Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Robert Langdon". Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Robert Langdon". Pokaż wszystkie posty

sobota, 3 lutego 2018

485. Podsumowanie stycznia i TBR na luty!

Lady Spark

Dobra, minął nam styczeń. Ja się pytam, kto przyspieszył czas? Przyznawać się, to będzie łagodniejsza kara :). Czytelniczo w styczniu było... bardzo dobrze! Przeczytałam sześć książek. Myślałam, że uda się siódmą, ale niestety zawirowania w domu nie pozwoliły mi na to. Mimo wszystko jestem zadowolona. Poniżej daję Wam listę:
1. "Początek" Dan Brown; seria "Robert Langdon" #5 (576 stron) [4,3 cm] 5/10 
No jestem mocno rozczarowana piątym tomem o Robercie Langdonie. Uważam, że w tym temacie Dan Brown się wypalił i powinien poszukać czegoś nowego, bo mieszanie profesora z sztuczną inteligencją niestety nie wyszło mu na dobre. 
2. "Harry Potter i kamień filozoficzny" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #1 (324 stron) [1,8 cm] 10/10 
Jak zwykle cudowne spotkanie! Wspaniale było ponownie spotkać się z Harrym i jego przyjaciółmi. :)
3. "Harry Potter i Komnata Tajemnic" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #2 (368 stron) [1,9 cm] 10/10 
Bez ściemy powiem, że drugi tom przygód o małym czarodzieju w mojej osobistej hierarchii jest, gdzieś pod koniec. 
4. "Oświadczyny" Tasmina Perry (432 strony) [2,2 cm] 7/10 (styczeń)
Książka nieplanowana, ale bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Dobry romans na jeden lub kilka wieczorów (to zależy ile macie czasu na czytanie). Tasmina Perry pisze bardzo lekko, ale jednocześnie wciągająco. Dobra pozycja. 
5. "Harry Potter i więzień Azkabanu" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #3 (460 stron) [2,5 cm] 10/10 
Trzeci tom przygód młodego czarodzieja to mój drugi ulubiony, zaraz po Zakonie Feniksa. 
6. "Prostota. Siła codziennych rytuałów" Brooke McAlary (103 strony) [1,0 cm] 7/10 
Książka niespodzianka, ale bardzo ciekawa. Nie jestem już tak negatywnie nastawiona do poradników i nie sądzę, żebym po nie sięgała jak szalona nagle. Uważam, że w tej krótkiej książeczce zawarte jest kilka dobrych wskazówek jak sprawić, aby nasze życie było łatwiejsze. 

Łączna liczba stron: 2263
Średnia liczba stron dziennie: 73
Najgorsza książka stycznia: -----------
Najlepsza książka stycznia: Seria "Harry Potter" J.K. Rowling (musiałam! no, musiałam!) 
Największe zaskoczenie stycznia: "Prostota. Siła codziennych rytuałów" Brooke McAlary
Największe rozczarowanie stycznia: "Początek" Dan Brown; seria "Robert Langdon" (wybacz mi Robercie)

TBR na luty
  • Zadanie na luty jest podobne do zadania na styczeń, czyli kontynuować powtarzanie serii Harry Potter autorstwa J.K.Rowling. W lutym mam plan przeczytać: Harry Potter i Czara Ognia, Harry Potter i Zakon Feniksa, Harry Potter i książę półkrwi, Harry Potter i insygnia śmierci, Harry Potter i przeklęte dziecko. 

TEA
Plany czytelnicze na nowy rok były ogromne... a wyszło jak zwykle źle. Końcówka stycznia, już nawet niekoniecznie książkowo, była fatalna. Okropnie fatalna. Więc jeśli mi wybaczycie, będę bardzo oszczędna w słowach.
1. Wohlleben Peter - "Sekretne życie drzew" (370 stron) [2,8 cm] 7/10
Lektura niezwykle ciekawa, chociaż nie zbyt prosta w odbiorze. Autor stanął na wysokości zadania i przedstawił czytelnikowi drzewa z ich... ludzkiej strony. Warta polecenia, ale z pewnością trzeba jej poświęć większą uwagę podczas czytania.
2. Mniszkówna Helena - "Trędowata" (594 stron) [4,5 cm] 7/10 
Uwielbiam filmową wersję i zawsze byłam przekonana, że Trędowatą to znam na pamięć. Nic bardziej mylnego! Książka to nie tyle rozbudowana historia, co 3/4 zupełnie inna! Miejscami może zbyt mocno naiwna, ale mimo wszystko mam jakiś sentyment do Stefci i Waldemara, więc miło było zapoznać się z pierwowzorem.
3. Mniszkówna Helena - "Ordynat Michorowski" (208 stron) [1,6 cm] 5/10 
Po ponad 500 stronach Trędowatej myślałam, że kontynuacja będzie równie interesującym przeżyciem. Niestety, 200 stron Ordynata Michorowskiego to lektura o której z pewnością szybko zapomnę. Czyta się sprawnie, styl jest poprawny, ale nie ma w sobie żadnego elementu zaskoczenia. A szkoda.
Łączna liczba stron: 1172
Średnia liczba stron dziennie: 37
Najgorsza książka stycznia: -----------
Najlepsza książka stycznia: -----------
Największe zaskoczenie stycznia:  Wohlleben Peter - "Sekretne życie drzew"
Największe rozczarowanie stycznia: Mniszkówna Helena - "Ordynat Michorowski"

TBR (pozostaje ten sam, nie łudzę się, że przeczytam coś więcej)
  • Fiona Barton "Wdowa" - dawno nie było żadnego kryminału, więc proszę!
  • Lauren Oliver "Replika" - i jakaś młodzieżówka, co to by móc się trochę mniej natrudzić.
  • Helena Mniszkówna "Trędowata" i "Ordynat Michorowski"  - filmową wersję Trędowatej uwielbiam i nie wiem jakim cudem nie zapoznałam się jeszcze z książką, czas to nadrobić!
  • Neil Gaiman "Księga cmentarna" - zapoznawania się z twórczością autora ciąg dalszy
  • Peter Wohlleben "Sekretne życie drzew" - pozycja z poprzedniego miesiąca

poniedziałek, 15 stycznia 2018

479. Czy to "Początek" końca Dana Browna?

AUTOR: Dan Brown
TYTUŁ ORYGINALNY: Origin
SERIA: Robert Langdon
TOM: Piąty
TŁUMACZ: Paweł Cichawa
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
Robert Langdon, profesor Uniwersytetu Harvarda, specjalista w dziedzinie ikonologii religijnej i symboli, przybywa do Muzeum Guggenheima w Bilbao, gdzie ma dojść do ujawnienia odkrycia, które „na zawsze zmieni oblicze nauki”. Gospodarzem wieczoru jest Edmond Kirsch, czterdziestoletni miliarder i futurysta, którego oszałamiające wynalazki i śmiałe przepowiednie zapewniły mu rozgłos na całym świecie. Kirsch, który dwadzieścia lat wcześniej był jednym z pierwszych studentów Langdona na Harvardzie, planuje ujawnić informację, która będzie stanowić odpowiedź na fundamentalne pytania dotyczące ludzkiej egzystencji.
Gdy Langdon i kilkuset innych gości w osłupieniu ogląda oryginalną prezentację, wieczór zmienia się w chaos, a cenne odkrycie Kirscha może przepaść na zawsze. Chcąc stawić czoła nieuchronnemu zagrożeniu, Langdon musi uciekać z Bilbao. Towarzyszy mu Ambra Vidal, elegancka dyrektorka muzeum, która pomagała Kirschowi zorganizować wydarzenie. Razem udają się do Barcelony i podejmują niebezpieczną misję odnalezienia kryptograficznego hasła, które stanowi klucz do sekretu Kirscha… [1]

RECENZJA
Kiedy byłam nastolatką pochłaniałam książki Dana Browna z wypiekami na twarzy. Z czasem mi przeszło i zaczęłam podchodzić do nich z pewną rezerwą. Po „Inferno” czułam spory niesmak tego, co zafundował mi autor. Totalna fantastyka. Dlatego z pewną dawką niepokoju zabrałam się za „Początek”.

Robert Langdon został zaproszony do Bilbao, a konkretnie do Muzeum Guggenheima przez swojego byłego studenta Edmonda Kirscha, który ma zaprezentować swoje odkrycie mające wstrząsnąć całym światem. Edmond twierdził, że jest w stanie odpowiedzieć na dwa najtrudniejsze i najważniejsze pytania ludzkości. Skąd pochodzimy? Dokąd zmierzamy? Jednak podczas prezentacji, którą w Internecie śledzi 3 miliony ludzi Edmond Kirsch ginie z rąk zamachowca, a Robert Langdon wraz z Ambrą Vial zostają wciągnięci w intrygę, które może kosztować ich życie.

Moi Drodzy stała się rzecz straszna, ale muszę ją Wam ogłosić. Otóż… Dan Brown, który kiedyś idealnie odnajdywał się w formie z Robertem Langdonem teraz się kończy. Mówię Wam to z przykrością, łamie mi się z tego powodu serce. Wiem, że jest to jego bohater i gdy mówimy Robert Langdon od razu łączymy go z Danem Brownem. Jednak ten znak rozpoznawczy zaczyna się wypalać. Po prostu to na dłuższą metę robi się męczące. Brown znowu próbował zszokować świat wbijając nóż we wszystkie religie świata, bo przecież każda z nich mówi o początku świata. Jednak w odróżnieniu od „Kodu Leonarda da Vinci” czy też „Aniołów i demonów” w „Początku” coś nie wyszło, bo wcale nie czuję się zszokowana po lekturze. Jednak szansa na to było, bo przecież Edmond Kirsch kwestionował istnienie Boga lub innego stwórcy w każdej religii na świecie.

Jestem zawiedziona, że Dan Brown zamiast zagadek umieszczonych w historii, obiektach architektury poszedł w kierunku sztucznej inteligencji, bo przecież w przypadku Langdona to właśnie logiczne i analityczne myślenie było jego atutem. Pewnie, dlatego wielu czytelników (w tym i ja) jest zawiedzionych postacią profesora w piątym tomie. Na dodatek chciałabym zaznaczyć, że nasz profesor się starzeje, więc pewne zachowania ulegają zmianie i dobrze, że ten aspekt oddał Dan Brown, bo przecież Langdon nie jest komputerem tak jak Winston, (kto czytał ten wie, o co chodzi).
Czytając kolejne strony odniosłam wrażenie, że autor momentami nie potrzebnie przeciągał akcję, co mnie osobiście męczyło. Szokujące dla mnie jest to, że mało interesowało mnie, co chciał ogłosić światu Edmond Kirsch, a wolałam czytać o księciu Julianie i jego umierającym ojcu. Pozostałe wątki trochę mnie nudziły i słabo wciągały.

Jest rzecz, o której muszę wspomnieć. Nie mogę odmówić Brownowi skrupulatnego przygotowania materiału o miejscach, o których chce pisać, przedmiotach czy też osobach. Jego reaserch jest niesamowity i za to czapki z głów dla tego Pana. To jak opisał Sagrada Familia w Barcelonie to majstersztyk. Gdy czytałam o tym kościele miałam wrażenie, że ponownie podziwiam go w Barcelonie.

Podsumowując jestem mocno rozczarowana tą pozycją. Naprawdę oczekiwałam więcej, bo potencjał był, ale chyba Dan Brown po prostu wypalił się. Gdyby nie dobry marketing, za jaki płaci pewnie ta książka przeszłaby bez echa w literackim świecie.
"Miłość pochodzi z innego wymiaru. Nie możemy jej wytworzyć na żądanie ani sobie podporządkować, gdy się pojawi. Miłość nie jest naszym wyborem." ~ Dan Brown, Początek, Katowice 2017, s.357.
OCENA:  5/10

Tak, o to wygląda moja ocena najnowszej powieści Browna. I bardzo bym chciała, żeby Dan Brown napisał coś innego, coś co mnie zaskoczy, ale chyba na to nie ma szans. 
Pozdrawiam,
Lady Spark


[1] Opis pochodzi z obwoluty książki

poniedziałek, 18 grudnia 2017

471. Robercie, ach Robercie! Gdzie mi się podziałeś, Robercie?

AUTOR: Dan Brown
TYTUŁ ORYGINALNY: Origin
TŁUMACZ: Paweł Cichawa
CYKL: Robert Langdon
TOM: Piąty
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga

OPIS
Robert Langdon, profesor Uniwersytetu Harvarda, specjalista w dziedzinie ikonologii religijnej i symboli, przybywa do Muzeum Guggenheima w Bilbao, gdzie ma dojść do ujawnienia odkrycia, które „na zawsze zmieni oblicze nauki”. Gospodarzem wieczoru jest Edmond Kirsch, czterdziestoletni miliarder i futurysta, którego oszałamiające wynalazki i śmiałe przepowiednie zapewniły mu rozgłos na całym świecie. Kirsch, który dwadzieścia lat wcześniej był jednym z pierwszych studentów Langdona na Harvardzie, planuje ujawnić informację, która będzie stanowić odpowiedź na fundamentalne pytania dotyczące ludzkiej egzystencji. Gdy Langdon i kilkuset innych gości w osłupieniu ogląda oryginalną prezentację, wieczór zmienia się w chaos, a cenne odkrycie Kirscha może przepaść na zawsze. Chcąc stawić czoła nieuchronnemu zagrożeniu, Langdon musi uciekać z Bilbao. Towarzyszy mu Ambra Vidal, elegancka dyrektorka muzeum, która pomagała Kirschowi zorganizować wydarzenie. Razem udają się do Barcelony i podejmują niebezpieczną misję odnalezienia kryptograficznego hasła, które stanowi klucz do sekretu Kirscha. [1]

RECENZJA
Robert Langdon, postać wykreowana przez Dana Browna, od naszego pierwszego spotkania znalazł sobie wygodne miejsce w moim czytelniczym serduszku.  Uwielbiam ten jego analityczny umysł, tą genialną umiejętność łączenia faktów i łamanie wszelkiego rodzaju kodów! Nic więc dziwnego, że jak tylko na rynku wydawniczym pojawił się Początek rzuciłam wszystko i zaczęłam zapoznawać się z kolejną porcją przygód Roberta.

Langdon bierze udział w niezwykłym wydarzeniu. Jeden z jego byłych studentów, obecnie miliarder i futurysta Edmond Kirsch, zaprosił go na swój najnowszy wykład, który zgodnie z zapowiedziami ma wywrócić cały dotychczasowy świat „do góry nogami”. Bo co jeśli się okaże, że tak naprawdę Bóg nie istnieje? Nie ważne jak przebiegał początek świata w danej religii, bo i tak to wszystko miałoby się okazać zwykłą bujdą? Edmond postawił sobie dwa kluczowe pytania – skąd przyszliśmy i dokąd zmierzamy? Cała ludzkość ma poznać odpowiedź podczas wystąpienia Kirstcha. Wszystko jest dopięte na ostatni guzik… i wtedy w trakcie najważniejszego wieczoru swojego życia miliarder umiera z rąk zamachowca. Langdon po raz kolejny zostaje wciągnięty w intrygę, z której może nie wyjść żywy…

Dan Brown słynie z tego, że jego powieści to typowe sensacje. Akcja dzieje się bardzo szybko, wątki sprawnie się przeplatają, a cała historia zamyka się w dwudziestu czterech godzinach. Ten sposób „zagospodarowania” fabuły nigdy mi nie przeszkadzał i tak również było w przypadku Początku. Ponadto znakiem rozpoznawczym Browna są liczne nawiązania do historii, sztuki i filozofii i niestety teraz bardzo mi tego zabrakowało. Historia poszła z „biegiem” czasu i w większości opierała się na nowinkach technologicznych, co niekoniecznie przypadło mi do gustu. Nie mogę powiedzieć, że piąty tom przygód Langdona jest słaby, sama intryga została przedstawiona w taki przystępny i nawet ciekawy sposób, ale to nie ten Brown, którego ja polubiłam.

Ale jak już wspomniałam o swoim ulubionym profesorze to muszę ten temat podciągnąć dalej. Ja w ogóle nie wiem jak to się mogło stać! Nie mam głowy , co najlepszego myślał sobie autor podczas pisania tej części, ale ja się pytam dostanie – CO DO CHOLERY STAŁO SIĘ Z LANGDONEM?! Gdzie podział się ten Robert, którego polubiłam (ba! wręcz pokochałam!). Dlaczego mając tak rozpoznawalną już postać, której wcale nie trzeba było jakoś mocno ulepszać, a po prostu bazować na tym co czytelnik już dobrze zna i lubi, Brown całkowicie zepchnął Roberta na drugi plan. Na palcach jednej ręki można policzyć sytuacje, w których profesor historii był właśnie profesorem! Ja jestem staromodna i zdecydowanie bardziej wolałabym poczytać o jakiś średniowiecznych szyfrach niż sztucznej inteligencji. W lekturze występuje jeszcze oczywiście kobieta – jak zwykle piękna, jak zwykle inteligentna, przebiegła i sprytna – oto Ambra Vidal. Może i wyidealizowana aż za bardzo, ale osobiście nawet poczułam do niej jakąś sympatię.

Sam styl Browna jest bardzo przystępny. Łatwy i przejrzysty język w połączeniu z krótkimi rozdziałami zakończonymi w kluczowych momentach sprawiał, że z książką można było zapoznać się we wręcz rekordowym tempie. Ponadto muszę pochwalić autora za to, że po raz kolejny przed rozpoczęciem pisania zrobił szczegółowe „śledztwo” i wiedzę na temat nowinek technologicznych i ich obecnych jak i przyszłych możliwości ma w małym paluszku.

Dlaczego?! Danie Brownie dlaczego mi to zrobiłeś?! Jak tak można! Tyle czasu czekałam na kolejną cześć przygód swojego ulubionego profesora, a tymczasem dostałam jedynie jego słabą imitację! Robercie, gdzieś ty mi się zagubił? Gdzie zatraciłeś swój czar? Czy jeszcze kiedyś do mnie powrócisz? Czy będziesz taki jak dawniej? OBY!

OCENA: 5/10


Witam. Dzisiaj wyjątkowo ja, Tea, witam Was swoją recenzją w ten nowy, świąteczny tydzień. Już nie mogę doczekać się niedzieli, a Wy? Pozdrawiam!

[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 28 grudnia 2015

193. Każda seria miewa gorszą część, czyli "Zaginiony symbol"

AUTOR: Dan Brown    
TYTUŁ ORYGINALNY: The Lost Symbol   
SERIA: Robert Langdon
TŁUMACZ: Zbigniew Kościuk
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga/ Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Co zaginęło, zostanie odnalezione…
Waszyngton. Harvardzki specjalista od symboliki, Robert Langdon na prośbę swego przyjaciela i mentora, Petera Solomona, ma wygłosić wykład na Kapitolu. Kiedy dociera na miejsce, okazuje się, że na wieczór nie zaplanowano żadnego odczytu, a po chwili na środku rotundy odkryte zostaje makabryczne znalezisko, niepokojąco naznaczone pięcioma tajemniczymi symbolami. Jego przesłanie jest dla Langdona oczywiste – to zaproszenie do dawno zaginionego świata skrywającego ezoteryczną mądrość.
Kiedy okazuje się, że Peter Solomon, filantrop i prominentny członek loży masońskiej, został porwany, Langdon wie, że istnieje tylko jeden sposób, by ocalić przyjaciela: przyjąć tajemnicze zaproszenie i udać się tam, gdzie zaprowadzą go zaszyfrowane wskazówki.
A poprowadzą go podziemnymi korytarzami do tajemnych komnat i świątyń ukrytych pod jednym z najpotężniejszych miast świata. Skrywa ono prastare sekrety loży masońskiej i odkrycia, których wielu wolałoby nie ujawniać. Rozpoczyna się szalona wędrówka i wyścig z czasem, bo Langdon ma zaledwie kilka godzin na dotarcie do celu. W przeciwnym wypadku jego przyjaciel zginie. [1]

RECENZJA
Panie Brown pojechał pan po całości i nie piszę tego w pozytywnym kontekście.

Kompletna przesadza, brak spójności, chaos, bałagan i ciężki język (czego do tej pory nie mogłam autorowi zarzucić). Od razu wyczuwa się, że książka pisana była na siłę, a sam autor chyba nie do końca wiedział, co chce nam przekazać w temacie, który poruszał. 623 strony ciężkiego tekstu, który trzeba czytać uważnie i powoli by go zrozumieć, a i to nie gwarantuje nam pełnego oglądu sytuacji. Jednym zdaniem: kompletna porażka!

Pierwsze, co nam się rzuca w oczy, gdy już ponownie powiemy do głównego bohatera: Cześć, Robert to jego wielka naiwność i fakt, że w kłopoty pakuje się pierwszorzędnie. Wychowany na dżentelmena i wielkiego przyjaciela zawsze chce wszystkich ratować. Na dodatek, co daje się zauważyć autor powiela schemat, czyli akcja trwa dwadzieścia cztery godziny, służby mundurowe kompletnie nie wierzą głównej postaci i na dodatek on sam nie wierzy w to, co robi, bo zbyt mocno ufa temu, co mówią książki, z których czerpał wiedzę. Możliwe, że z powodu przesytu Langdon denerwował mnie w tej części bardzo. Jednak bardziej skłaniam się ku tezie, że to po prostu Brown zrobił z niego w tej części osobę mocno irytująca.

Ta historia jest dość bardzo skomplikowana i dla osób, które nie interesują się działalnością masonerii może ona do samego końca pozostać mało zrozumiana. Zwłaszcza końcówka. Jednak nawet nie chodzi o to. Po prostu autor uczynił z tego cegłę – nie tylko pod względem objętości – ale również treści. Zdecydowanie najsłabsza pozycja w dorobku pisarza. Dużo zwrotów akcji, które wcale nie wyjaśniają nasuwających się czytelnikowi pytań. Co do schematyczności to jestem zdania, że autor uczynił z tego swój znak rozpoznawczy, ale jedni uznają to za zaleta a inni za wadę. Mnie to nie denerwowało tak bardzo jak to, że Brown na siłę próbował zaciekawić mnie tym, co będzie dalej i osiągnął zupełnie odwrotny skutek.

Nie wiem nawet, co autor nam chciał przekazać. Wiem z pewnością, że chociaż poruszył temat masonerii to jednak znowu udało mu się sprytnie wpleść w to wszystko Biblię. Czy potrzebnie? Tego nie wiem, ale jestem pewna, że tej książki nie powinny czytać osoby, które nie miały styczności z pozostałymi powieściami Browna. Dlaczego? Bo bardzo szybko się do niego zrażą i przez to mogą nie sięgnąć więcej, po wiele jego lepszych pozycji jak „Anioły i demony” czy „Zwodniczy punkt”.

Na koniec chcę dodać, że mimo tych wszystkich rzeczy, które wypisałam powyżej to pisarz poruszył bardzo ważny wątek rodzicielstwa, który jest, co prawda mocno przykryty wydarzeniami, które się dzieją, ale przesłanie jest jedno: dajmy dzieciom popełniać ich własne błędy i wybierać drogi, którymi chcą się poruszać. Owszem w pewnym momencie nie jest łatwo podjąć decyzji, że nie pomoże się własnemu potomkowi, ale nikt nie chce być wychowywany w szklanej kuli, gdzie wszystko ma na wyciągnięcie ręki.
„Ludzie mający władzę zawsze są zainteresowani sięgnięciem po jeszcze większą władzę." ~ Dan Brown, Zaginiony symbol, Warszawa 2010, s. 394.
OCENA: 4/10

Ogólna ocena cyklu: 
1. Anioły i demony: 7
2. Kod Leonarda da Vinci: 9
3. Zaginiony symbol: 4
4. Inferno: 7
OGÓLNA OCENA: 6!
No i przygodę do Robertem Langdonem uważam za zakończoną! Zastanawiam się nad kolejną recenzją jaką Wam wrzucić. Może mi podpowiecie? Zerknijcie do lewej kolumny i podawajcie swoje typy. Chętnie je rozważę i może na coś się zdecyduję :). 
Jak minęły Wam święta? Mnie dość leniwie :). Trochę u rodziny, trochę rodzina u mnie i jakoś zleciały. Dużo książek zgromadziliście pod choinką? :) Pochwalcie się czy zostały spełnione Wasze czytelnicze pragnienia :). 
Całusy, Lady Spark 

[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

czwartek, 17 grudnia 2015

190. Poruszone fundamenty w "Kodzie Leonarda da Vinci"

AUTOR: Dan Brown    
TYTUŁ ORYGINALNY: The Da Vinci Code   
SERIA: Robert Langdon
TŁUMACZ: Krzysztof Mazurek
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga/ Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Ofiarą popełnionego w Luwrze morderstwa pada kustosz Jacques Sauniere. Wezwany przez policję francuską historyk i badacz symboli Robert Langdon odkrywa na miejscu zbrodni szereg zakonspirowanych śladów, które mogą pomóc w ustaleniu zabójcy; stanowią też klucz do jeszcze większej zagadki – niezwykłej tajemnicy sięgającej korzeniami początków chrześcijaństwa. Zamordowany był członkiem Zakonu Syjonu, powstałego w 1099 roku tajnego stowarzyszenia strzegącego miejsca ukrycia bezcennej zaginionej przed wiekami relikwii Kościoła – Świętego Graala. Do organizacji należeli m.in. Leonardo da Vinci i Isaac Newton. Kustosz poświęcił życie, by strzeżony przez zakon sekret nie dostał się w niepowołane ręce. Teraz pozostały jedynie 24 godziny na rozwikłanie precyzyjnie skonstruowanej łamigłówki pozostawionej przez Sauniere’a – inaczej tajemnicę na zawsze skryją mroki historii. Kluczowe elementy zagadki kryją się w najsławniejszych obrazach mistrza Renesansu – Mona Lizie i Ostatniej Wieczerzy. Czy ścigany przez policję i bezlitosnego zabójcę historyk zdoła ujść pogoni i dotrzeć do szokującej prawdy? Jego jedynym sprzymierzeńcem jest piękna Sophie Neveu, agentka policji, specjalistka od tajnych kodów i szyfrów, wnuczka Sauniere’a…   [1]

RECENZJA
Robert Langdon powraca tym razem w Paryżu. Nie można, nie odnieść wrażenie, że nasz profesor ma ogromną zdolność do mieszania się w kłopoty. Nawet, jeśli niemotywowany przez swoje wielkie pragnienie wiedzy to one i tak go znajdują. Bez dwóch zdań Langdon przyciąga problemy jak magnes.

W zasadzie od „Kodu Leonarda da Vinci” rozpoczęła się moja przygoda z twórczością Dana Browna. Jest to również jeden z tych pisarzy, którzy dobrze wpasowują się w mój czytelniczy gust, bo przede wszystkim nie boi się podejmować tematów trudnych dla nas wszystkich. Pamiętam, że pierwszy raz po ten tytuł sięgnęłam, gdy byłam w liceum. Na lekcjach religii ksiądz dawał nam dość dużą swobodę, więc nie chcąc się nudzić wyciągnęłam książkę, którą od razu wychwyciło czujne oko duchownego. Wziął ją ode mnie, a następnie pokazał całej klasie i głośno powiedział: Nie wolno Wam budować wiary na tej książce. Nie powiem, że mnie nie rozzłościł, bo od małości miałam dość specyficzne podejście do religii i jej instytucji. Poczułam się upokorzona, bo przecież to tylko książka, która składa się z papieru, który z kolei przyjmuje wszystko. Nie zaczęłam manifestować tego, że buduję swoją wiarę na tej książce. Po prostu dla mnie to był umilacz czasu podczas prawie godzinnej podróży do domu ze szkoły. Nie wchodziłam z księdzem dalej w polemikę, bo uważałam, że to i tak nie ma sensu. Zabrałam książkę i wróciłam do czytania. Po prostu umiem odróżnić, co jest fikcją literacką a co nie. Nie zmienia to jednak faktu, że to wspomnienie zawsze nasuwa mi się po przeczytaniu tej książki. Owszem ta pozycja porusza fundamentalne filary wiary Kościoła. To, jakie stwierdzenia w niej padają pozwala zrozumieć zgorszenie ludzi religii tą pozycją (nie mogę się rozpisać bardziej by nie zdradzić szczegółów). Jednak twierdzenie, że jest to powieść szatana daleka jest od prawdy – tak samo jak mówienie podobnych rzeczy o Harrym Potterze. Pamiętajcie również, że jest to tylko moje zdanie i że jeśli macie je dalej skrytykować to zróbcie to w sposób kulturalny, bo każdy ma prawo do swoich poglądów.

Wróćmy jednak do fabuły. Robert Langdon ma kłopoty i to dość poważne. Żeby ratować własną skórę oraz oczywiście swojej pięknej partnerki, którą mu autor dorzuca do kompletu musi rozwiązać szereg zagadek, które zostawia Sauniere. Na dodatek jego dobre imię jest kompletnie zagrożone i nie może liczyć na pomoc francuskich władz. To, co z pewnością w Langdonie jest dość realistyczne to fakt, że nie zawsze wpada na wszystko od razu. Zazwyczaj musi się kilka razy pomylić nim obierze właściwy trop nowej przygody.  No i oczywiście nie jest super bohaterem, który nigdy nie cierpi, bo wielokrotnie profesorek oberwał w głowę – co pozwala jednak z lekka myśleć, że ma wiele żyć jak kot.

Oczywiście towarzyszące mu postaci to osobna sprawa, bo autor wprowadza ich tak wiele, że w pewnym momencie człowiek może się pogubić, ale z czasem szybko zacznie rozróżniać, kto jest, kto. Brown posiada również – jak dla mnie – znakomitą umiejętność kamuflowania postaci. Jak dla mnie – gdy czytałam to pierwszy raz – nigdy nie było wiadomo, kto stoi za tą całą pogonią i próbą uratowania życia. Serio! Autor zawsze mnie na końcu zaskakiwał.

Dan Brown idealnie opisuje wszystkie miejsca, do których przenosi czytelnika, co pozwala łatwo wczuć się w nie i pozwolić wyobraźni tworzyć obrazy. Krótkie rozdziały dają wrażenie szybkiego czytania, ale książki są grube i czasami odstraszają swoją objętością. Możliwe, że wada jest tylko jedna: akcja toczy się w przeciągu dwudziestu czterech godzin, które wydają się mało prawdopodobne, ale cóż pamiętajmy, że w książkach również musi być miejsce na popis wyobrażeń autora – to tylko książka, więc czasami z autentycznością nie musi mieć wiele wspólnego.
"[...] człowiek może się posunąć o wiele dalej, by uniknąć tego, czego się boi, niżby zyskać, to, czego pragnie." ~ Dan Brown, Kod Leonarda da Vinci, Warszawa 2009, s. 338.
OCENA: 9/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki.

Cześć! 
To znowu ja i Robert Langdon, jeśli mam być szczera to jest to z pewnością jedna z dwóch najlepszych książek Dana Browna. Inne już nie są tak wyśmienite. Jak Wasze przygotowywania do świąt? Moje jeszcze w lesie, ale zacznę od poniedziałku.
Całusy, Lady Spark 

poniedziałek, 7 grudnia 2015

187. Panie i Panowie o to na scenę wkracza Robert Langdon!

AUTOR: Dan Brown    
TYTUŁ ORYGINALNY: Angels and demons  
SERIA: Robert Langdon
TŁUMACZ: Bożena Jóźwiak
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Sonia Draga/ Albatros A. Kuryłowicz

OPIS
Robert Langdon zostaje pilnie wezwany do położonego koło Genewy centrum badań jądrowych CERN. Jego zadanie – zidentyfikować wzór wypalony na ciele zamordowanego fizyka. Langdon ze zdumieniem stwierdza, że jest to symbol tajemnego bractwa iluminatów – potężnej, aczkolwiek nieistniejącej od czterystu lat organizacji walczącej z Kościołem, do której należały najwybitniejsze umysły Europy, jak choćby Galileusz. Jak się okazuje, iluminaci przetrwali w ukryciu do czasów współczesnych i planują straszliwą wendetę – wysadzenie Watykanu przy użyciu antymaterii wykradzionej z genewskiego laboratorium. Langdon i Vitoria Vetra, córka zamordowanego fizyka, mają zaledwie dobę, by odnaleźć utajnioną od XVI wieku siedzibę iluminatów i zapobiec niewyobrażalnej tragedii. Czy zdołają na czas rozszyfrować wskazówki zapisane w jedynym zachowanym w archiwach Świętego Miasta egzemplarzu legendarnego traktatu Galileusza? Jak zakończy się dramatyczny wyścig z czasem – po tajemnych kryptach i katakumbach, wyludnionych katedrach, tropem symboli iluminatów zakamuflowanych przed wiekami miejscach znanych każdemu mieszkańcowi Rzymu? Zagadka goni zagadkę, prowadząc do najbardziej nieoczekiwanego finału… [1]

RECENZJA
Recenzje całego cyklu o Robercie Langdonie będą należały do tych z serii ciężkich i być może w pewnym momencie (zwłaszcza przy pierwszej i drugiej) urażę czyjeś uczucia religijne. Dlatego z góry przepraszam i zapewniam, że wcale nie miałam takiego zamiaru. Sama jestem chrześcijanką, która regularnie uczęszcza do Kościoła. Jednak do książek, a w zasadzie do ich treści podchodzę nie z przymrużeniem oka, ale z umiejętnością odrzucenia fikcji literackiej od prawdy, a także nie biorę wszystkich uwag, które (nawet między wersami) zawiera autor.
Przejdźmy jednak do sedna.

Kim jest Robert Langdon? Jest to historyk, który pracuje, jako profesor na Harvardzie. Jego specjalizacją jest ikonografia. Ceniony w swojej dziedzinie, uznawany za jednego z najlepszych. Kawaler, wysportowany, dość przystojny i nie jedna pani doktor na uniwersytecie się za nim ogląda. Jednak on zajęty swoją pracą, która również jest jego pasją nie zamierza zawierać stałych związków. I chociaż do pory wiódł nudne życie to pewnego ranka wszystko się zmienia. Jeden telefon, jeden faks i jeden znak i w jego życie wkraczają regularne kłopoty (uwierzcie mi, kolejne serie tylko to potwierdzą). Początkowo wydaje się, że jego podróż ma na celu zdanie tylko jedno: identyfikować i wyjaśnić znak Iluminatów. Na miejscu jednak okazuje się zupełnie inaczej i zaczyna się również szaleńczy wyścig z czasem, a skutki porażki mogą być zaskakujące, bo najmniejsze państwo świata może przestać istnieć.

Langdonowi towarzyszy Vitoria Vetra, córka zamordowanego fizyka. Każdym z nich kieruje zupełnie coś innego. On jest pewny, że bractwo nie istnieje, ale symetryczność znaku nie pozostawia złudzeń, z kolei ona szuka okazji do zemsty. Jednak wspólnie chcą przede wszystkim uchronić świat przed katastrofą.

To, co autor porusza to kwestia wiary i tego, co ludzie w jej imię są w stanie zrobić. Bądźmy ze sobą szczerzy… w jakiś sposób ma on rację. W pewnej części autor ma rację, bo historia chrześcijaństwa splamiona jest wielką, czerwoną plamą jak wyprawy krzyżowe czy też palenie na stosie. Jest też wiele osobnych kwestii jak pedofilia wśród księży czy też posiadanie przez nich dzieci (wątek umiejętnie wpleciony i w dość mało wiarygodny sposób wyjaśniony, za co spory minus dla autora). Kościół pokazany jest w momencie ogromnego kryzysu, z którego stara się wyjść z twarzą. Zapewne większość z Was zaczęła swoją przygodę z Danem Brownem od „Kodu Leonarda da Vinci”, który rozsławił tego pisarza. Owszem jego książki są kontrowersyjne, ale nie zapominajmy, że są tylko książkami, a papier przyjmie wszystko. Nie wolno zapominać, że nikt z nas czy to sam człowiek czy też jakakolwiek instytucja nigdy nie jest, nie był i nigdy nie będzie idealny. Wszyscy popełniamy swoje błędy i wszyscy mamy jakieś mroczne okresy. Owszem w całej tej historii instytucja Kościoła nie jest pokazana w różowym świetle, ale poruszona jest ważna kwestia. A mianowicie stosunek religii do rozwoju nauki. Ta druga wielokrotnie obalała wszelkie tezy głoszone przez księży i innych ludzi. Podejrzewam, że jestem jakimś wyjątkiem, bo dla mnie w życiu jest miejsce dla tych dwóch rzeczy jednocześnie, ale dość często odnoszę wrażenie, że są osoby, które najchętniej cofnęłyby nas do czasów średniowiecza. I chyba autor to samo miał na myśli między wierszami. 

Sama książka autora jest utrzymana w dość prostym stylu: krótkie rozdziały, które dopiero pod koniec tworzą spójną całość, czas akcji pędzi jak szalony, bo „Miki tyka” oraz do końca nie wiemy, kto jest, kim. Ja mimo tego, że czytałam całą książkę już chyba trzy razy pomyliłam kilka wydarzeń, czy też osób w całej powieści, więc widzicie, ze z tym autorem nie będziecie się nudzić.

Oczywiście skoro zapewniam Was o tym, że nie będziecie się nudzić to, czemu dałam tylko szóstkę? Otóż pewne wyjaśnienia autora wołały o pomstę do nieba. Ten brak logiki w tak ważnych momentach pozostawia wiele do życzenia, a na dodatek czasami miałam wrażenie, że Robert Langdon jest nieśmiertelny (to widać nie tylko w tej powieści).

Polecam, ale zalecam również podchodzić do tej i nie tylko tej pozycji z chłodną głową i nie brać do serca wszystkie, co pisze autor. Przecież to w końcu fikcja literacka.

"Czasem, żeby odnaleźć prawdę, trzeba poruszyć góry." ~ Dan Brown, Anioły i demony, Warszawa 2009, s. 72.
OCENA: 6/10

Jak widzicie Landgdon wraca. Tytuł postu odnosi się do tego, że to pierwszy tom, a nie, że Robert debiutuje na KA,bo przypominam, że od recezji ostatniego tomu tego cyklu rozpoczął działalność nasz blog. 
Pozdrawiam ;) 

[1] Opis pochodzi z okładki książki.

poniedziałek, 12 października 2015

172. Literackie Miasteczko Tea



Witam! Dzisiaj wyjątkowo nie pojawi się recenzja. Parę dni temu zostałam nominowana przez Julię K. do Literackiego Miasteczka. Za nominację bardzo dziękuję i z ogromną przyjemnością dołączam do zabawy!


RATUSZ


W ratuszu zasiąść może tylko jedna osoba, oczywiście jest to… ARAGORN (Władca Pierścieni - John Ronald Reuel Tolkien)! Tak, tak! Jeśli mam żyć w idealnym mieście to najważniejszą miejską funkcje musi w nim pełnić osoba idealna! Człowiek szlachetny, prawy, sprawiedliwy, przyjacielski, pomocny, ale przy tym wszystkim wzbudzający lekki strach i przede wszystkim respekt! Z taką personą w ratuszu, z przyjemnością zostałabym panią burmistrzową/prezydentową! Tak mój drogi Aragornie to były moje szczere oświadczyny! 

SKLEP

Sklepikarz musi mieć głowę na karku, musi być sprawiedliwy, musi być miły, mieć podejście do ludzi i wzbudzać zaufanie. W tym przypadku tylko jedna osoba może stanąć za ladą – tak, Jon Snow (Cykl: Pieśń Lodu i Ognia - George R. R. Martin)! Toż to urodzony sklepikowy strateg. Jakby chciał zrzucić wroni płaszcz i porzucić Czarny Zamek z pewnością zaczepiłby się w jakimś markecie czy osiedlowym spożywczaku! A przy okazji poranny spacer po świeże bułeczki byłby taki przyjemny! 

ZOO

Jestem świecie przekonana, że Sam Gamgee (Władca Pierścieni - John Ronald Reuel Tolkien) odnalazłby się idealnie w moim literackim miasteczku jako opiekun zwierząt w tamtejszym zoo! Z całą odpowiedzialnością oddałabym pod jego skrzydła cały zwierzyniec i jestem pewna, że Sam nie nadszarpnąłby mojego zaufania. Bądźmy szczerzy, jeśli ten uroczy hobbit z brzuszkiem poradził sobie z Merrym i Pippinem to ani lew, ani tygrys, ani nosorożec mu nie straszne!

KLUB

Będąc świeżutko po lekturze Ogniem i mieczem mogę śmiało powiedzieć, że jest jedna osoba, z którą wybrałabym się do klubu, mianowicie ruszyłabym w melanż z Janem Onufrym Zagłobą. Poczucie humoru szlachcica, jego cięty języczek, nietuzinkowa stylówka i przede wszystkim barwna osobność z miejsca mnie przekonały to jego osoby. Z takim Zagłobą to nic tylko konie kraść!

KAWIARNIA

Bardzo długo zastanawiałam się, który bohater nadawałby się idealnie do pełnienia tej funkcji. Wszakże kawiarnia to nie lada wyzwanie! Trzeba być kontaktowym, miłym i parzyć najlepszą kawę w całej okolicy… w końcu mój wybór padł na Bilbo Bagginsa (Hobbit, czyli tam i z powrotem - John Ronald Reuel Tolkien)! Dlaczego? Może z tym byciem otwartym na innych jest u Bilbo różnie, ale za to jeśli był w stanie przedostać się do Smauga to zrobienie idealnej kawy to dla niego Pan Pikuś! 

SZKOŁA

Gdybym czytała Harrego Pottera funkcja mentora/dyrektora/nauczyciela byłaby po prostu tak oczywista jak to, że dzisiaj mamy poniedziałek! Ale spokojnie, miejsce w szkole mam już obsadzone! Kto lepiej nadawałby się do wyżej wymienionych ról jak nie Gandalf (Hobbit, czyli tam i z powrotem - John Ronald Reuel Tolkien)? No więc właśnie! Mądry, stateczny z wyglądu przypominający takiego przyjaznego starszego dziadka – gdyby tylko chciał jeszcze zamienić płaszcz i laskę na garnitur od Armaniego to dla mnie byłaby bomba!

MUZEUM

Landgon. Robert Landgon (Cykl: Robert Langdon - Dan Brown). Chyba nie muszę swojego wyboru jeszcze jakoś szczególnie wyjaśniać, prawda? Po prostu odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu!

SZPITAL
Biały kitel, zapach szpitala i plakietka na piersi z napisem „David Hunter” (Cykl: Dr David Hunter - Simon Beckett). Wykształcony, znający się na swojej robocie, trzeźwo myślący i umiejący skojarzyć fakty – ideał! Po prostu szpitalny ideał! No i doktor! Co prawda antropolog, ale zawsze doktor! 

BANK

Jeśli jest osoba, która odpowiednio zadbałaby o finanse mieszkańców mojego miasteczka to z pewnością byłby to Tyrion Lannister (Cykl: Pieśń Lodu i Ognia - George R. R. Martin). Wiadomo rodziny się nie wybiera i mając takiego ojca i taką kochaną siostrunie to naprawdę cud, że Tyrion ma w sobie jednak poczucie sprawiedliwości. A jeśli ktoś miałby jeszcze jakieś opory przed powierzeniem pieniędzy dla Karła to niech pamięta, że co jak co, ale Lannisterowie zawsze spłacają swoje długi! 

KSIĘGARNIA

Kto lepiej zająłby się książkami jak nie Samwell Tarly (Cykl: Pieśń Lodu i Ognia - George R. R. Martin)? Sam urodził się po to, żeby opiekować się księgami, przekazywać je ludziom i darzyć je szczerą miłością książkofila! Jestem przekonana, że w mojej księgarni, w przeciwieństwie do Czarnego Zamku, Tarly odnalazłby się idealnie! 


I tak wyglądałby moje wymarzone Literackie Miasteczko. Ja nie nominuje nikogo, ponieważ wydaję mi się, że wszyscy oprócz mnie już mieli trochę zabawy z tym. Niemniej jednak, jeśli ktoś ma ochotę zapraszam go do wspólnej zabawy z tym konkretnym TAGiem! Trzymajcie się cieplutko! Pozdrawiam

EDIT: Aż dziwne, że obsadziłam na wszystkich pozycjach mężczyzn! Marna ze mnie feministka, ale za to odnoszę wrażenie, że idealnie odnalazłabym się w kulturze poliandrycznej!

środa, 27 listopada 2013

003. "Inferno" czyli jak wrócić do piekła wybitnej twórczości

AUTOR: Dan Brown
TOM: Czwarty
SERIA: Robert Langdon 
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Sonia Draga 

OPIS
Inferno – czwarta z cyklu powieść amerykańskiego pisarza Dana Browna, której bohaterem jest historyk sztuki profesor Robert Langdon. Na rynku amerykańskim książka została wydana 14 maja 2013 roku przez wydawnictwo Doubleday. Polska premiera odbyła się 9 października 2013 r.
16 lipca 2013 roku wytwórnia Sony Pictures poinformowała, że filmowa adaptacja powieści pojawi się w kinach 18 grudnia 2015 roku, a jej reżyserem zostanie Ron Howard. Z kolei Tom Hanks ponownie wcieli się w postać Roberta Langdona[1].

RECENZJA
Dan Brown powraca w wielkim stylu.
Komu nie obiło się o uszy imię i nazwisko: Dan Brown? Chyba nie ma takiej osoby, która nie słyszałaby ile kontrowersji wzbudziły takie powieści tego autora jak: „Anioły i Demony” lub też osławiony i ten, który sprawił, że stał się sławny „Kod Leonarda Da Vinci”. Skoro większość, a jeśli nie wszyscy znają przejdźmy dalej.  
Zamówiłam książkę, gdy tylko była taka możliwość i odliczałam dni do premiery. Jestem pod wielkim wrażeniem talentu autora, więc z wielką chęcią sięgnęłam po najnowszą pozycję. Wielkiej niechęci towarzyszyła również wielka obawa. Doskonale pamiętałam jak ciężko było mi przebić się przez poprzednią powieść Dana Browna "Zaginiony symbol".
Od samego początku autor działa na plus dla najnowszej powieści. Zaczyna ją dość nietypowo i z każdą stroną czytelnik nie wie co jeszcze zastanie. Brown został wierny stylowi, w którym napisał wszystkie swoje powieści, czyli krótkie rozdziały, nie wyjaśnianie wszystkiego od podstaw i kierowanie czytelnikiem by jego myśli szły po jak najprostszej linii oporu w celu rozwiązania zagadki, by później zaskoczyć go skomplikowanym i jednocześnie najbanalniejszym rozwiązaniem.
Robert Langdon trafia do szpitala... Ale tu pojawia się pytanie, czy szpital na pewno jest szpitalem, a lekarza na pewno są lekarzami? Ktoś próbuje go zabić. Walczy z czasem i ma tylko dobę by odkryć co kryje się między wersami "Boskiej komedii". Mimo, amnezji doskonale pamięta wiele rzeczy ze swojego zawodu, co pomaga mu rozwiązywać zagadkę. Jednak czy aby amnezja nęka profesora?
Wszystko prowadzi do najmniej oczekiwanego miejsca na świecie.
Walka z czasem, szybka akcja, która toczy się najwyżej dobę doprowadziły mnie - prawie jak zawsze przy czytaniu książek Dana Browna - do szybszego bicia serca i nerwowego przewracania kartek.
Pojawia się zatem pytanie, dlaczego dałam 'tylko' siódemkę. Otóż autor, gdy próbował wyjaśnić pewną kwestią posłużył się czymś czego nawet nie umiem nazwać, ale gdy czytałam poświęcone temu rozdziały miałam ochotę wyrzucić pięknie oprawioną książkę przez okno, w sam środek kałuży. W tym aspekcie autor się nie popisał.  Widać, że autor chciał żeby powieść była idealna, ale przedobrzył. Książce nie wyszło to na dobre, a czytelnik taki jak ja dostaje spazmów gdy jest zmuszony przedzierać się przez coś takiego. Jednak widać, że autor wrócił na swoje tory, a „Zaginiony symbol” to tylko wypadek przy pracy.
Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Zaginiony symbol" i prawie tak samo wciągająca jak "Kod Leonarda da Vinci".
Wszystkim sympatykom tego autora z pewnością przypadnie do gustu.
Jak zwykle z kolei po przeczytaniu książki tego autora mam wrażenie, że mój świat się skończył - tego właśnie oczekuje od powieści, żebym nie wiedziała co mam dalej ze sobą począć.
Ja się jeszcze teraz zastanawiam jak długo profesor Langdon będzie tak szybko biegał? W powieści autor już dał znak, że Robert do młodzieniaszków nienależy. Czyżbyśmy mieli spodziewać się końca kultowej serii o równie kultowym bohaterze? 

"Decyzje podjęte w przeszłości kształtują naszą teraźniejszość" ~ Dan Brown, Inferno, Katowice 2013, s. 32

Ocena: 7/10

Tytuł postu jest może trochę przewrotny, ale idealnie oddaje sens całej książki. Nie tylko powrócił stary Dan Brown, którego pokochałam za Cyfrową Twierdzę lub też Anioły i Demony, ale czytelnik powrócił do klasyki literatury, czyli do Dantego. A co Wy sądzicie o tej książce? Czytaliście? Macie w planach żeby ją przeczytać? Ja osobiście polecam jak każdą tego autora, bo po prostu jestem zakochana w jego twórczości. 
Pozdrawiam, Lady Spark 

[1] Opis zaczerpnięty ze strony: http://pl.wikipedia.org