Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Seria "Kobiety to czytają!". Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Seria "Kobiety to czytają!". Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 lutego 2018

488. Problem rasizmu w "Zatoce o północy"



AUTOR: Diane Chamberlain  
TYTUŁ ORYGINALNY: The Bay At Midnight
TŁUMACZ: Teresa Komłoz
SERIA: Kobiety to czytają!
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Każde dziecko popełnia błędy. Konsekwencje tych błędów bywają tragiczne.
Julie przez ponad czterdzieści lat czuje się odpowiedzialna za śmierć siostry. Siedemnastoletnia Izzy została zamordowana podczas rodzinnych wakacji, a Julie nie udało się zapobiec nieszczęściu. Co gorsza do więzienia trafia niewłaściwy człowiek, choć Julie ma podstawy przypuszczać, że skazany powinien być ktoś zupełnie inny…
Do jakiego stopnia wybujała wyobraźnia nastolatki może wpływać na realne wydarzenia?
Czy błędy przeszłości ulegają przedawnieniu?
Jak uchronić bliskich przed niespodziewanymi, tragicznymi zdarzeniami?
Czy jedna dramatyczna noc może zaważyć na całym naszym życiu i dalszych relacjach z ludźmi?
Co Ty byś zrobiła na miejscu Julie? [1]

RECENZJA
Pierwsze spotkanie z twórczością Diane Chamberlain było dość rozczarowujące, zwłaszcza, że książka należy do serii „Kobiety to czytają!”, a jak wszyscy dobrze słyszą i czytają w niej są najbardziej poruszające i wstrząsające powieście. „Dobry ojciec” nie był zły pod względem pomysłu. Moim zdaniem on był po prostu niedopracowany. Nie skreśliłam jednak od razu autorki, bo w nowym stosie postanowiłam wziąć coś zupełnie starszego, by w końcu poznać wychwalaną wszędzie Diane Chamberlain. Czy mi się to udało?

Główną bohaterką jest Julie Sellers, która swoim czytelniczkom znana jest, jako Julie Bauer. Kobieta jest autorką bestsellerowych kryminałów ze staruszką Fran Gallagher w roli głównej. Gdy jest w trakcie pisania trzydziestej trzeciej powieści w jej drzwiach pojawia się córka przyjaciela z dzieciństwa. Dziewczyna pokazuje jej list swojego niedawno zmarłego wujka, który chciał wyznać policji prawdę o tym, kto czterdzieści jeden lat temu zamordował starszą siostrę Julie. Kobieta również jest zdania, że ten, kto został uznany za winnego był niewinny i niesłusznie umarł w więzieniu.

Oprócz wspomnień Julie z pamiętnego lata 1962 i jej spostrzeżeń z życia obecnego - na które składają się problemy z nastoletnią córką oraz niewiernym mężem, z którym jest w separacji, a także ciągłym poczuciem winy, że to ona doprowadziła w jakiś sposób do śmierci Isabel – mamy również wspomnienia jej młodszej siostry Lucy oraz matki Marie, która opowiada o swojej młodości i dyskryminacji przez amerykańskie społeczeństwo przed II wojną światową. Bo właśnie brak tolerancji są problemem przewodnim tej książki, że w 1962 roku wystarczył zły kolor skóry chłopaka, który nie miał mocnego alibi na noc śmierci Isabel, aby zginął w więzieniu niesłusznie oskarżony. Również podczas młodości Marie zauważamy, że problemem był to, iż jej matka była Włoszką i przez to nie mogła być z chłopakiem, którego kochała.

Dyskryminacja jest obecna również dzisiaj, ale to z różnych powodów. Jedni już się takimi ludźmi rodzą, a drudzy patrząc jak ktoś inny z innego państwa zabiera mu pracę tylko, dlatego, że robi za najniższa krajową staje się tym, kim się staje. W USA podczas tego lata, gdy zamordowano Isabel była to konsekwencja, gdy Stany Zjednoczone podzielone były na Północ i Południe, bo przecież zniesienie niewolnictwa nie zmieniło myślenia białych ludzi od razu. Dla wielu niewolnictwo było źródłem dochodu, a czarnoskóry zawsze znaczył gorszy.

Wspomnę tylko kilka słów o postaci, która najmocniej mnie irytowała, a była nią córką Julie – Shannon. Miałam wrażenie, że jest nadęta i zapatrzona w siebie mimozą. Miałam ochotę wytargać ją za czarne kłaki za to, w jaki sposób odnosiła się do matki. Owszem może i Julie była nadopiekuńcza, ale przeżyła tragedię, która odcisnęła na niej swoje piętno, a Shannon po prostu najchętniej pozbyłaby się matki. Ciężkie jest czasami życie czytelnika…

I mam wrażenie, że ze mną jest coś nie tak, bo druga książka Chamberlain i druga mnie nie porwała. Muszę przyznać, że czasami była po prostu zbyt przegadana. Nie ciągnęło mnie do niej. Jak już zasiadłam i z musu przeczytałam około czterdziestu stron to potem jakoś szło, ale następnego dnia znowu powtarzała się historia. Nie mam pojęcia, od czego to jest zależne, ale boję się, że moje zdanie o Chamberlain się nie zmieni, a bardzo bym chciała, bo stawiana jest obok Picoult, jako ta, która porusza ludzkie serca. Na obecny moment mam wniosek jeden: nie mam serca!

No znowu się rozczarowałam i jest mi ogromnie smutno z tego powodu. Oczekiwałam wow i wbicia w fotel. Byłam zaskoczona tylko wtedy, gdy wyszło, kto jest mordercą Izzy. Może z inną pozycją tej autorki będzie lepiej. Tylko, jaką wybrać?!

„- Dochodzi do tragedii – zaczęłam cicho, jakbym mówiła bardziej do siebie niż do niego. – Potem żyjesz dalej, a przynajmniej starasz się żyć, wykonujesz czynności, które cię utrzymują przy życiu, ale tak naprawdę nigdy nie zapominasz. To zawsze jest z tobą, czai się pod idealnie gładką powierzchnią. I nagle… trach – Uderzyłam się pięścią w udo. – Coś nagle spada na ciebie […], i musisz się zmagać ze wszystkim jeszcze raz od nowa." ~ Diane Chamberlain, Zatoka o północy, Warszawa 2013, s. 221.
OCENA: 6/10

Wiecie, co? 
Czasami mam ochotę rzucić wszystko i wyjechać na koniec świata...

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 28 sierpnia 2017

436. Instynkt macierzyński zawsze wygra


AUTOR: Lisa Scottoline
TYTUŁ ORYGINALNY: Save me
TŁUMACZ: Anna Kłosiewicz
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Rose McKenna to matka zmuszona w ułamku sekundy podjęć decyzję, która na zawsze odmieni jej życie…
Nikt nie mógł przewidzieć, co wydarzy się tego dnia, kiedy Rose zgłosiła się do pomocy w szkolnej stołówce, by dyskretnie poobserwować swoją córkę, uroczą, choć nieśmiałą trzecioklasistkę Melly. Od jakiegoś czasu stała się ona obiektem złośliwych ataków nowej koleżanki.
Kiedy dręczycielka Melly po raz kolejny zaczyna jej dokuczać, Rose jest gotowa wkroczyć do akcji – tyle, że właśnie w tym momencie dochodzi do tragedii, której nikt nie potrafiłby sobie wyobrazić. Rose trafia w sam środek prawdziwego koszmaru, zmuszona w ułamku sekundy podjąć najtrudniejszą dla matki decyzję. Wybór, którego dokona, odmieni jej życie i zagrozi najbliższym. Rose będzie musiała wziąć sprawy w swoje ręce i zmierzyć się z niebezpieczeństwem, by ocalić córkę, rodzinę, małżeństwo – i siebie samą. [1]

RECENZJA
Miałam przeczucie, że książka Lisy Scottoline mnie wciągnie, ale nie sądziłam, że zrobi to po zaledwie kilku stronach. Ciężko było mi się od niej oderwać. Już dawno żadna powieść obyczajowa tak mocni na mnie nie zadziałała.

Rose McKenna zgłosiła się do pomocy w szkolnej stołówce, bo jedna z uczennic – Amanda – dokuczała jej córce Melly z powodu znamienia na policzku. Kobieta widząc, że córka coraz bardziej zamyka się w sobie postanawia jej pomóc. Zaczęła od prób rozmawiania z nauczycielami, którzy zbagatelizowali problem, a potem z mamą Amandy, ale ta również uważa, że Rose przesadza, bo dziewczynki powinny to załatwić między sobą, (czyli, co? Wytargać się z kłaki czy jak?). W końcu Rose podczas pełnienia dyżuru widzi jak Amanda naśmiewa się z jej dziecka wkracza do akcji. Chce uświadomić dręczyciele, że Melly to nie jest osoba bez uczuć. W tym samym momencie córeczka uciekła z płaczem do łazienki i wybuchł pożar, a Rose musi podjąć decyzję, kogo ratować: Amandę, która jest pod ręką czy szukać własnego dziecka…

Odnośnie postaci główną jest oczywiście Rose McKenna, która jest matką z powołania. Pragnęła dzieci, od kiedy tylko pamięta. Jest osobą, która chce ze wszystkimi żyć w zgodzie, jednak życie nie odpłaca się jej tym samym. W dzieciństwie użerała się z matką alkoholiczką przez, którą zostawił je ojciec. Rose ma też swoją straszną tajemnicę z przeszłości. Mimo to udało się jej stworzyć rodzinę, która kocha, ale czy ta rodzina przetrwa, gdy prawda wyjdzie na jaw, a sprawa z pożarem nabierze tempa? Jej mąż Leo to złoty człowiek, który zawsze jest w stanie usprawiedliwić Rose, a na dodatek kocha jej córkę z pierwszego małżeństwa. Jest on prawnikiem i w zasadzie więcej go nie ma w domu niż jest, więc trudno coś złego o nim powiedzieć oprócz tego, że w trakcie prawdziwego dramatu wybiera pracę, ale tłumaczy to obowiązkiem opłacenia rachunków. Najbardziej polubiłam Melly (wiadomo Potterhead!). Przypominała mi postać, którą kiedyś sama stworzyłam w opowiadaniu pisanym do szuflady. Dziewczynka wstydzi się swojego znamienia i zawsze pilnuje, aby było dokładnie zakryte włosami. Myślę, że na to zachowanie miał wpływ jej biologiczny ojciec, który nie umiał pokochać małej taką, jaką jest. Wiecznie ciągał ją po lekarzach ogarnięty obsesją żeby usunąć z policzka córki. Melly jest kochanym dzieckiem, ale nieszczęśliwym z powodu tego, że w kompleksy wpędził ją jej własny ojciec.

Dwie kwestie, które chcę poruszyć. Po pierwsze: prześladowanie w szkole. Temat ten zawsze mocno mnie dotyka. To pewnie z powodu własnych doświadczeń. W „Ocal mnie” również jest pokazane, że oprawca jest bezkarny, a to ofiarę chce się ukarać, np. poprzez przeniesienie do innej szkoły. To Melly uważana jest za dziwoląga, bo ma znamię, które z pewnością nigdy nie chciała dostać, a na dodatek uwielbia Harry’ego Pottera (ja też! Piątka Melly!). To Amandy wszyscy bronili, bo była popularna i ładna, a na dodatek jej rodzina zamieszkiwała miasteczko od pokoleń, a rodzina Rose wprowadziła się kilka tygodni temu. Tłumaczenia nauczycieli, matki Amandy otwierały mi nóż w kieszeni. Jak tak można? Krytykowały Rose, tylko, dlatego, że broniła swojego dziecka. Każda kobieta zrobiłaby to samo, gdyby ktoś krzywdził jej dziecko. I tym sposobem dochodzimy do punktu drugiego…

… O matkach często mówi się, że walczą o dzieci jak lwica o młode. Dlatego Rose chciała pomóc Melly, gdy ktoś ją krzywdził. Gdy wybuchł pożar również pierwszą myślą było jej dziecko. To był odruch, jako matki. To, co spotkało ją po pożarze od mieszkańców było okrutne. Ci ludzie nie umieli (albo nie chcieli) postawić się w jej sytuacji. Ja bardzo jej współczułam, bo przecież chciała zachować się dobrze, ale wygrał w niej instynkt macierzyński. I to nie jest nic dziwnego. Ludzie w książce powinni sobie zadać jedno zasadnicze pytanie: a jak ja zachowałbym się w tej sytuacji, gdyby życie mojego dziecka było zagrożone?

Powiem kilka słów o zakończeniu, które trochę było dla mnie naciągane. Nie pasowało mi ono zbytnio do całości powieści, ale również nie raziło, jakąś fantazją z innej planety. Po prostu za bardzo było to wszystko naciągane.

Moja ocena byłaby wyższa, gdyby nie właśnie końcówka całej powieści, ale i tak uważam, że cała książka to dobra literatura i porusza ważny temat: prześladowania dzieci w szkole oraz bycia nowym w małych społecznościach.

"Każdy człowiek może zostać wykluczony, z dowolnego powodu, w dowolnym momencie. A czasem nawet bez żadnego powodu." ~ Lisa Scottoline, Ocal mnie, Warszawa 2012, s. 343.
OCENA:  7/10

Hej! 
Ja i Tea chcemy Was bardzo przeprosić za to, że w czwartek nie było recenzji. Powód był jeden: Tea oddała komputer do czyszczenia i nie ustawiła publikacji wcześniej, bo zapomniała (zdarza się, nie? :). Ja z kolei mam zapas recenzji, ale trzymam je kurczowo na okres, gdy będę powtarzała książki, które już Wam recenzowałam, np. Harry Potter, który chodzi za mną od kilku miesięcy. 
Do napisania,
Lady Spark


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 17 października 2016

316. Mamo, "Już czas"...


AUTOR: Jodi Picoult
TYTUŁ ORYGINALNY: Leaving time
TŁUMACZ: Magdalena Moltzan-Małkowska
SERIA: Kobiety to czytają!
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Prószyński  i S-ka
OPIS
Od ponad dziesięciu lat Jenna Metcalf nie może przestać myśleć o swojej matce, Alice, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Jenna nie chce uwierzyć, że została porzucona, więc uparcie tropi matkę w Internecie i przegląda jej stare pamiętniki. Niestrudzona w poszukiwaniach, zyskuje dwoje nieoczekiwanych sprzymierzeńców. Pierwszym jest Serenity Jones, jasnowidza, drugim Virgil Stanhope, zgryźliwy prywatny detektyw, który niegdyś prowadził sprawę zaginięcie Alice. Gdy wspólnymi siłami dążą do odkrycia prawdy, uświadamiają sobie, że zadając trudne pytania, staną w obliczu jeszcze trudniejszych odpowiedzi.  [1]

RECENZJA
Jestem jak zawsze sto lat za murzynami, jeśli chodzi o powieści najbardziej poczytnych autorów. Dopiero niedawno zdecydowałam się na zapoznanie z twórczością Jodi Picoult i… przepadłam, a to nie zdarza mi się zbyt często. Bardzo podobała mi się jej powieść „Już czas”.

Ostatnio mam jakieś dziwne szczęście, że trafiam na książki, które prowadzone są z perspektywy kilku różnych bohaterów. Jest dość fajny zabieg, ale początki bywają męczące nim się do niego przyzwyczaję. Plusem oczywiście jest również narracja pierwszoosobowa, która dodaje dynamiki do akcji. W „Już czas” mamy ich czworo: Jennę, Serenity, Virgila oraz Alice.

Jenna od dziesięciu lat chce odnaleźć swoją matkę Alice, która pewnego dnia wyszła ze szpitala i nie wróciła do domu. Nikt nie wie, co się z nią stało. Babcia nie chce o tym rozmawiać, a ojciec trafił do szpitala psychiatrycznego. Dziewczynka jak każdy z nas chciałaby poznać rodzicielkę i dowiedzieć się, co je łączy a co dzieli. Jak bardzo ją przypomina pod każdym względem? Jest zdeterminowana żeby osiągnąć swój cel. Tym sposobem trafia na Serenity oraz Virgila.

Serenity to postać bardzo charakterystyczna i ciekawa w całej swojej okazałości. Jest jasnowidzem, który swego czasu odnosił ogromne sukcesy w odnajdywaniu osób zaginionych lub też ich ciał. Jednak jedna jej wpadka w przypadku zaginionego syna kandydata na prezydenta przekreśla całą jej medialną karierę i od tego czasu opuszczają ją również jej duchy przewodnie i kobieta zmuszona jest zostać naciągaczką jak jej koleżanki „po fachu”. Pewnego dnia natrafia na Jennę i jej detektywa Virgila, a to wszystko przybiera coraz dziwniejszy obrót.

Virgil jest byłym policjantem i prywatnym detektywem, który nie stroni od swojego najlepszego przyjaciela Jacka Danielsa. Podobno każdy policjant ma swojego demona, czyli nierozwiązaną sprawę, która nie daje mu spokoju. W jego przypadku jest to zaginięcie Alice Metcalf. Gdy w progu jego mieszkania staje trzynastoletnia Jenna, która jest jej córką postanawia naprawić błędy z przeszłości i odnaleźć kobietę.

Alice, czyli matka dziewczynki jest badaczką słoni i głównie zajmuje się tym jak te zwierzęta przeżywają żałobę. Nie mam o niej pozytywnego zdania, ale wiem, że z całą pewnością kochała swoją córkę i świadczą o tym ostatnie rozdziały książki.

O postaciach nie mogę powiedzieć nic więcej, ponieważ zdradziłabym sporo z fabuły, która jest zaskakująca. Z tyłu książki znajdują się pytania do dyskusji i jedno z nich brzmi: „W którym momencie lektury zacząłeś się domyślać, że pewne rzeczy są innymi niż się wydaje?”. Moja odpowiedź? Jak sprawa się wyjaśniała pod koniec powieści. Naprawdę nie wpadłam na takie rozwiązanie podczas czytania! Sądziłam, że sprawa jest zdecydowanie bardziej banalna, a tu autorka zaprezentowała mi prawdziwą jazdę bez trzymanki. Początkowo sądziłam, że to zaważy na mojej ocenie, ale potem zaczęły docierać do mnie pewne fragmenty książki, które wskazywały na to zakończenie tylko ja zaślepiona genialnym stylem Picoult je pominęłam!

Sporą część książki zajmują słonie, które jak się okazują w pewnych kwestiach bardzo podobne są do ludzi i świadczą o tym obserwacje czynione przez Alice. Te momenty dłużyły mi się najbardziej, ale jednocześnie rzucały światło na zachowanie kobiety. Jeśli o mnie chodzi to… nie rozumiałam jej. Była bardzo sprzeczna i od samego początku powinno jej zależeć na dobru dziecka. Mój komentarz jest taki: jeśli nie zareagujesz odpowiednio na pewne sprawy to potem kara jest zdecydowanie większa.

Czy polecam? Osobiście tak. Mnie ta powieść wciągnęła. Myślałam o niej za każdym razem gdy nie mogłam do niej zasiąść i przeczytać, a nie często to się zdarza. Jestem zdecydowana przeczytać więcej powieści tej autorki. Mam nadzieję, że będą lepsze od tej lub chociaż dorównają jej poziomem. I nic dziwnego, że jest ona jedną z najbardziej czytanych pisarek na całym świecie. Tytuł zdecydowanie zasłużony.
 „Morał tej opowieści jest taki, że choćbyś się starał, i tak nie zawrócisz kijem rzeki.
I nawet gdybyśmy stawali na głowie, niektóre bajki po prostu nie mają szczęśliwego zakończenia." ~ Jodi Picoult, Już czas, Warszawa 2014, s. 15.

Nowy tydzień się zaczyna. Mam nadzieję, że dla mnie będzie on zdecydowanie lepszy niż miniony.
Pozdrawia, Lady Spark!

OCENA: 8/10

poniedziałek, 3 października 2016

311. Jaki jest "Dobry ojciec"?


AUTOR: Diane Chamberlain  
TYTUŁ ORYGINALNY: The Good Father
TŁUMACZ: Alina Siewior - Kuś
SERIA: Kobiety to czytają!
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Wybór drogi poza prawem nie może być słuszny. A co jeśli dyktuje go dobro dziecka?
Przed czteroma laty dziewiętnastoletni Travis Brown dokonał wyboru: sam wychowa nowo narodzoną córkę. Kiedy większość jego przyjaciół imprezowała i chodziła na randki, Travis siedział w domu, zmieniał pieluszki i martwił się o pieniądze na życie, nigdy jednak nie żałował tej decyzji. Bella jest światłem jego życia. Kiedy Travis traci pracę i dom – bezpieczeństwo, o które z takim trudem walczył dla Belli, zaczyna się chwiać. A potem następuje cud. Praca w Raleigh może poprawić ich los. Musi. Ale gdy Travis przyjeżdża do miasta, przekonuje się, że nie chodzi o pracę, a udział w przestępstwie, które zapewni szybkie pieniądze bez ryzyka. Czy aby na pewno?
Co sprawia, że stajemy się dobrymi rodzicami?
Czy dobro dziecka może usprawiedliwiać działania poza prawem?
Jak daleko mogłabyś się posunąć, chcąc chronić swoje dziecko? [1]

RECENZJA
Osoba Diane Chamberlain nie jest mi obca. Dość często w świecie literatury pojawiało się to nazwisko, więc nie mogłam się doczekać, aż i ja zapoznam się z jej twórczością. Wyjątkowo postanowiłam zacząć od jednej z nowszych powieści autorki, czyli „Dobry ojciec”. Zachęcił mnie opis i miałam nadzieję na dobrą lekturę. I pytanie czy ją dostałam?

Książka podobnie jak „Razem będzie lepiej” prowadzona jest w dość dziwny sposób. Otóż przed każdym rozdziałem mamy imię osoby z perspektywy, której czytamy. Nie bardzo lubię ten zabieg, ale z pewnością narracja pierwszoosobowa dodaje więcej dynamiki do całej akcji. I tak o to spotykamy trzech bohaterów.

Travis Brown od czterech lat samotnie wychowuje są córeczkę Bellę. Głównym priorytetem dla niego jest zapewnienie bezpieczeństwa i jako takiego życia dziewczynki. Problem pojawia się, gdy w wyniku pożaru traci dom oraz matkę. Od tego momentu zaczynają się jego problemy, a ludzie nie są skorzy do pomocy. Pewnego dnia poznaje Savannah i za jej namową jedzie do Raleigh by rozpocząć nową pracę. Niestety mężczyzna jest naiwny wierząc w to, co mówi mu pewien mężczyzna. Powinien od razu domyślić się, że coś jest nie tak. Od tego momentu zaczynają się jego kłopoty, ale pewnego dnia poznaje również Erin.

Erin jest kobietą po przejściach. Straciła swoją córeczkę i nie umie sobie z tym poradzić. Odtrąca ukochanego męża, zarzuca mu, że nie opłakuje w odpowiedni sposób Carolyn. Najgorsze dla nie jest to, że wszyscy znajomi powoli się od niej odsuwają, bo po prostu nie umie sobie poradzić z tym, co przeszła. Poznanie Belli i Travisa jest dla niej pewnego rodzaju wybawieniem. Nagle zaczyna jej na czymś zależeć i chcąc nie chcąc zostaje wplątana w sytuację, która przypomina scenę z najgorszego filmu sensacyjnego.

Ostatnią postacią, o której wspominam to Robin, czyli… niech to zostanie tajemnicą. Młoda kobieta, która jest narzeczoną przyszłego burmistrza Raleigh. Po przeszczepie serca kilka lat temu dopiero uczy się brać z życia pełnymi garściami, bo do tej pory musiała uważać na swoje emocje. Rodzina jej ukochanego pokazana jest, jako typowi politycy, którzy nawet największa porażkę potrafią przekuć w swój sukces, o czym świadczy ciąża ich nastoletniej córki Alissą. Współczułam tej dziewczynie, bo została marionetką w rękach własnych rodziców. Robin z czasem dojrzewa do pewnej decyzji. Jednak jest to postać, którą polubiłam najmniej. Od samego początku pozwoliłaby ktoś nią kierował. Najpierw był to jej własny ojciec, a potem narzeczony, jakby dziewczynie brakło silnej woli.

Nie mogę pisać za dużo, bo opowiem zbyt wiele o fabule. Z książką miałam ten problem, że gdy już do niej siadałam to połykałam kolejne strony jak szalona. Natomiast, gdy leżała sobie obok to nic mnie nie ciągnęło do tego by po nią sięgnąć. Nie czułam tej więzi, która powinna wytworzyć się między mną a powieścią.

Styl autorki jest świetny naprawdę, ale mam wrażenie, że ona sama nie poczuła do końca tego, co pisała. Odniosłam wrażenie, że każda z tych historii sprzedałaby się lepiej osobno niż razem. Odnosiłam wrażenie, że czegoś w tym wszystkim brakowało. I to zakończenie. Nie wiem czy na miejscu Travisa postąpiłabym w ten sposób. Jestem zdezorientowana, a to nie sprzyja ocenie.

Podsumowując jestem trochę rozczarowana, ale mam też nadzieję, że inne pozycje tej autorki będą lepsze i będą bardziej spełniały moje oczekiwania. Nie byłam pewna, jaką ocenę wystawić. Zastanawiałam się między pięć a sześć. To był ciężki wybór, bo jedną uważałam za niską, a drugą za wysoką. Ostatecznie trochę zawyżyłam, ale to, dlatego by zachęcić samą siebie do zapoznania się za jakiś czas z innymi pozycjami pani Chamberlain.
„Przez lata możesz wypierać pewne sprawy. Możesz je odpędzać, ponieważ wiesz, że jeśli dopuścisz je do siebie, ból będzie cię zabijał." ~ Diane Chamberlain, Dobry ojciec, Warszawa 2014, s. 190.

OCENA: 6/10

Lubię książki z tej serii. Może nie do końca czasami lubię się z autorkami, ale ogólnie książki poruszają bardzo ważne tematy.
Pozdrawiam i życzę udane tygodnia. 

poniedziałek, 4 lipca 2016

274."Miasto z lodu", czyli problemy w rodzinie i przemoc w szkole na pierwszym planie


AUTOR: Małgorzata Warda
SERIA: Kobiety to czytają!
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Niewielkie górskie miasteczko, mała społeczność i matka samotnie wychowująca córkę. Obie dużej urody, trzynastoletnia Agata wrażliwa i delikatna, matka – nieustannie przyciągająca wzrok mężczyzn o niejasnej przeszłości. To wystarczy, by zyskać nieprzychylność sąsiadów. Obie szybko stają się głównym tematem plotek i wrogości miasteczka. Po świątecznym szkolnym jarmarku Agata znika. Znaleziona po dwóch dniach w górach, w krytycznym stanie, zostaje przewieziona do szpitala, gdzie zapada w śpiączkę. Nie wiadomo, co się stało, czy została zepchnięte ze szlaku, czy była to próba samobójcza. Rozpoczyna się batalia o winę i niewinność. Z każdą chwilą okrywane są nieznane oblicza bohaterów dramatu: matki, dyrektora szkoły, koleżanek mieszkańców miasteczka. Nowego znaczenia nabierają słowa odpowiedzialność i manipulacja. Cały czas niemym świadkiem wydarzeń jest nieprzytomna Agata. [1]

RECENZJA
Ogólnie staram się nie oceniać książek po okładce, bo można na tym się przejechać. W tym wypadku okładka jest przepiękna. W moich ulubionych kolorach i bardzo się ucieszyłam, gdy połączyłam pewne fakty z książki właśnie z wyborem kolorów na okładce.

Lektura zaczyna się od prawdziwego trzęsienia ziemi - grupka turystów znajduje na śniegu trzynastoletnią Agatę, która jest jednocześnie narratorką całej powieści. Dziewczynka przyjechała z matką do niewielkiego górskiego miasteczka. Problem w tej rodzinie jest jeden - matka cierpi na afektywną chorobę dwubiegunową. Jednak to nie tylko choroba sprawiła, że ludzie w miasteczku nastawieni są do niej wrogo, ale również jej system wartości i zniewalająca uroda. Sama nie wyrobiłam sobie o Teresie Tomaszewskiej dobrego zdania. Jej podejście do miłości i własnego ciała przywodziło mi po prostu same najgorsze skojarzenia. Współczułam Agacie, że została wyrwana z bezpiecznego domu babci, gdzie miała zapewnione wszystko. Z drugiej strony jednak rozumiałam, że kobieta ma problemy ze sobą, że bez opieki lekarza, specjalistycznych leków wszystko ją przytłacza.

Po odwiezieniu dziewczynki do szpitala, gdzie ta walczy o życie zaczyna się próba rozwiązania zagadki, co robiła sama w nocy w górach przy tak niskiej temperaturze. Wychodzi na jaw wiele rodzinnych tajemnic. Raz w ciągu całej powieści było mi ogromnie żal Teresy. Wtedy część jej zachowania z początkowych godzin po odnalezieniu córki wydawała mi się zrozumiała. Spotkała ją tragedia, której nie jestem w stanie zrozumieć i nigdy nie pojmę. Nie ma usprawiedliwiania dla tego, co ją spotkało na chwilę przed zaginięciem córki. Jednak nawet to nie sprawiło, że Tomaszewska, chociaż przez chwilę stała się osobą stawianą w dobrym świetle. Jest skrzywdzona, krzywdzi innych.

Gdy czytamy wszystko z narracji Agaty dowiadujemy się wiele o przeszłości jej matki jak i o tym, co działo się po ich przyjeździe do niewielkiego, górskiego miasteczka. Czujemy jak ciężko było dziewczynce zaadoptować się w nowym miejscu, jak mocno przeżywała zmiany nastrojów własnej mamy oraz to jak mocno ją kochała i jak bardzo za nią tęskniła. Warda pokazała jeszcze jeden aspekt jak bardzo hermetyczne są małe miasteczka gdzie każdy zna każdego i przyjazd nowych mieszkańców jest traktowany jak najazd obcych. Tacy ludzie, a zwłaszcza tacy jak Teresa, nie mają najmniejszych szans na zapuszczenie korzeni w danym miejscu. Odmienność spotyka się z wrogością i niechęcią. To, co spotkało Agatę w jakiejś mierze jest również winą Teresy. Wpakowała się w coś, w co – jako dojrzała kobieta i matka – nie powinna wcale wchodzić.

Mimo, że książkę czyta się bardzo dobrze to jednak mam jeden maleńki zarzut. Otóż autorka bardzo skacze w przestrzeniach. Raz czytamy o kilku minutach czy też godzinach po wypadku, za chwilę o przeszłości Tomaszewskiej, a kilka kartek później o momentach po przybyciu do miasteczka Agaty i Teresy. Jak do wydarzeń po wypadku są lekkie tytuły, tak do pozostałych dwóch przestrzeni zostajemy wrzuceni bez większych odnośników, co powoduje lekką dezorientację podczas czytania. Gdyby tylko były jakieś podtytuły wszystko byłoby jaśniejsze i ja nie gubiłabym się tak często i nie musiała wracać do początku czytanego rozdziału by to ogarnąć. Zabieg jest po prostu niedopracowany, bo sam w sobie nie jest zły, ale wypadałoby te trzy przestrzenie oddzielać od siebie czymś więcej niż tylko pewnym odstępem.

Samo zakończenie mocno mnie zdziwiło. Przyznam szczerze, że podczas czytania mój mózg próbował znaleźć odpowiedź na pytanie: co tak naprawdę stało się z Agatą? Niestety każda ewentualność wydawała mi się bardzo banalna. Prawda okazała się zdecydowanie bardziej banalna niż można było przypuszczać. Jednak to pokazuje inny problem polskiego społeczeństwa, że dzieci w szkołach nie są bezpieczne, że nie ważne jak bardzo grono pedagogiczne będzie starało się zminimalizować różnice między uczniami to one i tak występują i w dalszym ciągu będą dzieliły dzieci na tych lepszych i gorszych. W powieści poruszony jest całe spektrum problemów, takich jak: brak pomocy państwa dla samotnej matki, mobbing w pracy i inne. Jednak nie sposób je poruszyć bez zdradzania ważnych szczegółów książki, dlatego je pozostawię.

Autorka w bardzo emocjonalny sposób pokazała jak wyglądają relacje z człowiekiem z ChAD-em. Jak trudno przywyknąć do tych ciągłych wahań nastrojów. Bardzo mocno przeżywałam całą książkę. Małgorzata Warda stworzyła powieść pełną emocji, które targają czytelnikiem i sprowadzają go do podłogi. O tej książce myśli się cały czas. Wkrada się w nasze życie i chce się ją czytać.

 „W różnych sytuacjach ludzie różnie myślą[…] Nie wszystko da się wyjaśnić. Z boku coś wygląda inaczej, niż jest naprawdę... " ~ Małgorzata Warda, Miasto z lodu, Warszawa 2014, s. 188.

OCENA: 8/10


[1] Opis pochodzi z okładki książki. 

poniedziałek, 11 kwietnia 2016

238. Gdy po książce znajdujesz się na emocjonalnej podłodze, czyli "Cząstka ciebie"

AUTOR: Ella Harper  
TYTUŁ ORYGINALNY: Pieces of You
TŁUMACZ: Julia Szajkowska   
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Prószyński i S-ka

OPIS
Lucy i Luke Harte’owie mają wszystko – wymarzoną pracę, wspaniały dom, kochającą rodzinę i wiernych przyjaciół. Brak im tylko tego, czego pragną najbardziej: dziecka. Po ośmiu poronieniach i latach rozczarowań los wreszcie się do nich uśmiecha. Lucy jest w ciąży od czterech miesięcy – najdłużej w historii ich związku. Niestety w piątą rocznicę ślubu Luke ulega groźnemu wypadkowi. Zapada w śpiączkę. W tym czasie Lucy, wspierana przez swoją teściową Patricię, najlepszą przyjaciółkę Dee i szwagierkę Nell, robi wszystko, by jej życie nie rozpadło się na kawałki. Lecz gdy nieprzytomnego Luke’a odwiedzi w szpitalu Stella – jego koleżanka z pracy – wszystko ulegnie nieodwracalnej zmianie… [1]

RECENZJA
Muszę przyznać, że książki z serii „Kobiety to czytają!” do tej pory mnie nie zawiodły. Owszem nie wszystkie mnie porwały, ale nie zaliczałam tych słabszych do złych. Po prostu nie miały tego czegoś. Z „Cząstką ciebie” byłam pewna, że w jakiś sposób mnie zadowoli, ale to, co dostałam… Uwierzcie mi już dawno nie czułam się tak mocno rozbita na kawałki. Już dawno nie znalazłam się na emocjonalnej podłodze i już dawno nie skończyłam książki ze łzami na policzkach, gdzie przeklinałam autorkę, że sprzeciwiła się mojej koncepcji i jednocześnie będąc jej wdzięczna, że nie poszła w sztampowe zakończenie, które każdy by przewidywał czytając.

Lucy i Luke Harte’owie pragną mieć dzieci, ale nie mogą. Do tej pory kobieta poroniła osiem razy. Wraz z mężem poddawali się różnym technikom badań i leczeń, aż w końcu przy kolejnym zapłodnieniu in vitro udaje się im. Lucy jest w ciąży od czterech (prawie pięciu) miesięcy. Wszystko wydaje się cudowne, aż do dnia piątej rocznicy ślubu, kiedy to po pierwsze kobieta rodzi martwą dziewczynkę, a po drugie mężczyzna ulega wypadkowi samochodowemu w pracy. Pewnego dnia przy łóżku Harte’a pojawia się niejaka Stella Tiggsy i ta wizyta zmienia wszystko. Lucy zaczyna inaczej patrzeć na swojego męża pozostającego w śpiączce i na ich związek.

To tyle z opisu fabuły. Co do postaci to mam taki mętlik w głowie, że nawet na chłodno pisanie tej recenzji to jest chaos. Przez całą książkę poznajemy nie tylko historię Lucy i Luke’a, ale również Patrici (matki mężczyzny), która po śmierci męża nie może dojść do siebie, a warto zaznaczyć, że od tego momentu minęło wiele lat. Dodatkową bohaterką jest Nell (siostra Luke’a), która weszła w nieodpowiedni związek i musi się zastanowić, co dalej zrobić ze swoim życiem. Każda z tych postaci jest inna i każda na swój sposób irytuje. Byłam wściekła na Lucy, że tak obsesyjnie pragnęła dziecka, że zapominała o całym świecie, byłam wkurzona na Luke’a za to, co jej zrobił, ale jednocześnie rozczulała mnie ich miłość. Miałam taką karuzelę uczuć, że nie wiem jak to przeżyłam.

Książka jest prowadzona w specyficzny sposób, bo rozdziały zatytułowane „Lucy” są pisane w pierwszej osobie, a pozostałe w narracji trzecio osobowej. Podobał mi się ten zabieg. Wiedziałam dzięki temu, że najważniejsza jest Lucy i jej historia, a że Patricia jak i Nell są tylko jej dopełnieniem.

Kwestia poruszonego tematu… Istotna, bo wiele par nie może mieć w sposób naturalny dziecka. Walczą, pragną, leczą się, aby czasem usłyszeć, że nie da rady i pozostaje tylko adopcja, bo w naszym kraju nie jest legalne wynajęcie matki zastępczej. Nie wnikałam w prawo Anglii, bo nie wiem czy coś z tego bym zrozumiała, ale z kontekstu wywnioskowałam, że po trzeciej nieudanej próbie in vitro Lucy i Luke mieli jeszcze inne opcje do wyboru.

Po tej książce dalej jestem wściekła na główne postaci. Mam do nich żal, ale również spore współczucie. Byli dla mnie osobami z krwi i kości. Zazdroszczę Lucy miłości, jaką darzył ją Luke, bo w to, że tak było nie zwątpiłam nawet przez chwilę. Czy wybaczyłabym zdradę? Nigdy.

Warto i polecam, bo ta książka sprawiła, że płakałam, a wręcz wyłam i błagałam by ktoś zmienił zakończenie na lepsze. Lepsze dla mojej duszy, ale gorsze dla całokształtu powieści. Genialna książka, chociaż ciężko się w nią wchodziło, za co obniżona punktacja. Genialna, a ja spróbuję podnieść się z emocjonalnej podłogi.
 „To zabawne, że ciągle można kochać kogoś, kto złamał ci serce. Wszystkimi jego małymi kawałkami.” ~ Ella Harper, Cząstka ciebie, Warszawa 2014, s. 264.
OCENA:  8/10

Zaraz połowa kwietnia... Ten czas leci jak szalony, gdy człowiek tylko praca-dom, dom-praca. 
Mam nadzieję, że Wam to wszystko lepiej leci :). 
Pozdrawiam,
Lady Spark


[1] Opis pochodzi z okładki książki