Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Dolnośląskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Dolnośląskie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 grudnia 2019

603. Agatha Christie - "Wczesne sprawy Poirota"


AUTOR: Agatha Christie
ORYGINALNY TYTUŁ: Poirot’s Early Cases
SERIA: Herkules Poirot  
TOM: Trzydziesty ósmy
TŁUMACZ: Anna Rojkowska, Andrzej Milcarz
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie
OPIS
Czy mąż rzeczywiście próbował otruć żonę? Co wydarzało się na balu maskowym? Czy można grać w brydża bez króla trefl? Jak poradzić sobie z rodzinną klątwą? Pytania się mnożą, a Herkules Poirot niestrudzenie szuka odpowiedzi. Finał – jak zawsze w utworach Agathy Christie – błyskotliwy i zaskakujący.
W zbiorze osiemnastu opowieści uważny czytelnik nie tylko prześledzi poczynania byłego szefa belgijskich służb śledczych, lecz także odkryje kilka kart z prywatnego życia sławnego detektywa.  [1]

RECENZJA
Nie przepadam za zbiorami opowiadań. W krótkich formach ledwo się człowiek rozezna w historii, a te już się kończą. Dlatego wiedząc, że wśród serii o Herkulesie Poirot jest zbiór opowiadań postanowiłam go przeczytać prędzej niż później. Zresztą po przeczytaniu jeden historii z belgijskim detektywem od razu go polubiłam, więc przerwa w naszej znajomości nie mogła być zbyt długa.
Narratorem większości opowiadań jest kapitan Artur Hastings, który jest dobrym przyjacielem Herkulesa Poirota. W tych krótkich opowiadaniach trudno doszukiwać się finezyjnej zbrodni. Rozwiązania następują szybko i gdy przemyśli się logicznie pod koniec ślady to faktycznie zbrodnie nie były zbyt skomplikowane. Problem polega na tym, że większość czytelników jest kapitan Hastings czy też inspektor Japp ze Scotland Yardu. Nie zwracamy uwagi na szczegóły i detale. Umykają nam z pozoru nieistotne kwestia. W tych osiemnastu opowiadaniach możemy lepiej przyjrzeć się prywatnemu życiu belgijskiego detektywa. Zostało ujawnione, kilka szczegółów, ale jakich? Tego wam nie powiem, bo nie lubię spojlerować.

W każdym z tych opowiadań Herkules Poirot jest sobą, czyli pedantem do potęgi. Nawet krzywko powieszony obraz jest wstanie sprawić, że nie będzie umiał skupić się na śledztwie. Zawsze będzie próbował ubrudzić się jak najmniej, a gdy już się okaże, że jest to niestety konieczne wtedy robi to z ciężkim sercem. Niezmiernie podobały mi się reakcje Hastingsa, gdy Poirot rozwiązywał śledztwa. Wiele razy kapitan uważał, że Herkules po prostu się starzeje i jego mózg nie pracuje już tak jak wcześniej, a okazywało się, że to jednak belgijski detektywa miał rację. Zachowanie Hastingsa i jego mina w mojej wyobraźni było bezcenne.

W zbiorze osiemnastu opowiadań były i te, które podobały mi się mniej jak na przykład” Zagubiona kopalnia” lub „Gniazd os”. Były jednak również takie, które moim zdaniem spokojnie nadawałaby się na osobne powieści, gdyby je trochę bardziej rozbudować: „Wypadki na Balu Victory”, „Król trefl”, „Mieszkanie na trzecim piętrze” lub „Dama z woalką”. Po prostu pewne historie czytało mi się lepiej, a inne odrobinę gorzej, ale całość jest bardzo równym zbiorem opowiadań.

W dalszym ciągu zbiory opowiadań to nie moja bajka, ale ogólnie nie żałuję tego, że przeczytałam, bo jednak Herkules Poirot to Herkules Poirot, a pomysły Agathy Christie nie mają sobie równych. Przeczytanie zbioru opowiadań o sympatycznym belgijskim detektywie było dobrym pomysłem, bo została przybliżona mi jego postać, a po kolejne jego śledztwa będę sięgać z jeszcze większą przyjemnością.
OCENA: 7/10

I to ostatnie recenzja przed świętami :). Trzeba się wyciszyć oraz pomyśleć za co chce się podziękować najbliższym. Już teraz, w tym poście chcę Wam życzyć Wesołych i Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia. 

Obrazek pochodzi ze strony: https://www.radiozet.pl/Co-gdzie-kiedy-jak/Ladne-zyczenia-bozonarodzeniowe-zyczenia-swiateczne-dla-bliskich-na-2018-rok
[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 11 grudnia 2017

469. Erotyzm w najgorszym wydaniu we "Wtorkowym Klubie Erotycznym"

AUTOR: Lisa Beth Kovetz
TYTUŁ ORYGINALNY: The Tuesday Erotica Club
SERIA: Seria do torebki
TŁUMACZ: Dobromiła Jankowska
ROK WYDANIA: 2006
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie

OPIS
Wtorkowy Klub erotyczny to zabawna, seksowna i poruszająca historia czterech charakternych kobiet, z różnych środowisk i w różnym wieku, które pracują w nowojorskiej firmie prawniczej. Raz w tygodniu podczas przerwy na lunch spotykają się, by czytać na głos napisane przez siebie opowiadania erotyczne. Założycielką tego klubu pisarskiego jest Aimee, która po zajściu w ciąże czuje się opuszczona przez zapracowanego męża. Poza nią do klubu należą: Brooke – niespełniona malarka z bardzo dobrego i bogatego domu, Margot – pani prawnik, praco- i zakupoholiczka oraz Lux – źle wykształcona i fatalnie ubierająca się sekretarka. Jednak to właśnie Lux wie najwięcej o życiu i mimo uprzedzeń początkowo dzielących ją od reszty klubowiczek otworzy im oczy na sprawy, o których ni e miały albo nie chciały mieć pojęcia.
Ta śmiała powieść dla niezbyt grzecznych dziewczynek dowodzi, że współczesne kobiety, poszukujące bliskości i wsparcia, znajdują je najczęściej w… przyjaźni z kobietami.  [1]

RECENZJA
O „Serii do torebki” słyszałam, że jest to zabawna literatura kobieca, więc pomyślałam, że to coś dla mnie. Trudno było zdecydować się, który tytuł wybrać, jako pierwszy, więc postanowiłam zamknąć oczy i zdecydować się na przypadek. Jak wyszło? Wolałabym nigdy więcej nie decydować się na przypadek w takich sytuacjach.

Czy czytaliście kiedyś książkę, gdzie każdy główny bohater jest w jakiś stopniu irytujący, a gdy dodacie ich do siebie to w sumie wyjdzie Wam mieszanka wybuchowa? W „Wtorkowym Klubie Erotycznym” mamy, aż 4 takie osoby. Jego założycielką jest Aimee, która jest w ciąży, a maż ją kompletnie zaniedbuje. Z jednej strony wiedziała, że jej ukochany nie chce mieć dziecka, więc nie powinna go do tego zmuszać tylko wtedy go zostawić skoro nie zgadzały im się priorytety. Rozgoryczona Aimee po prostu użalała się nad sobą, że sama spędza wieczory, a mąż się gdzieś włóczy po świecie. Nigdy nie zrozumiem kobiet, które myślą, że facet zmieni zdanie o dzieciach, gdy zakomunikują mu, że jest w ciąży. Następna w kolejce jest Lux, która ledwo skończyła liceum, a jej inteligencja nie powala. Cóż niby ma największe doświadczenie życiowe wśród całej czwórki, ale niestety jest również prymitywna i prostacka do kwadratu, że aż dziw bierze, że szanowana firma prawnicza zatrudniła kogoś takiego na pozycji sekretarki. To się mi po prostu w głowie nie mieści. Ostatnie dwie bohaterki, czyli Brooke i Margot są najmniej irytujące, ale mimo to dodanie ich do dwóch pierwszych daje niebezpieczną dla czytelnika mieszankę wybuchową. Brooke to niespełniona malarka, która w młodości odrzuciła zaręczyny i teraz trochę tego żałuję, ale nie mówi o tym non stop kolor tylko przeżywa to w sobie. Margot jest panią prawnik, która nie lubi stałych związków. Cała ta czwórka jest w klubie założonym przez Aimee, ale tak naprawdę Lux jest traktowana jak piąte koło u wozu. Dziewczyny cały czas liczą, że w końcu sama odejdzie, bo same nie chcą jej wyrzucać. A niby to dorośli ludzie są…

„Seria do torebki” ma być typową literaturą kobiecą… W takim układzie to ja się boję, w którą stroną podąża ta literatura. Dla mnie jest to płytka powieść, w której jest pełno seksu, ale nie takiego, o którym da się czytać, ale takiego prymitywnego, który nawet najluźniejszym czytelnikom ledwo przejdzie przez gardło. Na dodatek cała ta książka nie ma wcale głębszego przesłania, a to, o co chodzi w tej książce wychodzi dopiero na ostatnich stronach…

Nie jest to literatura cudowna, ani nawet znośna. Jest słaba i boli to, że po prostu coś takiego wychodzi do druku. Liczyłam na coś lekkiego, a dostałam książkę, która miała mi zrobić z mózgu papkę. Dobrze, że chociaż szybko się czytało.
OCENA:  3/10

Kiedy ulatują te wszystkie tygodnie? Ja się pytam! Niech ktoś zwolni czas! Proszę!

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 17 lipca 2017

423. Ladies and Gentlemen przed Wami melduje się Herkules Poirot!


AUTOR: Agatha Christie      
TYTUŁ ORYGINALNY: The Mysterious Affair At Styles
TŁUMACZ: Tadeusz Jan Dehnel  
SERIA: Herkules Poirot
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie

OPIS
Klimat starej angielskiej posiadłości, rodzinne niesnaski i skandale, spalony testament i wiele mylnych tropów. Kto z domowników miał motyw, by otruć właścicielkę rezydencji w Styles Court? Czy zbrodnię popełniono z namiętności czy z chciwości?
Nad rozwikłaniem zagadki po raz pierwszy razem pracują – kapitan Hastings, marzący o tym żeby być Sherlockiem Holmesem, i Herkules Poirot, który nie musi o tym marzyć. [1]

RECENZJA
Przyznam szczerze, że bardzo obawiałam się powieści Agathy Christie, a to z prostego powodu, że ich nie zrozumiem. Jakkolwiek to dziwnie brzmi miałam wrażenie, że nawet przy wykładaniu rozwiązania przez Poirota na końcu i tak nie będę nic z tego rozumieć. Na całe szczęście moje obawy okazały się złudne, a ja chyba pierwszy raz od dawna zaczęłam coś kogoś sławnego od dobrej pozycji. Dzięki o Panie!
                Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie przez niejakiego kapitana Hastingsa, który jest weteranem wojennym i przypadkiem spotyka dawnego znajomego Johna Cavendisha, który oferuje mu rekonwalescencję w wiejskiej rezydencji jego zmarłego ojca oraz żyjącej macochy.  Pani Cavendish ponownie wyszła za mąż za ponad dwadzieścia lat młodszego mężczyznę. Według jej pasierba pan Inglethorp to nikt inny jak łowca posagów. Pewnej nocy Emila Inglethorp zostaje otruta i umiera w strasznych męczarniach. Kapitan Hastings na wniosek Johna prosi o pomoc przebywającego w pobliskim domu dla uchodźców Belga Herkulesa Poirota, który przed I wojną światową pracował, jako oficer policji. Potem przeprowadził się do Anglii, gdzie rozpoczął karierę prywatnego detektywa. Jest to mały mężczyzna o starannie wypielęgnowanych wąsach, ma słynną obsesję na punkcie porządku i symetrii. Notorycznie do rozmowy wtrąca powiedzenie/stwierdzenie „mon ami” lub też inny francuski zwrot.
Herkules Poirot zaczyna zastanawiać się, kto z domowników tudzież osób zamieszkujących w willi zabił starszą panią. A do wyboru jest kilka interesujących postaci, jak na przykład panna Ewelina Howard, która jest wierną służącą w domu i rozmowy prowadzi w telegraficznym skrócie. Szczerze nienawidzi Alfreda Inglethorpa i uważa, że jej pracodawczyni popełniła ogromny błąd wychodząc za niego za mąż. Kolejnym podejrzanym jest najstarszy pasierb zmarłej John Cavendish, który ma pewne kłopoty finansowe i pokłócił się z macochą przed jej śmiercią. Żona Johna, czyli Mary Cavendish, kobieta o dość skomplikowanej osobowości, ale z pewnością pozostająca bardzo wytworną damą. Jest również, Cynthia Murdoch, która była protegowaną pani Inglethorp (córką jej zmarłych przyjaciół). Dała jej dach nad głową, gdy tego potrzebowała. John ma również młodszego brata Lawrence’a, który jest postacią dość nudną i mało znaczącą. W kręgu podejrzanych jest jeszcze również dobry przyjaciel Mary doktor Bauerstein. Każdy z nich miał swój motyw…
Początkowo ciężko było mi się wczuć w historię, bo wydawała mi się ogromnie drętwa i pozbawiona charakteru. Dopiero pojawienie się osobliwego Belga zdecydowanie ją ubarwiło i nadało jej kształtu. Bardzo polubiła Poirota, jest to postać niezwykle sympatyczna, a przy tym śmieszna. Co prawda zerkając na filmy, które ogląda nagminnie moja mama odniosłam wrażenie, że jest zadufanym w sobie detektywem tak w książce nie dało się tego odczuć. Jest ludzki i szczery, a jego szósty zmysł jest bardzo mocno rozwinięty.
To, w jaki sposób Christie poprowadziła całą akcję i jak wodziła czytelnika za nos jest mistrzostwem świata. Przypadkiem zaspojlerowałam sobie, kto zabił, ale to, w jaki sposób Poirot do tego doszedł jest jak moje ukochane ciasto Raffaello – idealne. Na dodatek umie wspaniale maskować swoje uczucia i emocje. Nie daje poznać po sobie, że jest inaczej niż myśli. No i przede wszystkim umie przyznać się do błędu, że jego tok myślenia poszedł w złym kierunku niż powinien. To jest zdecydowanie na plus i sprawia, że jest bohaterem z krwi i kości.
Mogę zapewnić, że szybko wrócę do kolejnych powieści Królowej Kryminału. Tak szybko jak mi to pozwoli lista lektur, którą sobie robię, co jakiś czas. Mam nadzieję, że to się szybko stanie, bo narobiłam sobie ogromnego, smaka na kolejne powieści kryminale tej autorki.
„Jeżeli ludzie nie mówią prawdy, miej się na baczności pod każdym względem." ~ Agata Christie, Tajemnicza historia w Styles, Poznań 2014, s. 108.
OCENA: 7/10

Królestwo za tydzień na bezludnej wyspie. Tylko ja i książki! Ktoś coś wie? 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 19 maja 2016

254. Panie Cormoranie, ależ ja się stęskniłam!

AUTOR: Robert Galbraith [Pseudonim Joanne Kathleen Rowling]
TYTUŁ ORYGINALNY: Career of evil
SERIA: Cormoran Strike
TŁUMACZ: Anna Gralak
TOM: Trzeci 
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Dolnośląskie

OPIS
Robin Ellacott otrzymuje tajemniczą przesyłkę. Z przerażeniem odkrywa w paczce odciętą nogę. Szef dziewczyny, prywatny detektyw Cormoran Strike, jest równie zaskoczony, choć nieco mniej przerażony. Przychodzą mu na myśl tylko cztery osoby, które mogłyby być zdolne do takiej brutalności. Detektyw sądzi, że policja podąża fałszywym tropem. Rozpoczyna śledztwo na własną rękę. [1]

RECENZJA
Pamiętacie jak swego czasu zachwycałam się cyklem o nietuzinkowym detektywie Cormoranie Strike’u? Nic więc dziwnego, że jak tylko na rynku pojawiła się kolejna część czym prędzej popędziłam do księgarni po swój egzemplarz. Co prawda, książka musiała chwilę odczekać, żebym do niej zasiadła… ale po jej lekturze jeszcze do tej pory jestem zachwycona! 

Jak wspominałam przy okazji recenzji poprzednich tomów, nie należę do potteromaniaków, a nazwisko pani Rowling do pewnego czasu kojarzyło mi się tylko i wyłącznie z tym młodym czarodziejem. Nie sądziłam, że napisane przez nią kryminały mogą się okazać tak dobre. Teraz, z ręką na sercu, mogę przyznać, że seria o Cormoranie Strike’u to naprawdę kawał dobrej, pisarskiej roboty, która powinna się spodobać nie tylko fanom twórczości „matki” Harrego Pottera. 

Robin i Cormoran dalej razem współpracują. Mimo, że „szał” na swego czasu popularnego detektywa znacznie osłab jego agencja utrzymuje się na razie ze stałych zleceń – obserwowanie niepokornej kochanki, śledzenie nieobliczalnego byłego męża. I tak codziennie. Jednak pewnego dnia ich rutynę przerywa szaleniec, który przysyła do ich agencji nietypową paczkę – odciętą kobiecą nogę. Ta tajemnicza przesyłka staje się początkiem splotu zdarzeń, które zagrażają życiu zarówno Robin jak i Cormorana.

Książka zaczyna się od wielkiego „bum”! Po przeczytaniu pierwszych stron można przypuszczać, że przez całą lekturę akcja będzie tak gnała na łeb na szyję… tymczasem okazało się, że mimo początkowego szybkiego tempa, po przerzuceniu następnych kartek wszystko zdecydowanie zwalnia. Niemniej jednak, nie można tego odbierać jako coś złego. Mimo braku tak szaleńczego rytmu jak na samym początku Żniwa zła wcale nie tracą na atrakcyjności! Powiem więcej! Takie ponowne, bardzo powolne nakręcanie akcji w połączeniu z napięciem, które wciąż było wręcz namacalne, okazało się mistrzowskim posunięciem! 

Sama fabuła jest niezwykle intrygująca. Przez większą cześć książki nie mogłam się zdecydować kim jest nasz tajemniczy szaleniec i przyznam się szczerze, że mocno tasowałam swoimi typami. 

Największym jednak zaskoczeniem była dla mnie końcówka! Przez chwilę bałam się, że pani Rowling zdecyduje się na coś tak banalnego i przewidywalnego, że to wręcz zabolałoby mnie. Na szczęście nic takiego nie mało miejsca, a zakończenie sprawiło, że najchętniej już sięgnęłabym po kolejny tom! 

Skoro troszeczkę dowiedzieliśmy się o samej fabule, należałoby teraz przybliżyć postać głównego bohatera. Cormorana Strike’a jest inny niż wszyscy. Z ulgą przyjęłam fakt, że tym razem nie spotkałam się ciutnie bogiem. Cormoran, w swojej zwyczajności, jest bardzo oryginalny. Nie jest przystojny, nie jest bogaty, długi z każdym dniem rosną, a funkcje domu pełni mały gabinet, w którym od czasu do czasu przyjmuje nielicznych klientów. Jako były żołnierz jest odważny, nie boi się wyzwań, ale przy tym wszystkim, co może dziwić, jest niemal tak samo roztrzepany jak ja!

Podobnie jak w poprzednich tomach również i w trzeciej części przygód niepokornego detektywa mamy język łatwy w obiorze, przejrzysty i nie sprawiający większych problemów. Rozdziały także nie są nie wiadomo jak długie, a całą książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. 

Ależ ja się stęskniłam za Cormoranem! Po lekturze trzeciego tomu jego przygód, wiem, że nadal utrzymuje się on w ścisłej trójce moich ulubionych książkowych bohaterów! Trzecia część serii jest jak do tej pory chyba najlepsza i już nie mogę doczekać się kolejnych odsłon! Czekam z utęsknieniem!

„Robin aż za dobrze wiedziała, dlaczego ludzie boją się mówić, przyznawać, że coś im zrobiono, gdyż potem muszą wysłuchiwać, że ta haniebna, straszliwa prawda to wytwór ich chorej wyobraźni.” ~ Robert Galbraith, Żniwa zła, Poznań 2015, s. 442

OCENA: 8/10


Tym razem jestem na czas! W sumie dawno mnie już tutaj nie było, za co bardzo przepraszam. Obiecuję poprawę! I cieszę się, że w końcu miałam czas, żeby nadrobić zaległości u Was. Pozdrawiam,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 14 września 2015

164. Przewidywalne zakończenie "Przed świtem"

AUTOR: Stephenie Meyer
TYTUŁ ORYGINALNY: Breaking Dawn
TŁUMACZ: Joanna Urban
SERIA: Zmierzch
TOM: Czwarty
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie

OPIS
Odkąd Bella zakochała się w wampirze, jej życie przypomina sen - sen, który czasem zamienia się w koszmar. Rozdarta pomiędzy Edwardem, któremu oddała serce, a wilkołakiem Jacobem, z którym łączy ją tajemniczo silna więź, przeżyła piękny, ale i burzliwy rok, bijąc się z myślami, zadręczając o los najbliższych i wymykając wrogom. Dociera wreszcie do punktu, w którym musi podjąć ostateczną decyzję. Czy stanie się częścią kuszącego, lecz mrocznego świata nieśmiertelnych, czy jednak pozostanie człowiekiem?
Nikt nie spodziewał się jednak tego, co się stanie, gdy Bella dokona już wyboru. Następuje seria zdarzeń o niewyobrażalnych konsekwencjach. Czy właśnie wtedy, kiedy Bella ma rozwiązać wszystkie swoje problemy, przyjdzie jej zmierzyć się z czymś, o czym nawet jej się nie śniło - i tym razem przegrać?  [1]

RECENZJA
Badum tssss… I co ja mam napisać o ostatnim tomie tej sagi? Mam kłamać? Mówić prawdę? Sama nie wiem. No dobra, ale postaram się coś składnego napisać. Zarówno w przypadku Belli i Edwarda ma się spełnić ich największe marzenie. Oczywiście każde z nich ma wtedy na myśli zupełnie co innego niż partner. Bella, aż się pali (dosłownie) do zostania nieśmiertelną, z kolei Edward w końcu będzie miał swoją żonę. Wszystko układa się cudownie. Młodzi uciekają na swój miesiąc miodowy i tam dzieje się ponownie coś niespodziewanego, a Belli kolejny raz grozi tym razem już dość realne niebezpieczeństwo.

Cóż reakcja Edwarda jest prosta: trzeba się za wszelką cenę pozbyć tego co zagraża ukochanej. Tylko, że powstaje mały problem: ona to coś pokochała. Chce to coś ochronić, bo wie, że dostała szanse od losu. O dziwo sojuszniczkę widzi w wampirzycy, która do tej pory nie była do niej zbyt przyjaźnie nastawiona. Rosalie, rozumie Bellę i za wszelką cenę pomoże jej ochronić życie, które zabija Bellę. Do głowy przyszło mi jedno pytanie. Dlaczego to robiła? Czyżby dlatego, że liczyła, że żona jej brata tego nie przeżyje i dostanie to o czym zawsze marzyła? Mimo zapewnień Belli, że tak nie było ja odnosiłam cały czas właśnie takie wrażenie, że Rose robi to wszystko z pobudek czysto egoistycznych i wcale nie liczy na szczęśliwe zakończenie dla Belli.

Nie mogę ominąć Jacoba, o którym zawsze mi się ciężko pisze, ale w tym tomie zamienił się chyba z Bellą duszami, bo to on bardziej narzekał na swoje nieszczęście w miłości, aż mnie mdliło. Później się trochę ogarnął, ale dalej był taki rozlazły, nagle z wyrazistej postaci stał się rozlazły. Bolał mnie ten zabieg autorki, bo lubiłam Jacoba bardziej niż Edwarda. Zepsuta postać w ostatnim tomie i to całe wpojenie, które podało na ostatnią osobę, na którą bym stawiała.

Wraz z przewijaniem stron tego opasłego tomiska dochodziło do mnie straszne zachowanie Edwarda. Sam fakt, że chciał jak najszybciej zlikwidować to co chciało zabić Bellę. Kochał ją – rozumiem. Ale pytam się autorki czy pomyślała, że poruszając tak ważną kwestię: aborcji w powieści dla młodzieży przemyślała sprawę tego jak to może wpłynąć na ich przyszłe życie? Nie chodzi mi o to czy jestem za aborcją czy przeciw, ale o sam fakt podania tego jako rozwiązania najprostszego i najszybszego, które powoduje, że problem sam znika. Pisarze muszą sobie zdawać sprawę z faktu, że odpowiadają za ukształtowanie (w jakiś sposób) myślenia swoich czytelników. Mnie to nie ruszyło, bo umiem to jakby oddzielić wszystko od siebie, ale fani sagi mają zazwyczaj naście lat (sama miałam tyle gdy ją czytałam). Trzeba to brać pod uwagę. Pisarze muszą pamiętać, że odpowiadają za kształtowanie światopoglądu swoich czytelników i nie ma usprawiedliwienia dla pani Meyer za ten pomysł. Nie chodzi mi tez o to by nie poruszać trudnych tematów kompletnie w powieściach. Chodzi mi o to by dostosowywać tematy do wieku czytelników. Umieszczenie tematu aborcji w książce, po którą raczej nie sięgną nastolatki rozumiem bardziej, bo jest to pozycja skierowana do czytelnika już w jakiś sposób ukształtowanego psychicznie i posiadającego swój własny tok myślenia.

Aaaa i ta idealność pewnej postaci w tej części doprowadzała mnie do mdłości. Jak można było tak wyidealizować jedną osobę? Ja rozumiem, że pani Meyer w zgodzie ze swoją wiarą starała się przekazać czytelnikowi miłość do rodziny, ale nie sztuką jest kochać kogoś kto jest nad wyraz idealny i inteligentny. Sztuką jest kochać kogoś kto ma wady i popełnia błędy.

" Tylko to, co poznane, jest bezpieczne. Tylko to, co poznane, można tolerować. Tolerując nieznane... osłabia się samego siebie." ~ Stephenie Meyer, Przed świtem, Wrocław 2009, s.629.

OCENA: 5/10

[1] Opis pochodzi z okładki książki
OGÓLNE PODSUMOWANIE CAŁEGO CYKLU 'ZMIERZCH'
Zmierzch: 5
Księżyc w nowiu: 5
Zaćmienie: 7
Przed świtem: 5
Ogólna ocena cyklu: 5!
Uffff... Kolejna seria za nami. Myślę, że całościowa ocena jest jak najbardziej zasłużona. 
Ależ ten czas leci! Już połowa września... 

czwartek, 3 września 2015

161. "Zaćmienie" czyli najlepsza z część całego cyklu

AUTOR: Stephenie Meyer
TYTUŁ ORYGINALNY: Eclipse
TŁUMACZ: Joanna Urban
SERIA: Zmierzch
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie

OPIS
Kiedy media zaczynają donosić o serii tajemniczych morderstw w Seattle, a do lasów wokół Forks powraca żądna zemsty wampirzyca, Bella uświadamia sobie, że znowu grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Jakby tego było mało, musi wybierać pomiędzy miłością Edwarda a przyjaźnią Jacoba, i to wiedząc, że jej decyzja może doprowadzić do odnowienia odwiecznego konfliktu pomiędzy wampirami a wilkołakami. Zbliża się też zakończenie roku szkolnego, a więc termin przemiany - co wybierze Bella: życie czy śmierć? [1]

RECENZJA
Jest to zdecydowanie najlepsza część całej sagi. Chociaż całość psuje bardzo egoistyczne i niestabilna emocjonalnie i psychicznie Bella to jednak ta powieść wyszła autorce zdecydowanie lepiej.

Jak do tej pory Bella Swan nie denerwowała mnie tak bardzo. W zasadzie jej zachowanie dawało się podciągnąć pod to jak dla normalnej nastolatki. Jednak w „Zaćmieniu” przeszła samą siebie. Podporządkowuje się woli Edwarda jakby brakowało jej rozumu i własnego zdania. Sam wampir również działał mi na nerwy. Uważał, że doskonale wie jak zapewnić Belli bezpieczeństwo i nie ufa wilkołakom. Chyba zapomniał, że przez długi okres czasu Swan przebywała w ich towarzystwie i nawet włos jej z głowy nie spadł. Na początku powieści jest to dość toksyczny związek. Kilka razy miałam ochotę potraktować Cullena mocniej, bo zachowywał się jak prawdziwy tyran i despota. Jednak Bella również nie pozostaje tu bez winy. Lawiruje między Edwardem i Jacobem. Potrzebuje ich obu by móc funkcjonować, by żyć. Są jej niezbędni. Jednak przy tym wszystkim jest ogromną egoistką. Przy okazji zarzucam jej również brak stabilności emocjonalnej, bo to jak wykorzystywała Jacoba i jak się z nim obchodziło prowadziło tylko do takiego wniosku.

Sam Black nie jest w tym wszystkim bez winy. Jednak jak to on sam określił „walczy o Bellę wszystkimi możliwymi sposobami”. Jest również wybitnym manipulatorem co nie raz przysparza problemów wszystkim dookoła. Gubi go też jego pewność siebie i pokazuje, że pod względem emocji i psychiki jest jeszcze dzieckiem, które nie wiele rozumie.

Wyobrażacie sobie, że wampiry i wilkołaki łączą wspólnie siły przed wspólnym wrogiem? Ja też nie, ale w przypadku powieści pani Meyer wszystko jest możliwe. W pobliskim mieście ma miejsce cała plaga dziwnych i nie mających wyjaśnienia morderstw. Czy za tym wszystkim stoi pewna wampirzyca, która powróciła do lasów Forks? Jedno jest pewne, Belli grozi śmiertelne niebezpieczeństwo i zarówno Jacob jak i Edward staną na głowie by zapewnić jej maksymalne bezpieczeństwo. Co prawda jak to zwykle Isabella ma w zwyczaju bardziej niż o siebie martwi się o innych, co kolejny raz pokazuje, że autorka zupełnie tego nie przemyślała. W bohaterce brakło podstawowej cechy: chcę przeżyć za wszelką cenę. Owszem w książce jest scena gdzie taki instynkt przetrwania się pojawia, ale jest z góry skazany na przegraną, bo wcześniejsze zachowanie Swan jasno i otwarcie mówi: jeśli was to uratuje to ja mogę zginąć. Przyznacie, że to wcale nie trzyma się ładu i składu.

W tej części jest najwięcej emocji i akcji, która nie wlecze się tak mocno jak w poprzednich częściach. Osobiście moim ulubionym fragmentem jest ten, gdzie lepiej poznajemy Rosalie, która do tej pory kreowana była na czarny charakter rodziny Cullenów. Uważam, że powieść byłaby lepsza gdyby autorka nie poskąpiła Belli ludzkich cech, które zdecydowanie zostały zdominowane przez pragnienie bycia wampirem. I właśnie czy Bella na pewno zostanie nieśmiertelną tak jak jej ukochany Edward? A może to siła przebicia Jacoba będzie górą?

"Sen nie przyniósł pełnego ukojenia, a jedynie odrętwienie połączone z obojętnością, niczym środek uspokajający. Ból stał się łatwiejszy do zniesienia - ale nie zniknął." ~ Stephenie Meyer, Zmierzch, Wrocław 2009, 534.

OCENA: 7/10

Tak przed wypadem do szkoły wrzucam dla Was recenzję. Jak pierwsze dni września? U mnie męcząco, ale cały czas mobilizuje swój organizm do pracy :), w końcu dostanę energetycznego kopa :). 

poniedziałek, 24 sierpnia 2015

158. "Księżyc w nowiu", czyli zero horroru w horrorze

AUTOR: Stephenie Meyer
TYTUŁ ORYGINALNY: New Moon
TŁUMACZ: Joanna Urban
SERIA: Zmierzch
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2007
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie

OPIS
Edward Cullen to wciąż dla Belli najważniejsza osoba pod słońcem. Są parą i jest im razem cudownie. Gdyby tylko chłopak nie był wampirem! Niestety, ten fakt wszystko komplikuje, także z pozoru niewinną zażyłość dziewczyny z przyjacielem z dzieciństwa, Jacobem.
Wiosną Edward musiał bronić Belli przed swoim krwiożerczym pobratymcem, jesienią zakochani uświadamiają sobie, że był to dopiero początek ich kłopotów. [1]

RECENZJA
Powiem szczerze, że jeśli którakolwiek z części tej sagi wcale nie jest horrorem to zdecydowanie Księżyc w nowiu. Nie ma nawet najmniejszego fragmentu zdania, który by plasował tę pozycję na tej półce. Jest to po prostu zwykły romans, a raczej rozpaczliwy bełkot Belli, która nie może sobie poradzić z rozstaniem. W jakiś sposób rozumiem jej stan. Dwa lata temu przeżyłam coś podobnego i w sumie z życia miałam wyjęte dwa miesiące, których kompletnie nie pamiętam z wyjątkiem dwóch czy trzech przebłysków. Więc na to ze względu na swoje osobiste doświadczenia jestem w stanie przeżyć i zrozumieć.

Wszystko układa się naszej parze cudownie. Są razem i cały świat pada im do stóp. Jednak jeden wieczór i wszystko zmienia się w najgorszy koszmar i Bella zostaje sama. Cały świat wali się nieszczęsnej dziewczynie na głowę, co pokazuje jak bardzo jest słaba i jak bardzo nie umie radzić sobie z przeciwnościami losu, co jest bardzo dziwne, bo przecież całkiem normalnie przyjęła do wiadomości, że fakt, że jej luby jest wampirem! Zachowała się tak jakby powiedział jej „Kochanie żywię się ludzką krwią, ale nie przejmuj się w sumie to jestem wegetarianinem, bo staram się trzymać tej zwierzęcej”. No ludzie! Albo dziewczyna przyjmuje ze spokojem wieść o tym, że ma styczność z tworem nad ludzkim i jednocześnie daje sobie jakoś radę z faktem, że ukochany ją porzuca, bo się o nią martwi lub też robi z niej kompletnego nieudacznika bojącego się własnego cienia. Bo przecież to nie jest normalne zachowanie, gdy mniej się martwi o siebie a bardziej o ukochanego wampira czy przyjaciela, który też jest tworem nadludzkim! Trochę równowagi.

Co mnie w niej jeszcze denerwowało? Fakt, że jest egoistką i hipokrytką. Facet wampir? Całkiem spoko, bo przecież nie pije ludzkiej krwi. Kumpel inny potwór? No tu mamy problem, bo jeśli zabija ludzi to raczej nie będziemy się przyjaźnić. Na dodatek wykorzystuje Jacoba tylko dlatego by trzymać się na powierzchni życia i nie tonąć we własnych łza. I gdy ten ją zostawia (podobnie jak Edward dla jej własnego bezpieczeństwa) ma mu za złe, bo przecież ona nie może bez niego żyć i jednocześnie wybiela Cullena, który postąpił wobec niej podobnie. Litości! Kolejny raz apeluję do autorki, więcej litości i logiki.

Brakowało mi Edwarda i jego ciętych, trafnych i ironicznych uwag. Mimo wszystko ten w książce ma więcej męskości niż ten filmowy, który wyglądał jakby miał się zaraz rozlecieć. Serio! Jakoś zupełnie lepiej przyswajam tego książkowego. Jest taki bardziej wampirzy. No może pod koniec tej części był zbyt łzawy i zbyt mocno obciążający się winą za wszystko, ale nie można mieć wszystkiego. Na całe szczęście brak ukochanego Belli rekompensuje nam nowa postać męska w postaci Jacoba. Przyjaciel z czasów dzieciństwa wyciąga naszą główną bohaterkę z nie małych tarapatów. Oczywiście nie mogło być tak by nasz Indianin nie poczuł czegoś do Swan. Przecież bez tego byłoby źle! Trochę mnie to denerwuje ilekroć sięgam po ten cykl. Czy nie można było stworzyć przyjaciela płci męskiej, który kompletnie nie leciałby na Bellę? Zapewniam, że można było, tylko po co się wysilać.

Co do akcji to powiem szczerze, że w sumie ślimak szybciej pokonuje swoją trasę niż autorka poprowadziła całą powieść. W sumie to wartkość akcji zmieniłaby na plus te ciągłe egzystencjonalne problemy Belli, której co chwila chciałam podkładać pod nos chusteczkę, bo bałam się, że z książki wypłynie mi zaraz fontanna łez. I podobnie jak w pierwszej części akcja pod koniec pędzi jak szalona. Zero równowagi.

Jednak romans jest romansem i ma swoje prawa, których należy przestrzegać, ale proszę mi nie wmawiać, że to jest horror, bo jednym momentem kiedy szybciej zabiło mi serce to było wtedy gdy mama znienacka weszła do mojego pokoju. Cóż jak czytam dość często wyłączam się kompletnie zupełnie niezależnie od tego jakiej jakości jest powieść, którą trzymam w rękach.
"Czasami szczerość wchodzi w drogę lojalności. Czasami ten sekret nie jest do końca nasz i zdradzając go, możemy zaszkodzić innym." ~ Stephenie Meyer, Księżyc w nowiu, Wrocław 2007, 242.
OCENA: 5/10

Jeszcze tylko tydzień wolnego i wracam do szkolnej ławy. Mimo wszystko cieszę się z tego powodu, bo będę się uczyć o czymś co mnie zawsze interesowało.
Całusy :*

wtorek, 10 marca 2015

116. Czy jedzie z nami morderca? "Morderstwo w Orient Expressie"




AUTOR: Agata Christie
TYTUŁ ORYGINALNY: Murder o the Orient Express
TŁUMACZ: Anna Wiśniewska-Walczyk
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Dolnośląskie

OPIS
Herkules Poirot po rozwiązaniu sprawy kryminalnej w Azji wraca do Europy. Pociąg Orient Express, którym podróżuje, grzęźnie w zaspie śnieżnej. W nocy w niewyjaśnionych okolicznościach ginie jeden z pasażerów. Detektyw Poirot rozpoczyna dochodzenie, a jego podróż zamienia się w śledztwo. Fakty wskazują, że zabójca zajmuje przedział w tym samym wagonie… Czy Poirot zdoła rozwiązać zagadkę tajemniczego morderstwa? Sprawa nie należy do łatwych – każdy pasażer jest podejrzany…  [1]


RECENZJA

Moje pierwsze spotkanie z Christie i Poirotem zainicjowane przez nieocenioną Lady Spark. W końcu nadszedł ten dzień, gdy zasiadłam do klasyki kryminału. W Poirocie nie zakochałam się od pierwszego wejrzenia, ale zdecydowanie zafascynował mnie jego intelekt.

Bardzo lubię klimaty wczesnego XX wieku, więc szybko wczułam się w akcję. Wszystko zaczyna się jeszcze w innym pociągu, Taurus Expresie. Herkules rozpoczyna podróż z Syrii do Stambułu, gdzie ma przesiadkę na tytułowy transport. Oczywiście każda okazja do obserwacji jest dobra.
Nie będę się rozpisywać w szczegółach o fabule, żeby nie zdradzić wam połowy książki. Detektyw nawet w pozornej przerwie od pracy, nie traci czujności. Dama z Bagdadu nadmiernie panikuje na opóźnienie transportu, schadzka za lokomotywą dwójki bohaterów, podejrzani mężczyźni w hotelowej restauracji. To tylko początek historii.

Zasadnicza część toczy się już w Orient Expressie. Nasz główny bohater miał odpocząć po wykonanej pracy, jednak nawet w podróży do domu nie zaznaje spokoju. Najpierw jeden ze spotkanych już mężczyzn prosi go o ochronę, na co Poirot odmawia.  Potem ze snu budzi go krzyk z sąsiedniego przedziału. Za to rankiem pociąg stoi nieruchomo przez śnieżne zaspy, starsza pani panikuje o mężczyźnie w jej przedziale, a Ratchett, który szukał pomocy poprzedniego dnia u Herkulesa, został znaleziony zakłuty na śmierć.

Chcąc, nie chcąc, detektyw Poirot wkracza do akcji. Nie ukrywa przed sobą, iż sprawa go zaintrygowała i jednocześnie stanowi najlepszą rozrywkę w stojącym pojeździe. Czy naprawdę morderca mógł pochodzić z zewnątrz? Wiele wskazuje na poszukiwania sprawcy pośród pasażerów. Każdy zostaje przesłuchany, a główny bohater musi jakoś poskładać to wszystko w całość. Problem w tym, iż nie wszystko do siebie pasuje.

To nie historia w czasach współczesnych z elektroniką w tle. Spory kawał czasu zajmie przywrócenie pociągu do ruchu. Pasażerowie są zdani tylko na własne towarzystwo. Głównym narzędziem do rozwiązania tajemnicy śmierci Ratchetta jest umysł detektywa, siłą – jego dedukcja.

„Mój przyjacielu, jeśli chcesz złapać królika, wrzucasz mu do nory łasicę. I jeśli królik tam jest, ucieka. To właśnie uczyniłem.” ~ Agata Christie, Morderstwo w Orient Expresie, Wrocław 2012.

OCENA: 8/10
_ _ _ _ _

Witam :) Ostatnio oddałam miejsce w kolejce na recenzję naszej pani recenzentce Lady Spark :) Teraz znów ja i dla urozmaicenia kryminał. Jeszcze kilka czeka na mnie na półce i krzyczą do mnie. Wszystko w swoim czasie. Dzisiaj zwięźle, bo minęło trochę czasu od mojej lektury Christie, ale skoro obiecałam recenzję, to dotrzymuję danego słowa.
Wiosno, przychodź szybciej!

[1] – opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 26 stycznia 2015

105. Cormoran Strike po raz drugi

AUTOR: Robert Galbraith
TYTUŁ ORYGINALNY: The silkworm
SERIA: Cormoran Strike
TŁUMACZ: Anna Gralak
TOM: Drugi 
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Dolnośląskie

OPIS
Pisarz Owen Quine zaginął. Jego żona zleca sprawę prywatnemu detektywowi Cormoranowi Strike’owi. Kobieta sądzi, że mąż potrzebował kilku dni dla siebie, jak to zdarzało się już wcześniej. Strike ma go odnaleźć i sprowadzić do domu. W trakcie śledztwa okazuje się, że powód zniknięcia Quine’a może być znacznie poważniejszy niż podejrzewa żona. Pisarz właśnie ukończył rękopis będący jadowitym portretem niemal wszystkich jego znajomych. Gdyby książka została opublikowana, zrujnowałaby niejedno życie, więc wielu osobom mogło zależeć na uciszeniu autora. A kiedy ten zostaje odnaleziony – brutalnie zamordowany w dziwacznych okolicznościach – rozpoczyna się wyścig z czasem, by zrozumieć motyw bezwzględnego zabójcy, zabójcy, jakiego Strike do tej pory nie spotkał…

RECENZJA
Jak wspominałam przy okazji recenzji „Wołania Kukułki”, nie należę do potteromaniaków, a nazwisko pani Rowling do pewnego czasu kojarzyło mi się tylko i wyłącznie z tym młodym czarodziejem. Nie sądziłam, że napisane przez nią kryminały mogą się okazać tak dobre. Teraz, z ręką na sercu, mogę przyznać, że seria o Cormoranie Strike’u to naprawdę kawał dobrej, pisarskiej roboty, która powinna się spodobać nie tylko fanom twórczości „matki” Harrego Pottera.

Prywatny detektyw, który jeszcze nie tak dawno był biedny jak mysz kościelna, a nad jego głową wisiało fatum długów, teraz przeżywa swój zawodowy rozkwit. Rozwiązanie sprawy morderstwa supermodelki dało Cormoranowi sławę i ogromny zastrzyk gotówki. Drzwi niewielkiego biura praktycznie się nie zamykają, a konto bankowe powoli zapełnia się pieniążkami. Pośród błahych spraw o wykrycie małżeńskiej zdrady zdarza się jednak dosyć specyficzne śledztwo – do Strika przychodzi żona mało znanego pisarza Owen Quine, aby poprosić detektywa o odnalezienie zaginionego męża. Przesłuchując kolejnych świadków i zapoznając się z ostatnią książką zaginionego Cormoran zdaje sobie sprawę z tego, że „jego” pisarz jest bardzo specyficzny i posiada niewąskie grono nieprzyjaciół. Z początku wydaje się, że zaginięcie Quine to po prostu ucieczka od marudzącej żony i szarej rzeczywistości, być może w ramiona jakieś kolejnej, młodej kochanki. Niemniej jednak, kiedy w końcu niewierny mąż zostaje znaleziony martwy wszystko się komplikuje. W sprawę wtrąca się policja, której bardzo w niesmak jest panoszący się obok ich dochodzenia prywatny detektyw. Strike po raz kolejny musi w pewien sposób rywalizować ze stróżami prawa, aby przez ich lenistwo i niekompetencje do więzienia nie trafiła niewinna kobieta! A więc tak sprawa ma się z fabułą. Historia jest bardzo dobra i ja sama przerabiałam chyba wszystkie możliwe scenariusze śmierci pisarza oraz całe spektrum możliwych morderców i ich motywy! Autor (przyjmijmy, że podobnie jak w recenzji „Wołania Kukułki” będę trzymała się męskiej strony pani Rowling) przedstawił czytelnikom kolejną ciekawą i niebanalną zbrodnie, serwując do niej cały wachlarz podejrzanych. Pomimo tego, że naprawdę sprawa jest wciągająca i oryginalna, to jednak miałam wrażenie, że ta część jest troszeczkę słabsza od pierwszego tomu. Niewiele, ale jednak coś.

Ku mojej uciesze, nadal nie było tutaj wyrazistego wątku miłosnego głównego bohatera, chociaż bywały momenty, w których myślałam, że w końcu coś tam zaiskrzy. Na szczęście byłam w błędzie! Jeśli chodzi o Cormorana to nadal podtrzymuję opinie, że to bardzo nietuzinkowy bohater, który dodaje całej historii sporo pikanterii. Ale… mam jedno ale. W tej części miałam wrażenie, że Strike momentami przypomina superherosa – silny, bardzo dobrze skoordynowany i szybki – nawet poruszanie się o kulach z piekielnie bolącą nogą połową nogi (bo trzeba dodać, że nasz bohater jest inwalidą – podczas służby w Afganistanie stracił połowę nogi) nie przeszkadzało detektywowi w obezwładnieniu napastnika! No come on! Trochę fikcji nie zaszkodzi, ale co za dużo to niezdrowo!

Podobnie jak w „Wołaniu Kukułki” również i w „Jedwabniku” mamy język łatwy w obiorze, przejrzysty i nie sprawiający większych problemów. Rozdziały także nie są nie wiadomo jak długie, a całą książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie.

Lekturę oczywiście polecam! Mimo, że uzyskała o jeden stopień niższą ocenę niż pierwsza część to wcale nie oznacza, że trzeba ją odpuścić! Wręcz przeciwnie – sięgnij po „Jedwabnika” i sam przekonaj się czy moja recenzja będzie w jakimś stopniu pokrywać się z Twoją!

Akcja drugiego tomu przygód prywatnego detektywa powinna usatysfakcjonować czytelników lubujących się w kryminałach. Nie znajdziemy tutaj nużących opisów czy niepotrzebnych wątków. Wszystko jest ładnie wyważone i wszystkiego jest dokładnie tyle ile potrzeba, aby stworzyć lekturę ciekawą i niebanalną.  

„My się nie kochamy. Kochamy wyobrażenie, jakie mamy o sobie nawzajem. Bardzo niewielu ludzi to rozumie albo jest w stanie się nad tym zastanowić. Ślepo wierzą w swoją moc tworzenia. W ostatecznym rozrachunku wszelka miłość jest miłością własną.” ~ Robert Galbraith, Jedwabnik, Wrocław 2014, s. 309

OCENA: 7/10



Witam! Studenci już po sesji, czy w trakcie? Mi zostało oddanie tylko konspektu pracy magisterskiej oraz jednej pracy na zaliczenie ćwiczeń i będę już na szczęście po. Trzymam kciuki i za Was! Pozdrawiam

[1] Opis pochodzi z tyłu książki

niedziela, 18 stycznia 2015

103. Nazywam się Strike, Cormoran Strike…

AUTOR: Robert Galbraith
TYTUŁ ORYGINALNY: The cuckoo’s calling
SERIA: Cormoran Strike
TŁUMACZ: Anna Gralak
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Dolnośląskie

OPIS
Ciało supermodelki Luli Landry zostaje znalezione pod oknem balkonu jej londyńskiej rezydencji. Policja stwierdza samobójstwo, ale brat celebrytki w to nie wierzy, dlatego zatrudnia prywatnego detektywa, Cormorana Strike’a.
 Robert Galbraith to pseudonim J. K. Rowling. [1]

RECENZJA
Nie jestem fanką Harrego Potera, Jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, nie zdołałam przebić się przez pierwszy tom przygód o młodym czarodzieju (wiem, wiem – proszę mnie tylko nie bić w szczepionkę!). Pomimo wiec, że „Wołanie Kukułki” byłoby moim pierwszym spotkaniem z autorką, już od pewnego czasu miałam ochotę zapoznać się z tym konkretnym kryminałem. Po ostatniej wizycie w bibliotece książka grzecznie czekała na swoją kolej, jednak kiedy pod choinkę dostałam drugą część przygód Cormorana Strike’a postanowiłam niezwłocznie zapoznać się z początkiem historii! Jako, że lektura została napisana przez J. K. Rowling pod pseudonimem, również i ja w swojej recenzji będę trzymała się jej męskiego wydania.

Można powiedzieć, że kryminał Roberta Galbraith’a zaczyna się bardzo banalnie. Ot, supermodelka Lula Landry, mająca problemy psychiczne i będąca cały czas pod „ostrzałem” wścibskich paparazzi, nie wytrzymuje presji i u szczytu swojej sławy postanawia ze sobą skończyć.  W mroźną, styczniową noc piękna dziewczyna wyskakuje z balkonu swojego londyńskiego apartamentu. Prasa ma nową „pożywkę” – zewsząd atakuje londyńczyków nagłówkami o samobójstwie modeliki, która przecież miała wszystko – urodę, sławę, pieniądze i uwielbienie tłumów. Artykuły, telewizyjne wiadomości i absencja policji, jeśli chodzi o wnikliwsze przeprowadzenie śledztwa, sprawia, że wszyscy wierzą iż Lula Landry, naprawdę postanowiła się zbić, tym bardziej, że oprócz zeznań sąsiadki – uzależnionej od narkotyków – nie ma żadnych dowodów, przemawiających za tym, że było inaczej. Niemniej jednak przyrodni brat supermodelki - John Bristow, nie wierzy, aby jego siostra była skłonna posunąć się do tak drastyczngo kroku, tym bardziej, że miała przed sobą niezwykle interesujący kontrakt i możliwość nawiązania znajomości z piosenkarzem, który był oczarowany jej urodą. Ze swoimi wątpliwościami Bristow zgłasza się do prywatnego detektywa - Cormorana Strike’a, nieślubnego syna znanego rokowego artysty. Detektyw, który na tłumy klientów nie narzeka, postanawia przyjąć dobrze płatne zlecenie, z początku zupełnie nie podejrzewając, że śmierć supermodelki mogłaby być morderstwem. Niemniej jednak, coraz bardziej zagłębiając się w śledztwie i przesłuchując kolejnych świadków Strike zaczyna składać wszystko w jedną, logiczną całość, a to co wcześniej było nie możliwe staje się faktem – Lula Landry została zamordowana.

Skoro troszeczkę dowiedzieliśmy się o samej fabule, należałoby teraz przybliżyć postać głównego bohatera. Cormorana Strike’a jest inny niż wszyscy. Z ulgą przyjęłam fakt, że tym razem nie spotkałam się ciutnie bogiem. Cormoran, w swojej zwyczajności, jest bardzo oryginalny. Nie jest przystojny, nie jest bogaty, jego związek należy do przeszłości, długi z każdym dniem rosną, a funkcje domu pełni mały gabinet, w którym od czasu do czasu przyjmuje nielicznych klientów. Jako były żołnierz jest odważny, nie boi się wyzwań, ale przy tym wszystkim, co może dziwić, jest niemal tak samo roztrzepany jak ja! Nie stać go nawet na sekretarkę, więc gdy w jego biurze zjawia się młoda, rudowłosa Robin, przysłana do niego z firmy „Tymczasowych Rozwiązań”, detektyw doskonale wie, że nie stać go na nią. Dziewczyna jednak nie zraża się mrukliwością swojego szefa i okazuję się być naprawdę bystrą i pomocną sekretarką. Co prawda można odnieść wrażenie, że Robin jest troszkę wyidealizowana, jakby autor chciał tak zrekompensować wszystkie defekty głównego bohatera, niemniej jednak mało jest rozdziałów poświęconej w całości rudej, więc ta jej idealność zbyt mocno w oczy się nie rzuca.

Początkowo w stylu pisania Roberta Galbraith’a można było wyczuć trochę kobiecego „pierwiastku”. Na szczęście, im dalej w książkę tym lepiej! Autor pisze w sposób lekki, przyjemny i ciekawy, co pozwala na bardzo szybkie zapoznanie się z całością. Podejrzewam, że każdy czytelnik powinien być bardzo zadowolony z lektury.

„Wołanie Kukułki” to naprawdę dobrze skonstruowany kryminał, który przedstawia londyński świat gwiazd – w świetle jupiterów, ze szpiegującymi wszędzie paparazzi, celebryci zmuszeni są przyodziewać maski, zgodne z upodobaniami tłumu. Robert Galbraith idealnie przekazał nam realia codziennego życia sławnych ludzi, a przy okazji zapoznał z postacią nietuzinkowego detektywa. Nie przedłużając, daję 8 i biorę się za „Jedwabnika”!


„Któż lepiej od tego żołnierza rozumiał, jak kapryśny bywa los przypominający przypadkowe rzucenie kostką?” ~ Robert Galbraith, Wołanie Kukułki, Wrocław 2013

OCENA: 8/10

Witam! Ledwo patrzę na oczy, mam ochotę położyć się do łóżka i spać w nieskończoność, mój mózg wydaje się być papką, ale dwie piąteczki w indeksie rekompensują wszystko! Dobrej nocy!


[1] Opis pochodzi z tyłu książki

środa, 22 października 2014

083. "Zmierzch" czyli jak pomylić horror z tanim romansem

AUTOR: Stephenie Meyer
TYTUŁ ORYGINALNY: Twilight
TŁUMACZ: Joanna Urban
SERIA: Zmierzch
TOM: Pierwszy
ROK WYDANIA: 2007
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie
OPIS
"Zmierzch" to porywająca opowieść o miłości, łącząca cechy horroru, romansu i powieści o dojrzewaniu. Jej bohaterka, siedemnastoletnia Isabella Swan, przeprowadza się do ponurego miasteczka w deszczowym stanie Washington, gdzie spotyka tajemniczego, niezwykle przystojnego Edwarda Cullena. Chłopak ma nadludzkie zdolności - nie można mu się oprzeć, ale i nie można go przejrzeć. Bella usiłuje poznać jego mroczne sekrety, nie zdaje sobie jednak sprawy, że naraża tym siebie i swoich najbliższych na niebezpieczeństwo. Już niedługo może nie być odwrotu...  [1]
RECENZJA
Odnosząc się do opisu książki z tyłu książki to nie wiem czy to porywająca opowieść o miłości, chociaż nie ukrywam zainteresowała mnie gdy ją czytałam. Jak zawsze przy recenzji staram się przywoływać tylko swoje pierwsze wrażenie, gdy książkę czytałam pierwszy raz tak w tym wypadku trochę odejdę od swojego zwyczaju i powiem, że potencjał pomysłu nie został wykorzystany.
I wcale mi tu nie chodzi o to, że autorka nie zrobiła z wampirów stworzeń typowo nocnych czy też dała im jeszcze inne cechy, które wielu znawcom tego gatunku stworzeń literackich nie przypadły do gustu. W końcu to był jej świat i jej kredki, więc mogła z nimi zrobić co chciała. Przy czytaniu o pannie Swan zastanawiałam się której klepki nie ma, bo sam fakt, że nie uciekła gdzie pieprz rośnie po poznaniu tajemnicy swojego lubego nie świadczy dobrze o jej zdrowiu psychicznym. Przynajmniej jakaś jej część powinna chcieć go unikać. Na dodatek za szybko do wszystkiego doszła jak na osobę, która kompletnie nie miała pojęcia o istotach nadprzyrodzonych.
Co do postaci męskiej to nieodłącznie towarzyszyły mi porównania Edwarda z książki do Edwarda z filmu i… Edward z filmu to parodia książkowej postaci. Odniosłam wrażenie, że ta postać w filmie nie została zrozumiana. Był taki jakby miał się zaraz rozpłakać lub też rozlecieć. Z kolei chłopak poznany w książce tryska humorem, żartami i wcale nie zadręcza się cały czas tym czym zadręczał się podczas filmu. Zdecydowanie bardziej podoba mi się ta opcja książkowa. Na dodatek Pattinson zupełnie nie pasował do granej przez niego postaci.
Co mogę zarzucić jeszcze? Fakt, że książka wlecze się niemiłosiernie. Wszystko jest opisywane z największą dokładnością co powoduje, że nie są odrzucane elementy, które kompletnie nie pasują do danej sytuacji. Z kolei pod koniec akcja przyśpieszyła jakby była pociągiem pośpiesznym we Włoszech i pędziła do Rzymu i zatrzymywała się tylko przy najważniejszych akcja.
Zatrzymam się jeszcze chwile przy zarzutach dla powieści Meyer. Wielu twierdzi, że to co zrobiła z tymi wampirami woła o pomstę do nieba. Jednak powtórzę drugi raz, że to był jej świat i jej pomysł. Nie każdemu może się to podobać. Nie wszystko jest logiczne i tu się zgodzę. Jednak ta książka ma w sobie jedną rzecz, która dała jej wielką popularność. Zakazaną miłość. To dało jej tego kopa, który spowodował, że zyskała ogromną popularność wśród młodzieży. Bo to jest to czego szukają młode dziewczyny: zakazanej miłości, która da im nadzieję, że w życiu wiele rzeczy może się zdarzyć.
Podsumowując, pomysł był, postacie były, elementy zaskoczenia były, ale nie został wykorzystany potencjał. Niestety, to muszę zarzucić autorce, że nie dopracowała do końca swojego planu i wyszło to co wyszło. Jednak nie zapominajmy, że z każdym nowym pokoleniem ta książka będzie dalej skradała serca. A filmy? Filmów do tego zdecydowanie odbiegają od tego co ukazała autorka. Są bardziej parodią książek niż ich jakąkolwiek ekranizacją.

"Ludzkie istoty są w końcu tak bardzo przewidywalne, a znajome strony dają im poczucie bezpieczeństwa." ~ Stephenie Meyer, Zmierzch, Wrocław 2007, 369.
OCENA: 5/10
[1] Opis pochodzi z tyłu książki

Chcę Was przeprosić, że po prostu daję Wam recenzje lektur mało ambitnych, ale czytałam je w czasie gdy miałam na głowie sprawy związane z zakończeniem erasmusa (wierzcie lub nie, ale dalej czekam na jeden podpis!) i tak wyszło, że czytałam coś lekkiego i niezobowiązującego mózgu do wysiłku ponad normę. Na dodatek musiałam oddać pierwszy rozdział pracy magisterskiej, oddałam ale kompletnie nie to co trzeba było. Grunt, że zaliczyłam seminarium.
Muszę niestety też odwołać konkurs... Szkoda, ale nikt się nie zgłosił. Trochę to podcięło mi skrzydła, ale może za jakiś czas znowu zorganizujemy z Tea jakiś - już z inną pozycją.
Pozdrawiam i dziękuję, że jesteście
Lady Spark