam na ich koniec.

Miejscami miałam wrażenie, że mało jest rodziny Połanieckich w Rodzinie Połanieckich. Sienkiewicz stworzył cały wachlarz postaci oraz wątków, które odwracały uwagę od głównych bohaterów. Nie można, co prawda zarzucić, że losy innych postaci pojawiały się nie wiadomo skąd i kończyły w dziwnych momentach – wszystkie zostały poprowadzone od początku do końca, uważam jednak, że połowa z nich była zbędna i na dobrą sprawę nie wnosiła nic do lektury.

Sam Stanisław Połaniecki w ogóle nie przypomina sienkiewiczowskich, wyidealizowanych postaci takich jak Jan Skrzetuski czy Michał Wołodyjowski. Trochę narwany, inteligentny, mający własne przekonania i wartości, którym jest wierny. Ku mojej ogromnej radości autor nie bał się tchnąć w Stacha trochę wątpliwości, trochę pożądania niekoniecznie względem własnej żony i charakteru – to sprawiło, że pan Połaniecki wydawał się być bardziej … ludzki, realniejszy niż bohaterowie bez żadnej skazy. Co prawda potem się zmienił, ale w głównym rozrachunku nie wypada źle.
Niestety sytuacja ta nie miała już miejsca u Maryni. Dziewczyna jest prawda, sprawiedliwa, wrażliwa, piękna… i tak dalej, i tym podobne. Miejscami jej naiwność mnie porażała i doprowadzała do szału. Samo jej poczucie obowiązku, chociaż będące na porządku dziennym w tamtym okresie, niemiłosiernie mnie irytowało.

Ogólnie jakoś nie mogłam zapałać sympatią do żadnej kobiety w Rodzinie Połanieckich… a pani Broniczowa – o matuchno, co to za paskudne babsko! No tak jak mnie ona irytowała, to już mnie dawno nikt nie irytował! Najchętniej wręczyłabym jej bilet na samotny rejs dookoła świata trwający do czasów ostatecznych i o całą wieczność dłużej!

Teraz wypadałoby szepnąć słówko o języku. Przy okazji recenzji Trylogii zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiały mi początki zapoznawania się ze stylem Sienkiewicza. Na szczęście tutaj nic takiego nie miało miejsca. Język wydała mi bardzo przystępny, a bogate i wyczerpujące opisy pozwalały mi stać się niemal naocznym świadkiem całej historii.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią. Na szczęście tym razem nie zabrakło tłumaczeń słów zapożyczonych z innych języków, więc to można zapisać na plus.

Reasumując, Rodzina Połanieckich nie jest złą książką. Umiejętność wnikliwego przedstawienia bohaterów przez Henryka Sienkiewicza naprawdę przypadła mi do gustu, chociaż same postaci jakoś nie zdołały zawładnąć moim czytelniczym sercem.  Przy lekturze spędziłam kilka miłych chwil, jednak wolę autora w historycznym wydaniu.

„(…) co śmierć wykosi, miłość posieje – i to jest życie!” ~ Henryk Sienkiewicz, Rodzina Połanieckich, Kraków 2004, s. 318


OCENA: 6/10



Sienkiewicza ciąg dalszy. Pozdrawiam
A przy okazji na kanale Lady Spark pojawił się nowy filmik:

[1] Opis pochodzi z Wikipedii 

sobota, 5 marca 2016

222. Luźna sobota: Podsumowanie lutego i TBR na marzec!

Luty zleciał sama nie wiem kiedy. W sumie minął mi on na feriach od szkoły, więc mogłam poświęcić się czytaniu i nadrabianiu serialu. Jednak specjalnie dla Was robię teraz listę książek, które przeczytałam w minionym miesiącu. Było ich siedem – podobnie jak w styczniu, co nastraja mnie pozytywnie, bo nie uważam, żeby to był zły wynik.
Lista książek przeczytanych w lutym:
  1.       "Niezwykłe kobiety Romanowów. Od świetności do rewolucji" - Julia P. Gelardi (560 stron) 8/10
Recenzja tej książki cały czas przed Wami, ale już tu Was zapewniam, że jeśli tylko pasjonujecie się historią i w jakiś sposób kojarzycie najważniejsze wydarzenia jakie miały miejsce w tych czasach w Rosji to ta książka jest dla Was! Mnie bardzo się podobała. Zdecydowanie dobra pozycja biograficzna. Autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Obecnie jest to pozycja, która zajmuje miejsce najlepszej książki roku 2016.
2.       "Blask snów" - Jayne Ann Krentz; seria "Trylogia o Blasku Snów" #1 (304 strony) 4/10
To ja już wolę czytać powieści spod piór Danielle Steel. Uwierzcie mi! To było coś okropnego. Nie wiedziałam o co chodzi. Autorka sama nie miała chyba pojęcia czy chce stworzyć powieść fantasy czy też erotyk. I jeszcze zapewnienie, że jest to wstęp do trylogii, gdzie połowa rzeczy nie była objaśniona. Dałam cztery, bo byłam chora jak czytałam i pewnie miałam wtedy jeszcze litość. 
  3.       "U kresu dnia" - Eve Bonham (288 stron) 5/10
W zasadzie to powiem szczerze, że ta powieść była taka nijaka. Zapowiadało się dobrze i miałam zdecydowanie lepsze wyobrażenie końcówki niż zaserwowała mi autorka. Nawet zapomniałam, że ją czytałam. Słabo.


  4.       "Dziecioodporna" - Emily Giffin (391 stron) 3/10

Wiele się nasłuchałam o twórczości Giffin i postaowiłam w końcu sama się o niej przekonać i jak zwykle wyszło źle. Dlaczego? Dlaczego zawsze ja? Mam wrażenie, że to jakaś klątwa. Ja nie mogę trafić na dobrą książkę autora, który ma kilka powieści na swoim koncie. „Dziecioodporna” to ogromna pomyłka, a główną bohaterkę najchętniej wyrzuciłabym za okno.

5.       "Książę złodziei"-  Deborah Simmons (352 strony) 1/10
O matko! To była tragedia! O tej książce nie można powiedzieć nic dobrego. Nawet mnie nie zrelaksowała, a raczej irytowała. I znowu głupia główna postać żeńska. Źle! Źle! I jeszcze gorzej niż źle!
  6.       "Dziewczyna z pociągu" - Paula Hawkins (328 stron) 6/10
W końcu przyszedł czas na hit roku 2015. I tu moje pytanie? Skąd to określenie? Książka jest dobra i nic więcej. Nie jest to kryminał, nie jest to też thriller. Nie jest to nic co sugeruje nam okłada. To po prostu portret psychologiczny osoby uzależnionej od alkoholu. Ogólnie to jednak pozycja na plus. Można się dobrze bawić przy jej czytaniu.
7.       "Telefon od anioła" - Guillaume Musso (416 stron) 8/10
I stał się cud! Musso ma na swoim koncie kilka pozycji literackich, a ja całe szczęście zaczęłam od takiej, która przypadała mi do gustu! Chwalmy Pana! Może wątek kryminalny lekko naciągany, ale ogólnie to jak ten autor pisze to… Ach… Po prostu miód dla literackich dusz.

Łączna liczba stron: 2639 stron
Średnia liczba stron dziennie: 91 stron
Najgorsza książka lutego: "Książę złodziei" Deborah Simmons
Najlepsza książka lutego: "Niezwykłe kobiety Romanowów. Od świetności do rewolucji" - Julia P. Gelardi
Największe zaskoczenie lutego: "Telefon od anioła" - Guillaume Musso
Największe rozczarowanie lutego: "Dziecioodporna" - Emily Giffin

TBR na marzec!
TBR, czyli co mamy zaplanowane do czytania na najbliższy miesiąc. Zobaczymy jak nam to wyjdzie, ale pamiętajmy, że to tylko plany. Nie czytamy dla ilości, ale dla przyjemności, więc czasami może nam nie wyjść, a czasami po prostu możemy sięgnąć po większą ilość książek niż początkowo zakładałyśmy. 
Tea: 
Od góry: 
  • Elizabeth Ross - "Belle Epoque": po serii dosyć ciężkich lektur postanowiłam przeczytać coś niezobowiązującego i lekkiego. Mam nadzieję, że książka pozwoli mi wziąć głęboki oddech i się zresetować. 
  • Joanna Wieliczka - Szarkowa - "Żołnierze wyklęci": 1 marca przypada Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, dlatego też postanowiłam przybliżyć sobie ich sylwetki. Lektura zapowiada się niezwykle interesująco! 
  • Henryk Sienkieiwcz - "Quo vadis": moje małe, czytelnicze wyzwanie nadal trwa. Tym razem odświeżam sienkiewiczowskie "Quo Vadis".
  • Michael Katz Krefeld - "Wykolejony"; cykl "Ravn" #1: naczytałam się już tyle dobrych opinii na temat tej książki, że postanowiłam w końcu się za nią zabrać...
  • Michael Katz Krefeld - "Zaginiony"; cykl "Ravn" #2: ... a skoro przeczytam pierwszą część to logiczną konsekwencją jest zapoznanie się z drugim tomem.
Lady Spark:

Od góry: 
  • Sarah Addison Allen - "Słodki świat Julii": zaciekawił mnie opis, uwielbiam historie o szkolnych miłościach, więc zakupiłam ją bez zbędnego zastanawiania się i wylądowała na liście książek na marzec. 
  • Ella Harper - "Cząstka ciebie": jestem wielką fanką książek, które wychodzą z patronatem serii "Kobiety to czytają!". Zawsze poruszają ważne sprawy. A na "Cząstkę ciebie" byłam nastawiona od kiedy miała miejsce jej premiera. 
  • Sarah Gulland - "Józefina", "Józefina i Napoleon", "Cesarzowa Józefina"; cykl "Józefina Bonaparte" #1,#2, #3: uwielbiam książki dziejące się w przeszłości, a jeśli dobrze pamiętam to tę serię przeczytała również moja babcia i bardzo się jej podobała, więc ma dobrą rekomendację. 
  • Charotte Link - "Grzech aniołów"- naszedł czas by osobiście się przekonać czy ksiązki Link są tak genialne. 
  • Katrin Lankers - "Spojrzenie elfa": fantastyka to nie mój ulubiony gatunek literacki, ale ja nie lubię się ogarniczać tylko do jednego albo jednego nie czytać wcale. Staram się balansować, więc dlatego ta pozycja też dostanie swoją szansę. 
Tak prezentuje się podsumowanie lutego u mnie i nasze wspólne plany czytelnicze. W marcu Tea obiecała mi, że dołącz do mnie z podsumowaniem miesiąca, więc trzymajcie kciuki żeby tak właśnie było.
Całusy i miłego weekendu! 
Lady Spark 

czwartek, 14 stycznia 2016

200. Pan Wołodyjowski po raz trzeci, czyli ostatnia część Trylogii Sienkiewicza

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
CYKL: Trylogia Sienkiewicza
TOM: Trzeci
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Rok 1668. Michał Wołodyjowski porzuca służbę rycerską i wstępuje do klasztoru Kamedułów, by w samotności opłakiwać śmierć swojej narzeczonej Anusi. Z jego decyzją nie mogą się pogodzić przyjaciele: Skrzetuski, Kmicic i Zagłoba, szykują więc podstęp, który ma sprawić, by rycerz opuścił klasztorne mury. Misja się udaje, rycerz powraca do czynnej służby. Michał Wołodyjowski odnajduje również nową miłość, choć już stracił na to nadzieję - jego serce kradnie Basia Jeziorkowska, która wkrótce zostaje jego żoną. Jednak szczęście młodego małżeństwa nie trwa długo - jako oddany królowi rycerz, Wołodyjowski musi opuścić ukochaną, aby bronić twierdzy w Kamieńcu Podolskim przed atakiem tureckim. Czy ta wyprawa zakończy się szczęśliwie? [1]

RECENZJA
Po dwóch, naprawdę świetnych , częściach Trylogii Sienkiewicza przyszedł czas na zapoznanie się z ostatnim, trzecim tomem serii – Panem Wołodyjowskim. Jako, że przy okazji czytania Ogniem i mieczem oraz Potopu naprawdę polubiłam postać małego rycerza z nieukrywaną radością zasiadłam do lektury kończącej cykl Henryka Sienkiewicza. Mimo początkowej niemocy wczucia się w książkę, w końcu, po któreś stronie, ku mojej ogromnej radości, miało to miejsce! Żałuję tylko jednego – niestety za późno zdecydowałam się na zapoznanie się z klasyką polskiej literatury. 

Michał Wołodyjowski przeżywa swoją własną tragedię. Nagle umiera jego narzeczona Anusia. Przytłoczony i zrozpaczony rycerz postanawia resztę życia spędzić w zakonie – z dala od przyjaciół, przelotnych miłostek i wojen. Taka kolej rzeczy nie podoba się jego bliskim, którzy uważają, że klasztorne życie nie jest dla Wołodyjowskiego. Na „ratunek” wyrusza Zagłoba, który podstępem sprawia, że Michał opuszcza mury zakonu. Mniej więcej w tym samym czasie, do Rzeczpospolitej przybywa siostra małego szermierza wraz z dwiema towarzyszkami – Krzysią i Basią. Znany ze słabości do płci pięknej Wołodyjowski również tym razem poddaje się strzałom Amora. 

Pan Wołodyjowski różni się trochę od pozostałych części. O ile we wcześniejszych tomach to „losy” ojczyzny były na pierwszym planie, o tyle tutaj autor skupia się na samych bohaterach i ich perypetiach, a walki o kraj „zepchnięte” są ciutnie na dalszy plan. Co prawda ja się bitew nie boję, a wszechobecna krew nie robi na mnie wrażenia, ale nie powiedziałabym, żeby brak relacji z pola bitwy bardzo mi zawadzał. Chyba naprawdę się starzeję! Początkowo przeszkadzał mi fakt, że mało była Pana Wołodyjowskiego w Panu Wołodyjowskim. Na jakiś czas postać małego rycerza w ogóle zniknęła ze sceny, a jej obecność można było „dostrzec” jedynie w przemyśleniach innych postaci czy w toczonych rozmowach. Sam wątek miłosny głównego bohatera, z początku trochę mnie irytował, na szczęście później udało mi się jakoś tak w to wejść, że nawet z niemałym uśmiechem zapoznawałam się z miłosnymi perypetiami pana Michała.

Sam Wołodyjowski, mimo tego że miał mały „kryzys” własnej tożsamości, nadal pozostał prawym, sprawiedliwym rycerzem służącym ojczyźnie. Jako, że również trzecia część trylogii była pisana ku pokrzepieniu serc, łatwo się domyślić, że mały rycerz musi być idealny pod każdym względem – w końcu jego postawa miała być wzorem dla innych! Dlatego też nikogo nie zdziwi, że tytułowy bohater jest prawdziwym patriotą, kochającym i wspaniałym mężem oraz cieszącym się powszechnym szacunkiem przywódcą. Co prawda ja nie przepadam za tak wyidealizowanymi postaciami, ale w przypadku Michała Wołodyjowskiego już od pierwszego „spotkania” w Ogniem i mieczem zapałałam do niego sympatią. No lubię go i cóż na to poradzę? 

Kluczową „aktorką” dla powieści jest Barbara Jeziorkowska. Młoda, piękna, śmiała i z miejsca zjednująca sobie innych ludzi. Miejscami, co prawda uważałam jej zachowanie za strasznie infantylne, ale mimo wszystko Basia również zdobyła moją sympatię. Taka dziewczyna w gorącej wodzie kąpana – to stwierdzenie idealnie ją opisuję i jak najbardziej mieści się w kategorii „Hajduczka” . 

Został nam już tylko język. Przy okazji recenzji Ogniem i mieczem zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiało mi przestawienie się na staropolską mowę, w Panu Wołodyjowskim miałam wrażenie, że język jest o niebo przystępniejszy niż w pierwszej części. Oczywiście, również tutaj można było napotkać wyrazy, które wyszły z „obiegu” już dawno temu, ale to nie zaważało na całościowym odbiorze lektury.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Na sam koniec wspomnę o zakończeniu, które było zupełnie inne niż w pozostałych dwóch częściach trylogii. Mnie, kobiecie bez serca, łza w oczu się zakręciła! Naprawdę się wzruszyłam, a wywołać u mnie takie uczucia wcale nie jest tak łatwo. To właśnie te kilka ostatnich stron zaważyło na mojej ocenie i z 7 podniosłam ją do 8.

Nie czytaliście jeszcze Trylogii Sienkiewicza? Szybciutko nadrabiacie, bo naprawdę warto! 

„ A ponieważ każdy chętnie by oddał życie za kochanie, tedy kochanie więcej jest warte od życia” ~ Henryk Sienkiewicz, Pan Wołodyjowski, Kraków 2000, s.68
OCENA: 8/10 

Ogólna ocena cyklu "Trylogia Henryka Sienkiewicza": 
1.Ogniem i mieczem: 8
2. Potop: 9
3. Pan Wołodyjowski: 8
OGÓLNA OCENA: 8! 


Jak post dotyczy Pana Wołodyjowskiego to musi być również przerywnik muzyczny! Jaka, że "Pieśń o Małym Rycerzu" ma dla załogi KA podwójne znaczenie, zdecydowałam się własnie na taką formę odśpiewania tej pieśni. 



I tak oto moja przygoda z Trylogią Sienkiewicza dobiegła końca, ale wiem, że jeszcze nie raz do niej wrócę! Pozdrawiam,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony Wydawnictwa Literackiego 

czwartek, 7 stycznia 2016

197. „Jędruś, jam ran Twych niegodna całować”

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
CYKL: Trylogia Sienkiewicza
TOM: Drugi
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Rok 1655, w granice Rzeczpospolitej wkracza olbrzymia armia szwedzka. Polacy zapamiętają ten najazd jako „potop szwedzki”. Mnożą się zdrady - ulega szlachta pospolitego ruszenia pod Ujściem, Janusz Radziwiłł poddaje Litwę Szwedom. Ostoją Polaków staje się Częstochowa, w której obronie niebagatelną rolę odegra Andrzej Kmicic. Bohaterskimi czynami za wszelką cenę będzie chciał odzyskać dobra imię polskiego szlachcica. [1]

RECENZJA
Po pierwszej części trylogii Sienkiewicza, moim następnym krokiem było oczywiście zapoznanie się z kolejnymi tomami historii. Co prawda Potop czytałam w liceum, ale z racji tego, że już wówczas powieść niezmiernie mi się podobała, postanowiłam jeszcze raz wrócić do lektury. Na moje nieszczęście czytanie drugiej odsłony cyklu zeszło się w czasie z dosyć przykrymi okolicznościami, dlatego też zapoznanie się z całą, liczącą ponad 850 stron książką, zajęło mi dosyć sporo czasu. Niemnie jednak, już w tym miejscu mogę wszystkich zapewnić, że jeszcze nie raz do Potopu, jak i pewnie całej trylogii, wrócę. 

Rzeczpospolita po raz kolejny stoi nad przepaścią. Mimo zwycięstwa nad Kozakami, nad głowami Polaków ponownie zawisa widmo straszliwej wojny, tym razem ze Szwedami. Tylko zgoda i jedność może pomóc narodowi przetrwać ten trudny czas, tymczasem Radziwiłłowie, niegdyś wielkie persony, teraz zwiedzeni własnym bezpieczeństwem podnoszą rękę na ojczyznę dosłownie zaprzedając ją wrogowi. Wśród całej tej wrzawy żołnierski los wiedzie Andrzej Kmicic – człowiek gwałtowny i porywczy. Zakochany po uszy w wnuczce dawnego przyjaciela rodziny zrobi wszystko, aby doprowadzić ukochaną pod ołtarz. Niestety, w swojej impulsywności jest czasem, aż zanadto ufny. Jedna przysięga złożona niewłaściwej osobie kosztuje go bardzo wiele – dobre imię, honor i przede wszystkim szacunek i sympatię Oleńki. 

Już od pierwszych rozdziałów Potopu miałam wrażenie, że w przeciwieństwie do Ogniem i mieczem, znajdę tutaj więcej opisów wojen, żołnierskich potyczek, czy intryg. Wszystkie moje przypuszczenia sprawdziły się, z czego ja osobiście bardzo się cieszę! Opisy strasznych bitew i rozlewu krwi nigdy jakoś zbytnio nie ruszają mojego niewieściego serca, co tylko utwierdza mnie w fakcie, że kompletnie nie wiem co w moim organizmie pompuje błękitną krew (:D). A tak całkiem serio, uwielbiam czytać o przebiegach zażartych rywalizacji – te zdecydowanie bardziej przemawiają za mną niż ckliwe i dramatyczne monologi bohaterów
. 
Henryk Sienkiewicz, podobnie jak w pierwszej części trylogii, zastosował w Potopie motyw porwania głównej bohaterki. Swoją drogą kiedyś rozmawiałam na ten temat z moją koleżanką, studentką polonistyki, i ta stwierdziła, że takie poprowadzenie akcji jest pewnego rodzaju „wizytówką” autora. Wszystko wskazuje na to, że tak właśnie jest. Niemniej jednak, takie powielenie motywu wcale mi nie przeszkadzało. 

Pisząc recenzję nie można nie wspomnieć o tym, że Potop, tak samo jak Ogniem i mieczem zostało napisane ku pokrzepieniu serc. Nikogo więc nie zdziwi, że w książce patriotyczny wydźwięk wręcz wylewa się z kart. Pomijam już sam fakt, mieszania rzeczywistości z fikcją literacką. Najważniejsze, jest to, że czytając powieść Henryka Sienkiewicza nie sposób nie poddać się chwili refleksji. Tutaj miłość do ojczyzny jest najważniejszą wartością i tak przerzucając kolejne karty historii człowiek oddaje się zadumie – większość bohaterów stawiali wszystko na jednej szali – albo zwycięstwo dla ojczyzny, albo śmierć za nią. Patriotyzm w każdym calu. Niemniej jednak nie można równie oprzeć się myślom, że ówczesny obraz społeczeństwa - gdzie dostrzec można było obok siebie patriotów ponad wszystko, zakłamanych sprzedawczyków, tchórzów, inteligentów i hipokrytów – jest doskonale znany z bardzo niedawnej historii zarówno tej światowej, jak i naszej podwórkowej, polskiej. No, ale na żadne polityczne tematy schodzić nie będziemy! Wracamy do książki!

Oczywiście w lekturze nie obejdzie się również bez wątki miłosnego. Na szczęście jednak nie jest od wysunięty na piedestał i tworzy raczej sympatyczne tło do ważniejszych wydarzeń. 

Andrzej Kmicic jest raptusem, cholerykiem i przez większość powieści to, co ma na wątrobie ma również na języku. Mimo tego, że nie należał do świętoszków, a czasem ja sama wątpiłam w racjonalność jego rozumowania to mimo wszystko był on zdecydowanie moim numerem jeden Potopu. W przeciwieństwie do idealnego Jana Skrzetuskiego w Ogniem i mieczem, Kmicic wydawał mi się być zdecydowanie bardziej ludzki – targany wątpliwościami, czasem nieumiejący wybrać właściwej drogi, popełniający błędy. Jego postać, w moim mniemaniu, została zdecydowanie bardziej dopracowana i doszlifowana niż wyżej już wymieniony Skrzetuski. 

Również Aleksandra Billewiczówna, ku mojej ogromnej radości, była zupełnie inna niż Helena z pierwszej części! Może miejscami zbyt praworządna, ale mimo wszystko mająca w sobie jakąś nutkę zacięcia – posiadająca taki niewielki pazurek, który dodawał jej trochę charakterku. Naprawdę – nie taka Oleńka straszna i irytująca, jakby ją malowali.

Na sam koniec został nam oczywiście język. Przy okazji recenzji Ogniem i mieczem zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiało mi przestawienie się na staropolską mowę. Podczas czytania drugiego tomu trylogii miałam wrażenie, że język jest znacznie bardziej przystępniejszy, ale być może po lekturze pierwszej części mogłam już się z nim jako tako oswoić i nie sprawiał mi on zbyt dużych kłopotów.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Resumując, po ponownej lekturze Potopu jestem niezmiernie szczęśliwa, że ponownie zapoznałam się z tym konkretnym tytułem. Podobnie jak kilka ładnych lat temu, tak samo i teraz zaznajomienie się z historią traktowałam jako frajdę! W moim mniemaniu Potop jest zdecydowanie lepiej skonstruowaną i poprowadzoną lekturą niż Ogniem i mieczem. 

„Nie mogła sobie darować, iż go kochała, a zarazem nie mogła go zapomnieć, nienawidząc.” ~ Henryk Sienkiewicz, Potop, Kraków 2000, s. 730

OCENA: 9/10


Witam! Moja pierwsza recenzja w Nowym Roku!  Mam nadzieję, że z kolejnymi tez pójdzie z górki. Pozdrawiam, Tea

[1] Opis pochodzi ze strony Wydawnictwa GREG

czwartek, 31 grudnia 2015

194. Kolejny rok dobiegł końca, czyli podsumowanie roku 2015 na KA.

Dziś ostatni dzień w roku, więc zapraszamy na małe podsumowanie tego co działo się na Kreatywnej Alternatywie! 


TOP 5: Najlepsze książki 2015:
1.     „Przeminęło z wiatrem” Margaret Mitchell
W sumie to lekkie zaskoczenie, bo początek tej książki nie zapowiadał tego co dostałam. Wspaniała powieść podczas, której miałam przyśpieszone bicie serca. Scarlett była irytująca i samolubna, za to całą powieść ratował Rhett. Wspaniała powieść! Nic dziwnego, że zalicza się do klasyki literatury.
2.     "Love, Rosie" Cecelia Ahern
Początkowo podchodziłam bardzo sceptycznie do tej książki, bo taka rozreklamowana, cały internetowy świat o niej pisał… i jak się okazało słusznie! Dla mnie ma szczególne znaczenie, bo przypomina mi mój pewien okres w życiu. Z tym, że zakończenie jest zdecydowanie inne. Podobała mi się.
3.     „Musiałam umrzeć” Marina Achmedowa
Początkowo nie chciałam kupić tej książki, ale widując wszędzie jej zdjęcia, zapowiedzi postanowiłam skupić się na opisie i doszłam do wniosku, że muszę ją mieć. Wciągnęła mnie, a z racji skończonych przeze mnie studiów pozwoliła mi trochę lepiej zrozumieć zachowanie pewnej grupy religijnej.
4.     „System” Tom Rob Smith
Ogólnie to uwielbiam książki, które dzieją się w przeszłości. Nie mam ulubionego okresu, ale komunizm w ZSRR to temat, który przy pisaniu pracy magisterskiej bardzo mocno mnie zainteresował. Mama książkę wypatrzyła i zdecydowanie muszę przyznać, że tym razem to był dobry wybór.
5.     „Ostatnia piosenka” Nicolas Sparks
Po „Jesiennej miłości” nie byłam pewna czy cokolwiek Sparksa przypadnie mi do gustu. Jednak „Ostatnia piosenka” zdecydowanie lepiej nastawiła mnie do powieści autora. Myślę, że po kolejne sięgnę z pewną porcją oczekiwań i wymagań.

TOP 5: Najgorsze książki 2015:
1.     „Pocztówki prosto z serca” Ella Griffin
Nudno i mdło. Nic się nie działo. Dosłownie nic. Bohaterowie irytujący, infantylni i tacy kompletnie bez życia. Bezapelacyjnie najgorsza książka w roku 2015.
2.     "Nieodparta siła" Danielle Steel
Książki Steel to mają być typowe romansidła i takie są, ale w tej książce problem był jeden: nuda. Było okropnie bezpłciowo. Całe szczęście, że to było krótkie, bo w innym wypadku pewnie umarłabym czytając.
3.     "Nie oddam dzieci!" Katarzyna Michalak
Tyle zachwytów! Tyle poematów! A tu taki klops! Podobno książki z Czarnym Kotem tej autorki są najlepsze w jej dorobku. Śmiem podważyć tę tezę. „Nie oddam dzieci!” to koszmarna powieść. Akcja pędzi jak szalona, a tytuł wcale nie oddaje całej fabuły. Boję się myśleć o kolejnych książkach tej autorki, które czekają na moich półkach.
4.     "Zaginiony symbol" Dan Brown
Krwawi me serce. Uwielbiam Browna i jego styl, ale „Zaginiony symbol” to kompletnie przegadana książka. Można było ją zrobić krótszą i zdecydowanie ciekawszą. Po prostu no nie!
5.     "19 razy Katherine" John Green
Nie wiedziałam czy czytam podręcznik matematyki czy powieść dla nastolatków. Nie rozumiałam sensu tej książki. I cały czas się zastanawiałam czy to przypadkiem nie jest wstęp do autobiografii autora. W końcu sam został rzucony przez kobiety prawie pięćdziesiąt razy. Zasłużone miejsce w tym niechlubnym notowaniu.

Wyzwania książkowe 2015:
Brałam udział w dwóch: 52 książki w 12 miesięcy, które ja zamieniłam sobie na 60 książek w 12 miesięcy i jestem trochę zawiedziona, bo brakło mi jednej książki. Jednej! Jednak źle też nie jest, bo podobny wynik uzyskałam w poprzednim roku. Drugie to „Przeczytam tyle ile mam wzrostu” i tu brakło mi dwóch milimetrów. Mierzę sobie 170 centymetrów, a moje książki mierzą 169 centymetry i 8 milimetrów. Uznaję je za spełnione. W końcu ktoś chce się kłócić o dwa milimetry? No miejcie litość! (W liście wyzwania brakuje ostatniej książki, którą czytam, ale zostanie ona tam dopisana dziś wieczorem, bo powinnam ją skończyć dlatego została uwzględniona. Mowa o "Żonie oficera")

Liczba przeczytanych stron: 25779

Wyzwania książkowe 2016:
Podobnie jak w tym roku podejmuję tylko dwa wyzwania: 60 książek (zmienione z 52 książek) oraz Przeczytam tyle ile mam wzrostu. O postępach w obu postanowieniach będę Was na bieżąco informować w zakładce „Wyzwania Lady Spark”.

TOP 5: Najlepsze książki 2015:
1. „Potop” Henryk Sienkiewicz
Nieprawdopodobne? A jednak! W mijającym roku to właśnie „Potop” stał się najlepszą przeczytaną przeze mnie książką? Dlaczego? Po pierwsze bardzo lubię takie powieści historyczne. Po drugie – nie przerażają mnie duże cegły. Po trzecie – uważam, że w drugim tomie trylogii Sienkiewicza praktycznie niczego nie zabrakło. Tegoroczne czytanie „Potopu” było moim drugim spotkaniem z tym konkretnym tytułem i miałam wrażenie, że tym razem książka jeszcze bardziej przypadła mi do gustu!
2. "Efekt Lucyfera. Dlaczego dobrzy ludzie czynią zło?" Philip Zimbardo
Książka jest naprawdę dobra i powinna zaciekawić każdego, nie tylko studentów kierunków, które mają w sobie elementy psychologii. Bo to przecież naprawdę fascynujące jak ten cały sytuacyjny mechanizm się kręci. Jak trafnie twierdzi Zimbardo – słysząc o jakiś okropnych zbrodniach zastanawiamy się jak ktoś mógł się posunąć do czegoś takiego, jednocześnie zupełnie nie myśląc o tym jak my zachowalibyśmy się na jego miejscu, podani takim wpływom, którym on uległ.
3. „Wołanie kukułki” Robert Galbraith
„Wołanie Kukułki” to naprawdę dobrze skonstruowany kryminał, który przedstawia londyński świat gwiazd – w świetle jupiterów, ze szpiegującymi wszędzie paparazzi, celebryci zmuszeni są przyodziewać maski, zgodne z upodobaniami tłumu. Robert Galbraith idealnie przekazał nam realia codziennego życia sławnych ludzi, a przy okazji zapoznał z postacią nietuzinkowego detektywa.
4. „Chłopiec w pasiastej piżamie” John Boyne
„Chłopiec w pasiastej piżamie” jest lekturą godną polecenia. Chociaż nie mam tutaj dosłownych opisów strasznych zbrodni dokonywanych podczas II wojny światowej, to jednak w swojej naiwności historia Bruno oraz Szmula porusza i przeraża.
5. „Worek kości” Stephen King
Lektura, przynajmniej w moim odczuciu, nie może być traktowany jako rasowy horror. Ta książka ma nie tyle straszyć, co ukazać, że tak naprawdę najbardziej możemy obawiać się bestii, które drzemią w nas samych. To nie nadprzyrodzonych mocnych powinniśmy się bać, a tego do czego tak naprawdę jest zdolny drugi człowiek – do jakich okropieństw jest w stanie się posunąć z czysto egoistycznych powódek. Nie ma osób kryształowych, ale są tacy, którzy nie zasługują na miano ludzi.

TOP 5: Najgorsze książki 2015:
1. „Kołysanka polskich dziewcząt” Dagmara Dominczyk
Tutaj to miałam prawdziwe pole do popisu! Mam jakieś dziwne wrażenie, że w tym roku trafiłam na bardzo dużo bardzo złych książek. Po głębszym namyślę, stwierdziłam, że najgorszą lekturą z najgorszych w tym roku była „Kołysanka polskich dziewcząt”. Straszna, koszmarna, zapchana tyloma niepotrzebnymi wulgaryzmami. Przekleństwo przewija się bez mała w każdym dialogu i w co drugim opisie – czasem nawet nie pasują one do danej sytuacji, ale pani Dagmara chyba tak nie uważała. Przez taki a nie inny styl książka powinna nazywać się – Kołysanka polskich patoli, bo naprawdę przedstawiony w lekturze obraz polskiego społeczeństwa to sam alkoholizm, narkomania, ciągłe libacje i zubożony słownik. Masakra!
2. "Namiestniczka. Księga II" Wiera Szkolnikowa
Książka fatalna pod każdym względem – brak akcji, brak ciekawych postaci, brak jakichkolwiek innych emocji oprócz irytacji i nawet dialogi tak sztuczne jak zupka chińska w proszku!
3. "Kobieta z bursztynowym amuletem" Heidi Rehn
Będąc „okładkową blacharą” sama siebie skazałam na tyle stron ciągłej irytacji! Książka banalna i fatalna! Oprócz okładki nic nie zdołało mnie zaciekawić. Cóż, oby jak najmniej takich lektur w przyszłym roku!
4. "Obrońca nocy" Agnieszka Lingas-Łoniewska
Książka nie miała w sobie nic co przyciągnęłoby moją uwagę! Nic, a nic! Przed napisaniem swojego zdania zerknęłam na recenzję innych na portalu LubimyCzytać i zwątpiłam w  siebie, naprawdę! To co wszyscy tak zachwalają dla mnie jest niczym innym jak gniotem, na który straciłam czas. Jestem pewna, że przez dłuży okres czasu nie zajrzę do innych książek autorki.
5. "15 blizn" - zbiór opowiadań 15 autorów
Jako miłośniczka horrorów nie mogłam się oprzeć, kiedy w bibliotece, na jednej z półek, zauważyłam „15 blizn”. Okładka, która może nie jest najpiękniejsza i nie można o niej powiedzieć, żeby była „miła” dla oka, ma w sobie coś na tyle intrygującego, że naprawdę miałam ogromną ochotę zapoznać się z wnętrzem książki. Bardzo entuzjastyczna zasiadłam do czytania… i po ponad 400 stronach mogę śmiało przyznać, że owszem opowiadania zostawiły na mnie blizny – piętnaście paskudnych, ropiejących i irytująco swędzących blizn, o których jak najszybciej chcę zapomnieć!

Wyzwania książkowe 2015:
W minionym roku uczestniczyłam w trzech wyzwaniach: 52 książki, Przeczytam tyle ile mam wzrostu oraz Wyzwanie Książkowe 2015. Niestety z różnych przyczyn nie udało mi się doprowadzić, żadnego z wyzwań do końca i jestem na siebie wściekła! Nie tak to miało wyglądać! Do zakończenia pierwszego wyzwani zabrakło mi czterech książek i tego najbardziej żałuję! O pozostałych, z racji marnego wyniku, nawet nie będę się wypowiadać! Następny rok musi być zupełnie inny

Liczba przeczytanych stron: 19 083

Wyzwania książkowe 2016:
W nadchodzącym roku nie porywam się z motyką na słońce i skupie się na dwóch wyzwaniach: 52 książkach oraz Przeczytam tyle ile mam wzrostu. O postępach w obu postanowieniach będę Was na bieżąco informować w zakładce „Wyzwania Tea”.
TOP 5: Najlepsze książki 2015:
1. "Pochłaniacz" Katarzyna Bonda
Wyczekana i mnie nie zawiodła! Dorobiłam się mnóstwa cytatów w moim kalendarzyku. Naukowe ciekawostki, kobieta powstająca z popiołów, a przy tym mająca głowę na karku. Jak tu się nie zachwycić? Oczywiście spokojna praca w banku to tylko jej mrzonki. Jej umysł jest stworzony do spraw kryminalnych. Zwłaszcza do morderstwa jako porachunków z przeszłości. Jedyny mój żal, to że muszę czekać na kolejne tomy. Właśnie od tej książki zostałam fanką Saszy Załuskiej i wsiąknęłam w jej historię. Kojarzy mi się z wakacjami, bo właśnie wtedy ją czytałam. Sami widzicie, zwycięzca mógł być tylko jeden.
2. "Pewnego dnia" Emily Giffin
Tą książkę chciałam wyróżnić za ciekawe podejście do odnajdywania rodziców przez adoptowane dziecko. Żadna tam oklepana ckliwa historyjka, żadne wpadanie sobie w objęcia i więź od pierwszego wejrzenia. Autorka, moim zdaniem, oddała bardzo realne emocje nastolatki, biologicznej matki i ojca, a także rodziców zastępczych. Dylematy przed burzeniem idealnego świata, akceptowanie prawdy i szukanie czegoś, na co szansę straciło się dawno temu. Przekrój przez relacje rodzinne pełną parą.
3. "Love, Rosie" Cecelia Ahern
Na podstawie książki powstał całkiem dobry film i nie byłam zawiedziona. Jednak i tak jestem za książką. Cieszę się bardzo, że miałam możliwość ją przeczytać. Przekrój praktycznie przez całe życie bohaterów, rozwój ich przyjaźni w miłość. Mogłam się irytować na to, jak się mijali, jak niewiele brakowało im do szczęścia. Właśnie tak jest w życiu. Jeśli czegoś sami nie powiemy, to nie ma co liczyć na domysły. W tej książce życie bohaterów poznaje się z listów, tego, co odważyli się komuś napisać.
4. "Wróć, jeśli pamiętasz" Gayle Forman
Druga część cyklu, która faktycznie bardziej podbiła moje serce. Jestem wdzięczna autorce za spojrzenie miłość od innej strony. Gdy nie wszystko się ułożyło po myśli bohaterów, wcale nie żyli długo i szczęśliwie, a wręcz się zagubili.
5. "Dziękuję za wspomnienia" Cecelia Ahern
Ta pozycja znalazła się tutaj ze względu na wspaniały cytat, który utkwił w mojej pamięci. "Prefer et obdura; dolor hic tibi proderit olim [...] Znoś i wytrwaj; ból ten przyda ci się kiedyś". Może i przekazanie wspomnień wraz z transfuzją krwi wydaje się trochę bajkowe, ale powstała wokół tego naprawdę wzruszająca historia. Dwójka ludzi dzieliła coś, zanim się poznała

TOP 5: Najgorsze książki 2015:
1. "Porwanie" Joanna Chmielewska
O tak, to pierwsza książka, która przyszła mi na myśl odnośnie tego zestawienia. Gdyby nie poczucie przyzwoitości, by zawsze kończyć rozpoczęte książki, rzuciłabym ją w diabły. Chciałam też wyjaśnienia głównej sprawy, ale szło to zrobić w mniej chaotyczny sposób. To nawet kobiety są mniej chaotyczne niż ta fabuła.
2. "Przebudzenie" Katarzyna Zyskowska-Ignaciak
Niby nic złego, a jednak jako całokształt historia wydaje się mocno naciągana. Tajemnica, która mnie zaintrygowała, znalazła dość absurdalne rozwiązanie. Bardziej się przy tym pośmiałam niż bałam. Po upływie czasu nawet nie pamiętam wątku romantycznego.
3. "Echo winy" Charlotte Link
O tak, najbardziej irytujący mnie romans dwójki bohaterów i najbardziej irytująca mnie matka. Wiem, że to nie miał być kryminał, ale dla mnie za dużo psychologii, za mało o samej sprawie ginących dziewczynek. W końcu trupy są lepsze niż irytująca główna bohaterka.
4. "Papierowe miasta" John Green
Ta pozycja wylądowała tu za słaby język. Czytałam później "Gwiazd naszych wina" i odkryłam, że autor potrafi normalnie pisać dialogi nastolatków. Może dla kogoś te wszystkie żarty, były śmiesznie, ale mnie po prostu obrzydzały teksty Bena. Zamykałam książkę i przetrawiałam fakt, czy chcę czytać dalej.
5. "Droga do Różan" Bogna Ziembicka
Niezdecydowana główna bohaterka wystarczyła, bym umieściła tutaj tą książkę. Po wspaniałych wspomnieniach przedwojennych jej opiekunki, nie miałam ochoty wracać do czasów teraźniejszych w książce. Nie pojęłam postępowania Zosi do końca i zostawiła mnie z mieszanymi uczuciami.

Liczba przeczytanych stron: 10 096

Dla mnie jest to okazja do pożegnania się z wami, jako członkini załogi Kreatywnej Alternatywy. Od jutra staję się czytelnikiem. Dziewczyny ruszają do przodu i jestem pewna, że sobie świetnie poradzą. Mogłam dzielić z wami ten świat książek, z czego niezmiernie się cieszę i za co dziękuję :) Nauczyłam się wiele, uzewnętrzniłam swoje odczucia po lekturach i już żałuję, że to koniec. Postanowiłam mierzyć siły na zamiary. Życzę wszystkim mnóstwa wspaniałych książek, które pozwolą się oderwać od świata, jeśli rzeczywistość wyda nam się nudna i nieciekawa.

Zgodnie z tym co napisała wyżej Martitta. Od jutra zostajemy na KA tylko we dwie - ja i Tea. Mamy kilka pomysłów jak urozmaicić nasze posty. Co zrobić, żeby było trochę ciekawiej. Jednak o tym dowiecie się w najbliższą sobotę. Zapraszamy! 


Przy okazji chcemy wszystkie Wam życzyć aby ten Nowy Rok 2016 był lepszy nie tylko w pozycjach książkowych, ale przede wszystkim w Waszych życiach prywatnych, obyście jak najmniej musieli mierzyć się z przeciwnościami losu. Szczęśliwego Nowego Roku! 
Życzą Lady Spark, Martitta i Tea.