Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura piękna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura piękna. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 9 marca 2017

374. „…anioł co zgrzeszył, jest tylko szatanem…”*



AUTOR: Zofia Posmysz
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: Znak Literanova

OPIS
Jak daleko może posunąć się człowiek – w okrucieństwie i miłości?
Dwie kobiety, które trafiły do piekła. 
Pierwsza wierzy, że uda jej się przeżyć. Druga nie ma nawet nadziei.
Choć wcześniej się nie znały, zaczyna je łączyć szczególna więź. Silniejsza wie, że musi uratować słabszą. Zrobi dla niej wszystko. Nawet to, do czego w innym czasie nie byłaby zdolna.
Ale czy da się uratować kogoś, kto sam wydał na siebie wyrok?
Powieść o niezwykłej relacji dwóch kobiet, oparta na wstrząsających wydarzeniach z życia Zofii Posmysz; zaskakująco nowoczesna i odważna. [1]

RECENZJA
Niedawno miałam możliwość przeczytania wywiadu rzeki przeprowadzonego przez Michała Wójcika z Panią Zofią Posmysz – pisarką, dziennikarką oraz więźniarką Auschwitz. Po lekturze Królestwa za mgłą  obiecałam sobie, że zapoznam się z pozycjami autorki. Okazja ku temu pojawiła się bardzo szybko. Kiedy tylko dostałam propozycje zrecenzowania Wakacji nad Adriatykiem nie wahałam się ani minuty. I mimo, że kolejne spotkanie z panią Zofią nie należało do łatwych, prostych czy przyjemnych nie żałuję spędzonego czasu. Razem z Autorką wybrałam się w niezwykłą podróż, pełną prawdziwych emocjonalnych burz, poruszających każdą, nawet najcieńszą strunę duszy.

Nasza bohaterka/narratorka, której imienia nie poznajemy, spędza z ukochanym mężem wakacje nad Adriatykiem. Piękna pogoda, ciepły piasek, czysta woda… czy tak wygląda raj? I nagle w tym całym plażowym gwarze przedzierają się słowa, w języku, którego nieznajomość dawniej groziła nawet śmiercią… w języku, który zburzył bezpieczny mur zapomnienia i z powrotem skierował bohaterkę na trasę do miejsca, z którego tyle tysięcy osób już nie wróciło… do Auschwitz. 

Już sama okładka przykuwa uwagę. Gdyby oglądać ją z daleka wydaje się być naprawdę piękna – czarny ptak siedzący na gałązce z jakimiś pięknymi kwiatami. Nie sposób przejść obok niej obojętnie, ale wystarczy podejść bliżej, żeby zobaczyć, jak bardzo było się w błędzie. Ptak nadal jest, tylko, że jego szpon nie spoczywa na żadnej gałązce, a jest uwięziony w drucie, z kolei kwiaty, z daleka tak zachęcające to tak naprawdę ususzone zwiędłe płatki. Porażające prawda? Jednak mimo wszystko czytelnik nie jest już w stanie odłożyć książki i zaczyna się w niej zagłębiać… i wtedy dochodzi do jeszcze jednego wniosku… zarówno ptak jak i kwiat z okładki symbolizują główne bohaterki Wakacji nad Adriatykiem.

Książka Pani Zofii Posmysz, jak już wcześniej pisałam nie należy do lektur przyjemnych, o której zapominamy zaraz  po przeczytaniu. Ta powieść, pisana zresztą  w oparciu o obozowe  doświadczenia Autorki, to prawdziwa paleta emocji, które kumulując się w czytelniku budują napięcie i niepozwalaną nawet na chwilę oderwać się od pozycji. Razem z Bohaterką przemierzamy główną Ulice Auschwitz, towarzyszymy jej podczas robót, przeżywamy choroby i w końcu chcemy uratować Ptaszkę, obozową siostrę Narratorki. Przeżycia byłych więźniów obozów koncentracyjnych nie należą do łatwych pozycji, szczególnie kiedy autorzy oddają rzeczywisty obraz tamtejszej codzienności – to jest na tyle przerażające, że nie potrzeba tutaj żadnych, przepraszam za wyrażenie, „ulepszaczy”. Pani Zofia Posmysz nie ubarwia niczego, co więcej nie ocenia nikogo i przez to cała lektura jeszcze bardziej oddziałuje na odbiorców. 

Mamy tutaj dwie głównej postacie. Obie kobiety. Obie znalazły się w tym samym miejscu, w obozie. Obie młode… ale w sumie na tym ich podobieństwo się kończy. Bohaterka ma w sobie tyle wewnętrznej siły, żeby się nie poddać i walczyć o życie… Ptaszka biernie poddała się sytuacji i straciła nadzieje. Mimo wszystko obie połączyła więź znacznie trwalsza od przyjaźni… stały się swoimi obozowymi siostrami, a to zobowiązuje. Narratorka wzięła pod swoje skrzydła Ptaszkę i postanowiła, że nie pozwoli jej umrzeć, że będzie wierzyć za nią i że kiedyś ten koszmar się wreszcie skończy… tylko „czy można uratować kogoś, kto sam wydał na siebie wyrok”**? 

Tak jak wspomniałam już wcześniej okładka w tym przypadku jest niezwykle symboliczna. Dla mnie uschnięty kwiat to Ptaszka. Ptak z kolei to Bohaterka, która mimo wyzwolenia obozu i próby podjęcia normalnego życia wciąż nie może uwolnić się od Królestwa Trupiej Czaszki***, na co wskazuje uwięziony w drucie szpon. 

Wakacje nad Adriatykiem to lektura wymagająca. Narracja, prowadzona w pierwszej osobie, przeskakuje w czasie i można się w tym troszeczkę pogubić, ale to tylko chwilowe. Po przeczytaniu większej ilości stron można zauważyć pewną zależność – fragmenty odnoszące się do obozowej rzeczywistości to czasem jedno zdanie zajmujące całą stronę, z kolei teraźniejszość to zdania krótsze, poprawniejsze. Ta „przeszłość” tylko z pozoru wydaje się być chaotycznym zlepkiem myśli… bo przecież właśnie tak wyglądają nasze własne podróże w czasie – nieułożone, nieuporządkowane, ale przez to chyba jeszcze bardziej dające do myślenia. 

Postanowiłam, że po raz kolejny nie będę posiłkowała się skalą punktową. Uważam, że Wakacje nad Adriatykiem to pozycja, którą zasługuję na poświęcony jej czas, uwagę i w żadnym wypadku nie powinna była być brana pod jakąkolwiek skalę. To książka, którą trzeba przeczytać po to, żeby nie zapomnieć…

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję wydawnictwu

Witam, w ten deszczowy poranek bardzo ciepło. I składam spóźnione życzenia na Dzień Kobiet, pozdrawiam,
Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa
* Zofia Posmysz, „Wakacje nad Adriatykiem”, Kraków 2017, s.200
*słowa z okładki książki
** określenie obozu.

czwartek, 20 października 2016

317. Arcydzieło! Perełka! Powieść wszech czasów!

AUTOR: Emily Brontë
TYTUŁ ORYGINALNY: Wuthering Heights
TŁUMACZ: Janina Sujkowska
ROK WYDANIA: 2002
WYDAWNICTWO:  Zielona Sowa

OPIS
Mały chłopiec, Heathcliff, jako osierocone dziecko trafia do domu Earnshawów. Wychowując się w tej zamożnej rodzinie, obdarza odwzajemnioną miłością Katarzynę, córkę swoich przybranych rodziców. Prześladowany przez przyszłego dziedzica Hindleya, poznaje też smak nienawiści. Gdy przekonuje się, że konwenanse mogą pokonać nawet najsilniejszą miłość, znika na trzy lata, aby powrócić jako dysponujący fortuną niewiadomego pochodzenia, demoniczny i bezwzględny mściciel. Od tego momentu nikomu w rodzinie nie będzie łatwo znaleźć własne szczęście. [1]

RECENZJA
Czy ja już kiedyś wspominałam, że uwielbiam Wichrowe Wzgórza? Mówiłam o tym, że za każdym razem gdy zasiadam do tej lektury całkowicie oddaje się jej nurtowi i przenoszę się na mroczne i tajemnicze wrzosowiska Yorkshire? Z pewnością trąbiłam o tym już ze sto razy, ale i tak powtórzę się po raz kolejny – Wichrowe wzgórza to majstersztyk, arcydzieło, powieść wszechczasów!

Historia zaczyna się w momencie przybycia do Wichrowych Wzgórz nowego dzierżawcy Drozdowego Gniazda, Lockwooda’a. Już od samego początku gość przekonuje się, że trafił do miejsca bardzo specyficznego – wszyscy domownicy traktują go jak intruza i nie mają w sobie za grosz empatii. Kiedy następnego dnia Lockwood dociera do dzierżawionej przez siebie posiadłości spotyka tam Ellen Dean, służącą, która na dobrą sprawę okazuje się być jedyną przychylną mu osobą. To również ona zdradza swojemu nowemu panu historie pana Heathcliffa – właściciela Wichrowych Wzgórz i Drozdowego Gniazda – historię, która rzuciła mroczny cień na losy trzech pokoleń i sukcesywnie niszczyła wszystko co dobre. Znacie zakończenie każdej bajki lub miłosnej opowieści – „i żyli długo i szczęśliwie” – te słowa zupełnie się tutaj nie sprawdzają.

Na okładce jednego z wydań Wichrowych Wzgórz widnieje duży napis „romans wszechczasów”. Niemniej jednak, jeśli ktoś liczy na kolejną ckliwą powieść z malowniczymi wrzosowiskami w tle to może się mocno zdziwić. Książka  Emily Brontë niepokoi, przeraża, a przy tym wszystkim wręcz wciąga czytelnika w swój świat. Miłość oczywiście jest, ale destrukcyjna, toksyczna i jakkolwiek dziwnie to zabrzmi niezwykle fascynująca. Czytelniku nie licz na czułe słówka, pocałunki w świetle księżyca i gorące wyznania! Uczucie  Katarzyny i Heathcliffa niszczy wszystko i wszystkich na około… nie zapominając o samych kochankach.

Bohaterowie tworzą przeogromny wachlarz wszystkich tych cech, których zazwyczaj autorzy romansów unikają jak ognia. Heathcliff jest mściwy, gburowaty i ordynarny. Katarzyna z kolei to wredna, irytująca i arogancka egoistka. Trudno wyobrazić sobie, że dwójka takich ludzi była w ogóle w stanie obdarzyć siebie jakikolwiek pozytywnych uczuciem… tylko, że ich miłość nikomu nie wyszła na dobre i od początku skazana była na niepowodzenie. Nie mogąc być szczęśliwi razem kochankowie mszczą się na innych – Heathcliff z premedytacją, Katarzyna nie do końca świadoma.

Ja jestem oczarowana! Za każdym razem po lekturze z trudem rozstaje się z historią Wichrowych Wzgórz. Mroczny klimat powieści całkowicie wciąga czytelnika i nie sposób oderwać się od kolejnych stron. Jeśli jeszcze nie czytaliście książki Emily Brontë natychmiast nadrabiajcie! Gwarantuje Wam, że mimo iż miłość Katarzyny i Heathcliffa dalekie jest od ideału, to jej destrukcyjna moc fascynuje! Polecam z całego czytelniczego serducha!

„Kocham ciebie, choć mnie zabijasz, lecz czy mogę przebaczyć ci to, że zabijasz siebie?” ~ Emily Brontë, Wichrowe Wzgórza, Kraków 2002, s.123

OCENA: 10/10!

Witam. Nie mam czasu na nic, zalatana jestem. Mam nadzieję, że od niedzieli w końcu trochę się ogarnę, w niedziele również spodziewajcie się mnie u siebie. Pozdrawiam,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl 

czwartek, 15 września 2016

304. Gdy książka nawiązuje do twojego życia...


AUTOR: Cecelia Ahern
TYTUŁ ORYGINALNY: Where Rainbows End
INNY POLSKI TYTUŁ: Na końcu tęczy   
TŁUMACZ: Joanna Grabarek  
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Akurat

OPIS
Rosie i Alex od dzieciństwa są nierozłączni. Życie zadaje im jednak okrutny cios: rodzice Alexa przenoszą się z Irlandii do Ameryki i chłopiec oczywiście jedzie tam razem z nimi. Czy magiczny związek dwojga młodych ludzi przetrwa lata i tysiące kilometrów rozłąki? Czy wielka przyjaźń przerodziłaby się w coś silniejszego, gdyby okoliczności ułożyły się inaczej? Jeżeli los da im jeszcze jedną szansę, czy Rosie i Alex odważą się ją wykorzystać? [1]

RECENZJA
Z własnego doświadczenia wiem, że istnieje przyjaźń damsko-męska, nawet, jeśli zaczęła lub skończyła się ona na miłości. Dlatego książkę odebrałam bardzo osobiście i mocno w nią wsiąknęłam. Widziałam siebie i swojego przyjaciela, na którego mogę liczyć w każdej chwili i on wie, że również może mieć wsparcie z mojej strony. Nie zawsze nam było po drodze do przyjaźń, bo mieliśmy różne zawirowania tak samo jak Rosie i Alex, ale mimo wszystko cały czas żyjemy ze świadomością, że mamy, do kogo zadzwonić w środku nocy z problemem.

Rosie i Alex są najlepszymi przyjaciółmi od dziecka. Rozumieją się jak nikt inny na świecie. Powierzają sobie swoje sekrety oraz tajemnice. Wszystko kończy się, gdy chłopak wraz z rodzicami musi przenieść się do Bostonu. Kończą się ich wspólne chwile, a nie przyjaźń, która wydaje się być nie do zniszczenia. Od tego momentu żyjąc na dwóch różnych kontynentach sami muszą radzić sobie ze swoimi problemami, a porozumiewać się mogą jedynie za pomocą listów, maili czy smsów. Mimo dziwnej formy to książkę czyta się bardzo dobrze i z pewnością szybko. Nie jest to też literatura wysokich lotów, ale z pewnością rozlewająca ciepło na serce czytelnika. Spełnia swoje główne zadanie ma cieszyć, bawić i rozśmieszać.

Zarówno Rosie jak i Alex próbują ułożyć sobie życie za pomocą różnych partnerów, a akceptacja najlepszego przyjaciela jest rzeczą ważną, ale niekoniecznie niezbędną. Każde z nich w zupełnie inny sposób wkracza w dorosły świat – czasem wbrew swojej woli. Jednak mimo wszystko zawsze mają siebie i to jest bardzo ważne.

Na całe szczęście książka to nie tylko listy, maile czy wiadomości między Rosie i Alexem, ale również między ich najbliższymi osobami oraz rodzicami do nich. Każda z tych wiadomości jest inna. Mnie najbardziej podobały się ten, które pisał ojciec dziewczyny. Pan Dennis miał ogromny talent do wzruszania i przyśpieszania bicia mojego serca. Bez tych pozostałych wiadomości książka byłaby z pewnością pusta i nie dostalibyśmy całej gamy uczuć, wachlarzu emocji pozostałych osób. Jeśli o mnie chodzi najbardziej do gustu przypadła mi przyjaciółka Rosie, czyli Ruby. Postać bardzo wesoła, barwna i przy tym ironiczna.

Przyznam szczerze, że nużyło mnie to ciągłe przyciąganie i odpychanie się Rosie i Alexa. To jak bardzo powoli docierają do nich pewne rzeczy i jak bardzo są ślepi na swoje uczucia. Moim zdaniem autorka mocno przesadziła w tej kwestii. Nie mówię, że od razu miała zrobić to, co zrobiła w zakończeniu. Jednak odnosiłam czasami wrażenie, że ich pewne perypetie robione były bardziej na siłę. Myślę, że zdecydowanie lepiej by wyszło jakby trochę to skrócić i pozwolić czytelnikowi w epilogu samemu wykreować odpowiednie zakończenie – ja to wręcz uwielbiam. Wtedy moja wyobraźnia pracuje na niewyobrażalnym poziomie. Ciągłym przedłużaniem i komplikowaniem autorka mocno mnie w pewnych fragmentach nużyła i nudziła.

Mimo tego zarzutu, jakim jest odwlekanie wszystkiego w nieskończoność uznaję lekturę tej książki za bardzo przyjemną, dobrą i przede wszystkim osobistą. To najbardziej przemawia do mnie za tą powieścią. Polubiłam ją i pewnie kiedyś do niej wrócę by znowu poczuć to szybsze bicie serca i cichy krzyk „Tak! Też to miałam!”. Naprawdę w tej książce znalazłam wiele siebie z dawnych lat i swoich rozterek. Ja polecam, ale to czy sięgnięcie zależy tylko od Was.
„Można uciekać i uciekać w nieskończoność, ale prawda jest taka, że wszędzie tam, gdzie się zatrzymasz, dopadnie cię twoje życie." ~ Cecelia Ahern, Love, Rosie,  Warszawa 2014, s. 230.

OCENA: 8/10

Cóż to znowu ja... Tea będzie o Was dbała w przyszłym tygodniu.
Macie jakiś lęk na książkowstręt? Wcale nie mam ochoty czytać :(.
Całusy, Lady Spark 

czwartek, 31 marca 2016

233. Kobiety z „second hand'u” w „Belle Epoque”

AUTOR: Elizabeth Ross
TYTUŁ ORYGINALNY: Belle époque
TŁUMACZ: Ernest Kacperski
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO:  PWN

OPIS
Kiedy Maude Pichon ucieka z rodzinnej Bretanii do Paryża, jej marzenia rozwiewają się, a oszczędności topnieją w zastraszającym tempie. Szesnastoletnia prowincjuszka, rozpaczliwie pragnąc pracy, odpowiada na nietypowe ogłoszenie. Agencja pana Durandeau świadczy swoim klientkom osobliwe usługi – brzydotą podkreśla piękno. Wystarczy wynająć dziewczynę o pospolitej urodzie, by natychmiast stać się przy niej urodziwą damą. Monsieur Durandeau dorobił się fortuny, odpowiadając na potrzeby wyższych sfer. Kiedy hrabina Dubern poszukuje odpychającej towarzyszki dla swojej upartej córki Isabelle, Maude wydaje się kandydatką idealną. Isabelle nie ma pojęcia, że jej nowa przyjaciółka jest jedynie wynajętą z agencji pracownicą, a los Maude zależy wyłącznie od umiejętności dochowania wstydliwej tajemnicy. Tymczasem im lepiej poznaje Isabelle, tym częściej jej uczciwość wystawiana jest na próbę. A z każdym kolejnym kłamstwem może stracić coraz więcej. [1]

RECENZJA
Po serii dobrych, ale dosyć ciężkich w odbiorze lektur postanowiłam się ciutkę zrelaksować i przeczytać coś lekkiego, przyjemnego i łatwego w odbiorze - ot, naszła mnie ochota na jakieś miłe czytadło. Kiedy wybierałam coś odpowiedniego z domowej biblioteczki mój wzrok padł na książkę Elizabeth Ross Belle époque i wszystko było już jasne – to miała być moja lektura na reset.

Autorka nie ukrywa, że podczas pisania swojej książki inspirowała się opowiadaniem Émile Zoli Les Repourssoirs.  Akcja Belle époque rozgrywa się w Paryżu u schyłku XIX wieku. Maude Pichon, dowiadując się, że ojciec chce ją wydać za mąż za podstarzałego sąsiada postanawia wziąć życie w swoje ręce! Uciekając z rodzinnej wioski do Paryża ma nadzieję, że w końcu zacznie żyć tak jak zawsze chciała… tymczasem rzeczywistość okazuje się być bardzo brutalna. Nienależąca do ślicznotek oraz niemająca konkretnego fachu w rękach Maude ma twardy orzech do zgryzienia – z odnalezieniem dobrze płatnej pracy ciężko, a paryskie życie kosztuje bardzo dużo. Zdesperowana postanawia skorzystać z dosyć osobliwego ogłoszenia, a nowe zatrudnienie wywraca cały jej świat do góry nogami.

Przy lekturze Belle époque miałam się po prostu odprężyć. Potrzebowałam czegoś niewymagającego i muszę się przyznać, że książka rzeczywiście taka była. Przeleciałam przez nią dosyć szybko i jakoś głęboko jej nie analizowałam, jednak nie mogę powiedzieć, że książka była dla mnie samą przyjemnością. Akcja toczyła się bardzo powoli, na dobrą sprawę nie działo się nic godnego uwagi, a przedstawiony w książce obraz Paryża w epoce belle époque wydawał mi się być potraktowany bardzo po łebkach. Jakby tego było mało lektura jest strasznie przewidywalna i banalna. Jedyną rzeczą, która mi się podobała był nienachlany wątek prawie miłosny. Czemu napisałam „prawie”, ponieważ nie jest to dosłownie powiedziane i w sumie przez większą część powieści czytelnik może jedynie przypuszczać jego obecność.

Jaka jest nasza Maude Pichon? Jednym słowem – koszmarna! Boże co to za dziewuszysko! Egocentryczka, zazdrośnica, mściwa materialistka. Naprawdę! Ile ja się nairytowałam czytając jej szczeniackie rozważania - wszystko jej nie pasowało i ciągle miała do wszystkiego jakieś ale. Z pewnością nie będzie moją ulubioną żeńską postacią.

O ile mogłam mieć wątpliwości co do przedstawienia Paryża o tyle Maude wydaje się być ucieleśnieniem wszystkich poglądów ówczesnej „nowoczesnej” ery – pozbawiona jakiś większych wartości „sprzedaje” samą siebie, chociaż gdzieś tam w głębi jeszcze tli się trochę przyzwoitości.
Muszę się przyznać, ze w ogóle miałam problem z polubieniem jakiejkolwiek wykreowanej przez Elizabeth Ross postaci. Oprócz Isabell wszyscy wydawali mi się strasznie płytcy i nieciekawi.

Wspomnę jeszcze słówko o języku. Autorka używa bardzo prostego warsztatu, ale w niektórych momentach chciała urozmaicić to wstawkami w języku francuskim. Wszystko ładnie pięknie, ale było to troszeczkę rozpraszające, biorąc pod uwagę fakt, że nierzadko można było się spotkać z bardzo współczesnymi rozmowami. Jedyny plus jest taki, że wydawca zadbał o tłumaczenia wyrażeń w języku obcym.

Samo zakończenie jest… złe. Niczym nie zaskakuje, niczym nie dziwi i niestety niczym nie zachwyca. Ot, takie samo jak tysiąc innych.

Reasumując, mimo tego, że Belle époque to książka lekka, jest pełna wad, miejscami nawet niedopracowana. Zapomnę o niej równie szybko jak przez nią przebrnęłam.

„Przecież coś niewyszukanego też może być piękne” ~ Elizabeth Ross, Belle époque, Warszawa 2015, s.210

OCENA: 4/10


Trzeci miesiąc roku dobiega końca, a z moich czytelniczym wyzwaniem coś cieniutko. Pozdrawiam

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 24 marca 2016

230. Henryk Sienkiewicz w innym wydaniu

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2004
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Jedna z kilku powieści obyczajowych w dorobku Henryka Sienkiewicza, wydana w 1894 roku. Bohaterem powieści jest Stanisław Połaniecki, który żeni się ze zubożałą szlachcianką Marynią. Książka opowiada o ich perypetiach życiowych. [1]

RECENZJA 
Zgodnie ze swoją obietnicą powoli nadrabiam wszystkie klasyki, zarówno literatury polskiej jak i zagranicznej, które posiadam w swojej domowej biblioteczce. Na początku postanowiłam zmierzyć się z całym Sienkiewiczem. Po świetnej Trylogii przyszedł czas na jedną z nielicznych w dorobku autora, powieści obyczajowych – Rodzinę Połanieckich.

Jak już zdążyłam napomknąć Rodzina Połanieckich to jedna z niewielu utworów obyczajowych napisanych przez Henryka Sienkiewicza.  Autor, który jest przede wszystkim utożsamiany z powieściami historycznymi, pokazuje nam się tutaj od troszkę innej strony jednocześnie obrazując nam realia współczesnych dla siebie czasów.

Stanisław Połaniecki, właściciel domu towarowego w Warszawie, przyjeżdża do Krzemiania, aby upomnieć się o należną sobie kwotę. Okazuje się jednak, że właściciel Krzemienia – pan Pławicki, ma więcej długów niż pieniędzy. Jednocześnie Stach poznaje córkę dłużnika – pannę Marynie, do której od razu czuje sympatię. Niestety kłótnia z Pławickim rozpoczyna cały szereg zdarzeń, które doprowadzają do znacznego oziębienia stosunków między panem Połanieckim a Marynią. Niemniej, życie jest pełnie niespodzianek i losy tej dwójki znów się krzyżują.

Fabuła Rodziny Połanieckich osadzona jest w końcówce XIX wieku. Oczywiście głównym wątkiem jest tutaj miłosna historia dwójki głównych bohaterów – Stacha oraz Maryni. Jednak oprócz miłości w książce znajdziemy intrygi, zdrady i codzienne życie elit współczesnego świata. Podczas zapoznawania się z poszczególnymi zdarzeniami można było znaleźć parę ekscytujących momentów, niemniej jednak zdarzały się również takie, które mnie nużyły i z niecierpliwością czekałam na ich koniec.

Miejscami miałam wrażenie, że mało jest rodziny Połanieckich w Rodzinie Połanieckich. Sienkiewicz stworzył cały wachlarz postaci oraz wątków, które odwracały uwagę od głównych bohaterów. Nie można, co prawda zarzucić, że losy innych postaci pojawiały się nie wiadomo skąd i kończyły w dziwnych momentach – wszystkie zostały poprowadzone od początku do końca, uważam jednak, że połowa z nich była zbędna i na dobrą sprawę nie wnosiła nic do lektury.

Sam Stanisław Połaniecki w ogóle nie przypomina sienkiewiczowskich, wyidealizowanych postaci takich jak Jan Skrzetuski czy Michał Wołodyjowski. Trochę narwany, inteligentny, mający własne przekonania i wartości, którym jest wierny. Ku mojej ogromnej radości autor nie bał się tchnąć w Stacha trochę wątpliwości, trochę pożądania niekoniecznie względem własnej żony i charakteru – to sprawiło, że pan Połaniecki wydawał się być bardziej … ludzki, realniejszy niż bohaterowie bez żadnej skazy. Co prawda potem się zmienił, ale w głównym rozrachunku nie wypada źle.
Niestety sytuacja ta nie miała już miejsca u Maryni. Dziewczyna jest prawda, sprawiedliwa, wrażliwa, piękna… i tak dalej, i tym podobne. Miejscami jej naiwność mnie porażała i doprowadzała do szału. Samo jej poczucie obowiązku, chociaż będące na porządku dziennym w tamtym okresie, niemiłosiernie mnie irytowało.

Ogólnie jakoś nie mogłam zapałać sympatią do żadnej kobiety w Rodzinie Połanieckich… a pani Broniczowa – o matuchno, co to za paskudne babsko! No tak jak mnie ona irytowała, to już mnie dawno nikt nie irytował! Najchętniej wręczyłabym jej bilet na samotny rejs dookoła świata trwający do czasów ostatecznych i o całą wieczność dłużej!

Teraz wypadałoby szepnąć słówko o języku. Przy okazji recenzji Trylogii zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiały mi początki zapoznawania się ze stylem Sienkiewicza. Na szczęście tutaj nic takiego nie miało miejsca. Język wydała mi bardzo przystępny, a bogate i wyczerpujące opisy pozwalały mi stać się niemal naocznym świadkiem całej historii.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią. Na szczęście tym razem nie zabrakło tłumaczeń słów zapożyczonych z innych języków, więc to można zapisać na plus.

Reasumując, Rodzina Połanieckich nie jest złą książką. Umiejętność wnikliwego przedstawienia bohaterów przez Henryka Sienkiewicza naprawdę przypadła mi do gustu, chociaż same postaci jakoś nie zdołały zawładnąć moim czytelniczym sercem.  Przy lekturze spędziłam kilka miłych chwil, jednak wolę autora w historycznym wydaniu.

„(…) co śmierć wykosi, miłość posieje – i to jest życie!” ~ Henryk Sienkiewicz, Rodzina Połanieckich, Kraków 2004, s. 318


OCENA: 6/10



Sienkiewicza ciąg dalszy. Pozdrawiam
A przy okazji na kanale Lady Spark pojawił się nowy filmik:

[1] Opis pochodzi z Wikipedii 

czwartek, 14 stycznia 2016

200. Pan Wołodyjowski po raz trzeci, czyli ostatnia część Trylogii Sienkiewicza

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
CYKL: Trylogia Sienkiewicza
TOM: Trzeci
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Rok 1668. Michał Wołodyjowski porzuca służbę rycerską i wstępuje do klasztoru Kamedułów, by w samotności opłakiwać śmierć swojej narzeczonej Anusi. Z jego decyzją nie mogą się pogodzić przyjaciele: Skrzetuski, Kmicic i Zagłoba, szykują więc podstęp, który ma sprawić, by rycerz opuścił klasztorne mury. Misja się udaje, rycerz powraca do czynnej służby. Michał Wołodyjowski odnajduje również nową miłość, choć już stracił na to nadzieję - jego serce kradnie Basia Jeziorkowska, która wkrótce zostaje jego żoną. Jednak szczęście młodego małżeństwa nie trwa długo - jako oddany królowi rycerz, Wołodyjowski musi opuścić ukochaną, aby bronić twierdzy w Kamieńcu Podolskim przed atakiem tureckim. Czy ta wyprawa zakończy się szczęśliwie? [1]

RECENZJA
Po dwóch, naprawdę świetnych , częściach Trylogii Sienkiewicza przyszedł czas na zapoznanie się z ostatnim, trzecim tomem serii – Panem Wołodyjowskim. Jako, że przy okazji czytania Ogniem i mieczem oraz Potopu naprawdę polubiłam postać małego rycerza z nieukrywaną radością zasiadłam do lektury kończącej cykl Henryka Sienkiewicza. Mimo początkowej niemocy wczucia się w książkę, w końcu, po któreś stronie, ku mojej ogromnej radości, miało to miejsce! Żałuję tylko jednego – niestety za późno zdecydowałam się na zapoznanie się z klasyką polskiej literatury. 

Michał Wołodyjowski przeżywa swoją własną tragedię. Nagle umiera jego narzeczona Anusia. Przytłoczony i zrozpaczony rycerz postanawia resztę życia spędzić w zakonie – z dala od przyjaciół, przelotnych miłostek i wojen. Taka kolej rzeczy nie podoba się jego bliskim, którzy uważają, że klasztorne życie nie jest dla Wołodyjowskiego. Na „ratunek” wyrusza Zagłoba, który podstępem sprawia, że Michał opuszcza mury zakonu. Mniej więcej w tym samym czasie, do Rzeczpospolitej przybywa siostra małego szermierza wraz z dwiema towarzyszkami – Krzysią i Basią. Znany ze słabości do płci pięknej Wołodyjowski również tym razem poddaje się strzałom Amora. 

Pan Wołodyjowski różni się trochę od pozostałych części. O ile we wcześniejszych tomach to „losy” ojczyzny były na pierwszym planie, o tyle tutaj autor skupia się na samych bohaterach i ich perypetiach, a walki o kraj „zepchnięte” są ciutnie na dalszy plan. Co prawda ja się bitew nie boję, a wszechobecna krew nie robi na mnie wrażenia, ale nie powiedziałabym, żeby brak relacji z pola bitwy bardzo mi zawadzał. Chyba naprawdę się starzeję! Początkowo przeszkadzał mi fakt, że mało była Pana Wołodyjowskiego w Panu Wołodyjowskim. Na jakiś czas postać małego rycerza w ogóle zniknęła ze sceny, a jej obecność można było „dostrzec” jedynie w przemyśleniach innych postaci czy w toczonych rozmowach. Sam wątek miłosny głównego bohatera, z początku trochę mnie irytował, na szczęście później udało mi się jakoś tak w to wejść, że nawet z niemałym uśmiechem zapoznawałam się z miłosnymi perypetiami pana Michała.

Sam Wołodyjowski, mimo tego że miał mały „kryzys” własnej tożsamości, nadal pozostał prawym, sprawiedliwym rycerzem służącym ojczyźnie. Jako, że również trzecia część trylogii była pisana ku pokrzepieniu serc, łatwo się domyślić, że mały rycerz musi być idealny pod każdym względem – w końcu jego postawa miała być wzorem dla innych! Dlatego też nikogo nie zdziwi, że tytułowy bohater jest prawdziwym patriotą, kochającym i wspaniałym mężem oraz cieszącym się powszechnym szacunkiem przywódcą. Co prawda ja nie przepadam za tak wyidealizowanymi postaciami, ale w przypadku Michała Wołodyjowskiego już od pierwszego „spotkania” w Ogniem i mieczem zapałałam do niego sympatią. No lubię go i cóż na to poradzę? 

Kluczową „aktorką” dla powieści jest Barbara Jeziorkowska. Młoda, piękna, śmiała i z miejsca zjednująca sobie innych ludzi. Miejscami, co prawda uważałam jej zachowanie za strasznie infantylne, ale mimo wszystko Basia również zdobyła moją sympatię. Taka dziewczyna w gorącej wodzie kąpana – to stwierdzenie idealnie ją opisuję i jak najbardziej mieści się w kategorii „Hajduczka” . 

Został nam już tylko język. Przy okazji recenzji Ogniem i mieczem zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiało mi przestawienie się na staropolską mowę, w Panu Wołodyjowskim miałam wrażenie, że język jest o niebo przystępniejszy niż w pierwszej części. Oczywiście, również tutaj można było napotkać wyrazy, które wyszły z „obiegu” już dawno temu, ale to nie zaważało na całościowym odbiorze lektury.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Na sam koniec wspomnę o zakończeniu, które było zupełnie inne niż w pozostałych dwóch częściach trylogii. Mnie, kobiecie bez serca, łza w oczu się zakręciła! Naprawdę się wzruszyłam, a wywołać u mnie takie uczucia wcale nie jest tak łatwo. To właśnie te kilka ostatnich stron zaważyło na mojej ocenie i z 7 podniosłam ją do 8.

Nie czytaliście jeszcze Trylogii Sienkiewicza? Szybciutko nadrabiacie, bo naprawdę warto! 

„ A ponieważ każdy chętnie by oddał życie za kochanie, tedy kochanie więcej jest warte od życia” ~ Henryk Sienkiewicz, Pan Wołodyjowski, Kraków 2000, s.68
OCENA: 8/10 

Ogólna ocena cyklu "Trylogia Henryka Sienkiewicza": 
1.Ogniem i mieczem: 8
2. Potop: 9
3. Pan Wołodyjowski: 8
OGÓLNA OCENA: 8! 


Jak post dotyczy Pana Wołodyjowskiego to musi być również przerywnik muzyczny! Jaka, że "Pieśń o Małym Rycerzu" ma dla załogi KA podwójne znaczenie, zdecydowałam się własnie na taką formę odśpiewania tej pieśni. 



I tak oto moja przygoda z Trylogią Sienkiewicza dobiegła końca, ale wiem, że jeszcze nie raz do niej wrócę! Pozdrawiam,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony Wydawnictwa Literackiego 

czwartek, 7 stycznia 2016

197. „Jędruś, jam ran Twych niegodna całować”

AUTOR: Henryk Sienkiewicz
CYKL: Trylogia Sienkiewicza
TOM: Drugi
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Rok 1655, w granice Rzeczpospolitej wkracza olbrzymia armia szwedzka. Polacy zapamiętają ten najazd jako „potop szwedzki”. Mnożą się zdrady - ulega szlachta pospolitego ruszenia pod Ujściem, Janusz Radziwiłł poddaje Litwę Szwedom. Ostoją Polaków staje się Częstochowa, w której obronie niebagatelną rolę odegra Andrzej Kmicic. Bohaterskimi czynami za wszelką cenę będzie chciał odzyskać dobra imię polskiego szlachcica. [1]

RECENZJA
Po pierwszej części trylogii Sienkiewicza, moim następnym krokiem było oczywiście zapoznanie się z kolejnymi tomami historii. Co prawda Potop czytałam w liceum, ale z racji tego, że już wówczas powieść niezmiernie mi się podobała, postanowiłam jeszcze raz wrócić do lektury. Na moje nieszczęście czytanie drugiej odsłony cyklu zeszło się w czasie z dosyć przykrymi okolicznościami, dlatego też zapoznanie się z całą, liczącą ponad 850 stron książką, zajęło mi dosyć sporo czasu. Niemnie jednak, już w tym miejscu mogę wszystkich zapewnić, że jeszcze nie raz do Potopu, jak i pewnie całej trylogii, wrócę. 

Rzeczpospolita po raz kolejny stoi nad przepaścią. Mimo zwycięstwa nad Kozakami, nad głowami Polaków ponownie zawisa widmo straszliwej wojny, tym razem ze Szwedami. Tylko zgoda i jedność może pomóc narodowi przetrwać ten trudny czas, tymczasem Radziwiłłowie, niegdyś wielkie persony, teraz zwiedzeni własnym bezpieczeństwem podnoszą rękę na ojczyznę dosłownie zaprzedając ją wrogowi. Wśród całej tej wrzawy żołnierski los wiedzie Andrzej Kmicic – człowiek gwałtowny i porywczy. Zakochany po uszy w wnuczce dawnego przyjaciela rodziny zrobi wszystko, aby doprowadzić ukochaną pod ołtarz. Niestety, w swojej impulsywności jest czasem, aż zanadto ufny. Jedna przysięga złożona niewłaściwej osobie kosztuje go bardzo wiele – dobre imię, honor i przede wszystkim szacunek i sympatię Oleńki. 

Już od pierwszych rozdziałów Potopu miałam wrażenie, że w przeciwieństwie do Ogniem i mieczem, znajdę tutaj więcej opisów wojen, żołnierskich potyczek, czy intryg. Wszystkie moje przypuszczenia sprawdziły się, z czego ja osobiście bardzo się cieszę! Opisy strasznych bitew i rozlewu krwi nigdy jakoś zbytnio nie ruszają mojego niewieściego serca, co tylko utwierdza mnie w fakcie, że kompletnie nie wiem co w moim organizmie pompuje błękitną krew (:D). A tak całkiem serio, uwielbiam czytać o przebiegach zażartych rywalizacji – te zdecydowanie bardziej przemawiają za mną niż ckliwe i dramatyczne monologi bohaterów
. 
Henryk Sienkiewicz, podobnie jak w pierwszej części trylogii, zastosował w Potopie motyw porwania głównej bohaterki. Swoją drogą kiedyś rozmawiałam na ten temat z moją koleżanką, studentką polonistyki, i ta stwierdziła, że takie poprowadzenie akcji jest pewnego rodzaju „wizytówką” autora. Wszystko wskazuje na to, że tak właśnie jest. Niemniej jednak, takie powielenie motywu wcale mi nie przeszkadzało. 

Pisząc recenzję nie można nie wspomnieć o tym, że Potop, tak samo jak Ogniem i mieczem zostało napisane ku pokrzepieniu serc. Nikogo więc nie zdziwi, że w książce patriotyczny wydźwięk wręcz wylewa się z kart. Pomijam już sam fakt, mieszania rzeczywistości z fikcją literacką. Najważniejsze, jest to, że czytając powieść Henryka Sienkiewicza nie sposób nie poddać się chwili refleksji. Tutaj miłość do ojczyzny jest najważniejszą wartością i tak przerzucając kolejne karty historii człowiek oddaje się zadumie – większość bohaterów stawiali wszystko na jednej szali – albo zwycięstwo dla ojczyzny, albo śmierć za nią. Patriotyzm w każdym calu. Niemniej jednak nie można równie oprzeć się myślom, że ówczesny obraz społeczeństwa - gdzie dostrzec można było obok siebie patriotów ponad wszystko, zakłamanych sprzedawczyków, tchórzów, inteligentów i hipokrytów – jest doskonale znany z bardzo niedawnej historii zarówno tej światowej, jak i naszej podwórkowej, polskiej. No, ale na żadne polityczne tematy schodzić nie będziemy! Wracamy do książki!

Oczywiście w lekturze nie obejdzie się również bez wątki miłosnego. Na szczęście jednak nie jest od wysunięty na piedestał i tworzy raczej sympatyczne tło do ważniejszych wydarzeń. 

Andrzej Kmicic jest raptusem, cholerykiem i przez większość powieści to, co ma na wątrobie ma również na języku. Mimo tego, że nie należał do świętoszków, a czasem ja sama wątpiłam w racjonalność jego rozumowania to mimo wszystko był on zdecydowanie moim numerem jeden Potopu. W przeciwieństwie do idealnego Jana Skrzetuskiego w Ogniem i mieczem, Kmicic wydawał mi się być zdecydowanie bardziej ludzki – targany wątpliwościami, czasem nieumiejący wybrać właściwej drogi, popełniający błędy. Jego postać, w moim mniemaniu, została zdecydowanie bardziej dopracowana i doszlifowana niż wyżej już wymieniony Skrzetuski. 

Również Aleksandra Billewiczówna, ku mojej ogromnej radości, była zupełnie inna niż Helena z pierwszej części! Może miejscami zbyt praworządna, ale mimo wszystko mająca w sobie jakąś nutkę zacięcia – posiadająca taki niewielki pazurek, który dodawał jej trochę charakterku. Naprawdę – nie taka Oleńka straszna i irytująca, jakby ją malowali.

Na sam koniec został nam oczywiście język. Przy okazji recenzji Ogniem i mieczem zwróciłam uwagę na trudności, jakie sprawiało mi przestawienie się na staropolską mowę. Podczas czytania drugiego tomu trylogii miałam wrażenie, że język jest znacznie bardziej przystępniejszy, ale być może po lekturze pierwszej części mogłam już się z nim jako tako oswoić i nie sprawiał mi on zbyt dużych kłopotów.

Książki ze Złotej Serii mają niestety w sobie jedną wadę – wydawca chyba zupełnie nie pomyślał o większej interlinii! Drobny druczek w połączeniu z niewielkimi odstępami pomiędzy linijkami, były dla moich oczu prawdziwą męczarnią.

Resumując, po ponownej lekturze Potopu jestem niezmiernie szczęśliwa, że ponownie zapoznałam się z tym konkretnym tytułem. Podobnie jak kilka ładnych lat temu, tak samo i teraz zaznajomienie się z historią traktowałam jako frajdę! W moim mniemaniu Potop jest zdecydowanie lepiej skonstruowaną i poprowadzoną lekturą niż Ogniem i mieczem. 

„Nie mogła sobie darować, iż go kochała, a zarazem nie mogła go zapomnieć, nienawidząc.” ~ Henryk Sienkiewicz, Potop, Kraków 2000, s. 730

OCENA: 9/10


Witam! Moja pierwsza recenzja w Nowym Roku!  Mam nadzieję, że z kolejnymi tez pójdzie z górki. Pozdrawiam, Tea

[1] Opis pochodzi ze strony Wydawnictwa GREG

poniedziałek, 23 listopada 2015

183. „Ludzie listy piszą nawet w małej wiosce…”

AUTOR: Mary Ann Shaffer,  Mary Ann Shaffer,
TYTUŁ ORYGINALNY: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society
TŁUMACZ: Joanna Puchalska
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Świat Książki

OPIS
Jest rok 1946. Juliet, młoda pisarka, objeżdża zniszczoną Anglię, promując swą książkę i szukając tematu do następnej. Przypadkiem dowiaduje się o małej wyspie, na której istnieje dziwne Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek. Powołali je podczas wojny rolnicy i gospodynie, by uratować kilka osób przed aresztowaniem. Ale jak się ma literatura do placka z obierek? Zaciekawiona Juliet odwiedza wyspę, co zupełnie zmienia jej życie. [1]

RECENZJA
Przyznam się szczerze, że do tej pory bardzo rzadko (żeby nie powiedzieć, że praktycznie wcale!) sięgałam po powieści epistolarne. W sumie, sama nie wiem, czym to było spowodowane, ale jakoś niezbyt ciągnęło mnie do tego rodzaju literatury. Jestem święcie przekonana, że gdyby nie fakt, iż potrzebowałam właśnie takiej książki do swojego czytelniczego wyzwania na rok 2015, Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek* nigdy nie przykułoby mojej uwagi. Co prawda, tytuł ze względu na swoją konstrukcję jest bardzo interesujący i to przede wszystkim dla tego zaopatrzyłam swoją domową biblioteczkę w egzemplarz tej książki. No, ale żeby zbytnio się nie rozwodzić – po lekturę sięgnęłam i ku mojej ucieszę, wcale nie było tak źle. 

Jest rok 1946. Wojna skończyła się już rok temu, jednak nadal gołym okiem widać jej wyniszczające skutki – zniszczone budynki, wyczerpani ludzie. Mimo, że najgorsze już minęło okazało się, że wrócenie do normalności po trwającym niespełna sześć lat piekle wcale nie jest łatwe. Juliet Ashton młoda pisarka, obecnie zamieszczająca swoje felietony w gazecie, ku pokrzepieniu serc londyńczyków próbuje w sposób żartobliwy przedstawić rzeczywistość. Taka forma pracy do pewnego czasu jej wystarczała, jednak w końcu kobieta znów zapragnęła stworzyć coś większego, jakąś wspaniałą historię, która podbije serca tysiącom czytelników. Były chęci, była motywacja, nie było tylko jednego… pomysłu. Jednak wówczas, losy panny Ashton listownie krzyżują się z mieszkańcem urokliwej wyspy Guernsey – Dawsey’em Adamsem, członkiem Stowarzyszenia Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek. Pomiędzy nimi zaczyna się rodzić pewna dosyć niecodzienna relacja, która z czasem przekształca się w bardzo mocną, chociaż nadal niezwykłą, więź. No i tutaj się zatrzymamy. Przyznam się szczerze, że sięgając po Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek miałam pewne obawy – w końcu powieść można zaliczyć do obyczajowych, a nie od dzisiaj wiadomo, że ja za takimi niezbyt przepadam. Do tego jeszcze forma przedstawienia historii - podejrzewałam, że listy nie do końca się tutaj sprawdzą. Na szczęście okazało się, że się myliłam i ku mojej uciesze śmiało mogę po raz kolejny powiedzieć, że „nie taka powieść obyczajowa straszna, jak ją maluję”. Autorki w ciekawy sposób przedstawiły powojenną rzeczywistość, nadając całej historii bardzo interesujący wydźwięk. Co prawda, jeśli chodzi o samą akcję, nie można powiedzieć, że ta pędzi tutaj jak szalona – jednak w tym konkretnym przypadku wcale mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie! Cieszyłam się, że w spokoju mogę przenieść się na Guernsey i razem z mieszkańcami wyspy przeżywać wszystkie sytuacje, które im się przytrafiały, a te były naprawdę różne – śmieszne; smutne; przywracające wiarę w ludzi bądź wręcz przeciwnie sprawiające, że czytelnik zastanawia się, jaką bestią trzeba być, żeby swojemu bliźniemu zgotować taki los. No i moi drodzy w książce mamy również wątek miłosny i tutaj muszę Wam się do czegoś przyznać – nie doceniłam autorek! Byłam święcie przekonana, że w tej konkretnej kategorii pójdą na łatwiznę i historia miłości będzie tak przewidywalna jak to, że Bella i Edward będą razem! A tutaj mam zonk! Naprawdę byłam lekko zdziwiona poprowadzenia wątku, ale te zaskoczenie jest jak najbardziej na plus! 

Muszę również wspomnieć jeszcze o tej listowej formie przedstawienia historii, która przypadła mi do gustu. Czytając poszczególne listy nie mogłam oprzeć się poczuciu przyjemnego ciepła, które rozchodziło się po całym moim ciele. Autorki włożyły w stworzenie takiego obrazu naprawdę ogromną część swoich ser duch i to widać jak na dłoni! 

Sami bohaterowie również są bardzo interesujący. W powieści mamy cały wachlarz różnych osobowości i myślę, że każdy czytelnik znajdzie kogoś, kto przypadnie mu do gusty – moim faworytem jest Dawsey Adams. Co prawda daleko mu do moich książkowych ideałów – bad boy to niego żaden – ale jakoś urzekł mnie na tyle, że nie sposób go nie polubić. Taki spokojny, bardzo skryty, tajemniczy, ale przez to tak niezwykle intrygujący! No zdecydowanie mój number one, czemu sama się bardzo mocno dziwię. 

Został nam już tylko styl. Bardzo przyjemny w odbiorze, lekki, świetnie przedstawiający obraz Guernsey. Naprawdę nie mogę się do niczego przyczepić. 

Reasumując, Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek to naprawdę bardzo urocza powieść. Z jej kartek przelewa się morze emocji i ciepła, chociaż przecież akcja dzieje się w bardzo ciężkich, powojennych czasach. Polubiłam mieszkańców wysypy, a główna bohaterka o dziwo w moim odczuciu była nawet przystępna. Mimo, że nie mogę jednoznacznie stwierdzić, czego mi w tej książce zabrakło, to po jej lekturze odczuwam jakiś lekki niedosyt. Chyba po prostu jestem zbyt marudna i na siłę czasem szukam dziury w całym. Niemniej jednak, książka otrzymuje u mnie mocne 7! 

„Byłoby dla niej lepiej, gdyby nie miała tak wielkiego serca.” ~ Mary Ann Shaffer i Annie Barrows, Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek, Warszawa 2010, s. 204

OCENA: 7/10


Też to widzicie? Kolejna powieść obyczajowa i kolejna całkiem wysoka ocena – sama jestem w szoku. Pozdrawiam 


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa
* Skąd wziął się taki a nie inny tytuł książki dowiecie się zagłębiając się w lekturę ;) 

czwartek, 5 listopada 2015

178. „Zakochać się”, czyli pierwsze spotkanie Tea z Cecelią Ahern

AUTOR: Cecelia Ahern
TYTUŁ ORYGINALNY: How To Fall In Love
TŁUMACZ: Natalia Wiśniewska
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Akurat


OPIS

Losy Adama Basila i Christine Rose splatają się pewnej nocy, kiedy na dublińskim moście Christine powstrzymuje Adama przed popełnieniem samobójstwa. Zawierają szaloną umowę: Adam na zawsze zrezygnuje z samobójczych zamiarów, jeśli przed jego trzydziestymi piątymi urodzinami Christine zdoła go przekonać, że jednak warto żyć. Urodziny zbliżają się wielkimi krokami… Rozpoczyna się niezwykły wyścig z czasem, w którym główną nagrodą jest nie tylko życie, lecz także – a może przede wszystkim – miłość. [1]

RECENZJA
Cecelina Ahern należy do autorek, o których twórczości już tyle dobrego się nasłuchałam, a jeszcze jakoś nigdy nie miałam okazji się z nią zapoznać. Z tego też powodu widząc Zakochać się na blogowej wyprzedaży Hugekultura nie mogłam się powstrzymać i postanowiłam przygarnąć książkę do siebie! Tym samym wreszcie miałam sposobność, aby na własnej skórze przekonać się jak to jest z tą Ahern.

Christine Rose jest załamana. Przypadkowo znalazła się w miejscu, gdzie pewien nieszczęśnik postanowił zakończyć swoją ziemską egzystencję. Kobieta starała się za wszelką cenę odwieść go od tego i kiedy myślała, że udało jej się tego dokonać mężczyzna strzelił sobie w głowę. Te traumatyczne przeżycie było dla Christine jak zapalnik – postanowiła jak najszybciej zakończyć wszystkie te sprawy, które zdecydowanie jej ciążą… w tym również swoje raptem kilkumiesięczne małżeństwo. W myśl zasady, że „piorun nie trafia dwa razy w te same miejsce” kobieta miała nadzieję, że już nigdy nie będzie świadkiem tak strasznego zdarzenia, jak czyjeś samobójstwo… tymczasem podczas jednego ze swoich spacerów na dublińskim moście Rose trafia na Adama, który ma zamiar popełnić samobójstwo. Aby powstrzymać mężczyznę przed skokiem Christine zawiera z nim pakt – do jego urodzin pokaże mu, że warto żyć. Prosta sprawa? Może i tak, ale dopiero po przypieczętowaniu umowy okazuje się, że do adamowych urodzin zostało raptem dwa tygodnie. Czas goni, a na domiar złego życiorys Adama wydaje się być pasmem nieszczęść i wpadek. Kobieta próbuje za wszelką cenę pomóc niedoszłemu samobójcy… jednocześnie jej mąż ze wszystkich sił stara się zniszczyć jej życie. No i tutaj się zatrzymamy. Miłosne historie, bo chyba nikt nie ma wątpliwości, że Zakochać się właśnie do tego typu literatury należy, zawsze rządzą się swoimi prawami. Niemniej jednak w książce Ahern cała akcja książki toczy się dosyć szybko i nie ma czasu na nudę. Naprawdę! Christine goni czas, więc w ekspresowym tempie chce przywrócić Adamowi chęć do życia. Poza tym w lekturze znajdziemy w sumie wszystko – miłość, zdradę, przyjaźń, skomplikowane rodzinne sytuacje, no trupy też. Autorka przedstawiła nam całą gamę ludzkich uczuć, sprawiając, że czytelnik mimowolnie był w stanie zidentyfikować się z bohaterami. Niemniej jednak, żeby nie było tak cukierkowo muszę powiedzieć o tym, co mi się nie podobało – pomijam oczywiście fakt przewidywalności, wpisują go po prostu w ten typ literatury - mianowicie czytając miałam dziwne wrażenie, że losy Adama i Christine już gdzieś widziałam/czytałam.

A jak o postaciach mowa to teraz przyszedł czas na krótką charakterystykę zarówno Christine jak i Adama. Jako, że panie mają pierwszeństwo, tak więc na pierwszy ogień idzie pani Rose. Wbrew moim obawom, na szczęście nasza główna „aktorka” nie należała do tych wiecznie płaczących, narzekających i zakompleksionych bohaterek. W ogóle zauważam teraz taki trend, że zaczyna się powolutku odchodzić od tworzenia postaci typu Bella ze Zmierzchu, a w literaturze mamy coraz częściej obraz kobiet silnych i odważnych. Chociaż oczywiście Christine miała swoje małe humorki, to jednak mimo wszystko ją polubiłam – taka z niej niedoszła terapeutka, opierająca się na poradnikach. W Zakochać się, wyjątkowo, to właśnie bohaterka, a nie bohater, bardziej mnie do siebie przekonała. Nieprawdopodobne, a jednak! Adam na początku z tą swoją gburowatością i wiecznym marudzeniem działał mi na nerwy. Na szczęście, później już było lepiej, ale taki malutki niesmak pozostał. Momentami miałam wrażenie, że Basil trochę na siłę próbował robić z siebie ofiarę, jednak im dalej w powieść tym było z tym lepiej. Ufff, kamień z mojego czytelniczego serduszka.

Na koniec został mi już tylko język, który w moim odczuciu w Zakochać się był najjaśniejszym punktem! Wspaniały styl! Taki prosty w odbiorze, a jednocześnie tak wyjątkowy! Taki przejrzysty, a tak barwny, że całą książkę właśnie dzięki temu czytało się bardzo szybko. A jako, że nasza główna bohaterka jest wielką fanką wszelkiej maści poradników, autorka postanowiła poszczególne rozdziały zatytułować właśnie jak typowo poradnikowe. Jestem pewna, że dla kunsztu pisarskiego pani Ahern, z pewnością sięgnę po inne jej książki.

Jak widzicie nie takie historie miłosne straszna jak Tea ją maluje. Zakochać się to bardzo dobrze napisana lektura przy której można spędzić miłe chwile. Odejmuję tylko punkt za marudzenie Adama, punkt za przewidywalność i punkt za te moje „déjà vu”, zatem dzisiaj pani Ahern dostaje ode mnie silną 7!

„Ale każda rana się kiedyś goi. Gdzie istnieje samotność, tam powstają nowe związki, a gdzie pojawia się odrzucenie, rodzi się szansa na nową miłość.” ~ Cecelia Ahern, Zakochać się, Warszawa 2014, s. 388


OCENA: 7/10



Taka książka i taka ocena w wykonaniu Tea?! Nieprawdopodobne, a jednak! Pozdrawiam

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 22 października 2015

175. Dumka na dwa serca, a więc czas na przygodę z Trylogią Sienkiewicza


AUTOR: Henryk Sienkiewicz
CYKL: Trylogia Sienkiewicza
TOM: Pierwszy
SERIA: Złota Seria
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa

OPIS
Pierwsza z trzech powieści historycznych napisanych przez Henryka Sienkiewicza w latach 1884-1888.  Akcja powieści rozgrywa się w latach 1648-1651 w okresie powstania Chmielnickiego na Ukrainie. [1]

RECENZJA
Ogniem i mieczem należy do tego rodzaju lektur, które chociaż kuszą mnie od bardzo dawna jakoś nigdy nie mogły się znaleźć w mojej bieżącej liście czytelniczej. Zapoznanie się z pierwszym tomem Trylogii Sienkiewicza wciąż odkładałam w czasie, aż pewnego dnia powiedziałam w końcu „dość! Ogniem i mieczem musi być następne w kolejce!”. Jak powiedziałam tak też zrobiłam i z ogromnym zapałem zasiadłam do lektury, w duchu powtarzając sobie, że najwyższy czas nadrabiać klasykę polskiej literatury.

Podczas swojej edukacji w liceum (matko! Kiedy to było!) musiałam zapoznać się z Potopem Sienkiewicza. Tym samym, pewnie jak większość młodych ludzi, przygodę z całym cyklem zaczęłam od drugiej części. Wówczas bardzo podobała mi się lektura i cały czas miałam nadzieję, że również Ogniem i mieczem przypadnie mi do gustu i cóż… nie zawiodłam się!

Rzeczpospolita stoi na krawędzi przepaści. Hetman Bohdan Chmielnicki buntując chłopstwo i zawierając układ z Kozakami szykuje zbrojne powstanie przeciwko szlachcie i magnaterii polskiej. Wojna wisi w powietrzu, a polscy szlachcice zaczynają formować swoje oddziały, zbierając się w większe grupy i przygotowywać się do wielkiej bitwy. Zdawać by się mogło, że cały świat kręci się tylko wokół zbliżającej się walki, jednak również wtedy wracający z Krymu Jan Skrzetuski pomaga dwóm niewiastom w potrzebie. W tym momencie jego drogi po raz pierwszy krzyżują się z Heleną Kurewiczówną – piękną, młodą kobietą, w której z miejsca się zakochuje. Ku jego radośni również i on zawraca jej w głowie. Niestety ich miłość w pewnym sensie można uznać za zakazaną, bowiem Helena już dawno została przyrzeczona Bohunowi – porywczemu Kozakowi! Skrzetuski nie zamierza się jednak poddać i potajemnie zawiera układ z opiekunami kniaziówny… wszystko było przemyślane, jednak o tym sekretnym planie dowiaduje się Bohun, który postanawia nie tylko zemścić się, ale skutecznie  udaremnić zamiar Skrzetuskiego. No i tutaj się zatrzymamy. Po moim skróconym opisie wydawać mogłoby się, że wątek miłosny przesłania całą, pięciuset stronicową powieść. Na szczęście tak nie jest i mimo, że cały czas przewija się przez kartki to w moim odczuciu aż tak mocno nie jest eksponowany. Najwięcej w książce mamy bitew. Mając na uwadze to, że Sienkiewicz pisał Ogniem i mieczem „ku pokrzepieniu serc” nie będę się rozwodzić na tym ile w lekturze jest prawdy historycznej, a ile literackiej fikcji. Najważniejsze, że naprawdę dobrze i sprawnie czytało się ten tom Trylogii. Nie braknie tu akcji, nie braknie powodów do uśmiechu (zwłaszcza gdy rozdział kręci się wokół Zagłoby), a i ci wrażliwsi znajdą coś dla siebie. Jak dla mnie bomba! Żałowałam tylko jednego – że Ogniem i Mieczem zaczęłam czytać dopiero teraz i to na dodatek w okresie tak mocno intensywnym, gdzie bywały dni, że nie miałam czasu, żeby przeczytać nawet kilka stron.

Swoje rozmyślania na temat bohaterów zacznę od postaci, która najmniej przypadła mi do gustu, mianowicie od Heleny. Kurewiczówna była na moje oko strasznie mdła – niby taka odważna i dzielna, a mdlejąca przy każdej nadarzającej się okazji; niby taka do rany przyłóż, a jakaś jak dla mnie miejscami wydawała się fałszywa. Jak już pewnie zauważyliście, jeśli chodzi literackich „aktorów” zawsze jakoś bardziej przypadają mi do gustu mężczyźni. W Ogniem i mieczem nie mogło być inaczej! Od samego początku powieści moje czytelnicze serduszko (jednak je mam!) skradł… BOHUN! Po prostu był taki realny, taki normalny. Przy idealnym Skrzetuskim Bohun wydawał się człowiekiem z krwi i kości. Nawet jak taki porywczy, nawet jak taki gwałtowny… no lubię takich niegrzecznych chłopców! O panu Janie już też powiedziałam – jak na moje oko był zbyt bardzo oderwany od rzeczywistości – za prawy, za sprawiedliwy, za idealny… no, ale po raz kolejny biorę poprawkę na to, że powieść została stworzona „ku pokrzepieniu serc”, a taki Skrzetuski czy Wołodyjowski to idealny wzór do naśladowania – prawdziwy patriota bez najmniejszej skazy na honorze! Na uwagę zasługuje jeszcze jeden mężczyzna – oczywiście, że Zagłoba! Świetna postać – jak najbardziej mieszcząca się w kategorii tych „dobrych”, ale mająca swoje za uszami. Jak do tego dodamy ciekawą osobowość i niewybredny dowcip po prostu wychodzi nam… ZAGŁOBA!

Został nam już tylko język. Muszę się przyznać, że początkowo ciężko było mi się wdrążyć w tak różnorodny styl Sienkiewicza. Mowa staropolska przeplata się z litewską i kozacką. Im dalej czytałam, tym bardziej wczuwałam się w tą specyficzną językową mieszankę. Jedyne, do czego mogę się przyczepić to niedopatrzenie ze strony wydawnictwa, mianowicie brakowało mi tłumaczeń łacińskich sentencji. O ile mowę litewską i kozacką łatwo można było rozszyfrować z kontekstu, o tyle łacina dla mnie to taka trochę magia.

Jeszcze jedną kwestią, czysto techniczną, którą muszę poruszyć jest czcionka. Nie dość, że dosyć mała, to odstępy pomiędzy linijkami był najmniejszy z możliwych, a to było istnym zabójstwem dla moich oczu!

Reasumując, Ogniem i mieczem to naprawdę świetna powieść. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie – akcję, miłość, przyjaźń, zdrady, trupy (bo przecież u mnie ten musi się ścielić gęsto!), zwycięstwo i porażkę! Odliczam tylko mały punkcik za sprawy czysto techniczne i drugi za postać Heleny. Zatem pierwszy tom Trylogii Sienkiewicza zagrania u mnie mocną 8, ja będę go jak najbardziej polecać, a teraz zabieram się za ponowne zapoznanie się z Potopem!

„Nagle ziemia zatrzęsła się pod nogami wojowników, a całe niebo stanęło w sinym ogniu, jakby już sam Bóg nie mógł dłużej patrzeć na okropności ludzkie. Łoskot straszliwy zgłuszył wrzaski ludzkie i huk armat. To artyleria niebieska rozpoczęła teraz straszliwą kanonadę.” ~ Henryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, Kraków 2000, s. 458

OCENA: 8/10


Witam. Dzisiaj będzie krótko odpoczywam i zbieram siły na późno październikowe walczenie z badaniami do pracy magisterskiej, a Wam zostawiam mały przerywnik muzyczny.



Pozdrawiam!

[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytać.pl 

poniedziałek, 28 września 2015

168. Urocza księgarenka w urokliwym miasteczku


AUTOR: Wendy Welch
TYTUŁ ORYGINALNY: The Little Bookstore of Big Stone Gap: A Memoir of Friendship, Community, and the Uncommon Pleasure of a Good Book
TŁUMACZ: Paweł Lipszyc
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Black Publishing

OPIS
Jack i Wendy zawsze marzyli o prowadzeniu księgarni. Pewnego dnia postanowili, że nie można dłużej zwlekać z realizacją marzeń. Zapragnęli żyć niespiesznie, według własnych zasad. Kupili dom w niewielkiej górskiej miejscowości i zaczęli sprzedawać używane książki. Wiele wskazywało, że przedsięwzięcie nie ma prawa się udać: otwieranie księgarni na końcu świata, w kryzysie, w epoce e-booków, wydaje się co najmniej nierozsądne! Szybko okazało się, że sam optymizm nie wystarczy. Aby księgarnia zaczęła działać, trzeba wokół niej zbudować prawdziwą wspólnotę…

RECENZJA
Po raz pierwszy w mojej „recenzenckiej karierze” natknęłam się na książkę, która chociaż nie zachwyciła mnie i nie porwała to jednak z pewnością zasługuje na miano całkiem przyzwoitej powieści. Doskonale wiecie, że ja - jako fanka wszystkiego co straszne, ohydne, fantastyczne zakrwawione i mrożące krew w żyłach – jestem bardzo wymagająca jeśli chodzi o lektury, które do preferowanych przeze mnie gatunków nie należą. Dlatego też nie zraźcie się moją oceną końcową, która dla wydaje się być jak najbardziej adekwatna, ale przecież jest jednocześnie tylko moim subiektywnym odczuciem.

Jack i Wendy są szaleńcami! I to dosłownie! Oboje mają pracę, mają siebie i na horyzoncie nie widać żadnych problemów, a tymczasem pewnego dnia postanawiają coś zmienić we własnym życiu. Zdeterminowani w walce o własne marzenia przeprowadzają się do niewielkiego miasteczka – Big Stone Gap, aby tam otworzyć księgarnie i zacząć sprzedawać używane książki. Pomysł, chociaż przecież nienależący do złych, budzi jedną ważną wątpliwość – jak w małym, raptem parotysięcznym miasteczku utrzymać taki „skup-sprzedaż” lektur? Zagwozdka niełatwa do rozgryzienia, ale pomimo piętrzących się kłopotów Jack i Wendy nie poddają się i dalej, uparcie walczą o spełnienie swojego największego marzenia. Powolutku, sukcesywnie w miejskiej społeczności małżeństwu udaje się pozyskać nie tylko stałych klientów, ale również „wzbogacić” się o wspaniałych przyjaciół. I tutaj się zatrzymamy. Historia, wydaje się być banalna. I w sumie taka też jest. Nie mamy tutaj jakieś zawrotnej akcji, a wszystkie sytuacje toczą się swoim własnym, nieśpiesznym rytmem. Sama chronologia, w której teraźniejszość miesza się z przeszłością, pewnie miała za zadanie nadać książce trochę tempa, jednak ja tego nie zauważyłam. Niemniej jednak takie małe urozmaicenie całkiem przyjemnie się czytało, a już na pewno nie zawadzało. Jedne, co mnie irytowało w fabule to fakt, że podczas czytania lektury nie mogłam się wyzbyć uczucia, że autorka przekoloryzowała rzeczywistość. No tak! Wczesna pora to i zapomniałam z tego wszystkiego o czymś bardzo ważnym! Otóż Księgarenka w Big Stone Gap to autentyczna historia, która zdarzyła się… Wendy Welch i jej mężowi! Tylko tak jak już wspomniałam, odniosłam wrażenie, że niestety ta cała sytuacja została troszeczkę ubarwiona. Ja doskonale rozumiem, że ciężką pracą można góry przenosić, no ale tutaj mamy ciutnie „księgarnianą utopię” – wszyscy chwalą/puszczają informacje o niej dalej w świat/polecają znajomym/ spędzają długie godziny/angażują się we wszystkie przedsięwzięcia, a sama księgarenka pełni coś na kształt Miejskiego Ośrodka Kultury z całym wachlarzem atrakcji/warsztatów/szkoleń/grup dyskusyjnych i tematycznych dla całej społeczności Big Stone Gape. Jeszcze z niczym takim nigdy nie spotkałam, więc stworzenie takiej lokalnej siatki wspólnego organizowania czasu jest dla mnie swego rodzaju abstrakcją. Niestety, podczas czytania były również momenty, że najzwyczajniej w świecie nudziłam się i głośno ziewałam. No tak ja tutaj liczę na jakąś ostrą masakrę piłą mechaniczną, a my tutaj mamy sielankę, miejski festyn i zupełnie zero psychopatów w maskach biegających z siekierą (Tea robi minę pod tytułem „smuteczek”).

Sami nasi bohaterowie – Wendy i Jack, są bardzo zwyczajni, niczym się nie wyróżniają i (na szczęście!) nie posiadają żadnych super mocy jak bezproblemowe życie czy przywoływanie pieniędzy na zawołanie. Ku mojej uciesze nie irytowali mnie zbytnio, niemniej jednak to wcale nie znaczy, że ich pokochałam. Gdybym mogła określić ich jednym zdaniem byliby pewnie „niepoprawnymi nudziarzami z zapędami na Matki Teresy/Matki Polki”. Naprawdę! Wszystkim chcieli pomagać, wszyscy przychodzili do nich po rady albo, żeby się wygadać. Super! Pytanie tylko czy to też nie została zdeczka ucukrowane? Jeśli nie, to chapeau bas, bo takich ludzi w dzisiejszych czasach to ze świecą szukać!

Został nam jeszcze język. Przez pierwsze 50 stron bardzo ciężko było mi przyzwyczaić się do stylu, który zaserwowała czytelnikom Wendy Welch. Chociaż sama konstrukcja pozbawiona była jakiś niezwykle egzaltowanych słów, to jednak czytając odnosiło się wrażenie, że język jest strasznie patetyczny. Początkowo to właśnie ten „podniosły” wydźwięk przeszkadzał mi w płynnym zapoznawaniu się z lekturą, ale z czasem przywykłam, podobnie zresztą jak i do specyficznego poczucia humoru autorki, które początkowo traktowałam jak zwyczajne „sucharstwo”, a po któreś tam z kolei stronie nawet z raz czy ze dwa się uśmiechnęłam.

Księgarenka w Big Stone Gap nie jest złą książką. Najlepiej historię spisaną przez Wendy Welch określa słowo urocza – tak, właśnie taka jest ta lektura, urocza. Dla fanów trochę mocniejszych i mroczniejszych opowieści (takich jak ja!) książka może okazać się albo miłą odskocznią od ciągłych morderstw i pościgów, albo istną drogą przez mękę. Ja osobiście potraktowałam Księgarenkę…  jako właśnie taki niewiążący przerywnik pomiędzy moimi ulubionymi gatunkami a serią koszmarnych obyczajówek z którymi miałam wątpliwą przyjemność się zapoznać. Książkę polecam na pewno tym, którzy lubują się właśnie w takiej delikatnej i spokojnej lekturze.

„Nadzieja w połączeniu z ciężką pracą może pokonać nawet głupotę” – Wendy Welch, Księgarenka w Big Stone Gap. O przyjaźni, wspólnocie i nadzwyczajnej przyjemności z dobrej książki, Wołowiec 2014, s. 40


OCENA: 5/10



Witam. Dzisiaj, podobnie jak ostatnio, jestem wcześniej i zaraz już zmykam na praktyki. Druga połowa września to dla mnie strasznie intensywny czas i ciężko mi nawet znaleźć chwilę relaksu i usiąść do Ogniem i mieczem, które swoją drogą bardzo mi się podoba! Zmykam i pozdrawiam serdecznie!

[1] Opis pochodzi z okładki książki

piątek, 31 lipca 2015

151. Alternatywna historia pewnego hrabiego

AUTOR: Karen Essex
TYTUŁ ORYGINALNY: Dracula In Love
PRZEKŁAD: Danuta Górska
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Albatros

OPIS
Londyn, rok 1890. Mina Murray, typowa cnotliwa wiktoriańska heroina o różanych policzkach, staje się obiektem pożądania hrabiego Drakuli. Pięciu „obrońców” rusza jej na ratunek, żeby wyrwać ją ze szponów wampira. Taką wersję tej opowieści znamy. Teraz jednak odkrywamy historię spisaną piórem samej Miny, całkowicie odmienną, bo opowiedzianą z kobiecego punktu widzenia. W tej zuchwałej, porywającej powieści nagradzana autorka Karen Essex tchnęła nowe życie w postacie z Drakuli Brama Stokera i odkryła przed czytelnikiem przedziwne erotyczne podteksty oryginalnego dzieła. [1]

RECENZJA
Z ręką na sercu przyznaję, że jeszcze nie miałam okazji czytać „Draculi” Brama Stokera i być może to był błąd, że zanim poznałam klasykę zdecydowałam się na pozycję Karen Essex. Kojarząc postać  krwiopijcy jedynie z filmowych adaptacji oryginału nie mogłam dokładnie wyłapać wszystkich różnic i podobieństw pomiędzy jedną a drugą lekturą, chociaż tych pierwszych, nawet z moim ograniczonym polem do popisu, jest zdecydowanie więcej. Najkrócej mówiąc „Zakochany Dracula” jest pewnego rodzaju alternatywą dla historii spisanej przez Stokera.

Mina jest zwyczajną, niczym niewyróżniającą się dziewczyną… przynajmniej taką chciałaby być. Praca w szkole dla młodych dam pozwala jej zapomnieć o tym, że w oczach swoich rodziców zawsze była odmieńcem – chodziła we śnie, rozmawiała z niewidzialnymi przyjaciółkami. Kiedy w niewyjaśnionych okolicznościach znika jej ojciec, matka zwala całą winę na małą dziewczynkę i chce jak najszybciej pozbyć się jej ze swojego domostwa. Tak właśnie Mina trafia do Londynu, gdzie na początku podejmuje naukę w szkole dla dam, a następnie po uzyskaniu odpowiedniego wieku zostaje nauczycielką. To również w szkole poznaje młodzieńca, który po kilku spotkaniach oświadcza się jej. Wydawać by się mogło, że los naprawdę sprzyja Minie, tymczasem dziewczyna ponownie zaczyna chodzić podczas snu. Ponadto, jej sny wydają się być bardzo realne. Jakby tego było mało za każdym razem nawiedza ją przystojny hrabia, któremu nie może się oprzeć. Sytuacja już w tym momencie jest patowa, a tu okazuje się jeszcze, że jej ukochany musi wyjechać w interesach. Mina pozostawiona sama sobie i nie mając nic konkretnego do robienia postanawia wyjechać do przyjaciółki. Wyjazd, który początkowo miał być odpoczynkiem okazał się być punktem przełomowym w jej życiu. I tutaj stopklatka. Przyznam się szczerze, że „Zakochany Dracula” to niezbyt moja bajka. Akcja nie jest bardzo dynamiczna, chociaż zdarzają się momenty, w których czuje się lekki dreszczyk emocji i niepewności. W sumie niełatwo określić także do jakiego gatunku zaliczyć można książkę Karen Essex – mamy tutaj i trochę romansu, trochę thrillera, trochę erotyki, trochę fantastyki –taki gatunkowy misz-masz, który mimo tego, że nie należący do najgorszych nie wywarł na mnie mocnego wrażenia. Lady Spark z pewnością potwierdzi moje słowa, gdyż podczas czytania, na bieżąco, relacjonowałam jej swoje odczucia dotyczące fabuły, bohaterów czy zakończenia. No właśnie! Jak już o zakończeniu mowa – co to miało być ja się pytam?! Jak to był ten wielki, straszny, hrabia Dracula to z pełną świadomością swoich słów mogę przysiąść, że Buka była już o wiele straszniejsza!

No teraz przechodzimy do bohaterów. Nasza Mina to takie typowe naiwne i cnotliwe dziewczątko, nie mogące podjąć konkretnej decyzji. Coś na wzór „i chciałaby i się boi”. Jak dla mnie jej początkowa niewinność, a następnie odwrócenie jej zachowania o 180 stopni było aż zanadto sztuczne. Już nie raz podczas recenzowania poszczególnych pozycji zwracałam uwagę na to, że nie lubię takich szablonowych aktorów, w których nie znajdujemy wyśrodkowania jednej natury z drugą. Mina jest ale kryształowo nieśmiała, albo lubieżnie nienasycona. Zdarzały się momenty, w których nasza droga panna Murray irytowała mnie niemiłosiernie i wierzcie mi naprawdę próbowałam wczuć się w jej postać, ale zupełnie do mnie nie przemawiała. Chyba od samego początku wiedziałam, że Minę zaliczę do tych postaci, o których zapomina się zaraz po odłożeniu książki na półkę. No a nasz Hrabia, już pomijając fakt, że na dobre pojawił się w książce dopiero na sam koniec, bardziej przypominał mi trochę zgrzybiałego pana siedzącego za karę jako stróż w jakieś firmie niż strasznego, przerażającego krwiopijcę! No aż strach się bać!

No i został nam język. W sumie nie mogę się zbytnio się tutaj przyczepić. Styl chociaż nie najwyższych lotów okazał się być naprawdę miłym dla oka. Książkę czytało się dosyć szybko… niemal tak samo szybko jak się o niej zapominało.

EDIT: Chcąc sobie odświeżyć troszkę tego naszego Draculę poszperałam w Internecie i utwierdziłam się w przekonaniu, że wersja jego historii, którą zaserwowała nam pani Essex zupełnie mną nie wstrząsnęła, ani nie zaspokoiła narastającej ciekawości. Nie zostało mi, więc nic innego jak tylko napisać ocenę i dopisać książkę Brama Stokera do swojej czytelniczej listy.

„Cóż dobrego przyjdzie z daru nieśmiertelności, jeśli musimy patrzec bezsilnie na śmierć tych, których kochamy?” ~ Karen Essex, Zakochany Dracula, Opole 2014, s.  404

OCENA: 4/10


Witam! Jeszcze raz przepraszam, że mnie tak dawno u Was nie było. Od 10 sierpnia wracam z zapałem do pracy i do Was, a teraz z równie dużym zapałem szykuję walizkę i będę pakować się na wczasy u Lady Spark! Pozdrawiam


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa Albatros