Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Harry Potter". Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl "Harry Potter". Pokaż wszystkie posty

sobota, 14 kwietnia 2018

505. Podsumowanie marca i TBR na kwiecień

Lady Spark
I mamy kwiecień. No i super. Wszystko ładnie i pięknie. w marcu przeczytałam sześć książek i udało mi się zakończyć serię Harry'ego Pottera. Z żalem opuszczam ten świat, ale wiem, że kiedyś znowu do niego wrócę. Nie przedłużam, bo wiele się nie działo u mnie ciekawego: 

1. "Harry Potter i Insygnia Śmierci" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #7 (782 strony) [4,0 cm] 10/10 (marzec)


Zawsze jak czytam ostatni tom to proszę, żeby ktoś zmienił jeden szczegół. Ja bardzo nie lubię jak ta postać umiera! Ale ona zawsze umiera...:( 

2. "Harry Potter i przeklęte dziecko" Joanne K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne; seria "Harry Potter" #8 (367 stron) [2,6 cm] 8/10
Fabuła ciekawa, ale napisana w formie sztuki, więc nie wszystkim wielbicielom serii się mogła podobać. Jak dla mnie w porządku. 

3. "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Oryginalny scenariusz" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" (310 stron) [2,8 cm] 7/10


Film wywarł na mnie ogromne wrażenie, a książkę chciałam mieć, bo ma boską okładkę! Gdyby w Polsce wszystkie takie miały! A jak już mam to wypadałoby przeczytać, nie? 

4. "Baśnie Barda Beedle'a" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" (142 strony) [1,6 cm] 8/10
Zbiór pouczających baśni, które mają wiele mądrości w sobie. Podobnie jak "mugolskie" bajki, które opowiada się dzieciom w celach przestrogi ;). 

5. "Quidditch przez wieki" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" (144 strony) [1,6 cm] 7/10


Ciekawe i im więcej książek Rowling z serii o HP czytam tym większy mam podziw dla świata, który stworzyła. 

6. "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" (152 strony) [1,6 cm] 7/10
Osobiście najmniej mi się podobała ze wszystkich trzech "podręczników" z Hogwartu. 
Łączna liczba stron: 1897 
Średnia liczba stron dziennie: 63
Najgorsza książka marca: -----------
Najlepsza książka marca: Seria "Harry Potter" J.K. Rowling (ale zaskoczenie, co?)
Największe zaskoczenie marca: -----------
Największe rozczarowanie marca: -----------

TBR na kwiecień 

  • "Ogień i furia. Biały Dom Trumpa" Michael Wolff - Ze względu na ukończone studia politologiczne postanowiłam zakupić tę książkę, bo mam nadzieję, że rzucić mi światło to dlaczego Donald Trump wygrał wybory prezydenckie. 
  • "Naznaczeni śmiercią" Veronica Roth - Pewnie jestem w mniejszości, ale seria "Niezgodna" bardzo mi się podobała, więc od dłuższego czasu chciałam zapoznać się z kolejną twórczością Roth. 
  • "Miasto kości", "Miasto popiołów" Cassandra Clare - od dłuższego czasu oglądam serial "Shadowhunters" i liczyłam, że przed rozpoczęciem się trzeciego sezonu zacznę serię "Dary Anioła", ale niestety się nie udało. Na dodatek obiecałam Marcie, że w końcu ją przeczytam. 
TEA
Aż mi głupio robić podsumowanie po Lady Spark, bo przeczytałam w marcu tylko jedną książkę! Wstyd, wstyd, wstyd - jak Cersei powinnam przejść w marszu wstydu i pozwolić się obrzucać wszystkim. Ten miesiąc nadal jest bardzo intensywny, a końcówka to będzie jeden, wielki dzień wariata. Pozdrawiam i nie przedłużając....
1. "Trupia farma. Nowe śledztwa" Bill Bass & Jon Jefferson
Trupia farma. Nowe śledztwa bardzo ciekawa i wciągająca pozycja. Zdaje sobie jednak sprawę z tego, że nie jest to książka dla wszystkich. Zwolennicy literatury faktu oraz fani takich seriali jak "Kości" czy "CSI. Kryminalne zagadki Miami" powinni być usatysfakcjonowani. Dla mnie lektura jest naprawdę warta przeczytania i polecenia.

TBR (nadal się nie zmienia, muszę skończyć to co zaczęłam)
  • Fiona Barton "Wdowa" - dawno nie było żadnego kryminału, więc proszę!
  • Lauren Oliver "Replika" - i jakaś młodzieżówka, co to by móc się trochę mniej natrudzić.
  • Helena Mniszkówna "Trędowata" i "Ordynat Michorowski"  - filmową wersję Trędowatej uwielbiam i nie wiem jakim cudem nie zapoznałam się jeszcze z książką, czas to nadrobić!
  • Neil Gaiman "Księga cmentarna" - zapoznawania się z twórczością autora ciąg dalszy
  • Peter Wohlleben "Sekretne życie drzew" - pozycja z poprzedniego miesiąca

sobota, 3 marca 2018

493. Podsumowanie lutego i TBR na marzec

Lady Spark
Dobra, ale jeszcze raz. Że już marzec? Nie, nie, nie! Jeszcze raz. Marzec? Gdzie jest luty? Ja się pytam grzecznie: gdzie jest luty? Ja się nie zgadzam na tak szybką zmianę. Zdecydowanie protestuję. W lutym z książkami było ciężko. Problemy w pracy, brak chęci na wszystko (i wcale to nie jest spowodowane niższą temperaturą na dworze) spowodowały, że czytałam mniej. Myślałam, że uporam się z serią Harry'ego Pottera jednak się nie udało. Trudno, nic na siłę. Poniżej lista:
1. "Harry Potter i Czara Ognia" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #4 (768 stron) [4,2 cm] 10/10 
Dopiero przy kolejnym przeczytaniu serii znalazłam ukryte piękno w czwartym tomie przygód młodego czarodzieja. Zawsze, gdzieś Czara Ognia była na samym końcu moich ulubieńców. Po tym spotkaniu jednak awansowała wyżej. 
2. "Harry Potter i Zakon Feniksa" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #5 (959 stron) [5,1 cm] 10/10 
Bezapelacyjnie - moja ulubiona część od zawsze. W piątym tomie jest wszystko, co kocham. Dużo moich ulubionych postaci. Bolesna strata, a także ukazana jest magia przyjaźni. Uwielbiam! 
3. "Harry Potter i Książę Półkrwi" Joanna K. Rowling; seria "Harry Potter" #6 (704 strony) [3,8 cm] 10/10 
Kolejny tom, którego przez lata nie mogłam docenić. A jest bardzo dobry. Ukryte są w nim wskazówki dla czytelnika, które przy pierwszym razie, a nawet przy piątym mogą umykać. Ja odkryłam je dopiero po entym czytaniu. 
Łączna liczba stron: 2431 (więcej niż w styczniu... dziwne :P)
Średnia liczba stron dziennie: 73
Najgorsza książka lutego: -----------
Najlepsza książka lutego: Seria "Harry Potter" J.K. Rowling (ale zaskoczenie, co?)
Największe zaskoczenie lutego: -----------
Największe rozczarowanie lutego: -----------
TBR na marzec
  • Fannie Flagg - "Całe miasto o tym mówi" - egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Literackiego. Lektura na najbliższy weekend, bo 14 marca premiera. 
  • Joanne K. Rowling - "Harry Potter i Insygnia Śmierci", "Harry Potter i przeklęte dziecko",  "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Oryginalny scenariusz", "Quidditch przez wieki", Baśnie Barda Beedle'a", "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć" - bo w marcu planuję zakończyć powtórki wszystkiego, co związane z serią "Harry Potter"

TEA
Aż mi głupio robić podsumowanie po Lady Spark, bo przeczytałam w lutym tylko jedną książkę! Wstyd, wstyd, wstyd - jak Cersei powinnam przejść w marszu wstydu i pozwolić się obrzucać wszystkim. Ten miesiąc był bardzo ciężki i mam nadzieję, że szybko wszystko wróci do normy. Pozdrawiam i nie przedłużając....
1. "Wdowa" Fiona Barton 6/10 
Historia toksycznego związku z pedofilią w tle. Dobry thriller psychologiczny, ale nie wybitny. Autorka ma duże predyspozycje do stworzenia kiedyś czegoś naprawdę genialnego.



TBR
  • Fiona Barton "Wdowa" - dawno nie było żadnego kryminału, więc proszę!
  • Lauren Oliver "Replika" - i jakaś młodzieżówka, co to by móc się trochę mniej natrudzić.
  • Helena Mniszkówna "Trędowata" i "Ordynat Michorowski"  - filmową wersję Trędowatej uwielbiam i nie wiem jakim cudem nie zapoznałam się jeszcze z książką, czas to nadrobić!
  • Neil Gaiman "Księga cmentarna" - zapoznawania się z twórczością autora ciąg dalszy
  • Peter Wohlleben "Sekretne życie drzew" - pozycja z poprzedniego miesiąca





sobota, 3 lutego 2018

485. Podsumowanie stycznia i TBR na luty!

Lady Spark

Dobra, minął nam styczeń. Ja się pytam, kto przyspieszył czas? Przyznawać się, to będzie łagodniejsza kara :). Czytelniczo w styczniu było... bardzo dobrze! Przeczytałam sześć książek. Myślałam, że uda się siódmą, ale niestety zawirowania w domu nie pozwoliły mi na to. Mimo wszystko jestem zadowolona. Poniżej daję Wam listę:
1. "Początek" Dan Brown; seria "Robert Langdon" #5 (576 stron) [4,3 cm] 5/10 
No jestem mocno rozczarowana piątym tomem o Robercie Langdonie. Uważam, że w tym temacie Dan Brown się wypalił i powinien poszukać czegoś nowego, bo mieszanie profesora z sztuczną inteligencją niestety nie wyszło mu na dobre. 
2. "Harry Potter i kamień filozoficzny" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #1 (324 stron) [1,8 cm] 10/10 
Jak zwykle cudowne spotkanie! Wspaniale było ponownie spotkać się z Harrym i jego przyjaciółmi. :)
3. "Harry Potter i Komnata Tajemnic" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #2 (368 stron) [1,9 cm] 10/10 
Bez ściemy powiem, że drugi tom przygód o małym czarodzieju w mojej osobistej hierarchii jest, gdzieś pod koniec. 
4. "Oświadczyny" Tasmina Perry (432 strony) [2,2 cm] 7/10 (styczeń)
Książka nieplanowana, ale bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Dobry romans na jeden lub kilka wieczorów (to zależy ile macie czasu na czytanie). Tasmina Perry pisze bardzo lekko, ale jednocześnie wciągająco. Dobra pozycja. 
5. "Harry Potter i więzień Azkabanu" Joanne K. Rowling; seria "Harry Potter" #3 (460 stron) [2,5 cm] 10/10 
Trzeci tom przygód młodego czarodzieja to mój drugi ulubiony, zaraz po Zakonie Feniksa. 
6. "Prostota. Siła codziennych rytuałów" Brooke McAlary (103 strony) [1,0 cm] 7/10 
Książka niespodzianka, ale bardzo ciekawa. Nie jestem już tak negatywnie nastawiona do poradników i nie sądzę, żebym po nie sięgała jak szalona nagle. Uważam, że w tej krótkiej książeczce zawarte jest kilka dobrych wskazówek jak sprawić, aby nasze życie było łatwiejsze. 

Łączna liczba stron: 2263
Średnia liczba stron dziennie: 73
Najgorsza książka stycznia: -----------
Najlepsza książka stycznia: Seria "Harry Potter" J.K. Rowling (musiałam! no, musiałam!) 
Największe zaskoczenie stycznia: "Prostota. Siła codziennych rytuałów" Brooke McAlary
Największe rozczarowanie stycznia: "Początek" Dan Brown; seria "Robert Langdon" (wybacz mi Robercie)

TBR na luty
  • Zadanie na luty jest podobne do zadania na styczeń, czyli kontynuować powtarzanie serii Harry Potter autorstwa J.K.Rowling. W lutym mam plan przeczytać: Harry Potter i Czara Ognia, Harry Potter i Zakon Feniksa, Harry Potter i książę półkrwi, Harry Potter i insygnia śmierci, Harry Potter i przeklęte dziecko. 

TEA
Plany czytelnicze na nowy rok były ogromne... a wyszło jak zwykle źle. Końcówka stycznia, już nawet niekoniecznie książkowo, była fatalna. Okropnie fatalna. Więc jeśli mi wybaczycie, będę bardzo oszczędna w słowach.
1. Wohlleben Peter - "Sekretne życie drzew" (370 stron) [2,8 cm] 7/10
Lektura niezwykle ciekawa, chociaż nie zbyt prosta w odbiorze. Autor stanął na wysokości zadania i przedstawił czytelnikowi drzewa z ich... ludzkiej strony. Warta polecenia, ale z pewnością trzeba jej poświęć większą uwagę podczas czytania.
2. Mniszkówna Helena - "Trędowata" (594 stron) [4,5 cm] 7/10 
Uwielbiam filmową wersję i zawsze byłam przekonana, że Trędowatą to znam na pamięć. Nic bardziej mylnego! Książka to nie tyle rozbudowana historia, co 3/4 zupełnie inna! Miejscami może zbyt mocno naiwna, ale mimo wszystko mam jakiś sentyment do Stefci i Waldemara, więc miło było zapoznać się z pierwowzorem.
3. Mniszkówna Helena - "Ordynat Michorowski" (208 stron) [1,6 cm] 5/10 
Po ponad 500 stronach Trędowatej myślałam, że kontynuacja będzie równie interesującym przeżyciem. Niestety, 200 stron Ordynata Michorowskiego to lektura o której z pewnością szybko zapomnę. Czyta się sprawnie, styl jest poprawny, ale nie ma w sobie żadnego elementu zaskoczenia. A szkoda.
Łączna liczba stron: 1172
Średnia liczba stron dziennie: 37
Najgorsza książka stycznia: -----------
Najlepsza książka stycznia: -----------
Największe zaskoczenie stycznia:  Wohlleben Peter - "Sekretne życie drzew"
Największe rozczarowanie stycznia: Mniszkówna Helena - "Ordynat Michorowski"

TBR (pozostaje ten sam, nie łudzę się, że przeczytam coś więcej)
  • Fiona Barton "Wdowa" - dawno nie było żadnego kryminału, więc proszę!
  • Lauren Oliver "Replika" - i jakaś młodzieżówka, co to by móc się trochę mniej natrudzić.
  • Helena Mniszkówna "Trędowata" i "Ordynat Michorowski"  - filmową wersję Trędowatej uwielbiam i nie wiem jakim cudem nie zapoznałam się jeszcze z książką, czas to nadrobić!
  • Neil Gaiman "Księga cmentarna" - zapoznawania się z twórczością autora ciąg dalszy
  • Peter Wohlleben "Sekretne życie drzew" - pozycja z poprzedniego miesiąca

sobota, 3 grudnia 2016

335. Luźna Sobota: Podsumowanie listopada i TBR na grudzień

Lady Spark
Ufff! W końcu mogę z ulgą powiedzieć: udało się! Pięć książek? Już dawno nie było tak dobrze! Plan czytelniczy został wykonany lepiej niż zakładałam, więc muszę przyznać, że jestem z siebie dumna. Ostatni miesiąc w roku, który jest przed nami to zawsze czas długiej refleksji nad tym co mnie spotkało i jakie będą kolejne miesiące. Chciałabym, aby w końcu wszystko zaczęło się układać tak jak ja tego chcę. Przejmuję KA na całe dwa tygodnie. Nie martwcie się. Recenzje będą tylko dwie w tygodniu, a w sobotę postaram się Wam jakoś inaczej urozmaicić czas. Przejdźmy jednak do podsumowania.

1. "Zdobywcy Oddechu" Przemysław Piotr Kłosowicz (200 stron) 8/10
Egzemplarz recenzencki, który jest bardzo dołujący, ale jednocześnie pokazujący prawdę o nas wszystkich. Każdy z nas czasami walczy o wzięcie kolejnego oddechu, który da nam kolejną sekundę życia. W każdym z nas czasami odzywa się pesymista, który mówi, że życie jest bezsensu, ale najważniejsze jest to, żeby się nie poddawać i walczyć, a przede wszystkim by walczyć o lepsze jutro i nie dać sobie wmówić, że nic nie da się zmienić. 

2. "Dziennik nimfomanki" Valerie Tasso (271 stron) 4/10
Sama nie wiem, czego oczekiwałam od tej książki. Czyta się ją tak szybko, że wystarczyła mi na to jedna podróż pociągiem. I równie szybko się o niej zapomina. Ja po trzech tygodniach już nie pamiętałam, że miałam ją w rękach. Kompletnie nie wiem po co została napisana. 
3. "Harry Potter i przeklęte dziecko" J.K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne; seria "Harry Potter" #8 (367 stron) 8/10
Zdecydowanie największe zaskoczenie, bo obstawiałam, że będę musiała zjechać pozycję mojej ulubionej serii z dzieciństwa. A ja po prostu bawiłam się przy niej wyśmienicie i znowu byłam dzieckiem, które zagłębiało się w ten magiczny świat. Dobrze było znowu powitać Harry'ego Pottera jak starego przyjaciela z dzieciństwa i móc mu powiedzieć: Nie zawiodłeś mnie stary. 
4. "Pokochaj mnie mamo" Cassie Harte; seria "Pisane przez życie" (312 stron) 9/10
Wstrząsająca, trudna i okropna. Ta książka cały czas wywołuje u mnie dreszcze strachu. Nie mieści mi się w głowie, że na świecie dzieją się takie rzeczy i to jeszcze w Europie, gdzie szczycimy się, że jesteśmy bardzo rozwinięci i tak dalej. Ludzie prawie zniszczyli dziewczynkę, a potem kobietę. Dobrze, że jednak u niej w końcu wzeszło słońce. 
5. "Na drugim brzegu Bosforu" Theresa Revay (416 stron) [1,9 cm] 7/10
Do powieści historycznych zawsze podchodzę bardzo krytycznie. Uwielbiam je czytać, ale mam też wysokie wymagania, więc "Na drugim brzegu Bosforu" miało niełatwe zadanie, ale autorka obroniła swoją pozycję, bo widać, że wiedziała o czym pisze i dbała o detale, ale chyba jednak nie do końca podpasował jej ten egzotyczny klimat. 
Łączna liczba stron: 1566
Średnia liczba stron dziennie: 52 
Najgorsza książka listopada: "Dziennik nimfomanki" Valerie Tasso
Najlepsza książka listopada: "Pokochaj mnie mamo" Cassie Harte
Największe zaskoczenie listopada: "Harry Potter i przeklęte dziecko" J.K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne
Największe rozczarowanie listopada: "Dziennik nimfomanki" Valerie Tasso

TBR
  • "Czerwień rubinu" - Kerstin Gier: Jedna z pierwszych książek, którą kupiłam do swojej biblioteczeki i baaaardzo długo czekała na swoją kolej, więc w końcu oświadczam, że jej czas nadszedł!
  • "Błękit szafiru" - Kerstin Gier: Na zdjęciu jako trzecia, ale nie zapoznałam się wtedy z kolejnością, a wiadomo, że po jedynce trzeba czytać numer dwa.
  • "Zieleń szmaragdu" - Kerstin Gier: Druga od góry, ale w kolejności numer trzy. 
  • "Słodka morska bryza" - Barbara Delinsky - Po młodzieżowej trylogii musiał w końcu przyjść czas na jakąś obyczajówkę, którą albo pokocham albo zjadę. 


TEA
To już? Kolejny miesiąc minął tak szybko? Ale w sumie bardzo się z tego cieszę! A wiecie dlaczego? Bo w końcu grudzień i święta! Jejku, jak ja lubię ten miesiąc, tą całą otoczkę bożonarodzeniowego wyczekiwania! Wierzycie, że nawet świąteczne sprzątanie nie jest dla mnie przeszkodą (no dobra jestem pedantką, więc sprzątanie nie jest dla mnie nigdy przeszkodą)? Prezenty już w większości też mam pokupowane, więc w tym miesiącu stać mnie będzie na małe książkowe szaleństwo tylko dla mnie. Ale grudzień będzie dla mnie bardzo intensywnym miesiącem, więc po uzgodnieniu z Lady Spark biorę dwa tygodnie blogowego urlopu. Widzimy się 15 grudnia. No, ale już nie przedłużając zapraszam na podsumowanie i grudniowe TBR! 
1."Przypadki. Robert Janowski, jakiego nie znacie, w szczerej rozmowie z Marią Szabłowską" Robert Janowski (270 stron) [2,9 cm] 6/10

Przypadki. Robert Janowski, jakiego nie znacie, w szczerej rozmowie z Marią Szabłowską to pozycja dobra na jesienny wieczór z książką, kocem i kubkiem herbaty. Książkę czyta się naprawdę bardzo szybko, a sam język i konstrukcja lektury to tylko ułatwia. Jeśli ktoś chce bliżej poznać pana Roberta to zdecydowanie polecam, ale jeśli ktoś szuka czegoś niezobowiązującego i lekkiego to również nie powinien być zawiedziony. Ja sama będę miło wspominała moje spotkanie z Przypadkami…, ale osobiście wolę jednak inną literaturę i stąd też taka, a nie inna ocena.
2."Śmieszek. Cierpienie młodego youtubera" Martin Stankiwicz (303 stron) [2,4 cm] 5/10
Nie można powiedzieć, że Śmieszek. Cierpienia młodego youtubera  to zła pozycja – humor i otwartość Martina pozytywnie nastrajają i sprawiają, że lekturę czyta się bardzo szybko. Niestety nie można również powiedzieć, że książka jest dobra – autobiografia w tak młodym wieku to niekoniecznie dobry pomysł.  Fajnie, że autor pokazuje, że o marzenia trzeba walczyć, ale to nie zmienia faktu, że lektura jest średnia i nie jest dla każdego. Fani youtubera nie powinni czuć się zawiedzeni, podobnie jak i młodsi czytelnicy znajdą tutaj coś dla siebie.

3."Zrozumieć Amelię" Kimberly McCreight (448 stron) [3,5 cm] 7/10
Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Mimo początkowej niechęci zarówno do tytułowej Amelii jak i do całej historii z każdą koleją stroną coraz bardziej "wkręcałam" się w książkę i z ogromną niecierpliwością czekałam na przebieg zdarzeń i odpowiedź na najważniejsze pytanie - czy młoda dziewczyna popełniła samobójstwo czy jednak została zamordowana. Dobrze skonstruowana pozycja, w której autorka zadbała o szczegóły. Polecam.
4."Wołyń. Siła traumy" Maria Fredro-Boniecka (304 stron) [3,4 cm] 6/10
Jetem w kropce. Zdaję sobie sprawę z tego, że książka nie jest stricte historyczna. To przede wszystkim próba wyjaśnienia, z psychologicznego punktu widzenia, dlaczego do takiego brutalnego zdarzenia w ogóle doszło. Nie zabraknie tutaj emocji, zarówno samej autorki jaki i przede wszystkim świadków oraz osób zaproszonych do dyskusji na ten temat. Tylko, mówiąc szczerze nie do końca tego oczekiwałam po tej lekturze. Oczywiście wstrząsnęła mną, zmusiła do refleksji... ale to nie to. Uważam, że jak najbardziej takie pozycje zasługują na poświęcony czas i uwagę, niemniej sama będę dalej szukała książek o tej tematyce.
Łączna liczba stron: 1325
Średnia liczba stron dziennie: 44
Najgorsza książka października: "Śmieszek. Cierpienie młodego youtubera" Martin Stankiwicz
Najlepsza książka października: "Zrozumieć Amelię" Kimberly McCreight
Największe zaskoczenie października: "Zrozumieć Amelię" Kimberly McCreight
Największe rozczarowanie października: "Wołyń. Siła traumy" Maria Fredro-Boniecka

TBR



  • "Jeżynowa zima" Sarah Jio - grudzień, święta, zima... idealna pozycja na najbliższe wieczory!
  • "Ostatni dzień roku" Katarzyna Misiołek - jak wyżej. 
  • "Miłość pod Psią Gwiazdą" Anna Łacina - powtarzając się, jak wyżej. 


sobota, 19 listopada 2016

329. Magiczna Sobota z "Harrym Potterem i Przeklętym Dzieckiem"

Znalezione obrazy dla zapytania harry potter i przeklęte dziecko
AUTOR: J.K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and The Crused Child Part One & Two
TŁUMACZ: Małgorzata Hesko – Kłodzińska, Piotr Budkiewicz      
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
Harry Potter nigdy nie miał łatwego życia, a tym bardziej teraz, gdy jest przepracowanym urzędnikiem Ministerstwa Magii, mężem oraz ojcem trójki dzieci w wieku szkolnym.
Podczas gdy Harry zmaga się z natrętnie powracającymi widmami przeszłości, jego najmłodszy syn Albus musi zmierzyć się z rodzinnym dziedzictwem, które nigdy nie było jego własnym wyborem. Gdy przyszłość zaczyna złowróżbnie przypominać przeszłość, ojciec i syn muszą stawić czoło niewygodnej prawdzie: że ciemność nadchodzi czasem z zupełnie niespodziewanej strony. [1]

RECENZJA
Jestem dzieckiem wychowanym na Harrym Potterze. Przyznam się bez bicia, że uwielbiam świat stworzony przez Rowling. Kocham go całym sercem. Gdy tylko ukazała się niby kolejna część przygód słynnego czarodzieja, od razu ją kupiłam. Unikałam jednak jak ognia recenzji czy innych opinii. Chciałam sama się przekonać czy ta książka jest coś warta. Dlatego by się nie rozczarować wmawiałam sobie, że to zupełnie nowa powieść. W sumie nie pomyliłam się dużo, bo napisana jest w formie sztuki. Tak, tak. Wiem, że to scenariusz, ale inaczej tego w słowa nie umiałam ubrać. Przejdźmy po prostu do fabuły!

Scenariusz rozpoczyna się od sceny, którą dobrze znamy z epilogu Insygniów Śmierci. Całe rodziny Potterów oraz Granger – Weasley odprowadzają swoje dzieci na peron 9 i 3/4, aby te udały się do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Albus Potter, czyli środkowe dziecko Harry’ego obawia się, że trafi do Slytherinu. Chłopiec w pociągu zaprzyjaźnia się z Scorpiusem Malfoy’em, czyli synem wroga swojego ojca z czasów szkolnych. Zaczynając tę znajomość traci wierną przyjaciółkę Rose, która jest jednocześnie kuzynką Albusa. Młody Potter trafia do Slytheriunu, w szkole uznawany jest za charłaka, bo zajecia wcale mu nie idą, a na dodatek jego ojciec, który pracuje w Ministerstwie Magii ma problemy, bo wydaje się, że zło po dziewiętnastu latach zaczyna wracać w swojej najgorszej postaci. Co wspólnego ma z tym Albus Severus Potter? Czy Harry James Potter znowu uratuje świat czarodziejów i czarownic?

Wartym zaznaczenia są relacje panujące w rodzinie Harry’ego. O ile z najstarszym synem Jamesem i jedyną córką Lily ma dobre stosunki to z kolei z Albusem nie może się dogadać. Chłopak nie może poradzić sobie z presją, która ciąży na nim z powodu bycia synem Złotego Chłopca.

Chociaż nie sądziłam, że tak będzie to muszę przyznać, że podczas czytania bawiłam się znakomicie. Co prawda to nie było to, co chociaż pierwsza część, to jednak wcale nie uważam, że jest zła czy fatalna. Jest po prostu inna. Może moja opinia wynika z tego, że podchodziłam do tego, jako do czegoś nowego i na dodatek z przekonaniem, że mnie rozczaruje, a nie oczaruje.

Dzięki „Harry’emu Potterowi i Przeklętemu Dziecku” ponownie przeniosłam się do świata magii, do którego tak mocno tęskniłam. Znowu poczułam się jak dziecko, które odkrywa ten świat pierwszy raz. Jeśli podejdziecie do tego bez oczekiwań, bez zbędnych nadziei to powinno się Wam spodobać. W innym wypadku poczujecie gorycz rozczarowania i zniszczycie swój potterowy świat.

„Na tym właśnie polega przyjaźń, prawda? Nie wiesz, czego potrzebuje twój przyjaciel, wiesz tylko, że potrzebuje.” ~ J.K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne, Harry Potter i przeklęte dziecko, Poznań 2016, s. 159.

OCENA:  8/10

Zamiast Luźnej Soboty mamy Magiczną Sobotę. Wy czytajcie, a ja idę do pracy. Mua! 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 16 listopada 2015

181. Zło dobrem zwycięża czyli "Harry Potter i Insygnia Śmierci"

AUTOR: Joanne Kathleen Rowling
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and the Deathly Hallows
TŁUMACZ: Andrzej Polkowski
SERIA: Harry Potter
TOM: Siódmy
ROK WYDANIA: 2008
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
Po śmierci Dumbledore'a Zakon Feniksa wzmaga swoją działalność, próbując przeciwstawić się coraz potężniejszym siłom śmierciożerców. Harry wraz z przyjaciółmi opuszcza Hogwart, by odnaleźć sposób na pokonanie Voldemorta. Wyprawa ta pełna niepewności i zwątpienia najeżona jest niebezpieczeństwami, a co gorsza nikt nie wie, czy zakończy się sukcesem i czy wszyscy dotrwają do jej końca.
Dlaczego Dumbledore nie pozostawił Harry`emu czytelnych wskazówek? Czy przeszłość nieżyjącego dyrektora kryje jakieś niezwykłe tajemnice? Jaką rolę odegra Snape przy boku Voldemorta? Czy Harry`emu uda się dotrzeć do najważniejszych miejsc i faktów dotyczących jego rodziny?
Siódmy tom przygód Harry`ego Pottera jest już ostatnią częścią cyklu i - jak spodziewają się czytelnicy - przynosi odpowiedzi na wszystkie istotne dla potteromaniaków pytania. [1]

RECENZJA
Gdy otwiera się książkę to widzi się krótką dedykację i jak jeszcze żadna inna nie wpłynęła na mnie tak jak tak. Uśmiechnęłam się z czułością i powitałam ostatni tom przygód Harry’ego jak starego przyjaciela z dzieciństwa. Szczerze powiedziawszy to kilka razy podczas czytania ostatniego tomu pani Rowling w moich oczach pojawiły się łzy. I do tej pory nie wybaczyłam autorce jednej śmierci! (dla czytających powinno to być jasne, a dla tych, którzy mają jeszcze Pottera przed sobą nie będę spolerować). „Harry Potter i Insygnia śmierci” to zdecydowanie najtrudniejszy, najbardziej zagmatwany, ale również zarazem najbardziej emocjonujący tom z całej serii.

Harry musi wyruszyć w trudną podróż a cel ma tylko jeden: zniszczyć wszystkie horkruksy. Jednak ma on jeden problem: dyrektor nie pozostawił żadnych wskazówek czy śladów gdzie konkretnie mogą one być. Towarzyszą mu przyjaciele, którzy są z nimi od jego pierwszego roku nauki w Hogwarcie, czyli Ronald Weasley a także jedna z najmądrzejszych czarownic, jakie znał świat czarodziejów Hermiona Granger. Skoro już jesteśmy przy postaciach to zatrzymam się trochę dłużej na Ronie, który nie będę ukrywała, że rozczarował mnie w pewnym momencie swoją postacią. To już drugi raz w ciągu całego cyklu, gdy poddaje wątpliwości swoją przyjaźń do Wybrańca. Z jednej strony jestem w stanie go zrozumieć. Targały nimi okropne emocje: strach o siebie i bliskich, brak jakichkolwiek postępów w dalszej walce i zazdrość. Jednak z drugiej powinien być wierny temu, co przyrzekł na samym początku Harry’emu.

W tomie poznajemy odpowiedzi na wiele pytań i poznajemy również dość zaskakującą przeszłość mentora Pottera, czyli Albusa Dumbledore’a. Myślę, że autorka celowo od samego początku próbuje czytelnik rozczarować poczynaniami dyrektora Hogwartu. Ma to nam pokazać jak czuł się Potter, gdy mógł liczyć tylko na swoją wiedzę i pomoc przyjaciół. To powoduje, że książkę musimy czytać uważnie i skupiać się na każdym drobiazgu, by nie przeoczyć jakiegoś ważnego elementu układanki, którą Rowling sprytnie ułożyła. Wraz z Harrym poznajemy różnego rodzaju nowe uczucia, które do tej pory dla młodego czarodzieja były czymś zupełnie obcym. Przede wszystkim dowiadujemy się, że Potter ma świadomość tego, że cały los czarodziejów leży w jego rękach. Zresztą nie tylko czarodziejów, również mugoli, którzy giną w dość dziwnych okolicznościach.

Nie chce za dużo rozwodzić się nad fabułą, żeby niczego nie zdradzić, więc skupie się nad tym, co było przesłaniem całego cyklu: zło dobrem zwyciężaj. I nie chce tu wchodzić w dyskusje z osobami, które podobnie jak Kościół uważa, że Harry Potter to zło wcielone, bo pokazuje magię w dobrym świetle. Przecież Lord Voldemort był zły do szpiku kości i raczej nie torturował wszystkich dookoła zaklęciami powodującymi napady śmiechu. Autorka tworząc ten świat chciała przede wszystkim pokazać, że nie ma większej broni na zło, tylko dobro. Tylko będąc dobrym i wierząc w pewne ideały jesteśmy w stanie walczyć ze złem, które może przybrać różne postawy. Na dodatek Harry porusza wyobraźnie i pozwala nam przekroczyć pewne bariery i oderwać się od szarości dnia codziennego (co jest oczywiście zdaniem wszystkich książek). Nie chcę tu wchodzić zbytnio dokładniej w ten temat, ale musiałam to napisać. Przesłanie jest jedno: zło dobrem zwyciężaj! Nie wszyscy muszą się zgadzać z moim zdaniem i ja to szanuję. Jednak w przyszłości swoim dzieciom z pewnością podsunę Harry’ego z nadzieją, że podobnie jak ja pokochają ten świat.
„Gdzie skarb wasz, tam i serce wasze." ~ Joanne K. Rowling, Harry Potter i Insygnia śmierci, Poznań 2008, s.336.

OCENA: 10/10

Ja dziś w zastępstwie Tea, którą zastopowały sprawy rodzinne. Przy okazji skończymy cykl Harry'ego szybciej ;) i zostawimy go w naszej pamięci jako niezwykłą przygodę. Nie ma podsumowania cyklu, bo i tak ocena była z góry wiadoma ;). Do następnej!

czwartek, 12 listopada 2015

180. Coraz mroczniejszy świat w "Harrym Potterze i Księciu Półkrwi"

AUTOR: Joanne Kathleen Rowling
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and the Half-Blood Prince
TŁUMACZ: Andrzej Polkowski
SERIA: Harry Potter
TOM: Szósty
ROK WYDANIA: 2006
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
Po nieudanej próbie przechwycenia przepowiedni Lord Voldemort jest gotów uczynić wszystko, by zawładnąć światem czarodziejów. Organizuje tajemny zamach na swego przeciwnika, a narzędziem w jego rękach staje się jeden z uczniów. Czy jego plan się powiedzie? Tom szósty przygód Harry’ego Pottera przynosi cenne informacje o matce Voldemorta, jego dzieciństwie oraz początkach kariery młodego Toma Riddle’a, które rzucą nowe światło na sylwetkę głównego antagonisty Pottera.
Na czym polega sekret nadprzyrodzonej mocy Czarnego Pana? Kto będzie nowym nauczycielem obrony przez czarną magią? Jaki jest cel tajemniczych i niebezpiecznych wypraw Dumbledore’a? Kto zostanie wybranką serca Harry’ego? I wreszcie, kto jest tytułowym Księciem Półkrwi i jaką misję ma on do spełnienia? [1]

RECENZJA
Szósta część przygód o Harrym Potterze zajmuje specjalne miejsce, a to ze względu na rozbudowany (w końcu!) wątek Draco Malfoy’a, a także Severusa Snape’a. Ten drugi w każdym tomie występuje mniej lub bardziej, ale dopiero od szóstego tomu widać jak bardzo złożona jest to postać i jak wiele pracy kosztowało autorkę by go wykreować w odpowiedni sposób. Ale dość o moim uwielbieniu do tych dwóch panów, bo nam wyjdzie jakaś oda o uwielbieniu, a nie o tym ma być recenzja.

Harry zdał SUM-y i ku jego wielkiemu zaskoczeniu może kontynuować naukę tych przedmiotów, które pomogą mu w karierze aurora. Wiadomość cudowna, ale przecież on nie kupił sobie książek do eliksirów, bo był pewny, że nie będzie mógł ich kontynuować. Wybierając z używanych podręczników w Hogwarcie trafia mu do rąk ta, która należała do niejakiego Księcia Półkrwi. Kim był ów tajemniczy Książę? Jedno jest pewne był bardzo dobry z eliksirów. Byłam trochę zaskoczona, że wiecznie ciekawski Potter nie próbował dowiedzieć się, kim był poprzedni właściciel książki.

Pottera przestały nawiedzać dziwne sny, a to znaczy tylko, że Czarny Pan uznał, że więź, która łączy go z Wybrańcem jest zbyt silna i za bardzo może mu pokrzyżować szyki. Również nastrój Harry’ego nie jest zależny od tego, w jakim jest jego największy wróg. Jest też dzięki temu bardziej znośny, ale w dalszym ciągu bywa irytujący, gdy na coś się uprze i uczepi jak rzep psiego ogona. W tym tomie główny bohater nie jest już szykanowany przez Ministerstwo Magii, wręcz przeciwnie jest przez nich uważany za kogoś, kto jest w stanie uratować świat czarodziejów (tu mają rację, ale niestety młody czarodziej pamięta zeszły rok szkolny i dokładnie to, co się wtedy działo).

Tym razem w szkole nie ma żadnego nauczyciela, który byłby z Ministerstwa, ani też ukrytego w przebraniu Śmierciożercy i nikt nie ma z tyłu głowy Sami-Wiecie-Kogo. Jednym słowem wszystko jest w porządku. Prawie wszystko, bo przecież Draco Malfoy coś knuje! I na dodatek pomaga mu w tym Snape! Według Harry’ego Dumbledore jest po prostu ślepy skoro nie widzi tego, że Severus jest Śmierciożercą i próbuje go zabić. Myślę, że różnice zdań miedzy starym i doświadczonym czarodziejem, a młodym i zapalonym do walki oraz działającym pod wpływem impulsu Potterem ma pokazać właśnie, że im jesteśmy starsi tym racjonalniej powinniśmy postępować. Mając więcej doświadczenia jesteśmy w stanie uniknąć wielu błędów, chociaż jak nie raz przyznał dyrektor Hogwartu on sam w ciągu sześciu lat nauki Harry’ego popełnił bardzo dużo pomyłek. Nie chcąc popełnić kolejnych błędów postanowił jak najlepiej przygotować Pottera do decydującego starcia z jego największym wrogiem. Dzięki temu poznajemy więcej Lorda Voldemorta niż w poprzednich częściach. Zaczynamy lepiej rozumieć pobudki jego działania i dlaczego tak bardzo nienawidził ludzi, którzy byli jugolami, a dostali szansę na naukę w Hogwarcie.

Z tomu na tom autorka wprowadza nas w coraz bardziej mroczne aspekty i tym samym powoduje, że czytelnik dojrzewa wraz z Harrym Potterem i jego przyjaciółmi. Tu już nie ma mowy o radosnych i beztroskich chwilach na błoniach w Hogwarcie, gdzie można było spokojnie pożartować. U już jest walka o życie, by dobro zwyciężyło nad złem. Jest to bardzo dobry zabieg, bo czytelnik może utożsamić się z główną postacią, która nie jest już dzieckiem, która w jakiś sposób dojrzała i jest bardziej odpowiedzialna (a przynajmniej w pewnym sensie odpowiedzialna, bo głównemu bohaterowi do pełnego sensu tego słowa wiele jeszcze brakuje).
 „[...] niestety, przypadkowe nieuprzejmości zdarzają się zaskakująco często." ~ Joanne K. Rowling, Harry Potter i Książę Półkrwi, Poznań 2006, s.55.

OCENA: 10/10

Jeszcze jeden tom i będzie z po cyklu. Potem mały przerwnik w postaci czegoś co nie jest częścią jakiejś serii i znowu wybiorę coś na tapetę.
Całusy :) 

poniedziałek, 2 listopada 2015

177. "Harry Potter i Zakon Feniksa" czyli Lord Voldemort powraca

AUTOR: Joanne Kathleen Rowling
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and the Order of the Phoenix
TŁUMACZ: Andrzej Polkowski
SERIA: Harry Potter
TOM: Piąty
ROK WYDANIA: 2004
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
Wobec śmiertelnego zagrożenia ze strony Lorda Voldemorta po kilkunastu latach reaktywowano Zakon Feniksa, którego członkowie, działając w tajemnicy przed śmierciożercami z jednej strony, a Ministerstwem Magii z drugiej, muszą powstrzymać wroga przed zdobyciem tajnej broni. Tymczasem w Hogwarcie Harry zmaga się z nauką (piątoklasistów czekają sumy i wybór kariery zawodowej), ze szpiegiem ministerstwa, który usiłuje zaprowadzić w szkole nowy ład, oraz z nawiedzającymi go snami, które z miesiąca na miesiąc stają się coraz bardziej realne…

Jaką rolę odegra w życiu Harry’ego Snape? Jakie cele stoją przed konspiracyjną Gwardią Dumbledore’a? Czy misja Hagrida zakończy się pomyślnie? I dlaczego Albus Dumbledore unika Harry’ego właśnie wtedy, gdy on najbardziej go potrzebuje? [1]

RECENZJA
Piąty tom przygód młodego czarodzieja jest drugim moim ulubionym. Nie będę ukrywać, że głównie z powodu częstszego pojawiania się w nim bliźniaków Weasley, których wręcz uwielbiam i jestem zdania, że autorka potraktowała ich dość marginalnie. Dlatego zawsze chętnie sięgam po Zakon Feniksa

Harry, który był świadkiem powrotu Lorda Voldemorta nie ma łatwego życia. Ministerstwo Magii robi wszystko by przekonać społeczeństwo, że młody czarodziej ma po prostu albo zbyt wybujałą wyobraźnię albo po prostu coś pomieszało mu się w głowie. Nie da się również ukryć, że dyrektor – Albus Dumbledore – w którym Harry do tej pory zawsze miał oparcie i mógł na niego liczyć nagle przestał go zauważać. A te nawiedzające go, co noc sny są coraz bardziej realny i mają związek z Czarnym Panem. Na dodatek przyjaciele również coś przed nim ukrywają. W młodym Potterze wzbierają gniew i niesprawiedliwość. Na domiar złego podczas jednego z ostatnich wieczorów u swojego wujostwa wpada w poważne tarapaty i może nagle stać się kimś wyjętym spod prawa jak jego ojciec chrzestny… Jakby tego było mało to oczywiście jeszcze w tym samym roku w Hogwarcie ma zdawać SUM-y (Standardowe Umiejętności Magiczne), które zadecydują o jego przyszłości… No wszystko idzie pod górę, a irytacja nie zmniejsza się nawet o cal.

Niestety szczęście opuściło Pottera na dobre… w Hogwarcie pojawia się nowy nauczyciel obrony przed czarną magią, który został przysłany przez Ministerstwo Magii. Dolores Jane Umbridge jest największym wrogiem Harry’ego. Większym nawet niż Draco Malfoy. Stosując niekonwencjonalne i dość kontrowersyjne zasady nauczania próbuje udowadniać na każdym kroku, że Chłopiec Który Przeżył powinien znaleźć się w szpitalu dla obłąkanych. Uczniowie nie pozostają jednak bierni… Mając świadomość, że SUM-ów nie zaliczą tylko wiedzą teoretyczną biorą sprawy w swoje ręce.

Pani Rowling w swojej powieści zastosowała bardzo ciekawy zabieg. Główna postać jak nigdy irytowała mnie swoim zachowaniem i była wręcz nieznośna. Nie potrafił rozmawiać normalnie ze swoimi przyjaciółmi by, chociaż raz na nich nie krzyknąć. Nie wiedział, czemu ciągle jest bombą atomową, która w każdej chwili może wybuchnąć. To pokazało, że Harry Potter nie jest taki idealny jak był przez pierwsze cztery tomy. Zgodzę się również z Hermioną, która w pewnym momencie oceniła swojego przyjaciela, jako kogoś, kto ma manie ratowania ludzi. Nie da się powiedzieć, że tak nie ma. Oczywiście, że to jest szlachetne, ale czasami Potter mógłby usiąść na czterech literach i nie wychylać się zbytnio.

Piąty tom nie jest już również bajeczką dla dzieci. Jest bardziej mroczny niż cztery poprzednie. Ma również w sobie więcej brutalności, ale jednocześnie pokazuje, że walka ze złem to nie jest coś, co przychodzi łatwo. Jest to droga pełna wyrzeczeń i rozczarowań.
„[...] istnieją rany zbyt głębokie, by się mogły zabliźnić." ~ Joanne K. Rowling, Harry Potter i Zakon Feniksa, Poznań 2004, s.909.

OCENA: 10/10

No i jeszcze dwa tomy. A ten uwielbiam <3. Najlepszy jaki wyszedł spod pióra pani Rowling. 
Zimno, ciemno... Brrr, ale ja trochę lubię takie jesienne aury ;) 

poniedziałek, 19 października 2015

174. "Harry Potter i Czara Ognia" czyli Turniej Trójmagiczny powraca

AUTOR: Joanne Kathleen Rowling
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and the Goblet of Fire
TŁUMACZ: Andrzej Polkowski
SERIA: Harry Potter
TOM: Czwarty
ROK WYDANIA: 2001
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
W tym roku w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart rozegra się Turniej Trójmagiczny, na który przybędą uczniowie z Bułgarii i Francji. Zgodnie z prastarymi regułami, w Turnieju Trójmagicznym ma uczestniczyć trzech uczniów - reprezentantów każdej ze szkół, wybranych przez Czarę Ognia. Dziwnym zbiegiem okoliczności wybranych zostaje czterech... Co z tego wynika dla Harry'ego, jego przyjaciół i całego świata czarodziejów ,dowiecie się z lektury. [1]

RECENZJA
Harry, jak co roku spędza wakacje u swojego wujostwa, które z tego faktu wcale nie jest zadowolone. Na dodatek jego kuzyn Dudley jest na diecie, a wraz z nim cała rodzina. Jednak dzięki wsparciu przyjaciół Potter przeżywa cztery okropne tygodnie u swojej ciotki. Jednak w końcu znowu przenosi się do rodziny swojego najlepszego przyjaciela i wraz z nim udaje się na finał mistrzostwa świata w quidditcha, gdzie dzieją się straszne rzeczy. Nagle na niebie pojawia się coś, co trzynaście lat temu powodowało strach u każdego, kto zobaczył to nad swoim domem. Na świat czarodziejów pada strach. Czyży Lord Voldemort odzyskał swoje siły?

Jednak wszyscy szybko zapominają o tym zdarzeniu i żyją nowym wydarzeniem, jakim jest Turniej Trójmagiczny i przyjazd reprezentantów z dwóch innych szkół ze świata magii. Wszystko w Hogwarcie podporządkowane jest temu jednemu wydarzeniu. Jednak ceremonie losowania trzech reprezentantów przerywa dziwne wydarzenie i pojawienie się czwartego uczestnika, który nie miał prawa pojawić się wśród swoich kolegów i ponownie cały świat czarodziejów zamiera ze strachu.

Harry Potter musi stawić czoło nie tylko nowym wyzwaniom w turnieju, ale przede wszystkim kolejny raz musi oszukać śmierć, gdy stoi i patrzy jej prosto w oczy. Ponownie jego osoby trzymają się dziwne przypadki i wypadki.

Jak zawsze Harry Potter może liczyć na przyjaciół, jednak w tym wypadku pozostaje mały problem. W tym wypadku jest to Ron, który pierwszy raz otwarcie pokazuje swoją zazdrość o pozycje przyjaciela. Czy tak powinno być? Czy przyjaciel powinien przestać nam wierzyć i odwrócić się od nas wtedy, gdy najbardziej go potrzebujemy? Z pewnością wielką lojalnością wykazała się Hermiona, która zawsze wierzyła Harry’emu i nigdy go nie zostawiła w potrzebie, za to w relacjach Rona i Pottera na zawsze pozostały dwie ważne rysy, które w każdej chwili mogły zachwiać ich relacjami. Harry za to jest osobą, która wybacza bardzo szybko i pragnie otaczać się ludźmi, którzy mogą stworzyć mu namiastkę rodziny. Jest to oczywiście w jakiś sposób dobre, ale nie do końca, bo przez to ludzie dość często wchodzą mu na głowę. Brakuje mu asertywności, co pokazuje również pierwszy wywiad z pewną siebie i przebojową dziennikarką.

Świat czarodziejów, który po trzynastu latach w końcu oddycha spokojnie i zasypia bez obaw ponownie staje w obliczu zagrożenia, którego nie widzi lub też udaje, że go nie ma. Od pewnego momentu Harry Potter staje się wrogiem publicznym numer jeden i przez kilka dobrych części będzie toczył walkę o swoje dobre imię oraz by nikt nie uważał, że jest chory psychicznie. Czy mu się uda?

Myślę, że pani Rowling doskonale przemyślała całą sprawę tego jak chce potoczyć akcje powieści i udało jej się uniknąć wielu kompromitujących wpadek (chociaż nie uchroniła się od tego wcale, ale za ten wspaniały świat wybaczam to w pełni). Patrząc jednak na rozbudowane wątki, ciągłe intrygi to należy podziwiać jak bardzo udało jej się uniknąć czegoś zdecydowanie gorszego.

 „[..] co ma być, to będzie… a jak już będzie, to trzeba się z tym zmierzyć." ~ Joanne K. Rowling, Harry Potter i czara ognia, Poznań 2001, s.759.


OCENA: 10/10

Miłość do tego cyklu zawsze żywa <3. I tylko z czystego sentymentu daję ogromne dziesiątki całej serii. Uwierzcie mi, że to jeszcze bardziej popchnęło mnie do czytania w pewnym momencie. Kocham i nigdy nie przestanę :). Wbrew temu co mówi mój tata, ja na to nigdy nie będę za stara. A moje tomy są już tak zmęczone przeze mnie i mamę, że aż żal je brać kolejny raz do rąk. Jednak nie mam odwagi kupić nowych w nowej szacie graficznej. W tamtych jest spora część mnie i zawsze ją odnajduję, gdy do nich wracam. 

poniedziałek, 5 października 2015

170. "Harry Potter i więzień Azkabanu" czyli kim tak naprawdę jest Syriusz Black?

AUTOR: Joanne Kathleen Rowling
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
TŁUMACZ: Andrzej Polkowski
SERIA: Harry Potter
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2001
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
Z pilnie strzeżonego więzienia ucieka niebezpieczny przestępca. Kim jest? Co łączy go z Harrym? Dlaczego lekcje przepowiadanie przyszłości stają się dla bohatera udręką?
W trzecim tomie przygód Harry'ego Pottera poznajemy nowego nauczyciela obrony przed czarną magią, oglądamy Hagrida w nowej roli oraz dowiadujemy się więcej o przeszłości profesora Snape'a. Wyprawiamy się również wraz z trzecioklasistami do obfitującego w atrakcje Hogsmeade, jedynej wioski w Anglii zamieszkanej wyłącznie przez czarodziejów. [1]

RECENZJA
 „Harry Potter i więzień Azkabanu” jest jednym z moich dwóch ulubionych tomów całej serii. Dlatego z wyjątkiem maksymalnej liczby punktów w ocenie końcowej dopisuję od razu serduszko, które znaczy, że należy do ulubionych.

Żeby się nie rozpisywać za dużo to zacznijmy recenzję. Harry jak zawsze spędza wakacje u swojej ciotki i wujka i jak zawsze jest traktowany jak śmieć. Na dodatek w odwiedziny wpada siostra wujka Vernona, która przy każdej nadarzającej się okazji krytykuje Harry’ego. Młody czarodziej stara się to wszystko znosić godnie, jednak w pewnym momencie coś idzie nie tak jak powinno… Po prostu posypało się i wujostwo nie chce go więcej widzieć.

Jest jeszcze jedna sprawa… Z najpilniej strzeżonego w świecie czarodziejów więzienia ucieka groźny przestępca, który dla Pottera jest bardzo bliską osobą. Na dodatek wszyscy uważają, że pewne wiadomości nie są przeznaczone dla młodego bohatera i ukrywają przed nim całą prawdę o kawałku przeszłości jego rodziców. A warto zaznaczyć, że Harry każdą wiadomość o swoim ojcu i matce chłonie jak gąbka, co autorka podkreśla w każdym tomie. Jest oczywiście zrozumiałe, bo przecież chłopak ich nie pamięta, a rodzona siostra jego matki brzydziła się swojej rodziny – pokazała to bardzo dobitnie w pierwszym tomie. Dorośli chyba jednak nie nauczyli się jeszcze, że Harry w ciągu dwóch lat uniknął śmierci i wiele informacji, które dla wielu są drastyczne i przerażające, dla niego są chlebem powszednim.

Co uważam za duży plus to również fakt, że na idealnej przyjaźni między Harrym, Ronem i Hermioną (a zwłaszcza między ostatnią dwójką) pojawiają się delikatne komplikacje. Na całe szczęście autorka nie pokazała przyjaźni jako czegoś cudownego i czegoś gdzie nie ma zgrzytów i nieporozumień. To pozwala czytelnikowi zrozumieć, że nie zawsze jedna kłótnia może przekreślić wspaniałą przyjaźń, bo najważniejsze to umieć wybaczać sobie wzajemnie.

Na dodatek Hermiona pokazała swoją słabość… Nie jest robotem, nie daje rady podołać wszystkiemu co na trzecim roku wzięła na swoje barki. Pozostając przy momencie bohaterów to od trzech tomów bliżej możemy poznać jedną z moich ulubionych postaci męskich czyli Draco Malfoy’a, który jest czarodziejem czystej krwi i otwarcie gardzi szlamami, czyli osobami urodzonymi w rodzinach mugoli. Od samego początku został wykreowany jako postać negatywna i przesiąknięta do granic możliwości ideałami, które o najmłodszych lat wpajał mu ojciec. Jest to również chłopiec, który myśli, że złoto w skrytce bankowej otwiera każde drzwi (w jakiś sposób to niestety brutalna prawda, co również pokazuje pani Rowling). Jednak czy Draco Malfoy jest zły do szpiku kości? Czy może to tylko maska, którą kryje się przed światem? Troszkę ubolewam nad faktem, że ta postać została potraktowana po macoszemu. Draco nie został przedstawiony w pełni, nic nie wiemy o jego dzieciństwie, o tym jakie stosunki miał z matką. Owszem to wszystko poznajemy w dalszych częściach, ale ja zawsze byłam głodna tej wiedzy wcześniej, by móc go lepiej zrozumieć.

Jak zawsze oczarowana Harrym z przyjemnością sięgam po czwartą serię i z pełną odpowiedzialnością powiem, że świat pani Rowling nigdy mnie nie opuści do końca.

„Konsekwencje naszych działań są zawsze tak złożone, tak różnorodne, czasem wręcz sprzeczne [...]." ~ Joanne K. Rowling, Harry Potter i więzień Azkabanu, Poznań 2001, s.441.

OCENA: 10/10

Planuję zmianę szablonu na bardziej jesienny. Muszę tylko nadrobić zaległości w szkole kosmetycznej. Wytrwajcie jeszcze w tej kolorystyce, a ja pójdę siedzieć pod ciepłym kocykiem. 

poniedziałek, 17 listopada 2014

089. "Komnata Tajemnic" czyli Harry dziedzicem Slytherina?

AUTOR: Joanne Kathleen Rowling
TYTUŁ ORYGINALNY: Harry Potter and the Chamber of Secrets
TŁUMACZ: Andrzej Polkowski
SERIA: Harry Potter
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2000
WYDAWNICTWO:  Media Rodzina

OPIS
Harry musi się zmierzyć z przerażającym potworem z Komnaty Tajemnic na zamku Hogwart. Otworzyć tę komnatę mógł jedynie prawowity dziedzic Slytherina, a wskutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności podejrzenie pada na Harry'ego... W dodatku jeden z najbliższych przyjaciół bohatera znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Kto naprawdę wypuścił potwora? Jakie sekrety skrywa rodzina Malfoya? Odpowiedzi na te pytania szukajcie w drugim tomie przygód Harry'ego Pottera. [1]

RECENZJA
Świat Harry’ego zawsze pochłania mnie do reszty i bez końca. Uwielbiam do niego wracać i nie liczy się to, że cały cykl znam w zasadzie na pamięć. Harry po roku spędzonym w Hogwarcie na wakacje wraca do Dursley’ów, którzy traktują go jak piąte koło u wozu. Jest przez nich popychany i pomiatają nim w każdy możliwy sposób. Na dodatek za wszelką cenę zamierzają wyplenić z niego bzdury o magii, kufer z jego całą zawartością schowali w jego starej komórce pod schodami. Na domiar złego Potter nie dostał ani jednego listu od swoich przyjaciół: Rona Weasley’a oraz Hermiony Granger. Wygląda na to, że wszyscy zapomnieli o tym, który kolejny raz zmierzył się samym Lordem Voldemortem.
Jednak pewnego dnia Harry w swoim pokoju zastaje pewnego tajemniczego gościa, który próbuje go przekonać by nie wracał do Hogwartu, bo tam grozi mu wielkie niebezpieczeństwo. Niespodziewana wizyta kończy się tragedią, a także wiecznym szlabanem dla młodego czarodzieja. Jednak od czego ma się przyjaciół? Mimo opuszczenia domu wujostwa, ktoś dalej uparcie przeszkadza Potterowi w dostaniu się do Hogwartu. Jednak chłopak zmysł do wychodzenia z kłopotów i przy okazji wpadania w nowe tarapaty z pewnością odziedziczył po swoim ojcu i przy okazji łamiąc z tysiąc regulaminów nie tylko szkoły ale i całego świata czarodziejów dociera do szkoły. W Hogwarcie niby wszystko toczy się swoim własnym torem i nie dzieje się nic nadzwyczajnego, aż do czasu gdy w zbyt dziwnych okolicznościach uczniom mugolskiego pochodzenia dzieje się krzywda. Okazuje się, że Komnata Tajemnic została otwarta a sam Harry jest podejrzany o bycie dziedzicem Slytherina.
Kolejny raz dałam się porwać światu Harry’ego i kolejny raz z tym samym napięciem czytałam przygody młodego czarodzieja. Harry jest dalej Harrym. Może troszkę się zmienił przez wakacje jednak dalej jest chłopcem, który czuje się zagubiony w świecie magii. Próbuje znaleźć swoje miejsce w świecie do którego należy. Nie jest to jednak łatwe, bo co chwila łapie się na tym, że cały czas czegoś nie wie. Okazało się również, że ma przyjaciół na których może zawsze liczyć. Ani Ron ani Hermiona nie odwrócili się od niego gdy cała szkoła oskarżała go o bycie dziedzicem Slytherina, który poluje na dzieciaki pochodzące z rodziny mugoli.
Za każdym razem gdy czytam cały cykl dostrzegam coś nowego. Tym razem zaważyłam, że książka zeszła do podziemi Hogwartu gdzie jest ciemno, mało przyjemnie i chłodno. To nadaje książce trochę więcej mroczności niż jej poprzedniczce. Autorka z każdym tomem przygotowuje czytelnika, że zło może przybierać różne postaci, ale przede wszystkim może się rozwijać gdy przyjdzie nawet w najsłabszej postaci, że świat ogarnia wtedy stopniowy mrok, że zło nie atakuje z zaskoczenia. Autorka pozwala by czytelnik dojrzewał do przedstawionej jej wizji zła wraz z głównym bohaterem i utożsamiał się z nim.
Najbardziej irytująca postać? Wbrew pozorom już nie Hermiona, która przeszła lekką przemianę i znacznie łatwiej przychodzi jej łamanie szkolnego regulaminu. Tytuł najgorszej postaci przyznałabym Gilderoy’owi Lockhartowi i jego głupocie, która nie znała granic.
"[...] to nasze wybory ukazują, kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności." ~ Joanne K. Rowling, Harry Potter i komnata tajemnic, Poznań 2000, s.347.

OCENA: 10/10

Kolejny Harry na tapecie :)