Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Herkules Poirot". Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Herkules Poirot". Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 grudnia 2019

603. Agatha Christie - "Wczesne sprawy Poirota"


AUTOR: Agatha Christie
ORYGINALNY TYTUŁ: Poirot’s Early Cases
SERIA: Herkules Poirot  
TOM: Trzydziesty ósmy
TŁUMACZ: Anna Rojkowska, Andrzej Milcarz
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie
OPIS
Czy mąż rzeczywiście próbował otruć żonę? Co wydarzało się na balu maskowym? Czy można grać w brydża bez króla trefl? Jak poradzić sobie z rodzinną klątwą? Pytania się mnożą, a Herkules Poirot niestrudzenie szuka odpowiedzi. Finał – jak zawsze w utworach Agathy Christie – błyskotliwy i zaskakujący.
W zbiorze osiemnastu opowieści uważny czytelnik nie tylko prześledzi poczynania byłego szefa belgijskich służb śledczych, lecz także odkryje kilka kart z prywatnego życia sławnego detektywa.  [1]

RECENZJA
Nie przepadam za zbiorami opowiadań. W krótkich formach ledwo się człowiek rozezna w historii, a te już się kończą. Dlatego wiedząc, że wśród serii o Herkulesie Poirot jest zbiór opowiadań postanowiłam go przeczytać prędzej niż później. Zresztą po przeczytaniu jeden historii z belgijskim detektywem od razu go polubiłam, więc przerwa w naszej znajomości nie mogła być zbyt długa.
Narratorem większości opowiadań jest kapitan Artur Hastings, który jest dobrym przyjacielem Herkulesa Poirota. W tych krótkich opowiadaniach trudno doszukiwać się finezyjnej zbrodni. Rozwiązania następują szybko i gdy przemyśli się logicznie pod koniec ślady to faktycznie zbrodnie nie były zbyt skomplikowane. Problem polega na tym, że większość czytelników jest kapitan Hastings czy też inspektor Japp ze Scotland Yardu. Nie zwracamy uwagi na szczegóły i detale. Umykają nam z pozoru nieistotne kwestia. W tych osiemnastu opowiadaniach możemy lepiej przyjrzeć się prywatnemu życiu belgijskiego detektywa. Zostało ujawnione, kilka szczegółów, ale jakich? Tego wam nie powiem, bo nie lubię spojlerować.

W każdym z tych opowiadań Herkules Poirot jest sobą, czyli pedantem do potęgi. Nawet krzywko powieszony obraz jest wstanie sprawić, że nie będzie umiał skupić się na śledztwie. Zawsze będzie próbował ubrudzić się jak najmniej, a gdy już się okaże, że jest to niestety konieczne wtedy robi to z ciężkim sercem. Niezmiernie podobały mi się reakcje Hastingsa, gdy Poirot rozwiązywał śledztwa. Wiele razy kapitan uważał, że Herkules po prostu się starzeje i jego mózg nie pracuje już tak jak wcześniej, a okazywało się, że to jednak belgijski detektywa miał rację. Zachowanie Hastingsa i jego mina w mojej wyobraźni było bezcenne.

W zbiorze osiemnastu opowiadań były i te, które podobały mi się mniej jak na przykład” Zagubiona kopalnia” lub „Gniazd os”. Były jednak również takie, które moim zdaniem spokojnie nadawałaby się na osobne powieści, gdyby je trochę bardziej rozbudować: „Wypadki na Balu Victory”, „Król trefl”, „Mieszkanie na trzecim piętrze” lub „Dama z woalką”. Po prostu pewne historie czytało mi się lepiej, a inne odrobinę gorzej, ale całość jest bardzo równym zbiorem opowiadań.

W dalszym ciągu zbiory opowiadań to nie moja bajka, ale ogólnie nie żałuję tego, że przeczytałam, bo jednak Herkules Poirot to Herkules Poirot, a pomysły Agathy Christie nie mają sobie równych. Przeczytanie zbioru opowiadań o sympatycznym belgijskim detektywie było dobrym pomysłem, bo została przybliżona mi jego postać, a po kolejne jego śledztwa będę sięgać z jeszcze większą przyjemnością.
OCENA: 7/10

I to ostatnie recenzja przed świętami :). Trzeba się wyciszyć oraz pomyśleć za co chce się podziękować najbliższym. Już teraz, w tym poście chcę Wam życzyć Wesołych i Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia. 

Obrazek pochodzi ze strony: https://www.radiozet.pl/Co-gdzie-kiedy-jak/Ladne-zyczenia-bozonarodzeniowe-zyczenia-swiateczne-dla-bliskich-na-2018-rok
[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 17 lipca 2017

423. Ladies and Gentlemen przed Wami melduje się Herkules Poirot!


AUTOR: Agatha Christie      
TYTUŁ ORYGINALNY: The Mysterious Affair At Styles
TŁUMACZ: Tadeusz Jan Dehnel  
SERIA: Herkules Poirot
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Dolnośląskie

OPIS
Klimat starej angielskiej posiadłości, rodzinne niesnaski i skandale, spalony testament i wiele mylnych tropów. Kto z domowników miał motyw, by otruć właścicielkę rezydencji w Styles Court? Czy zbrodnię popełniono z namiętności czy z chciwości?
Nad rozwikłaniem zagadki po raz pierwszy razem pracują – kapitan Hastings, marzący o tym żeby być Sherlockiem Holmesem, i Herkules Poirot, który nie musi o tym marzyć. [1]

RECENZJA
Przyznam szczerze, że bardzo obawiałam się powieści Agathy Christie, a to z prostego powodu, że ich nie zrozumiem. Jakkolwiek to dziwnie brzmi miałam wrażenie, że nawet przy wykładaniu rozwiązania przez Poirota na końcu i tak nie będę nic z tego rozumieć. Na całe szczęście moje obawy okazały się złudne, a ja chyba pierwszy raz od dawna zaczęłam coś kogoś sławnego od dobrej pozycji. Dzięki o Panie!
                Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie przez niejakiego kapitana Hastingsa, który jest weteranem wojennym i przypadkiem spotyka dawnego znajomego Johna Cavendisha, który oferuje mu rekonwalescencję w wiejskiej rezydencji jego zmarłego ojca oraz żyjącej macochy.  Pani Cavendish ponownie wyszła za mąż za ponad dwadzieścia lat młodszego mężczyznę. Według jej pasierba pan Inglethorp to nikt inny jak łowca posagów. Pewnej nocy Emila Inglethorp zostaje otruta i umiera w strasznych męczarniach. Kapitan Hastings na wniosek Johna prosi o pomoc przebywającego w pobliskim domu dla uchodźców Belga Herkulesa Poirota, który przed I wojną światową pracował, jako oficer policji. Potem przeprowadził się do Anglii, gdzie rozpoczął karierę prywatnego detektywa. Jest to mały mężczyzna o starannie wypielęgnowanych wąsach, ma słynną obsesję na punkcie porządku i symetrii. Notorycznie do rozmowy wtrąca powiedzenie/stwierdzenie „mon ami” lub też inny francuski zwrot.
Herkules Poirot zaczyna zastanawiać się, kto z domowników tudzież osób zamieszkujących w willi zabił starszą panią. A do wyboru jest kilka interesujących postaci, jak na przykład panna Ewelina Howard, która jest wierną służącą w domu i rozmowy prowadzi w telegraficznym skrócie. Szczerze nienawidzi Alfreda Inglethorpa i uważa, że jej pracodawczyni popełniła ogromny błąd wychodząc za niego za mąż. Kolejnym podejrzanym jest najstarszy pasierb zmarłej John Cavendish, który ma pewne kłopoty finansowe i pokłócił się z macochą przed jej śmiercią. Żona Johna, czyli Mary Cavendish, kobieta o dość skomplikowanej osobowości, ale z pewnością pozostająca bardzo wytworną damą. Jest również, Cynthia Murdoch, która była protegowaną pani Inglethorp (córką jej zmarłych przyjaciół). Dała jej dach nad głową, gdy tego potrzebowała. John ma również młodszego brata Lawrence’a, który jest postacią dość nudną i mało znaczącą. W kręgu podejrzanych jest jeszcze również dobry przyjaciel Mary doktor Bauerstein. Każdy z nich miał swój motyw…
Początkowo ciężko było mi się wczuć w historię, bo wydawała mi się ogromnie drętwa i pozbawiona charakteru. Dopiero pojawienie się osobliwego Belga zdecydowanie ją ubarwiło i nadało jej kształtu. Bardzo polubiła Poirota, jest to postać niezwykle sympatyczna, a przy tym śmieszna. Co prawda zerkając na filmy, które ogląda nagminnie moja mama odniosłam wrażenie, że jest zadufanym w sobie detektywem tak w książce nie dało się tego odczuć. Jest ludzki i szczery, a jego szósty zmysł jest bardzo mocno rozwinięty.
To, w jaki sposób Christie poprowadziła całą akcję i jak wodziła czytelnika za nos jest mistrzostwem świata. Przypadkiem zaspojlerowałam sobie, kto zabił, ale to, w jaki sposób Poirot do tego doszedł jest jak moje ukochane ciasto Raffaello – idealne. Na dodatek umie wspaniale maskować swoje uczucia i emocje. Nie daje poznać po sobie, że jest inaczej niż myśli. No i przede wszystkim umie przyznać się do błędu, że jego tok myślenia poszedł w złym kierunku niż powinien. To jest zdecydowanie na plus i sprawia, że jest bohaterem z krwi i kości.
Mogę zapewnić, że szybko wrócę do kolejnych powieści Królowej Kryminału. Tak szybko jak mi to pozwoli lista lektur, którą sobie robię, co jakiś czas. Mam nadzieję, że to się szybko stanie, bo narobiłam sobie ogromnego, smaka na kolejne powieści kryminale tej autorki.
„Jeżeli ludzie nie mówią prawdy, miej się na baczności pod każdym względem." ~ Agata Christie, Tajemnicza historia w Styles, Poznań 2014, s. 108.
OCENA: 7/10

Królestwo za tydzień na bezludnej wyspie. Tylko ja i książki! Ktoś coś wie? 


[1] Opis pochodzi z okładki książki