Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lucy Maud Montgomery. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lucy Maud Montgomery. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 maja 2017

397. Lucy Maud Montgomery tworzy genialny świat!

AUTOR: Lucy Maud Montgomery  
TYTUŁ ORYGINALNY: The Blue Castle
TŁUMACZ: Agnieszka Kuc
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO:  Wydawnictwo Literackie

OPIS
Valancy nie poszczęściło się w życiu. Dobiega trzydziestki, a wciąż nie zaznała prawdziwej miłości i smaku przygody. Prowadzi nudną egzystencję starej panny, mieszkając pod jednym dachem z nadopiekuńczą matką i wścibską ciotka. Na szczęście nigdy nie jest za późno, by odmienić swój los. Valancy dostaje taką szansę, gdy nagle otrzymuje list o bardzo niepokojącej treści – staje przed nią otworem zupełnie nowy świat: pełen uroku, tajemnic i niespodzianek przekraczających jej najśmielsze oczekiwania…
Kultowa wśród miłośników twórczości Lucy Maud Montgomery książka. Wzruszająca, zabawna, magiczna i zaskakująca opowieść o tym, jak być sobą, skąd czerpać siłę, by osiągnąć swój cel i spełnić najskrytsze marzenia – dla czytelników w każdym wieku! [1]

RECENZJA
Moja miłość do Lucy Maud Montgomery zaczęła się do kultowej już serii „Ani z Zielonego Wzgórza”. Jako dziecko zaczytywałam się w niej każdego lata. Moja biblioteka niestety nie miała więcej pozycji tej autorki, więc niedane mi było poznać większej ilości jej dzieł. Jednak w końcu skompletowałam sobie w zasadzie wszystkie jej powieści i mogę się nimi cieszyć do woli.

Trochę obawiałam się „Błękitnego Zamku”, ponieważ nie chciałam zbytnio tego porównywać do Ani. Jednak ta powieść ma swój klimat. Niepowtarzalny i jedyny. Valancy Stirling ma dwadzieścia dziewięć lat, więc według rodziny jest uważana za starą pannę, ponieważ do tej pory nie wyszła za mąż. Dodatkowo nikt już na to nie stawia, bo przecież nie jest tak piękna jak jej kuzynka Oliwia. Na dodatek matka Valancy pani Fryderykowa Stirling nie traktuje swojego dziecka poważnie. Tłamsi ją i nie pozwala mieć własnego zdania. Główna bohaterka boi się nawet posiadać własny cień w obawie przed opinią najbliższych. Ma jednak coś, czego oni nie posiadają. Mianowicie jest to wyobraźnia, która kreuje jej własny Błękitny Zamek, w którym jest panią, w którym ma adoratorów. Pewnie byłaby taka stłamszona przez najbliższych przez resztę swojego życia, gdyby nie pewna szokująca diagnoza, która sprawia, że Valancy zwana również przez rodzinę Doss staje się pewną siebie, młodą kobieta, która pragnie żyć pełną piersią. Podobała mi się jej przemiana. Z szarej myszki stała się pyskatą panną, która chcąc zaznać, chociaż trochę życia opuszcza rodzinny dom by zająć się pewną chorą młodą dziewczyną. Spotyka tam Barneya Snaitha, który skrywa jakąś dziwną tajemnicę…

                Jak zawsze wielkim atutem są opisy przyrody i otoczenia. Autorka wspaniale oddaje każdy fragment, a także świetnie wprowadza czytelnika w uczucia bohaterów. To, co czułam czytając tę książkę było wspaniałe. Jednak mam pewne uczucie powtarzalności. Miałam wrażenie, że Valancy jest zdecydowanie bardziej nieśmiałą wersją Ani Shirley. I to początkowo wpływało na moją ocenę, która była zdecydowanie niższa od końcowej. Jednak, o co muszę oddać autorce na plus to przyśpieszone bicie serca w ostatnich trzydziestu stronach. Już dawno żadna książka nie doprowadziła mnie do takiego stanu. Słyszałam jak moje serce łomocze mi w piersi z emocji.

                Kochana Lucy Maud Montgomery kolejny raz przeniosła mnie do wspaniałego świata, gdzie dobro zawsze jest nagradzane. Za to właśnie ją uwielbiam za te cudowne opisy przyrody i uczuć, za bohaterów, których kocham. I chociaż w „Błękitny Zamek” ciężko było mi się wczytać od pierwszych rozdziałów to jednak zaliczam tę powieść do tych ulubionych, do których z pewnością wrócę, bo zapałałam do Valancy sympatią, a jej rodzinę nawet pod koniec miałam ochotę powiesić na najbliższym drzewie. Są to zapatrzeni w siebie ludzie, którzy wcale jej nie rozumieli i sądzili, że są mądrzejsi od wszystkich. Zdecydowanie nie jest to powieść o nastolatce tylko o dorosłej kobiecie, ale napisana w cudowny sposób, że jest idealna dla osób w każdym wieku. Zdecydowanie polecam!

"Gdy się człowiek raz przełamie i komuś przeciwstawi, nie ma już oporów. Zawsze najtrudniejszy jest pierwszy krok." ~ Lucy Maud Montgomery, Błękitny zamek, Warszawa 2015, s. 102-103.
OCENA: 8/10

I znowu ja. W sobotę też ja się z Wami spotkam. Oby było tylko cieplej, bo tak to trochę smutno, że maj i tak zimno :( 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

sobota, 15 października 2016

315. Luźna Sobota: Kreatywny Book Tag

1. Książka, w której bohater ma kolorowe włosy
Pierwsze, co przyszło mi do głowy to oczywiście Ania Shriley, kiedy to przefarbowała swoje rude włosy na zielony kolor. Ale ktoś mi powie, że poszłam na łatwiznę, bo ona tam tylko przez chwilę miała zielone włosy, więc do tego dodaję Nimfadorę Tonks z Harry’ego Pottera.

2. Książka, w której główny bohater potrafi śpiewać lub grać na jakimś instrumencie

Pierwsza książka jaka przyszła mi do głowy – a w zasadzie seria – to oczywiście „Zostań, jeśli kochasz”, bo zarówno Mia jak i Adam, grają na instrumentach, a chłopak nawet śpiewa. Druga książka to pierwszy tom serii The Last Regret, gdzie Mai i Kyler oraz przyjaciele zakładają rockowy zespół.

3. Książka, w której główny bohater się nie zakochał
Tu miałam ogromny dylemat, bo w moich książkach w zasadzie bohaterowie tylko się zakochują. Poszperałam jednak i znalazłam „Wybór Jasminy”, gdzie główna bohaterka tylko udawała swoje uczucia, a tak naprawdę nienawidziła go całym sercem, co doskonale rozumiałam.

4. Książka, która jest oparta na motywie baśni, bajki
Chciałam wybrać coś z książek, które przeczytałam, ale żadna się nie kwalifikuje do tego punktu, więc musiałam wybierać z tych, które mam, ale jeszcze nie przeczytałam. Padło więc na „Królestwo Łabędzi” Zoe Marrotti, której akcja oparta jest na podstawie baśni Hansa Christiana Andersena „Dzikie Łabędzie”

5. Książka, w której główny bohater jest buntownikiem
Znowu mam dwie serie. Pierwsza to „Igrzyska Śmierci”, gdzie mamy Katniss walczącą z reżimem autorytarnym i prześladowaniem ludzi wizją śmierci dzieci. Druga to „Niezgodna” i Tris, która walczy z systemem podziałów.

6. Książka, której bohater ma dziwne imię
Znowu do głowy przyszły mi tylko „Igrzyska Śmierci” i cała seria dziwnych tam imion. Od razu widać, że nie czytam fantastyki skoro coś z cyku Gale, Peta czy Prim jest dla mnie dziwnym. 

7. Książka o skomplikowanym tytule
Tytuł nie jest skomplikowany, ale dla mnie po prostu brzmi dziwnie. Mówię tu o pozycji Johna Greena „Gwiazd naszych wina”. Po polsku kompletnie mi to nie leży! Jakoś tak zgrzyta mi to w uchu i bym to inaczej ubrała. 

8. Książka, której akcja dzieje się w kosmosie
Nie czytuję fantastyki, ale poszperałam po Internetach i znalazłam pozycję dla młodzieży „Fobos” autorstwa Victor Dixen, którą chciałam kiedyś przeczytać, ale kompletnie o niej zapomniałam. I chyba już nie przeczytam, bo jakoś kompletnie odeszła mi ochota. 

9. Książka po której przeczytaniu postanowiłaś zmienić się na lepsze

Tu do głowy przyszła mi od razu pozycja „Poradnik pozytywnego myślenia”. Po prostu od tego momentu zaczęłam wprowadzać w swoje życie więcej pozytywnych myśli. Nie zawsze jest to proste, ale wiem, że nie zawsze w życiu to ja mam najgorzej, bo moje tragedie w porównaniu z innymi to pikuś. 



Ten Tag miałam w planach już od dłuższego czasu, ale nigdy nie mogłam się zmobilizować, aby go napisać. Znalazłam go na różnych blogach czy vlogach. Nie nominuję również nikogo oprócz mojej kochanej wspólniczki: Tea! Zaskocz mnie! 
Wiecie, co? Ten miesiąc pod względem czytelniczym wcale nie zapowiada się lepiej. Dopadła mnie choroba, na dodatek książki mi wcale nie podchodzą. Mam bardzo zły okres w czytaniu ostatnio. Przez osiem miesięcy pędziłam jak szalona z książkami, a teraz gwałtownie się zatrzymałam. Nie chcę czytać na siłę, bo ma mi to sprawiać przyjemność, a nie być przymusem. 
Trzymajcie się ciepło. Nie dajcie się grypie i dobrego weekendu.
Lady Spark 

sobota, 13 lutego 2016

213. Luźna Sobota: Tea Tag Lady Spark

Z racji tego, że kolejna Luźna Sobota nastała to postanowiłam Wam przedstawić tag do którego nominowałam nie Tea.
Ladies and Gentlemen! Panie i Panowie! 
Herbaciane nagrody zostały rozdane, więc zapoznajcie się z tym kto zajął pierwsze miejsca w poszczególnych nominacjach. Pamiętajcie, że zwycięzca mógłbyć tylko jeden. Gotowi?  No to czytajcie! 

Czarna herbata, czyli mój ulubiony klasyk. 
Cóż mogę rzecz „Ania z Zielonego Wzgórza” to była moja pierwsza myśl. Cała seria ogólnie kojarzy mi się z dzieciństwem i cudownymi wakacjami.W zasadzie to jestem od niej uzależniona. Och, gdy czytam zawsze czuję się jak dziecko. Kochana i wierna Ania Shirley. 

Zielona herbata, czyli książka tak nudna, że przy jej czytaniu zasnęłam.
W zasadzie to nie pijam zielonych herbat, bo nie lubię. I zupełnie nie wiem jaką książkę tu wrzucić. Hmmm… „Nieodparta siła” Danielle Steel. Tak to zdecydowanie nudna pozycja. Gdyby była grubsza to rzuciłabym w kąt nieprzeczytaną.

Czerwona herbata pu-ehr, czyli książka, w której bohaterowie ciągle się przemieszczają.
Czerwoną lubię, zdecydowanie lubię. I tu przychodzi mi na myśl seria o Robercie Langdonie, ale w zasadzie tylko „Inferno”. Chociaż i w „Aniołach i Demonach” oraz „Kodzie Leonarda da Vinci” Robercik też co chwila zmieniał swoje miejsce pobytu.

Herbata oolong, czyli książka, której poświęca się zbyt mało uwagi.
Szczerze? To „System”. Nie wiem zupełnie czemu w Polsce nie było bumu na tę pozycję. Serio. Uważam, że to kawał dobrej literatury. Ale film raczej sobie odpuście. Zdecydowanie nie wart zachodu.

Biała herbata, czyli książka niezasłużenie popularna.
„Nie oddam dzieci!” Katarzyny Michalak. Przede wszystkim to coś kompletnie nie powinno zostać wydane. Zdecydowanie nie.

Herbata yerba mate, czyli książka, przy której trzeba przebrnąć przez pierwsze rozdziały, aby akcja się rozwinęła.
„Przeminęło z wiatrem”, jeśli mowa tu o jakiejkolwiek akcji, ale pierwsze kilkadziesiąt stron to istna droga przez mękę. Potem za to czysta przyjemnośc klasyki literatury. Och ten Rhett.

Iced tea, czyli książka, która zmroziła mi krew w żyłach.

Kolejny raz „System”. Uwierzcie mi, że kilka razy mnie zemdliło i zaczynałam się bać ciemności w wieku dwudziestu trzech lat! 

Rozlana herbata, czyli kogo taguję: 
A kto chce niech przyłączy się do zabawy, a jak nie to trudno :). 

A teraz zapraszam Was na after party z dobrą książką. Wymagane wygodne stroje i oczywiście świetny humor. 
Trzymajcie się zdrowo! 
Lady Spark 

sobota, 9 stycznia 2016

198. Luźna Sobota: Stos #1

Cześć!
Dziś pora na kolejny post z cyklu „Luźna Sobota”. Przybywam do Was z moim pierwszym stosikiem, który zrobiłam kilka miesięcy temu i do tej pory powoli go czytałam.

 Na stos składało się trzydzieści sześć pozycji. Na zdjęciu nie ma wszystkich, bo sfotografowałam go w trakcie, więc podaję dokładną listę pozycji oraz ich oceny. 
1. "Himmler. Buchalter śmierci" Peter Longerich (960 stron) 7/10
2. "Musiałam umrzeć" Marina Achmedowa (416 stron) 7/10
3. "Nie oddam dzieci!" Katarzyna Michalak (256 stron) 5/10
4. "Grzechy. Tom I" Judith Gould (456 stron) 7/10
5. "Grzechy. Tom II" Judith Gould (440 stron) 6/10
6. "Igrzyska śmierci" Suzanne Collins; seria "Igrzyska śmierci" #1 (352 strony) 8/10
7. "W pierścieniu ognia" Suzanne Collins; seria "Igrzyska śmierci" #2 (360 stron) 7/10
8. "Kosogłos" Suzanne Collins; seria "Igrzyska śmierci" #3 (376 stron) 8/10
9. "Niewierna córka" Hannah Shah (320 stron) 7/10
10. "Nefertiti" Michelle Moran (448 stron) 7/10
11. "Dzieciak" Kevin Lewis (312 stron) 6/10
12. "Love, Rosie" Cecelia Ahern (512 stron) 8/10
13. "Dobry ojciec" Diane Chamberlain; seria: Kobiety to czytają! (390 stron) 6/10
14. "Córka Stalina" Swietłana Alliłujewa (378 stron) 4/10
15. "Już czas" Jodi Picoult; seria: Kobiety to czytają! (512 stron) 8/10
16. "Jesienna miłość" Nicholas Sparks (208 stron) 6/10
17. "Nieoparta siła" Danielle Steel (208 stron) 2/10
18. "Miasto z lodu" Małgorzata Warda; seria: Kobiety to czytają! (368 stron) 8/10
19. "Pozerki" Rachel Maude; seria "Pozerki" #1 (288 stron) 3/10
20. "Pozerki. Dobra, boska i zła" Rachel Maude; seria "Pozerki" #2 (268 stron) 3/10
21. "Pozerki. Różowy drobiazg" Rachel Maude; seria "Pozerki" #3 (232 strony) 3/10
22. "Zapiski stanu poważnego" Monika Szwaja; seria "Wika Sokołowska" #1 (408 stron) 7/10
23. "Prowansalski balsam na złamane serca" Bridget Asher (416 stron)] 6/10
24. "19 razy Katherine" John Green (304 strony) 3/10
25. "Sekrety róż" Elizabeth Camden (384 strony) 6/10
26. "Oddajcie mi dzieci" Melissa Hawach (392 strony) 4/10
27. "Co, jeśłi..." Rebecca Donovan (400 stron) 8/10
28. "Długa zima w N." Alina Krzywiec (208 stron) 3/10
29. "Błękitny Zamek" Lucy Maud Montgomery (304 strony) 8/10
30. "Sekrety sióstr" Clare Dowling (376 stron) 5/10
31. "Przeminęło z wiatrem" Margaret Mitchell (880 stron) 9/10
32. "Jeżynowa zima" Sarah Jio (320 stron) 6/10
33. "Ostatnia piosenka" Nicolas Sparks (448 stron) 8/10
34. "Żona oficera" Philippa Gregory (504 strony) 6/10
35. "Światła Południa" Danielle Steel (368 stron) 3/10
36. "Zimowe serca" Belinda Jones (368 stron) 5/10

ŚREDNIA OCENA STOSU #1: 6,03
Przyznam, że ocena jak najbardziej odzwierciedla to co czuję po tym stosie. Było kilka lektur lepszy, kilka gorszych, kilka rozczarowań oraz również całkiem sporo zaskoczeń, więc czytajcie dalej jeśli chcecie poznać moich ulubieńców tego zestawienia.

ILOŚĆ STRON STOSU #1: 14140 stron

NAJGROSZE KSIĄŻKI STOSU #1

1. „Nieodparta siła” Danielle Steel – Musicie mi uwierzyć, że gdyby ta książka miała dwa razy  tyle stron co dostałam to pewnie rzuciłabym ją w kąt! Nic ciekawego, mdło i szaro. Chyba nigdy nie trafię na dobrą książkę tej autorki. 
2. „Nie oddam dzieci” Katarzyna Michalak – Przyznaję, że byłam zbyt łagodna, jeśli chodzi o ocenę tej pozycji. Powinna dostać zdecydowanie mniej! Co najwyżej 2 lub 3, ale 2 byłoby idealne! Nie polecam i boję się kolejnych tej autorki. 
3. „Córka Stalina” Swietłana Alliłujewa – Jeden wielki bełkotliwy żal córki Wielkiego Wodza. Miałam wrażenie, że ona nie umiała  cieszyć się życiem. 
4. „Długa zima w N.” Alina Krzywiec – Nie wiem dlaczego zapomniałam o tej pozycji przy okazji zestawienia najgorszych książek roku 2015! Nie mam pojęcia, ale zapewniam, że powinna tam się znaleźć! Dlaczego autorzy wiecznie myślą, że seks i perwersja zawsze się sprzedają? 
5. „Światła Południa” Danielle Steel – Niby wiem, co przyświecało autorce w pisaniu tej powieści, ale kompletnie nie trafiła. Chciała chyba napisać nowe „Przeminęło z wiatrem”, ale zupełnie minęła się z celem. 
6. „19 razy Katherine” John Green – zdecydowanie nieudana próba napisania własnej autobiografii. O losie, jak ja nienawidzę czytać podręczników od matmy! 

NAJWIĘKSZE ROZCZARWANIA STOSU #1 
1. „Nie oddam dzieci” Katarzyna Michalak – naczytałam się, że Seria z Czarnym Kotem tej autorki to bardzo dobre powieści, a najnowsza z tego cyklu kompletnie powali mnie na kolana. Niestety do powalenia mnie było daleko. Cóż za grafomaństwo! 
2. „Jesienna miłość” Nicolas Sparks  – znowu miało być pięknie, cudowanie i wzruszająco, a ja nudziłam się jak pies. Co jest ze mną nie tak?! 
3. „Oddajcie mi dzieci” Melissa Hawach – znowu się nie wzruszyłam, a powinnam, bo historia pisana przez życie. Zdecydowanie coś ze mną nie tak. 
4. „Dobry ojciec” Diane Chamberlain – po tak wychwalanej autorce spodziewałam się czegoś zdecydowanie lepszego. Naprawdę. 

NAJLEPSZE KSIĄŻKI STOSU #1
1. „Przeminęło z wiatrem” Margaret Mitchell – nie spodziewałam się, ale jednak ta klasyka wgniotła mnie w fotel. Gdyby tylko wydawca zadbał o ciut większą czcionkę i interlinię to ta książka otrzymałaby maksymalną ilość punktów. 
2. „Musiałam umrzeć” Marina Achmedowa – wpadła w moje ręce, bo krzyczała z każdego stoiska i nie żałuję. Bardzo dobra i świetnie odwzorowuje świat muzułmańskich ludzi i ich mentalność oraz psychikę. 
3. „Love, Rosie” Cecelia Ahern – jak dla mnie bardzo osobista i pewnie dlatego tak bardzo skradła moje serce. 
4. „Miasto z lodu” Małgorzata Warda – ciężko się wchodzi, ale warta tego zachodu. Osoby z chorobą dwubiegunową są naprawdę nieszczęśliwe. 
5. „Nefertiti” Michelle Moran – bałam się, bo nie wszystkie powieści historyczne są dobrze napisane, ale ta ze względu na styl bardzo przypadła mi do gustu. 

NAJWIĘKSZE ZASKOCZENIA STOSU #1
1. „Ostatnia piosenka” Nicolas Sparks – po „Jesiennej miłości” podchodziłam bardzo sceptycznie do kolejnej książki tego autora, ale pozytywnie mnie zaskoczyła. 
2. „Błękitny zamek” Lucy Maud Montgomery – nie byłam pewna czy po serii z Anią Shirley będę wstanie zachwycić się czymkolwiek więcej tej autorki, ale stało się. „Błękitny zamek” powędrował na wirtualną półkę „ulubione” 
3. „Co, jeśli…”  Rebecca Donovan – młodzieżówka, a ja już do tego rodzaju populacji się nie zaliczam, ale podobała mi się niezmiernie. Zdecydowanie warta uwagi. 
4. „Żona oficera” Philippa Gregory – słyszałam, że powieści historyczne tej pani są fenomenalne, więc obawiałam się czy ogólnie przypadnie mi do gustu coś innego tej pani, ale moje obawy pozostały nieuzasadnione. 

No i tak by prezentował się mój STOS #1. Nowy dopiero zaczęłam, więc niezbyt szybko ujrzycie coś takiego kolejny raz. Chyba, że zdecyduje się na stopniowe podawanie takich statystyk. 
Za tydzień przedstawimy Wam premiery stycznia – te minione i te przyszłe. Wyczekujcie! 
Całusy, Lady Spark!


czwartek, 5 czerwca 2014

046. A Kobziarz zaczyna grać swoją melodię czyli "Rilla ze Złotego Brzegu"

AUTOR: Lucy Maud Montgomery
TYTUŁ ORYGINALNY: Rilla of Ingleside
TOM: Ósmy 

SERIA: Ania z Zielonego Wzgórza
TŁUMACZ:  Janina Zawisza-Krasucka  
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

OPIS
Dzieci Ani i Gilberta są już dorosłe: kształcą się, zaręczają, myślą o pracy. Z wyjątkiem ślicznej Rilli, która myśli jedynie o rozrywkach i wiedzie beztroskie życie w Złotym Brzegu. Ale i Rilla będzie musiała zmierzyć się z odpowiedzialnością, gdy świat pogrąży się w wojnie, jej bracia i ukochany Kenneth wyruszą na font, a jej samej przyjdzie się zaopiekować pewnym niemowlakiem przyniesionym do domu państwa Blythe’ów w wazie od zupy… Ostatni tom przygód rodziny Blythe’ów i ich przyjaciół to wzruszająca historia o miłości, poświęceniu, odwadze i dojrzewaniu, w której jak zwykle pojawi się grono naszych ulubionych bohaterów, ale także całkiem nowe postaci.   [1]

RECENZJA
                Ostatnie spotkanie z Anią i całą jej rodziną było jak zawsze wzruszające. Nigdy nie lubię opuszczać świata, który wykreowała Lucy Montgomery. Zawsze po zakończeniu całego cyklu czuję się jednocześnie bogatsza o coś i biedniejsza o to, że koniec tej przygody. Chociaż wiem, że zawsze mogę wrócić do całego cyklu to jednak to uczucie towarzyszy mi nieodmiennie.
                Rilla jest najmłodszym i najbardziej rozpieszczonym dzieckiem w Złotym Brzegu. Dla niej świat jest wielką rozrywką i nie może już się doczekać, kiedy zacznie chodzić na zabawy… Przede wszystkim ni e może jednak się doczekać tego, gdy będzie miała, co najmniej kilku adoratorów. Rilla jest świadoma swojej urody. Wie, że jest najpiękniejszą dziewczynką ze Złotego Brzegu. Jest również przy tym odrobinę próżna, co martwi Anię, która odebrała surowe wychowanie od swojej opiekunki Maryli. Ania sama wie jak wiele przykrości może sprawić próżność. Wystarczy wspomnieć tylko historię z nieszczęsną próbą ufarbowania swoich włosów… Zamiast czarnych zrobiły się zielone. Rilla nie ma również chęci do ukończenia szkoły wyższej jak jej rodzeństwo. Jej życie płynie na bezustannym byciu piękną, podziwianą i kochaną.
                Co do wyglądu głównej bohaterki to można jej zarzucić tylko to, że jest wyjątkowo chuda, przez co jej uroda trochę blaknie. Jednak dalej ma w sobie wszystkie najlepsze cechy. Podobnie jak matka uwielbia marzyć i przebywać w krainie fantazji. Jednak i czas beztroskiego dzieciństwa, które prowadziła Rilla musi się kiedyś skończyć. Świat ogarnia Wielka Wojna. Wszyscy chłopcy z Glen idą, jako ochotnicy do wojska. Dla Rilli, która do tej pory nie miała styczności z prawdziwym i rzeczywistym życiem przeżywa szok. Wraz z nastaniem wojny kończą się spotkania towarzyskie, a nastaje nerwowe oczekiwanie na następny dzień. Oczekiwanie, które wykańcza, bo każda taka wiadomość może przynieść wiadomość o śmierci najbliższych, których żegnała na stacji.
                Rilla najlepszy kontakt miała zawsze z Walterem, którego kochała najbardziej z całego rodzeństwa. Walter był powiernikiem jej sekretów… Początkowo Rilla jest zazdrosna o nić porozumienia, która łączy Waltera z Di… Jednak wraz z rozwojem sytuacji wszystko się poprawia, a ta dwójka staje się nierozłączona, aż do czasu…
                Nie tylko bracia głównej bohaterki poszli do wojska. Również ukochany Kenneth, znika na froncie. Miłość, która spadła nagle na najmłodszy kwiat Blythe’ów nie sprawia tak wielkiej radości jak powinna. Kenneth na wojnie, a Rilla musi sama radzić sobie z niepokojącymi ją myślami. Nie do końca wiedząc czy jest jego narzeczoną czy też nie odrzuca swoich adoratorów, przekonując się, że posiadanie zbyt dużej ilości ukochanych to nie do końca tak wielka zaleta. W między czasie Rilla opiekuje się wojennym dzieckiem, którego matka zmarła przy porodzie, a o ojcu słuch zaginął. To powoduje, że Blythe staje się coraz lepszą i bardziej pracowitą kobietą. Mając świadomość, że chłopcy z Kanady oddają życie za ojczyznę, ona też chce mieć swój skromny udział w wojnie. Zajmując się tak prostymi sprawami jak organizowanie Młodzieżowego Czerwonego Krzyża zapełnia sobie czas, który w jej pierwszych marzeniach był wypełniony zabawami. Rilla poznaje również smak zawodu przyjaźni. Nie wszystko udaje się tak jak powinno i śmierć również wita w progi Złotego Brzegu…
                Przez całą powieść widzimy wyraźnie zmianę w zachowaniu panny Blythe. Z trzpiotka staje się rozważną panną, która wie, co to ból i cierpienie. Która zna podstawowe wartości. Książka ma pokazać obraz rodziny, której członkowie uczestniczyli w wojnie. Nawet po zakończeniu konfliktu nic nie jest takie samo jak było. Mężczyźni wracający z frontu to nie są ci sami roześmiani chłopcy, którzy byli żegnani kilka lat temu. Nie wszyscy nawet wrócili do domów. Rodziny musiały radzić sobie ze stratą najbliższych. Matki musiały pogodzić się z tym, że ich ukochani synowie już nigdy nie przybiegną z bukietem kwiatów. Siostry muszą znieść okropną myśl, że nigdy już nie porozmawiają szczerze z bratem. Żony i ukochane muszą stłumić ból serca. Wszystko się zmieniło i nic nie było już takie jak wcześniej.
                Gdy skończyłam cały cykl natchnęła mnie myśl, że chciałabym żyć w czasach Ani. Oczywiście nie mówię tu konkretnie o tomie ostatni, ale początkowym. Przecież wtedy świat był lepszy. Ludzie częściej rozmawiali ze sobą twarzą w twarz, więzy rodzinne były trwalsze, a przyjaźnie zawierane były na dworze, a nie przez Internet. Ludzie nie tracili czasu na przeglądanie jakiś portali społecznościowych, a dzieci wychowywały się według zasad szacunku dla starszych. Nikt wtedy nie słyszał o czymś takim jak ‘bezstresowe’ wychowanie. Wtedy najlepszą metodą wychowawczą był porządny klaps. Trochę smutno, że te czasy odeszły, bo patrząc na to, co się dzieje z dzisiejszą młodzieżą to strasznie mi przykro patrzeć jak wszyscy ‘mądrzy’ ludzie twierdzą, że klaps jest szkodliwy i stresujący. Ludzie uwierzcie mi, że bardziej stresująca jest szkoła i gdy dziecko wchodzi w wielki świat rówieśników szybciej się stresuje i czuje się od nich gorsze, a potem tylko słychać o kolejnych samobójstwach wśród dzieci lub prześladowaniach w szkole… Dlatego właśnie chciałabym żyć w czasach Ani.
"Jednak uśmiechnął się do dużych, szarych oczu, które kochał – oczu dawniej pełnych radości, a teraz przygasłych od nie wypłakanych łez." ~ Lucy Maud Montgomery, Rilla ze Złotego Brzegu, Kraków 2010, s.217.
OCENA:  8/10

[1] Opis zaczerpnięty z tyłu książki.  

OGÓLNE PODSUMOWANIE CAŁEGO CYKLU 'ANI Z ZIELONEGO WZGÓRZA'
Rilla ze Złotego Brzegu: 8
Ogólna ocena cyklu: 8!
I żegnamy Anię oraz całą jej cudowną rodzinę. A Wy jaką ogólną ocenę dacie Ani? Z tego miejsca zapowiadam Wam, że za jakiś czas będe Was zamęczać recenzjami mojego drugiego, ulubionego cyklu. Jesteści gotowi? 
Jeszcze z Włoch,
Lady Spark 

czwartek, 29 maja 2014

044. "Dolina tęczy" czyli beztroskie chwile dzieciństwa

AUTOR: Lucy Maud Montgomery
TYTUŁ ORYGINALNY: Rainbow Valley
TOM: Siódmy 
SERIA: Ania z Zielonego Wzgórza
TŁUMACZ:  Janina Zawisza-Krasucka
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

OPIS
W tajemniczym, magicznym miejscu, zwanym Doliną Tęczy, dzieci Ani codziennie bawią się i odkrywają, czym jest prawdziwa przyjaźń, poświęcenie i pasja. Z pewnością nie będą narzekać na nudę, tym bardziej, że do wioski sprowadza się nowy pastor z czwórką dzieci, a do tej gromadki dołącza wkrótce zwariowana Marysia Vance. Szykuje się mnóstwo przygód, zaskakujących zwrotów akcji i tysiąc atrakcyjnych tematów dla plotkarek z Glen St. Mary! [1]

RECENZJA
                Jeśli mam być szczera to… ten tom wyjątkowo nigdy nie przypadał mi do gustu. Za każdym razem, gdy zasiadam do „Doliny Tęczy” ponownie czuję pewne rozczarowanie. Zawsze mam nadzieję, że znajdę więcej przygód Kuby, Waltera, bliźniaczek, Shirley’a i Rilli, ale nie… w zamian dostaję rodzeństwo Meredith i bardzo pewną siebie Marysię Vance. Cóż powiadają, że nie można mieć wszystkiego.
                Oczywiście to nie jest tak, że wcale nie polubiłam Flory, Uny, Jerry’ego i Karolka czy Marysi (chociaż bardzo działała mi na nerwy). Polubiłam ich, bo to przecież przyjaciele z mojego dzieciństwa, ale mam wrażenie, że „Dolina Tęczy” powstała, bo czymś trzeba było zapchać dziurę między „Anią ze Złotego Brzegu” a „Rillą ze Złotego Brzegu”. Dla mnie świadczy o tym sam fakt, że o dzieciach Ani jest zaledwie kilkanaście lub kilkadziesiąt stron. W większości poznajemy dzieci pastora, które są okropnymi urwisami, a ich matka nie żyje od dobrych kilku lat. Sam pastor jest częściej zajęty zastanawianiem się nad pojęciem grzechu i zbawieniem ludzkości lub innych kaznodziejskich problemach niż na wychowaniu i zapewnieniu wszystkiego, co najlepsze swoim dzieciom. Dzieci są pod opieką starej ciotki Marty, która pierwszej młodości już nie jest i nie umie zaopiekować się pociechami. Odnosi się wrażenie, że większą miłością darzy kota niż Unę, Florę, Jerry’ego i Karolka.
                Pewnego dnia rodzeństwo Meredith spotyka Marysię Vance, która uciekła od swojej opiekunki, bo miała dość bicia. Jest to postać, której nie polubiłam od samego początku. Zarozumialstwo to za słabe określenia dla tej młodej dziewczynki. Jest tak pewna siebie, a przy tym bezczelna, że nic tylko wziąć i zlać ją rózgą. 
                Rodzeństwo, co chwila popada w jakieś tarapaty. Nie jest to oczywiście do końca ich wina, bo przecież ich matka nie żyje, a ojciec nie ma czasu na zajmowanie się tak przyziemnymi sprawami jak wychowanie czwórki dzieci. Starają się oczywiście zachowywać jak najbardziej poprawnie, bo przecież ile można słuchać od Marysi, że są okropni? Jednak szłoby im to zdecydowanie lepiej gdyby mieszkańcy Glen St. Mary nie stawiali przed dziećmi pastora tak wielkich wymagań. Przecież można wykazać trochę zrozumienia dla półsierot i spróbować im pomóc.
                Na całe szczęście autorka pomyślała też o trochę starszych czytelnikach niż tylko dzieci, do których jest skierowany cały cykl, bo da się odkryć wątek romantyczny. W końcu sam pastor zaczyna zauważać, że jego dzieci zdecydowanie odstają od rówieśników. Zamknięty w sobie od śmierci ukochanej Cecylii nie zauważa innych kobiet, które chętnie usidliłby wdowca. W Glen St. Mary znajduje się jedna odważna kobieta, której serce kilkanaście lat temu utonęło w morzu wraz z katastrofą statku, na którym był jej ukochany…
                I wśród dzieci zdarzają się miłości… Nieśmiałe spojrzenia Uny do jednego z Blythe’ów… Cóż, niestety ich dalsze dorastanie nie będzie już takie proste… Nadchodzi, bowiem Kobziarz i coraz mocniej gra swoją melodię, wzywając chłopców do siebie…
                Podsumowując… Najsłabsza powieść z całego cyklu. Jednak bez niej cała seria byłaby dziwnie pusta.
"Nigdy nie należy być pewnym, że życie nasze dobiega już kresu, bo kiedy nam się nawet zdaje, że los skończył pisać swą historię, to gdy odwracamy stronicę księgi naszego życia, widzimy ze zdziwieniem świeżo napisany rozdział." ~ Lucy Maud Montgomery, Dolina Tęczy, Kraków 2010, s.118.
OCENA: 6/10

[1] Opis zaczerpnięty z tyłu książki.  

Jak ja pod poprzednim postem liczyłam i byłam przekonana, że teraz powinnam dać ostatni tom Ani? Od razu widać kto ledwo zdał mature z matmy... Następna recenzja będzie pożegnanią z Anią Shirley! 

poniedziałek, 19 maja 2014

042. "Ania ze Złotego Brzegu" czyli cuda zwane dziećmi

AUTOR: Lucy Maud Montgomery
TYTUŁ ORYGINALNY: Anne of Ingleside
TOM: Szósty 
SERIA: Ania z Zielonego Wzgórza
TŁUMACZ:  Aleksandra Kowalak-Bojarczuk
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

OPIS
Ania jest przykładną żoną i szczęśliwą matką pięciorga dzieci. Niestety, sielankowy nastrój zostaje zmącony, gdy do Złotego Brzegu przyjeżdża irytująca ciotka Gilberta. Nikt nie podejrzewa, że to dopiero początek serii dramatycznych, czasem wzruszających, a niekiedy po prostu zabawnych zdarzeń. Głównymi bohaterami opowieści stają się dzieci państwa Blythe’ów, które przezywają swoje młodzieńcze przygody, borykają się z typowymi dla swojego wieku problemami i powoli odkrywają to, co w życiu najważniejsze. Ale i rudowłosa Ania nie znika ze sceny – towarzyszymy jej, gdy zaczyna podejrzewać, iż Gilbert już jej nie kocha... [1]

RECENZJA
                Ania stała się matką pięciorga, a potem już sześciorga cudownych, małych urwisów, które wypełniają każdy jej dzień. Sama pozbawiona matczynej miłości daje jej swoim dzieciom najwięcej jak może. Jest przede wszystkim ich powierniczką, nauczycielką, ostoją i opoką, w trudnych chwilach. Jest centrum ich świata i to właśnie do niej biegną z każdym najmniejszym problemem. Ania doskonale rozumie i wie, co znaczy, gdy dorośli nie rozumieją świata dziecięcych marzeń i przykrości. Same dzieci stały się dla niej wszystkim i z trudem przyjmuje do świadomości moment, gdy będzie musiała wypuścić je ze swoich objęć i pozwolić układać życie na swój własny sposób. 
                W tym tomie jest zdecydowanie mniej Gilberta. Pojawia się szczątkowo, żeby nie powiedzieć, że nie ma go wcale. Dopiero pod koniec książki ujawnia się na całe trzy rozdziały. Trochę szkoda, bo osobiście przepadam za młodym lekarzem, który jako jeden z nielicznych rozumie swoją wiecznie rozmarzoną żonę. Mimo wszystko jest kochanym mężem, ojcem i szanowanym przez wszystkich lekarzem, a ludzie wierzą, że nawet umarłego postawi na nogi.
                Przejdźmy może do krótkiego opisu dzieci państwa Blythe’ów. W poprzedniej książce poznaliśmy już Joy, która żyła tylko jeden dzień oraz Jakuba Mateusza, który jest wielbicielem wszelkich przygód i zapowiada się od samego początku, że nie będzie w stanie usiedzieć na jednym miejscu, gdy tylko dorośnie. Jako jedyne dziecko przyszedł na świat w Wymarzonym Domku, co często jest mu wypominane przez młodsze siostry.
                Młodszym bratem Jakuba Matusza jest Walter, który imię otrzymał po ojcu swojej matki. Jest on najukochańszym dzieckiem Ani. Ma on bardzo wrażliwą duszę i nad wszystko kocha poezję. Podobnie jak matka i reszta rodzeństwa uwielbia wędrować do krainy marzeń.
                Pora na bliźniaczki, czyli Annę i Dianę, które są zupełnie różne. Ania, na którą wszyscy wołają Nan ma piękne brązowe włosy i oczy oraz długie rzęsy. Czasami za daleko ponosi ją wyobraźnia i musi potem sprostać rozczarowaniom, które nie są łatwe. Jej siostra Diana, do której wszyscy zwracają się Di, jest kopią swojej matki, przez co jest ulubienicą ojca. Jest bardzo sympatyczną dziewczynką, chociaż nie wyróżnia się niczym szczególnym i autorka potraktowała ją trochę po macoszemu. 
                Następnym potomkiem Złotego Brzegu jest Shirley, który ma dość ciemny kolor skóry, oczu i włosów. Przez wszystkich nazywany Murzynkiem. Po jego narodzinach Ania długo chorowała i dlatego to pomoc domowa Zuzanna opiekowała się nim i traktuje go jak swoje własne dziecko, a on jak swoją mamę, ale zawsze też chętnie ląduje w ramionach Ani. O nim też nie jest dużo w książce.
                Ostatnią pociechą, którą poznajemy jest Berta Marilla. Dziewczynka ma bardzo długie rzęsy oraz cudowny uśmiech. Jako małe dziecko była dość pulchna, ale podobnie jak reszta rodzeństwa uwielbia marzyć i kocha nad życie Złoty Brzeg i jego mieszkańców. O niej jest osobna książka, więc to zrozumiałe, że autorka nie poświęciła jej zbyt wiele uwagi w tym tomie. 
                Bądźmy szczerzy, ale ta pozycja również nie zachwyca. Nie jest moją ulubioną. Długo i ciężko mi się zawsze ją czyta. Może gdyby było trochę więcej samej Ani byłoby lepiej? Kto wie. Mimo wszystko dzieci Blythe’ów są tak urocze i mają tak wiele ze swojej matki, że da się wyczuć namiastkę Ani.
"Grzeczność nie mogłaby istnieć bez odrobiny hipokryzji." ~ Lucy Maud Montgomery, Ania ze Złotego Brzegu, Kraków 2010, s.352.
OCENA: 7/10

[1] Opis zaczerpnięty z tyłu książki.  

Jeszcze jeden tom i pożegnamy Anię oraz całą jej cudowną rodzinę. Strasznie za nimi zawsze tęsknie, gdy odkładam ich na półkę. 
Lady Spark 

poniedziałek, 5 maja 2014

040. "Wymarzony dom Ani" czyli smutki i radości młodej żony

AUTOR: Lucy Maud Montgomery
TYTUŁ ORYGINALNY: Anne’s House of Dreams
TOM: Piąty 

SERIA: Ania z Zielonego Wzgórza
TŁUMACZ:  Agnieszka Kuc
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

OPIS
Nadeszła upragniona chwila w życiu Ani i Gilberta – pobierają się! Młode małżeństwo wyrusza na mgliste wybrzeże Przystani Czterech Wiatrów, gdzie Gilbert ma objąć posadę lekarza. Na Anię zaś czekają nowi sąsiedzi i przyjaciele, nowe przygody i tajemnice. Sędziwy kapitan Jakub z latarni morskiej, który marzy o spisaniu swych przygód, nie znosząca mężczyzn panna Kornelia Bryant i Leslie Moore, której życie to samo pasmo nieszczęść – oni wszyscy wpłyną na losy Ani i Gilberta, szukających domu swoich marzeń. [1]

RECENZJA
                Jest to mój najmniej lubiany tom o Ani. Chociaż mam swoje ulubione rozdziały jak ‘Świt i zmierzch’ lub ‘Okręt szczęścia przybija do brzegu’. Jednak zawsze czytając tą część odnoszę wrażenie, że za mało jest Ani w samej Ani oraz Gilberta w Gilbercie. Jakby autorka, trochę zagubiła swoje postacie i nie pamiętała, jacy byli. Co prawda Ania dalej uwielbia marzyć, dalej ma cudownie rude włosy. Jednak to już nie jest ta sama kobieta, jaką poznaliśmy. Jednak dalej przeżywa swoje życie z tą samą intensywnością, co wcześniej.
                Zakochana po uszy w swoim mężu chce mu być opoką i powierniczką. Jednak młodego doktora często nie ma w domu, dlatego pani Blythe z chęcią spędza czas razem z kapitanem Jakubem, który jako stary wilk morski opowiada jej historie swojego życia. Poznajemy również los jego wielkiej miłości, z którą nigdy za życia niedane było mu się połączyć. 
Nad brzegiem morza Anna poznaje Leslie Moore, kobietę, której życie od pewnego czasu nie szczędzi bólu i rozczarowań. Leslie jest piękną kobietą. Jej złote włosy sięgają do ziemi. Moore pochodziła z rodziny dość biednej, ale przede wszystkim szczęśliwej. Jednak jeden wypadek przynosi za sobą tragiczne skutki i nic potem nie jest takie jak kiedyś. Od tego momentu Leslie nie jest sobą, a na dodatek zmuszona do małżeństwa z Ryszardem Moore, ma wrażenie, że wpadła w pułapkę bez wyjścia. Na szczęście każde nieszczęście w końcu zdaje się mieć swój koniec i Leslie może cieszyć się tym, czym pragnęła.
Niestety los nie oszczędza też Anny, która z utęsknieniem wyczekując najważniejszej dla niej chwili w życiu musi pogodzić się z tym, że i jej szczęśliwa gwiazda nie będzie świeciła bez końca. Jeden czerwcowy dzień kładzie się cieniem na całym jej dalszym życiu.
Jest jeszcze jedna postać, którą pokochałam od razu. Oczywiście, że jest to panna Kornelia Bryant, która nienawidzi mężczyzn i w każdym możliwym momencie dogryza nie tylko Gilbertowi, którego prawdziwym hobby stało się prowadzenie rozmów z Kornelią. Odnalazłam w niej bratnią duszę, bo i ja czasem po prostu nie mogę się opanować i powiem, że całe zło tego świata jest spowodowane przez panów, ale za kilka dni bądź tygodni dochodzę do wniosku, że w sumie bez nich świat byłby nudny i jestem pewna, że tego samego zdania była panna Kornelia.
Na zakończenie przypomnę tylko, że to jest najmniej lubiany przeze mnie tom, dlatego z ulgą go opuszczam, jednak nawet mimo tego dalej kocham Anię, całym swoim sercem. Bo przecież dalej jest Anią tylko trochę bardziej dorosłą.
"Dotychczas nie zwracała uwagi na samotność. Teraz obawiała się jej. Przytłaczała ją obecnie podwójnym ciężarem." ~ Lucy Maud Montgomery, Wymarzony dom Ani, Kraków 2010, s.162.
OCENA 7/10

[1] Opis zaczerpnięty z tyłu książki.  
Jak Wam minął weekend majowy? Mnie w miarę, chociaż po wczoraj ledwo żyję. Się przybalowało to się cierpi. Czy tylko we Włoszech cały ostatni tydzień lało? Mam teraz nadzieję, że pogoda mi odda co moje, bo muszę się w końcu opalić. 
Planuję zmianę szablonu głównego, więc szykujcie się na niespodziankę ;).A następną recenzję mam nadzieję, że doda Tea już w czwartek. 
Miłego dnia! 
Lady Spark 

czwartek, 10 kwietnia 2014

036. "Ania z Szumiących Topoli" czyli listy do Gilberta

AUTOR: Lucy Maud Montgomery
TYTUŁ ORYGINALNY: Anne of Windy Poplars
TOM: Czwarty
SERIA: Ania z Zielonego Wzgórza
TŁUMACZ:  Agnieszka Kuc
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

OPIS
Rozpoczyna się nowy rozdział w życiu Ani. Po ukończeniu studiów otrzymuje posadę nauczycielki w szkole średniej, w Summerside. Na miejscu okazuje się jednak, że Ania będzie musiała zjednać sobie nie tylko serca uczniów, ale i rodziny Pringley’ów, która nieoficjalnie sprawuje rządy w miasteczku i od pierwszej chwili pała nienawiścią do rudowłosej nauczycielki. Na szczęście jest ktoś, do kogo Ania może się zwrócić w trudnych chwilach. W listach do ukochanego Gilberta nie zabraknie relacji z wydarzeń zabawnych, wzruszających, dramatycznych i tych najzwyczajniejszych w świecie… [1]

RECENZJA
                Ania jest zaręczona z Gilbertem, ale na ukochanego musi czekać długie trzy lata, bo tyle jeszcze trwają jego studia medyczne.  Shirley dostała posadę kierowniczki szkoły średniej w Summerside. Zamieszkuje w Szumiących Topolach, na ulicy, którą wszyscy nazywają Zaułek Duchów. Pokój wynajęła u dwóch ciotek: Katarzyny i Karoliny oraz u ich służącej/prowadzącej dom Rebeki Dew.
                Po pierwszym dniu w szkole Ania już wie, że największy problem będzie miała z rodziną Pringle’ów, którzy poczuli się urażeni, że na kierowniczkę szkoły została wybrana kobieta po studiach, a na dodatek została odrzucona kandydatura jednego z nich. Między nową nauczycielką, a rodziną panującą rozpętała się cicha wojna, która niestety w ani jednym calu nie przechyla się na stronę Ani. Dziewczyna w listach do ukochanego zastanawia się nad porzuceniem posady i powrotem na Zielonego Wzgórze. Jednak w końcu po zdobyciu zupełnie przypadkiem jednej ważnej rzeczy i wysłaniu jej do najważniejszej osoby w rodzinie Pringle’ów wszystko ustaje jak za dotknięciem magicznej różdżki.
                Podczas trzech lat pobytu w Szumiących Topolach Ania staje się powierniczką największych sekretów wszystkich trzech kobiet, u których zamieszkała – największym sekretem jest oczywiście maseczka z maślanki. Z prawdziwą przyjemnością czyta się listy do ukochanego, w których nie brak opisów zdarzeń, ale z pewnością brakuje wątków miłosnych – co jest zdecydowanym minusem. Nie pogardziłabym kilkoma fragmentami miłosnych listów, które pisze zakochana kobieta oraz również zdecydowanie brakowało mi, chociaż jednego listu od Gilberta, w którym to on opisywałby swoje przeżycia na studiach. Ja wiem, że to jest książką o Ani, ale czyż pan Gilbert nie jest częścią Anny od pierwszej książki?
                Podczas swojej pracy w Avonlea Ania znalazła bratnią duszę w postaci Pawełka, tak w Szumiących Topolach odnajduje ją w malutkiej Elżbiecie, która wychowywana jest przez babcię i Tę Kobietę. Mała Elżbieta marzy o tym by spotkać w końcu swojego ojca, ale wie, że to się stanie dopiero wtedy, gdy nadejdzie Jutro, a ona cały czas tkwi w Dzisiaj. Jednak, gdy jest w Dzisiaj, jest zdecydowanie bliżej Jutra, niż gdyby była we Wczoraj – to zdanie nie jest cytatem z książki, ale idealnie odzwierciedla duszyczkę małej Eli. Dziewczynka jest wychowywana w bardzo surowy sposób. Nie wolno jej biegać, hałasować, krzyczeć, rozmawiać. Ma się zachowywać jak mała dama. Tak samo jest również ubierana. Prawdziwą pociechą są dla niej rozmowy z Panią Shirley, którą kocha nad życie i to z nią udaje się do krainy wyobraźni. Również dzięki Ani jej marzenie o tym by w końcu nastało Jutro staje się coraz bardziej realne.
                Jest jeszcze wiele postaci, o których chciałabym wspomnieć, ale nie ma na to czasu i miejsca. Ania musiała pokonać wiele przeszkód w ciągu minionych trzech lat, ale w końcu udało się i jest tylko o krok od swojego wymarzonego ślubu i przeprowadzki do idealnego domku z mężczyzną swoich marzeń. Mimo upływu lat dalej jestem oczarowana tym jak Ania mówi, pisze czy zachowuje się. Jest w niej jednocześnie coś z dziecka i coś z osoby dorosłej. Autorka idealnie zrównoważyła te dwa etapy w życiu młodej damy.  Ta część nigdy nie dostawała ode mnie maksymalnej liczby punktów, a to właśnie za brak miłosnych listów do i od Gilberta.
„[…] a świat i bez nas da sobie radę, nawet, gdy przez chwilę wyrzucimy go z pamięci.” ~ Ania z Szumiących Topoli, Lucy Maud Montgomery, Kraków 2010, s. 182.
OCENA 7/10

[1] Opis zaczerpnięty z tyłu książki.  
I znowu Ania... Nie macie dość? 

poniedziałek, 24 marca 2014

033. Roy czy Gilbert czyli "Ania na uniwersytecie"

AUTOR: Lucy Maud Montgomery
TYTUŁ ORYGINALNY: Anne of the Island
SERIA: Ania z Zielonego Wzgórza
TOM: Trzeci
TŁUMACZ: Janina Zawisza-Krasucka
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

OPIS
Czas pędzi nieubłaganie: z trzpiotowatej dziewczynki i zadziornego podlotka panna Shirley zmienia się w uroczą studentkę. W trakcie studiów na uniwersytecie Ania przekonuje się jednak, że w dojrzewaniu nie ma nic złego. Nie trzeba rezygnować z marzeń i szalonych projektów, zaniedbywać przyjaciół. Nie wolno też zapomnieć o miłości. Które z licznych oświadczyn Ania przyjmie? Czy wybierze bogatego, przystojnego Roya Gardnera? A może swoją szanse dostanie Gilbert Blythe? [1]

RECENZJA
Nim się obejrzałam doszłam do trzeciego tomu o Ani Shirley. Nasza Ania nie jest już ani małą dziewczynką, która co chwila wpada w kłopoty ani też nie jest podlotkiem, który próbuje wspaniałymi ideałami zjednać swoich uczniów. Nie. Zdecydowanie to nie jest ta sama Ania, którą miałam przyjemność poznać w dwóch pierwszych tomach. Ta jest bardziej dojrzała, jednak dalej uwielbiająca marzyć i będąca niepoprawną romantyczką. Shirley jedzie na uniwersytet zdobyć wykształcenie wyższe, jako pierwsza kobieta z Avonlea. Jest przerażona, ale jednocześnie podekscytowana. Nie jedzie zresztą sama. Jej kompanem jest towarzysz dziecięcych zabaw, który w szkole nazwał ją ‘Marchewką’, czyli Gilbert Blythe oraz Karol Sloane, do którego Ania czuje wyłącznie współczucie.
Na szczęście razem z Anią studia zaczyna również jej dobra przyjaciółka Priscilla Grant, dzięki czemu dziewczyna nie czuje się tak samotna. Już pierwszego dnia koleżanki poznają Philippe Gordon, która była dość irytującą postacią. Taka mała Ania, z tym, że wieku dwudziestu lat i to było dość irytujące. Głównym zmartwieniem Phil jest to, kto ma zostać jej mężem.  Czy ma to być przystojny Alec, czy powinien być to Alonzo, którego imię kompletnie nie pociąga Phil. Mimo wszystko panna Gordon to dobra dziewczyna i wspaniała przyjaciółka, ale trochę próżna.
Nasza Ania jest już w takim wieku, że pora najwyższa myśleć o małżeństwie. Podczas czytania tego tomu, Shirley dostaje kilka propozycji małżeństwa, ale żadna z nich nie jest tak romantyczna jak rudowłosa gąska by chciała. Los brutalnie weryfikuje wyobrażenie o życiu, głównej bohaterki, bo dość często spotykają ją rozczarowania. Jednak Ania nie traci radości, którą czerpie żyjąc. Nie odłącznym elementem jej życia w Redmond jest, Giblert, który pozostaje jej idealnym towarzyszem takim, jakim był, gdy byli dziećmi. Jednak do czasu. 
W życiu Ani w końcu pojawia się ten jedyny, wymarzony i idealny. Taki, jaki był w jej wyobraźni, gdy rozmawiały o tym z Dianą mając po kilkanaście lat. Roy Gardner jest z pewnością ideałem. Przystojny, szarmancki, zasypujący swoją ukochaną codziennie kwiatami. Dbający o ty by niczego jej nie brakowało. Shriley jest przekonana, że go kocha, ale czy tak jest? Czy zakochujemy się od razu w swoich ideałach? Czy szukamy kogoś, kto ma wady, za które właśnie go kochamy?
Pobyt na studiach uczy Anię życia i tego, że miłość może przyjść po cichutku, jak szelest wiatru w jesienny dzień. Że miłość może się pojawić nieśmiało jak pierwsze promyki słońca w zimowy dzień. Miłość przychodzi niespodziewanie i czasem po prostu nie towarzyszą jej żadne wzniosłe i górnolotne uniesienia.
Ania również odwiedza dom swoich rodziców, którzy umarli, gdy miała ona trzy miesiące. Miejsce gdzie przyszła na świat jest dokładnie takie jak sobie wyobrażała. Obecna właścicielka, podarowała Annie listy, które jej rodzice pisali do siebie podczas swojego krótkiego małżeństwa. 
Ania, jako pierwsza kobieta z Avonlea wraca z uniwersytetu z tytułem licencjata nauk humanistycznych. Jest z tego dumna, a jej rodzina jest ogromnie szczęśliwa.  Rudowłosa zdruzgotana jest odkryciem swojego serca stara się nie dać niczego po sobie poznać i nie cierpieć. Śmierć ponownie puka do progów Avonlea tym razem nie po najlepszą przyjaciółkę panny Shirley, ale po kogoś, kto dla Ani jest najważniejszą osobą w życiu.
Kolejny raz płakałam przy tej książce. Zresztą jak przy dwóch poprzednich. Ania ma w sobie to coś, co pociąga za nią człowieka i mimo, że czytałam to już około kilkunastu razy dalej z wypiekami na twarzy czekam na rozwój wydarzeń, mimo, że dobrze go znam. 
„Dla mnie życie jest kielichem prawdziwej rozkoszy, który od czasu do czasu podnosi się do ust. Na dnie kielicha znajduje się gorycz, której każdy człowiek musi skosztować. Ja osobiście z całą świadomością wychylam ten kielich, choć wiem, że ta gorycz mnie nie ominie.” ~ Ania na uniwersytecie, Lucy Maud Montgomery, Kraków 2009, s. 61.

OCENA: 10/10
[1] Opis zaczerpnięty z tyłu książki.

Nie macie dość? Obiecuje, że dam Wam za chwilę trochę przerwy od Ani, bo mam dla Was recenzję filmu.