Pokazywanie postów oznaczonych etykietą autobiografia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą autobiografia. Pokaż wszystkie posty

sobota, 28 lipca 2018

526. Luźna Sobota: Przeżyć piekło...

AUTOR: Anna Herbich
SERIA: Prawdziwe historie
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO: Znak horyzont

OPIS
Dzieci przetrwały rzeź. Teraz opowiadają historię zamordowanych rodziców i dziadków. Rozalia miała osiem lat, gdy schowana w piwnicy słyszała ostatnie słowa umierającej matki i siostry. Zofia pamięta złowieszczą przestrogę – „Jutro ma was tu nie być. Będą mordowali". Tak ostrzega ich wiejska położna, Ukrainka. Nikt w to nie wierzy. Pogrom przetrwa jedynie garstka. Teodora uczestniczyła we mszy, kiedy Ukraińcy zaatakowali kościół w Kisielinie. Uratowała się z płonącej dzwonnicy. To jest jej pierwsze spotkanie z banderowcami. Niestety nie ostatnie. W 1939 roku sielskie życie na Wołyniu się kończy. Polska upada, zmieniający się okupanci sieją postrach. Jednak największe zagrożenie przychodzi ze strony, z której nikt się tego nie spodziewał. Sąsiadów. Kumów. Ukraińców. Wiedzeni banderowską wizja Ukrainy zaczynają mordować Polaków. Wołyńskie dziewczęta były jeszcze dziećmi, gdy rozpoczął się pogrom. Widziały śmierć rodziców, braci, sióstr i rzeź całych wsi. Słyszały błagania bezbronnych ofiar opętanych szałem mordu Ukraińców. Z dnia na dzień straciły nie tylko najbliższych, ale również swoją ojcowiznę. [1]

RECENZJA
Ostatnio zauważyłam, że coraz częściej sięgam po biografie. Ten konkretny gatunek literatury nigdy jakoś nie należał do moich ulubionych, ale ostatnio coraz bardziej się do niego przekonuje Dziewczyny z Wołynia autorstwa Anny Herbich to moja kolejna pozycja tego typu i muszę się przyznać, że niezmiernie się cieszę, że trafiła w moje ręce.

Bestialskie mordy; zwłoki porąbane siekierą; żywe noworodki wrzucane do grupowych mogił i zakopywane żywcem; kobiety zabijane widłami; katolicy paleni podczas nabożeństw – to wszystko brzmi jak scenariusz jakiegoś brutalnego, wręcz chorego horroru. Może się wydawać, że człowiek nigdy  nie byłby w stanie uciekać się do aż tak patologicznych zachowań, a tymczasem wszystkie te makabryczne sytuacje rzeczywiście się rozegrały wcale nie tak dawno -  w okresie od lutego 1943 do lutego 1945 ukraińscy nacjonaliści dokonali ludobójstwa wobec polskiej mniejszości byłego województwa wołyńskiego II RP. Ludobójstwa, które teraz w imię jakieś chorej poprawności politycznej jest wyciszane i do dnia dzisiejszego nie zostało ani rozliczone, ani należycie „zakończone”. Szacuje się, że w przeciągu dwóch lat zamordowano ponad 60 tysięcy osób – w większości Polaków, ale również Rosjan, Ormian, Żydów oraz samych Ukraińców.

Dziewczyny z Wołynia to świadectwa kobiet, którym udało się przeżyć rzeź wołyńską. Podczas tragicznych wydarzeń miały zazwyczaj kilka lub kilkanaście lat. Mimo tak młodego wieku były w piekle, dosłownie. Widziały  śmierć swoich bliskich, były zmuszone uciekać przed ludźmi, których wcześniej uważały za przyjaciół, a potem gdy były już z dala od Wołynia, musiały nauczyć się żyć z tym przerażającym piętnem. Nikt nawet nie jest sobie w stanie wyobrazić co muszą czuć te kobiety, gdy teraz polityka międzynarodowa wydaje się naumyślnie milczeć na temat tego ludobójstwa, a oprawcy ich najbliższych są w obecnych czasach czczeni przez naszych wschodnich sąsiadów i wywyższani do rangi bogów. Można pudrować i starać się unikać rozliczenia Wołynia, ale dzięki tej książce i dzięki tym kobietom jesteśmy w pewien sposób zobligowani do tego, żeby pamiętać i należycie uczcić pamięć naszych pomordowanych braci.

Anna Herbich po raz kolejny oddała całkowity głos swoim bohaterom. Nie wtrąca się do ich przemyśleń, nie ingeruje w ich świadectwa tylko po prostu pozwala mówić i właśnie za to jestem jej wdzięczna. Tu nie trzeba zbędnych wywodów, ani prób tłumaczenia – wystarczy, że naoczni świadkowie mieli możliwość przelania na papier tego co przeżyli.

Każda z bohaterek przestawia swój punkt widzenia nie tylko na wydarzenia, które miały miejsca w województwie wołyńskim, ale również z własnej perspektywy ocenia to jak teraz odbierana jest ta makabryczna historia. Również i tutaj pani Anna nic nie neguje, nie ocenia, ani nie komentuje. Książka jest nie tylko o dziewczynach z Wołynia, jest dziewczyn z Wołynia.

Dziewczyny z Wołynia nie jest pozycją lekką. To miejscami brutalne opisy zbrodni, która wydarzyła się ponad 70 lat temu. Mimo bardzo ciężkiego tematu uważam, że jest to pozycja obowiązkowa w polskiej literaturze. Anna Herbich znowu mnie nie zawiodła i stworzyła wartościową i zmuszającą do refleksji lekturę, która może być dla wszystkich przestrogą, aby nigdy więcej nie popełnić błędów przeszłości.

Nie da się cofnąć czasu. Nie uda nam się ukoić bólu po zmarłych ojcach, matkach, siostrach czy dzieciach, ale możemy zrobić coś co chociaż w jakimś niewielkim stopniu przywróci spokój duszy – możemy pamiętać…

OCENA: 9/10

 Za egzemplarz dziękuję

Wybaczcie, że tak późno. Ostatnio prawie w ogóle nie ma mnie w domu, ani przy komputerze. Obiecałam sobie, że teraz trochę zwolnię, a tutaj czas gna nieubłaganie do przodu. Pozdrawiam

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 18 stycznia 2018

480. „Spowiedź” niepokornego siatkarza

AUTOR: Łukasz Kadziewicz & Łukasz Olkowicz
SERIA: Biblioteka Przeglądu Sportowego 
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: Ringier Axel Springer Polska

OPIS 
Autobiografia Łukasza Kadziewicza, jednego z najwybitniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich siatkarzy. Najbarwniejszy polski siatkarz ostatnich lat Łukasz Kadziewicz wreszcie zdecydował się opowiedzieć swoją historię. Autobiografia wicemistrza świata przełamuje tabu w tym środowisku, pozwala zajrzeć za kulisy i zrozumieć, dlaczego reprezentacja Polski po trzydziestu latach posuchy zaczęła odnosić sukcesy. Kadziewicz odsłania sekrety, pokazuje, że opinie o nim jako krnąbrnym siatkarzu nie były przesadzone i opowiada, jak udawało mu się godzić życie siatkarza i rockendrollowca. Przeczytamy o szalonych imprezach siatkarzy, wodzie sodowej po zdobyciu srebrnego medalu mistrzostw świata, ale i tytanicznej pracy wykonanej pod okiem Raula Lozano. [1]

RECENZJA
Moją największą miłością, na równi z książkami (no może jednak centymetr przed) jest siatkówka. Uwielbiam ten sport i od lat moje serce oddane jest ligowo PGE Skrze Bełchatów, a reprezentacyjnie oczywiście naszym biało-czerwonym orłom! Ostatnio coraz częściej sięgam po sportowe biografie, ale te siatkarskie zawsze mają specjalne miejsce w moim czytelniczym serduszku.

Łukasz Kadziewicz to urodzony 20 września 1980 roku w Dobrym Mieście polski siatkarz, grający na pozycji środkowego. Kadziu od zawsze był prze mnie uważany za jedną z najbarwniejszych postaci polskiej siatkówki. Mimo, że zupełnie inny od mojego ulubionego Michała Bąkiewicza, to jednak niepokorny Łukasz na dobre zadomowił się na podium moich ulubionych graczy. Grał między innymi w polskim AZS Olsztyn, włoskiej Casa Modena czy białoruskim Szachcior Soligorsk. Z reprezentacją wywalczył srebrny medal na Mistrzostwach Świata Japonii w 2006 roku.

Kadziu. Siatkówka & Rock’n’Roll to swoistego rodzaju spowiedź. Jeden z najbardziej kontrowersyjnych (nie bójmy się tego słowa) graczy postanowił odsłonić przed czytelnikami  nie tylko swoje prywatne życie, ale również sytuacje, które miały miejsce na zgrupowaniu kadrowym, w poszczególnych klubach, czy chociażby na Olimpiadzie. Ogólnie ja, zapoznając się z wszystkimi tymi zdarzeniami, nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że polscy siatkarze są… po prostu ludzcy. To nie żadni bogowie o nadprzyrodzonych mocach, a zwykli ludzie, którzy również mają swoje słabości i wady i mimo wszystko nie próbują ich usilnie pudrować. 

Ogólnie myślę, że napisanie przez Kadziewicza książki, takiej książki, było (mimo wszystko) aktem odwagi. Czytelnik nie dostatnie tutaj suchej formułki o tym, jakie to życie sportowca jest łatwe, miłe i przyjemne. Wręcz przeciwnie dostaniemy opis życia ciężkiego, wymagającego niezwykłego poświęcenia i przede wszystkim życia, w którym zwyczajne ludzkie słabości, takie jak alkohol, nie są tematem tabu. Nie zrozumcie mnie źle, wcale nie robię z naszych siatkarzy alkoholików (wręcz przeciwnie!), sam Łukasz jednak piszę, że tego typu używka dosyć często gościła na „salonach”, co nie jest oczywiście żadnym poważnym grzechem, a jedynie pokazuje, że sportowcy nie są w tej kwestii żadnymi bogami i usilnie nie próbują robić z siebie ascetów.

Sam styl jest bardzo prostu i łatwy w odbiorze, co jest niezwykłym atutem. Ponad to, Łukasz nie stara się „upiększać” języka na siłę i czasami można spotkać się z nieco ostrzejszym słownictwem. Dla mnie osobiście nie był to żadnem problem, ale mam świadomość tego, że nie wszyscy lubią „przemycanie” do lektur różnego typu wulgaryzmów. 

Fan siatkówki na pewno nie przejdzie obojętnie obok tej lektury. „Wyznanie” Łukasz Kadziewicza przeprowadzi czytelnika przez najważniejsze siatkarskie wydarzenia XXI wieku. Jednoczenie autor doskonale wie, że nikt nie chce zapoznawać się z jakimiś górnolotnymi, suchymi faktami. Dostajemy za to obraz polskiej siatkówki bez żadnych zbędnych urozmaiceń – prosty, szczery przekaz, który w tym wszystkim chyba najbardziej nas zjednuję.  To nie jest typowa autobiografia, do wywiadu-rzeki tej książce daleko, ale to przede wszystkim spowiedź sportowego „grzesznika”, który chce nie tyle się wybielić, co przekazać czytelnikom autentyczny zbieg wydarzeń. 

Mi osobiście ta książka bardzo przypadła do gustu, ale zdaję sobie sprawę z tego, że nie wszyscy podzielą moje zdanie. Niemniej jednak, ja spędziłam bardzo miły wieczór przy lekturze autobiografii niepokornego Kadzia i z pewnością nieraz do niej wrócę.

OCENA: 7/10


Witam, to chyba jednak nie jest dobry tydzień, niestety nie jest…

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 28 września 2017

446. „… warszawskie dzieci, pójdziemy w bój…”*

AUTOR: Anna Herbich
SERIA: Prawdziwe Historie
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Znak Horyzont

OPIS 
1 sierpnia 1944 roku w Warszawie było pół miliona kobiet. Wiele z nich poszło do Powstania jako sanitariuszki, łączniczki, część chwyciła za broń. Wszystkie walczyły o przetrwanie. Panienka z dobrego domu w myślach powtarzała: „Boże, spraw, abym wytrzymała tortury”. Matka, która urodziła tuż przed godziną „W”, kołysała dziecko w rytm wybuchających bomb. I ośmioletnia Helenka, prowadzona na pewną śmierć. „Mamo, ja nie chcę umierać” – szeptała.
Przez 63 dni heroicznej bitwy walczyły, bały się, śmiały, kochały, opłakiwały bliskich. Mężczyźni stwierdzili: „Ojczyzna jest pierwsza. Musicie sobie jakoś radzić”. Kobiety zostały same, w obliczu dramatycznych dylematów. Włożyć coś do garnka czy kupić bandaże dla rannych? Jak zginę: z głodu czy z rąk Niemców? Ale pytanie, czy warto walczyć, w ogóle nie przychodziło im do głowy. Bo odpowiedź była tylko jedna. [1]

RECENZJA
Lata .40 XX wieku to najczarniejszy okres w dziejach całego świata. Szacuje się, że podczas II wojny światowej śmierć poniosło od 70 000 000 do 85 000 000 ludzi – żołnierzy i cywili. Polska - granicząca od wschodu ze Związkiem Radzieckim, a od zachodu z III Rzeszą – znajdowała się w sytuacji beznadziejnej. „Wyzwolona” z jednej okupacji przeszła w drugą. Polacy byli masowo mordowani i zsyłani na Sybir. Łącznie życie straciło około 6 000 000 naszych rodaków. Mimo ciągłych prześladowań, w sercach Polaków nadal tlił się żar wolności, który w końcu musiał wydostać się na zewnątrz. 1 sierpnia 1944 rozpoczęto jedno z najważniejszych i zarazem najtragiczniejszych w historii wojennej Polski wydarzeń. O godzinie 17, nazwanej godziną W, wybuchło Powstanie Warszawskie. 

Sławka była sanitariuszką. Halina została świeżo upieczoną mamą – Staś urodził się o godzinie 13, pierwszego dnia sierpnia 1944 roku. Zosia była zakochana, a Irena opiekowała się swoim trzymiesięcznym synkiem, Jacusiem. Nie znały się. Nie wiedziały nic o swoim istnieniu, ale łączyło je jedno – wszystkie były w Warszawie kiedy zaczynało się Powstanie.

Dziewczyny z Powstania to zbiór jedenastu życiorysów kobiet, które przeżyły Powstanie Warszawskie. Każda historia jest niezwykle wzruszająca, poruszająca i dramatyczna. Wiele z bohaterek 1 sierpnia 1944 nie miało ukończonych 22 lat, a mimo to nie bały się pójść do walki. Może i nie strzelały z karabinów, ale ich wkład w całą operacje był ogromny – były sanitariuszkami, łączniczkami, znajdowały się wszędzie tam gdzie podczas powstańczego zgiełku były potrzebne. Jedne z nich przeżywały właśnie swoją pierwszą miłość, inne oddały się całkowicie polskiej sprawie, jeszcze inne były odpowiedzialne za życie swoich maleńkich (urodzony w dniu powstania Staś czy trzymiesięczny Jacuś) dzieci. Każda z nich jest bohaterką i każda zasługuje na zapisanie się w historii. Czytając o ich czasem wręcz heroicznych wyczynach naprawdę coś ściskało za serce, ale wiecie co mnie najbardziej w tych opowiadaniach ujęło? Każda z jedenastu wybranych przez autorkę dziewczyn z powstania (a musimy pamiętać, że takich kobiet było przecież tysiące!) miała odwagę, żeby w tych strasznych, bydlęcych czasach być człowiekiem. Mieć w sobie empatię dla innych, dzielić się mimo, że samemu miało się bardzo niewiele – właśnie po tym poznaje się prawdziwych bohaterów.

W swojej książce pani Anna zrobiła coś co mi osobiście bardzo przypadło do gusty – mianowicie oddała całkowitą kontrolę swoim bohaterom. Nie próbowała bawić się w psychologa, na siłę ubierać przeżyć  kobiet w piękne słowa, a po prostu pozwolił im pisać, podzielić się nie tylko swoimi wspomnieniami, ale przede wszystkim tym co czuły kiedy były ścigane, zastraszane, zamykane w więzieniu i oddzielone od najbliżej rodziny. Książka jest, więc pewnego rodzaju świadectwem kobiet, które nigdy się nie poddały i walczyły o wolną Polskę dla siebie, dla dzieci/rodziny, przyjaciół… dla nas…

Powstanie Warszawskie do dzisiaj budzi ogromne kontrowersje. Niektórzy uważają je za bezmyślne, całkowicie niepotrzebne. Patrząc na ilość ofiar (szacuje się, że w podczas powstania zginęło około 16 000 wojskowych i od 150 000 do 20 000 cywilów) trudno jest się z tym nie zgodzić – w końcu większość powstańców było nieprzeszkolonych, nie mieli odpowiedniego sprzętu, a brak broni był największym problemem. Jednak z drugiej strony czy możemy tak po prostu stwierdzić, że powstanie było złe? Nie żyliśmy w tamtych czasach, większość z  nas nawet nie zdaje sobie sprawy z tego co musieli czuć mieszkańcy okupowanej Warszawy – zastraszani, mordowani, wywożeni z dala od domu i rodziny. Można tylko przypuszczać, że mieli już dość bycia popychadłem, że chcieli walczyć o siebie, o swoich najbliższych. Dla mnie osobiście są bohaterami, którzy nie zginęli za nic – zginęli za wolność, za Polskę… za nas.  

Bardzo cieszę się z faktu, że czytanie przeze mnie tej pozycji zbiegło się w czasie z 73. rocznicą wybuchu Powstania Warszawskiego. Książka autorstwa Anny Herbich pozwoliła mi w jeszcze większym stopniu poczuć nie tylko grozę tych dni, ale przede wszystkim ogromny szacunek dla Powstańców, a jeśli będziecie kiedyś w Warszawie to koniecznie odwiedźcie Muzeum Powstania Warszawskiego. To naprawdę niezwykłe miejsce, które trzeba zwiedzić. Cześć i chwała Bohaterom!

„Czy było warto? Mimo tego wszystkiego, co się stało, odpowiadam bez wahania – tak. Było warto. Dlaczego? Aby to zrozumieć, wystarczy rozejrzeć się wokół siebie” ~ Janina Rożecka z domu Gutowska; w: Dziewczyny z Powstania, Anna Herbich, s. 279.

OCENA: 8/10

Witam. Lady Spark przebywa w Danii, więc przez pewien czas będziecie musieli mnie znosić. Mam nadzieję, że aż tak źle nie będzie. Trzymajcie się ciepło!


*fragment pieśni „Warszawskie dzieci”
[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa


czwartek, 6 kwietnia 2017

384. Prawdziwa solidarność w czasach Solidarności


AUTOR: Anna Herbich
SERIA: Prawdziwe Historie
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Znak Horyzont

OPIS
Mówili im: "Kobiety, nie przeszkadzajcie nam, to my walczymy o Polskę!" Nie posłuchały. Dla wolności gotowe były zaryzykować wszystko.  Janina miała 50 lat, gdy została pobita przez ZOMO na demonstracji. Do szpitala trafiła z siedemnastoma szwami na głowie. Za domową drukarnię aresztowali ją dwa razy. Izabella zostawiła w domu dwójkę maleńkich dzieci. Mimo więzienia nie ugięła się. Zbuntowała całe miasto. Joanna w oknie celi wywiesiła biały ręcznik, na którym napisała czerwoną szminką Solidarność. Straszyli: jeśli się nie zamkniesz, zamkniemy ci syna. Siedemnastolatek został najmłodszym więźniem stanu wojennego. Należały do legendarnej Solidarności i chciały lepszej Polski dla swoich dzieci. Czasem walczyły ramię w ramię z mężczyznami, a czasem wbrew nim. Produkowały i kolportowały „bibułę”, strajkowały, chodziły na demonstracje. Wyrzucano je z pracy, podsłuchiwano, bito i aresztowano. Grożono im odebraniem dzieci. Często zostawały bez środków do życia, musiały liczyć na pomoc innych. To prawdziwe historie naszych mam i babć. Czy zdobylibyśmy się na podobną odwagę? Anna Herbich przywraca pamięć o kobietach, bez których rewolucja Solidarności nie mogła się udać. Oddaje głos bohaterkom, które zbyt długo pozostawały w cieniu wielkiej historii. [1]

RECENZJA
Ostatnio zauważyłam, że coraz częściej sięgam po biografie. Ten konkretny gatunek literatury nigdy jakoś nie należał do moich ulubionych, ale ostatnio coraz bardziej się do niego przekonuje Dziewczyny z Solidarności autorstwa Anny Herbich to moja kolejna pozycja tego typu i muszę się przyznać, że niezmiernie się cieszę, że trafiła w moje czytelnicze szpony.

Autorka zabiera nas w pewnego rodzaju sentymentalną podróż w lata 80. minionego wieku. Co prawda ja sama znam je tylko z opowieści rodziców i starszego rodzeństwa, urodziłam się dopiero w 1992 roku, to jednak z pewnością wszyscy z nas słyszeli o Solidarności. W swojej książce pani Anna zrobiła coś co mi osobiście bardzo przypadło do gusty – mianowicie oddała całkowitą kontrolę swoim bohaterom. Autorka nie próbowała bawić się w psychologa, na siłę ubierać przeżycia Dziewczyn z Solidarności w piękne słowa, a po prostu pozwoliła im pisać, podzielić się nie tylko swoimi wspomnieniami, ale przede wszystkim tym co czuły kiedy były ścigane, zastraszane, zamykane w więzieniu i oddzielone od najbliżej rodziny. Książka jest więc pewnego rodzaju świadectwem kobiet, które nigdy się nie poddały i walczyły o wolną Polskę dla siebie, dla dzieci/rodziny, przyjaciół… dla nas…

Dziewczyny z Solidarności to zbiór jedenastu historii kobiet, które przeszło trzydzieści lat temu sprzeciwiały się polityce uprawianej przez ówczesne władze; kobiet, które marzyły o życiu w wolnym kraju, gdzie można byłoby prowadzić normalne życie pozbawione godziny policyjnej, wszechobecnej kontroli i kartek na wszystko. To wspomnienia osób niezwykle odważnych i oddanych sprawie, o których zdecydowanie powinno uczyć innych. Każda z nich dołożyła swoją cegiełkę do tego, żebyśmy teraz mogli żyć w wolnym, niepodległym kraju, chociaż doskonale zdawały sobie sprawę, że za ich walkę mogła grozić im kara śmierci lub w najlepszym przypadku długoletnie więzienie. Mimo to nigdy nie żałowały swojego wkładu w Solidarność. 

Każda z bohaterek przestawia swój punkt widzenia nie tylko na wydarzenia, które miały miejsca po wprowadzaniu stanu wojennego, ale również z własnej perspektywy oceniają rok 1989 oraz obrady Okrągłego Stołu. Również i tutaj pani Anna nic nie neguje, nie ocenia, ani nie komentuje. Książka jest nie tylko o dziewczynach z Solidarności, jest dziewczyn z Solidarności.

Wiecie co mnie najbardziej uderzyło w tej pozycji? Solidarność, ale nie w kwestii organizacyjnej, a w poczuciu wspólnoty i współodpowiedzialności. PRL to nie była bajka, to był naprawdę bardzo trudny okres w dziejach naszego kraju i właśnie dzięki wspólnej pomocy ludzi byli w stanie przetrwać. Odnoszę wrażenie, że dzisiaj ludzie nie mają w sobie tyle empatii co dawniej. Oczywiście czasu się zmieniły, teraz wszystko jest ogólnie dostępne, ale czy dzięki temu dobrobytowi nie zapominamy, że przecież obok nas są inni ludzie? 

Lektura autorstwa Anny Herbich, w moim odczuciu, jest niezwykle potrzebną i ciekawą książką. To świadectwo kobiet, które na własnej skórze poznały, czym groziło niezgadzanie się z władzą ludową. Każda z jedenastu przedstawionych historii jest interesująca i pouczająca. Muszę się przyznać, że sama byłam na siebie zła, że o niektórych bohaterkach książki nigdy wcześniej nie słyszałam. Te kobiety pokazały, że na równi z mężczyznami walczyły, nawet, jeśli nie z bronią w ręku to ich wkład w wolną Polskę jest równie wielki. Polecam! Gorąco polecam!

„To po wyjeździe Mazowsza zdecydowałam, że wracam. Urzekło mnie to, że mówili o Polsce jako o normalnym kraju. Nikt nie był w stanie mnie powstrzymać. Wszyscy uważali, ze musiałam zakochać się w którymś z tancerzy. Ale to nie było prawdą. Ja byłam zakochana w Polsce.” ~ Hanna Grabińska, w: „Dziewczyny z Solidarności” Anna Herbich, Kraków 2016, s. 255

OCENA: 7/10


Dzień dobry. Ostatni tydzień to zarówno dla Lady Spark jak i dla mnie istnie szalony czas, dlatego też przepraszamy, że nie ma nas u Was, ale w następnym tygodniu to się na pewno zmieni. Pozdrawiam serdecznie i życzę słońca w ten pochmurny poranek,
Tea 

[1]Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 16 stycznia 2017

354. W świecie pełnym erotyzmu...

AUTOR: Valerie Tasso
TYTUŁ ORYGINALNY: Diario De Una Ninfomana
TŁUMACZ: Katarzyna Adamska     
ROK WYDANIA: 2007
WYDAWNICTWO:  Świat Książki

OPIS
Dziennik nimfomanki to poruszająca autobiografia Francuzki z dobrego domu, dla której seks jest sensem życia. Jej przypadkowi partnerzy pochodzą z różnych środowisk, spotyka ich w niezwykłych okolicznościach, nawiązuje niecodzienne relacje, które opisuje z pełną szczerością. Wiąże się z psychopatą, przeżywa załamanie nerwowe, zostaje luksusową prostytutką. W agencji poznaje słabości mężczyzn, a w końcu znajduje miłość. [1]

RECENZJA
Jeśli regularnie śledzicie podsumowania bloga to wiecie, że „Dziennik nimfomanki” znajdował się, aż w trzech moich TBR-ach na kolejne miesiące. W końcu postanowiłam odłożyć to, co chciałam i wziąć się za tę książkę. A listopad zapowiadał się bardzo dobrym miesiącem czytelniczym, więc miałam ogromne nadzieje na wszystkie dobre książki.

Książka podzielona jest na cztery części. Na początku zaznaczę, że jeśli ktoś oczekiwał, że dostanie gorące opisy scen erotycznych to ogromnie się rozczaruje. Autorka opisuje swoje życie seksualnego, ale nie robi tego w sposób wulgarny czy perwersyjny. Valerie Tasso, od kiedy straciła w wieku piętnastu lat odczuwała, że ma zdecydowanie większe potrzeby erotyczne niż inne kobiety. Do pewnego momentu próbowała z tym walczyć, ale po studiach robiła, co chciała i z kim chciała. Nawet z mężczyzną, którego poznała na ulicy. Książka w większości to opowieść o poszukiwaniu akceptacji własnej osoby.

Valerie Tasso poprzez przypadkowy seks chciała zrekompensować sobie brak stałego związku. W tym, że mężczyzna traktował ją jak ostatnią… upatrywała jego czułości i bliskości. Sama bardzo mocno i zbyt szybko się do nich przywiązywała. Trochę żałuję, że autorka poskąpiła nam szczegółów z okresu dzieciństwa. Gdzieś musiał tkwić problem nie tego, że była uzależniona od seksu, ale tego, że wybierała na swoich partnerów złych mężczyzn, którzy ją poniżali i zabawiali się nią.

Narracja pierwszoosobowa i krótkie wpisy powodują, że książkę czyta się szybko. Gdybym chciała to pewnie skończyłabym ją podczas pięciu i półgodzinnej podróży pociągiem, ale jakoś zbytnio nie ciągnęło mnie do poznania losów Valerie. Po prostu nie do końca wiedziałam, co chce pokazać przez swoją autobiografię.

Bądźmy szczerzy, ale to nie jest pozycja wysokich lotów. W sumie to nawet nie wiem, co miała mi pokazać. Pod koniec brakowało mi, chociaż tego, że Tasso coś tego, co spotkało ją w życiu wyniosła, a takiego wrażenia nie odniosłam. Raczej fakt, że podobało się jej to całe życie, które przeżyła. Mam bardzo mieszane uczucia odnośnie tej pozycji. Niby nie przewracałam zirytowana oczami, ale daleko mi też do zachwytów.

„Zrozumiałam, że ludzie potrzebują, chcą, nazywać rzeczy po imieniu, upraszczając je za pomocą słów.  Mylili się, uważając, że dzięki temu sami będą mogli je zrozumieć.” ~ Valeria Tasso, Dziennik nimfomanki, Warszawa 2007, s.15.
OCENA:  4/10

Rok 2017 ledwo się zaczął, a ja już mam go dość. Czy możemy przejść magicznie do roku 2018? Proszę! 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 24 listopada 2016

331. Śmieszek czy nieśmieszek, oto jest pytanie!

AUTOR: Martin Stankiewicz
ROK WYDANIA: 2016
WYDAWNICTWO: Znak Literanova

OPIS
Co się dzieje, gdy jeden z najpopularniejszych śmieszków polskiego internetu ląduje na kozetce u przenikliwego terapeuty? Śmiech miesza się ze łzami, a na jaw wychodzi słodko-gorzka prawda o działalności w sieci. [1]

RECENZJA
Żyjemy w takich czasach, w których dostęp do Internetu ma prawie każdy. W dużych centrach handlowych, na dworcach czy w pociągach możemy śmiało korzystać z wi-fi i potrzebujemy do tego na dobrą sprawę jedynie telefonu, który teraz jest nieodłącznym elementem naszego życia. Nic więc dziwnego, że w dobie wszech otaczającej nas elektroniki wiele ludzi spełnia się i jednocześnie zarabia na tym. Do takich osób zalicza się również Martin Stankiewicz, młody youtuber, który postanowił podzielić się z widzami swoją pasją do filmowania umieszczając na wiadomej platformie krótkie, śmieszne filmiki.

Na początku muszę to powiedzieć – przyznaję, że byłam przekonana, że Martin to nie imię, a pseudonim. A tutaj taki zonk! Martin ma naprawdę na imię Martin – rodzice już od początku wiedzieli co robią, dając synowi imię takie, które idealnie będzie nadawało się na nick!

Jako, że Pan Stankiewicz robi filmy, w których nie brakuje humoru, to nikogo nie zdziwi fakt, że również i napisanej przez niego książce nie może tego elementu zabraknąć. Przez to lekturę czyta się niezwykle szybko i przyjemnie… chociaż miejscami miałam wrażenie, że trochę stonowania nie zaszkodziłoby. W myśl zasady, że co za dużo to nie zdrowo myślę, że nie zawsze trzeba na siłę udowadniać, że jest się kimś z poczuciem humoru.

Śmieszek. Cierpienia młodego youtubera to nic innego jak autobiografia. Czytelnik może poznać Martina z każdej strony, a sam nasz bohater jest w swoich wyznaniach szczery i kreuje się na osobę ciepłą i pozytywną, ale jednocześnie bardzo krytyczką w stosunku do siebie i nieśmiałą. Takie ciekawe połączenia, patrząc na to, że jego kanał na Youtubie subskrybuje ponad 800 tysięcy widzów!

Jednak, żeby nie było zbyt kolorowo, muszę powiedzieć o tym co mi się nie podobało. Po pierwsze byłam bardzo ciekawa czy książce uda się wyjść z kategorii „napisana, bo jestem sławny i mam swoje pięć minut”. Z przykrością muszę stwierdzić, że niestety, ale tkwi w tym po uszy. Okej czyta się szybko i przyjemnie, ale równie szybko się o niej zapomina.


Po drugie tytuł – jak dla mnie, co prawda chwytliwy, ale trochę nijak mający się do lektury. Chłopak jest młody, cały świat stoi przed nim otworem, a z przedstawionych informacji wcale nie można odnieść wrażenia, że jest cierpiętnikiem. Co więcej niektórzy naprawdę daliby sporo, żeby chociaż na chwilę zamienić się z naszym bohaterem miejscami.

Po trzecie – brak konsekwencji. A uściślając, pan Stankiewicz miejscami sam sobie zaprzeczał. Dla przykładu, podśmiewywał się z młodych studentów, którzy biorą „kieszonkowe” od rodziców, a za kilka stron wspomniał o tym, że sam na dobry start w akademickim życiu dostał swoje własne mieszkanie.

Reasumując, nie można powiedzieć, że Śmieszek. Cierpienia młodego youtubera  to zła pozycja – humor i otwartość Martina pozytywnie nastrajają i sprawiają, że lekturę czyta się bardzo szybko. Niestety nie można również powiedzieć, że książka jest dobra – autobiografia w tak młodym wieku to niekoniecznie dobry pomysł.  Fajnie, że autor pokazuje, że o marzenia trzeba walczyć, ale to nie zmienia faktu, że lektura jest średnia i nie jest dla każdego. Fani youtubera nie powinni czuć się zawiedzeni, podobnie jak i młodsi czytelnicy znajdą tutaj coś dla siebie.

„Wierzę, że Stwórca nieprzypadkowo obdarzył człowieka psem, niepozorną istotą, która w gruncie rzeczy jest naszym cichym nauczycielem, przewpodnkiem po życiu i jego najważniejszych wartościach” ~ Martin Stankiewicz; Śmieszek. Cierpienia młodego youtubera, Kraków 2016, s. 239

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję wydawnictwu Znak Literanova



OCENA: 5/10

Dzień dobry bardzo! Tym razem wyrobiłam się na czas. Zostawiam Was z nową recenzją i lecę do pracy. Pozdrawiam, Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa



czwartek, 29 września 2016

309. Książka o psie, czyżby na pewno?

AUTOR:  Steven D. Wolf & Lynette Padwa
TYTUŁ ORYGINALNY: Comet`s Tale. Howa a rescued Dog Saved My Life 
TŁUMACZ: Tomasz Illg
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Między słowami

OPIS
Choroba Stevena sprawiła, że jego życie wywróciło się do góry nogami. Kiedy był na skraju załamania, los jednak dał mu drugą szansę… w postaci psa o imieniu Kometa.
Kometa nie zaznała w życiu przyjaźni człowieka. Trzymana w klatce, szkolona do wyścigów, została porzucona przez dawnego właściciela. 
Dopiero Steven pokazał jej, czym są spacery, smakołyki i pieszczoty. A w zamian za okazane serce tryskająca energią Kometa odwdzięczyła mu się bardziej, niż mógłby przypuszcza. [1]

RECENZJA
Tak, jestem psiarą. Straszną psiarą. Nie umiem przejść obok żadnego psiaka obojętnie i to chyba udziela się w dwie strony, ponieważ jak do tej pory nie spotkała mnie ze strony tych fantastycznych czworonożnych stworzeń żadna krzywda. Nikogo, zatem nie dziwi fakt, że pochłaniam wszystko – czy to książki czy filmy – gdzie jedynym z bohaterów jest właśnie pies, a co za tym idzie zainteresowałam się właśnie lekturą Kometa i ja....

Gdyby jeszcze w zeszłym roku ktoś powiedział mi, że w 2016 bardzo duży odsetek książek, które przeczytam będzie biografiami z pewnością wyśmiałabym go. Jakoś nigdy nie przepadałam zbytnio za tego typu literaturą, a tymczasem okazało się, że pozycja autorstwa Stevena Wolf’a to moja dziesiąta książka o wątku biograficznym w tym roku! Nieprawdopodobne? A jednak!

Ciężka choroba zabiera wszystko. W miarę jak objawy stają się coraz bardziej dokuczliwe wykonywanie ukochanej pracy staje się wręcz niewykonalne. Dawni przyjaciele cichaczem usuwają się z twojego życia, a rodzina zaczyna postępować z tobą jak z jajkiem. Steven doskonale wie jak to jest kiedy choroba przejmuje kontrole nad całym życiem człowieka – cierpi na przewlekły ból. Jego egzystencja zaczyna przypominać codzienną walkę z przeogromnym wrogiem. I kiedy Wolf jest przekonany o tym, że już nic dobrego go już nie spotka decyduje się na iście szaleński krok – adoptuje charcice! Kometa, bo tak wabi się nowy towarzysz Stevena, nigdy nie zaznała miłości i ciepła od człowieka. Wychowywana jedynie do wyścigów po przejściu na psią emeryturę staje się zbędna, a przed niechybną śmiercią ratują ją osoby z fundacji prozwierzęcej. Kiedy Wolf po raz pierwszy spotka się z Kometą wszystko staje się jasne – charcica wybrała go na swojego pana, człowieka któremu zawierzy całe swe psie serce. Chociaż początki są trudne z czasem ich przyjaźń nabiera magicznego wymiaru, a Steven stawia przed swoją psią „przyjaciółką” nowe wyzwanie – ma stać się jego psem towarzyszącym. 

Przepiękna suczka na okładce książki oraz sam tytuł może świadczyć tylko o jednym – lektura będzie dotyczyć tego jak pies może zmienić życie człowieka. Nie dajcie się jednak zwieźć! W gruncie rzeczy Kometa jest zepchnięta wręcz na trzeci plan, a pierwsze skrzypce gra tutaj Wolf. Z jednej strony być może taki był zamysł samego autora, ale ja czuję się najzwyczajniej w świecie oszukana. Od czytania przemyśleń Stevena o tym jakie jego życie jest do bani, złe i nikt nie może pojąć jak jest mu ciężko samemu można było popaść w depresje. Fragmenty dotyczące charcicy były dla mnie niczym taki promyk słońca na tym pochmurnym „niebie” wolfańskich analiz. 

Sam warsztat autora również nie przypadł mi do gustu. Głębokim i przydługim, w większości niestety „czarnym” przemyśleniom, towarzyszył zbędny patos, który zamiast pomagać jedynie przeszkadzał w zapoznawaniu się z lekturą. Jakby tego było mało miałam wrażenie, że miejscami Steven Wolf starał się na siłę usprawiedliwiać zachowanie swojej najbliższej rodziny. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i mamy prawo popełniać błędy i na tych błędach się uczyć, a w lekturze o ile taka reguła sprawdza się u samego głównego bohatera, o tyle jego córki i żona to już inna bajka – nie podlegająca żadnej ocenie. 

Kometa i ja… to historia skupiająca się w głównej mierze na przeżyciach samego autora. Piękna charcica z okładki jest w sumie tylko dodatkiem – inteligentnym, wspaniałym, ale nadal dodatkiem, a szkoda! Jako psiara czuję się oszukana i… znudzona! Książka jest niestety przegadana i o długo za długa. Gdyby autor tak mocno się nie rozwlekał nad sobą, a skupił się na więzi jaka łączyła go z Kometą, lektura co prawda była by zdecydowania krótsza, ale za to treściwsza i bardziej przystępna. Jestem zawiedziona – spodziewałam się czegoś zupełnie innego, a moja „psiarska” natura została usatysfakcjonowana raptem w połowie, stąd też taka, a nie inna ocena, czyli pięć. 

„Kiedy ma się możliwość naprawy zła – mniejszego lub większego – wtedy naszym obowiązkiem jest dołożenie wszelkich starań, by tego dokonać” ~ Steven D. Wolf & Lynette Padwa, Kometa i ja. Jak przygarnięty pies uratował mi życie, Kraków 2014, s.31

OCENA: 5/10


Dzień dobry,
jeszcze nie dawno witałam się z Wami na początku września, a tutaj październik już tuż, tuż! Trzymajcie się ciepło,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

poniedziałek, 4 stycznia 2016

196. Swietłana Alliłujewa, czy "Córka Stalina"

AUTOR: Swietłana Alliłujewa   
TYTUŁ ORYGINALNY: Docz Stalina 20pisiem k drugu
TŁUMACZ: Jan Cichocki
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO:  Bellona

OPIS
Córka wszechpotężnego Wodza Wszystkich Narodów, jedna z najbardziej kontrowersyjnych kobiet w historii Rosji. Jej poszukiwania własnej tożsamości, miłości i prawdy – nieuchronnie doprowadzają ją do buntu i przeciwstawienia się ojcu. Swietłana Alliłujewa z pełną, często bolesną otwartością opowiada o swojej rodzinie, kamaryli otaczającej dyktatora i czasie, w którym upływało jej skomplikowane i fascynujące życie.
Mimo jednoznacznie sformułowanego tytułu, książka zawiera dwa utwory – korespondujące ze sobą i wzajemnie się uzupełniające.
Pierwszy to wywiad –rzeka Swietłany Alliłujewy dla rosyjskiej telewizji, w którym jedyna córka Stalina niezwykle otwarcie opowiada o swoim życiu.
Część druga (obszerniejsza od poprzedniej) – to pierwsza książka Swietłany Alliłujewy „20 listów do przyjaciela”, napisana w podmoskiewskiej Żukowce. Sama autorka nazywa ten swobodny w konstrukcji utwór spowiedzią.  [1]

RECENZJA
Od momentu, gdy przeczytałam biografię Królowej Matki przekonałam się do tego typu książek i staram się od czasu do czasu wplatać je między wszystkie powieści, jakie czytam. I gdy tylko w moje ręce wpadła książka o córce Stalina byłam zachwycona, bo postać Wodza Wszystkich Narodów bardzo mnie ciekawiła. Sądziłam, że dostanę coś ciekawego, co rzuci mi trochę światła na te skomplikowane postaci. Niestety nie dostałam tego.

Nim przejdę do właściwej recenzji zaznaczę, że kilka miesięcy temu widziałam dokument o Swietłanie Alliłujewej i odniosłam wrażenie, że ma ona pretensje do całego świata za to, w jakiej rodzinie przyszła na świat, jakie życie wiodła i że wszyscy winni są temu, co spotkało ją w życiu tylko nie ona sama. I to samo uczucie towarzyszyło mi przez pierwszą część książki, na którą składa się wywiad, a raczej zapiski z niego. Wyczuwałam gorycz oraz rozczarowanie swoim życiem. Gdzieś przeczytałam również, że bez znajomości dokładnej historii jej życia nie zrozumie się tej książki. Moja wiedza historyczna nie jest powalająca, ale to, co wiedziałam wystarczyło mi by łączyć wątki i fakty. Ta kobieta miała nawet pretensje do własnych dzieci, że znienawidziły ją po tym jak uciekła z Rosji i zostawiła je w zasadzie na pastwę losu i państwa. Zarzucała im, że jej nie rozumiały, że były egoistyczne. Wyczuwałam żal w jej wypowiedziach. Nie mogę powiedzieć, że wczułam się w nią, bo nie wyobrażam sobie żebym kiedykolwiek zostawiła swoje pociechy i sama uciekła na drugi koniec świata.

Druga część książki to pierwsza książka Swietłany Alliłujewy „20 listów do przyjaciela”, która została napisana w Żukowce w 1963 r. i zawiera obszerną biografię nie tylko jej do tego momentu, ale również członków jej rodziny. Tu z kolei miałam wrażenie, że idealizowała wszystkich. Każdy był dobry, czuły i kochany tylko jej rodzony brat Wasilij był zły i nierozgarnięty. Ta część była bardzo nierówna. Fragmentami mnie pochłaniała, a były momenty, gdy modliłam się o to by jak najszybciej był koniec.

Sporą rolę w kształtowaniu świadomości Swietłany miała jej matka, która w 1932 r. (jeśli dobrze pamiętam) popełniła samobójstwo. Swieta miała wtedy sześć lat i wmawiano jej, że matka zmarła na wyrostek robaczkowy. Podobno śmierć żony mocno złamała Stalina, który ją kochał i uważał za swojego najlepszego przyjaciela. Ja odniosłam jednak wrażenie, że Wódz po prostu ją tolerował i potrzebowałby jego życie jakoś wyglądało dla osób postronnych. W końcu inaczej patrzy każdy nawet na mężczyznę otoczonego żoną i dziećmi, niż na tego, który żyje sam. O jego miłości może świadczyć tylko to, że nie ożenił się trzeci raz (matka Swietłany była jego drugą żoną). Nie ulega wątpliwości, że Stalin kochał ze swoich wszystkich dzieci Swietłanę, o czym świadczą listy, jakie do niej pisał. Jednak im dziewczynka była bardziej dojrzała tym jego miłość stygła.

Książka miała być jakby spowiedzią, a wyszedł z niej jeden wielki żal do świata Alliłujewy, która nie umiała i wtedy (z racji tego czyją była córką i w jakim świecie żyła) nie mogła wziąć swojego losu we własne ręce. Jednak czy do końca nie mogła? Uciekła, a mimo wszystko miała żal do Zachodu za to jak ją potraktował, że chodzili za nią dziennikarze, że nie pozwalali jej normalnie żyć, że czuła się obco. Wszyscy byli winni tylko nie biedna Swietłana.

Nie podobała mi się ta pozycja. Nie przekonała mnie do siebie. Wykreowałam sobie obraz kobiety wiecznie niezadowolonej z życia, która była niestabilna emocjonalnie. Owszem straciła bardzo wcześnie matkę. Jednak jej późniejsze życie to… sama nawet nie wiem, co to jest, ale z pewnością żal do świata za to, gdzie i kiedy przyszło jej żyć i to, że nic z tym wtedy nie zrobiła. Ciężko polecić mi lekturą, z którą mordowałam się tak długo i mam tak złe odczucia. Sami zdecydujcie czy chcecie ją poznać.

„Przywykłam jednak, żeby nigdy niczego nie żałować. Zdarzają się jakieś straszne rzeczy, a później wszystko idzie swoim torem. Dziś gorzej – jutro lepiej." ~ Swietłana Ałliłujewa, Córka Stalina, Warszawa 2014, s. 86.

OCENA: 4/10

Pierwsza recenzja w nowym roku i tak słaba. Oby to nie była zapowiedź całorocznych. Jak już wiecie powoli szykujemy się do zmian na KA. Wciąż się zastanawiam kiedy wrzucić nagrany dla Was filmik, ale muszę chyba jeszcze chwilę poczekać. 
Nie zamarznijcie!
Lady Spark 

czwartek, 3 grudnia 2015

186. „Paweł Zagumny to dla księdza gwóźdź do trumny” *

AUTOR: Paweł Zagumny
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Muza

OPIS
Autobiografia najbardziej utytułowanego zawodnika w historii polskiej siatkówki: złotego i srebrnego medalisty Mistrzostw Świata, złotego medalisty Mistrzostw Europy, złotego medalisty Ligi Światowej, srebrnego medalisty Pucharu Świata. W trakcie trwającej już ponad 20 lat kariery Zagumny wraz z klubowymi kolegami wielokrotnie zdobywał medale Mistrzostw Polski, był też wicemistrzem i zdobywcą Pucharu Grecji. Grał z największymi siatkarskimi sławami, , wiele razy uznawany najlepszym rozgrywającym najważniejszych światowych turniejów, łącznie z Igrzyskami Olimpijskimi, Mistrzostwami Świata i Mistrzostwami Europy. [1]

RECENZJA
Jest coś, co być może jeszcze o mnie nie wiedzie. To, że studiuję psychologię i że jestem książkoholiczką jest dla wszystkich znane… ale pewnie tylko niektórzy z Was nasi Drodzy wiedzą, że Tea jest również siatkówkomaniaczką! Tak, tak! Siatkówka zajmuję ważne miejsce w moim życiu i nie wyobrażam sobie, że mogłabym nie kibicować – że zabrakłoby mnie nie być na meczu otwarcia zeszłorocznego mundialu (Lady Spark, Martitta – pamiętacie? Chcemy tego jeszcze raz!), że zamiast wstać o 3 w nocy, aby zobaczyć mecz reprezentacji smacznie bym sobie spała, czy żebym całym serduchem nie była za PGE Skrą Bełchatów (wiecie: „mamy żółte serca, w których płynie czarna krew! Bo to Skra Bełchatów, bo to Skra Bełchatów jest!”). Nie zdziwi Was, zatem fakt, że kiedy tylko Paweł Zagumny – w moim subiektywnym odczuciu najlepszy polski rozgrywający oraz całkowita czołówka światowego rankingu – wydał swoją autobiografię, po prostu musiałam ją mieć u siebie!

Tak jak już przed chwilą wspomniałam autor książki Życie to mecz, zdecydowanie zalicza się do kategorii „zawodnicy wszechczasów”. Na swojej pozycji jest świetny i jestem przekonana, że minie jeszcze dużo czasu, zanim na polskich parkietach pojawi się godny jego zastępca. Nie miejcie mi za złe tych słów. Oczywiście, mamy świetnych, młodych rozgrywających, ale Paweł Zagumny to klasa sama w sobie.

A teraz tytuł - który jest po prostu idealnie dobrany. Pan Paweł ze spotem związany był… od zawsze! Pochodzi z bardzo sportowej rodziny, nic dziwnego, że również siatkówką zaczął się interesować na poważnie w bardzo młodym wieku. Przez ponad dwadzieścia lat swojej kariery rozegrał tyle spotkań, że spokojnie może powiedzieć, iż jego życie to właśnie jeden, wielki mecz!

Książka zaczyna się od wspomnienia katowickiego finału Mistrzostw Świata 2015. Raptem kilka stron, a były idealnym początkiem, który świetnie nastroił mnie do dalszego czytania autobiografii Zagumnego. Kolejne rozdziały były już ułożone chronologicznie, a Pan Paweł użył bardzo fajny trik, który jeszcze bardziej ułatwił czytanie, mianowicie kolejne części lektury zostały podzielone na epizody reprezentacyjne oraz ligowe. Uważam, że dzięki takiemu rozróżnieniu podczas zapoznawania się z książką nie było sytuacji, w której można byłoby się zagubić, a same przejścia w tych rozdziałach – z jednego klubu do drugiego, czy z jednej imprezy reprezentacyjnej na drugą - było bardzo płynne.

Podczas lektury byłam w szoku! Paweł Zagumny ma naprawdę świetną pamięć! Wydawało mi się, że opisywanie nawet odległych wydarzeń nie sprawiało rozgrywającemu najmniejszego problemu. Ponadto, autor starał się bardzo szczegółowo opisywać swoje relacje z poszczególnymi trenerami, z którymi podczas swojej kariery współpracował. Nie słodził, nie starał się na siłę bronić racji danego szkoleniowca – w sposób bezpośredni mówił nie tylko o tych dobrych rzeczach, ale również o tych, które mu się nie podobały. Trzeba jednak przyznać, że jego krytyka była konstruktywna i „okraszona” dużą porcją racjonalnych argumentów.

Życie to mecz pokazuje ile wyrzeczeń wiąże się z zawodowym uprawianiem jakiegokolwiek sportu. Trofea, sława, wyróżnienia są wspaniałe i to o nich się mówi, podczas gdy sprawy wyczerpujących treningów, długich rozstań z bliskimi, zawężenia kontaktów towarzyskich oraz przede wszystkim kontuzji są zazwyczaj przemilczane. Paweł Zagumny otwarcie mówi obu stronach medalu, zarówno tej jasnej, jak i ciemnej.

Mimo, że książka wydaje się być naprawdę przemyślana, to jednak podczas czytania miałam wrażenie, że niektóre sytuacje zostały potraktowane bardzo powierzchownie. Być może taka była decyzja autora, a być może to mi, jako siatkarskiej maniaczce, było najzwyczajniej w świecie mało? Wszakże, o siatkówce mogła być czytać, czytać, czytać i czytać…

Na sam koniec zostawiłam sobie coś, co w moim odczuciu niestety, ale książkę spaprało, czyli korektę! Niestety, w lekturze nagminnie pojawiało się: „chłopaki grały/były/chodziły”. Ja wiem, że taka forma jest dopuszczalna, ale ja jej całkowicie nie uznaje – fatalnie wygląda, a mnie osobiście strasznie irytuję. Na miejscu korektorów zmieniłabym to na milszą dla oka formę.

Życie to mecz było dla mnie fantastyczną, siatkarską przygodą! Zapoznając się z historią najlepszego polskiego rozgrywającego śmiałam się, smuciłam i na nowo przeżywałam wspaniałe wydarzenia, jak chociażby ostatnie, złote dla reprezentacji Polski Mistrzostwa Świata! Myślę, że książka Pawła Zagumnego, jest obowiązkową pozycją dla każdego fana siatkówki, a ja sama jeszcze nie raz do niej wrócę.

„Kto zapanuje nad swoimi emocjami i nad tym, co dzieje się na boisku, ten wygrywa” ~ Paweł Zagumny, Życie to mecz, Warszawa 2015, s.135

OCENA: 7/10


Witam Was serdecznie w ten czwartkowy poranek. Dzisiaj będą trochę dłuższe ogłoszenia, ponieważ poruszę dwie, ważna dla mnie kwestie.

Po pierwsze, bardzo przepraszam za nieobecność u Was. Ostatnie trzy tygodnie to dla mnie jazda bez trzymanki na rollercoasterze – uroczystości bardzo smutne i przykre przeplatają się z tymi radosnymi. Dlatego też, w ostatnim czasie moja aktywność na Waszych stronach była znikoma. Obiecuję, że od następnego poniedziałku będę to sukcesywnie nadrabiać.

Kwestia druga, wpadłam na pomysł! Pamiętacie moją ostatnią recenzję Stowarzyszenia Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek? Pomyślałam, że może mogłabym książkę puścić w podróż po blogerach, a że to powieść epistolarna każda osoba wysłałaby swojemu następcy list (w dzisiejszych czasach to forma już prawie wymarła, niestety), w którym napisałaby coś o sobie? Co Wy na to, ktoś byłby chętny?

I na dzisiaj ogłoszeń parafialnych koniec. Pozdrawiam


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa
* fraszka autorstwa młodocianego Pawła Zagumnego

czwartek, 8 października 2015

171. Chłopiec-duch, czyli nadzieja zawsze umiera ostatnia!

AUTOR: Martin Pistorius, Megan Lloyd Davies
TYTUŁ ORYGINALNY: Ghost Boy. The miraculous escape of a misdiagnosed boy trapped inside his own body
TŁUMACZ: Rafał Śmietana
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO:  Znak. Literanova

OPIS
Wszyscy myśleli, że Martin, który jako dziecko zapadł na dziwną chorobę, jest tylko pustą skorupą – ciałem sztucznie podtrzymywanym przy życiu. Nawet jego własna matka życzyła mu, by wreszcie umarł.
Tymczasem w pełni świadomy Martin przez 12 lat tkwił w sparaliżowanym ciele, które nie pozwalało mu na kontakt ze światem. Mimo, że znalazł się w najstraszniejszej i pozbawionej wyjścia pułapce, NIE STRACIŁ, WIARY I NADZIEI. Nieprawdopodobna siła umysłu pozwoliła mu przetrwać.  [1]

RECENZJA
Gdy dostałam propozycję zrecenzowania książki o Martinie Pistoriusie nie do końca byłam pewna czy tego chcę. Opis na okładce wydawał się bardzo zachęcający. Jednak niepewność pozostała, ale postanowiłam zaryzykować i uwierzcie mi, że wcale tego nie żałuję.

Zasiadłam do książki pełna obaw, ale po kilku stronach dałam się wciągnąć w nieszczęśliwe życie Martina, który przez pełne dwanaście lat swojego życia był normalnym chłopcem, który miał kochająca rodzinę, przyjaciół i sprawność fizyczną. Nagle z dnia na dzień stan jego zdrowia z powodu tajemniczej choroby zaczął ulegać pogorszeniu i stał się po prostu roślinką. Pozostała mu tylko zdolność myślenia, ale co z tego skoro najbliższym nie mógł dać znać, że żyje i że wcale nie jest tak jak lekarze mówią? Tylko przypadek sprawił, że trafił do specjalistycznego ośrodka, który umożliwił mu powrót do życia.

Pistorius nie miał łatwego życia. Żył ze świadomością, że dla własnych rodziców i rodzeństwa jest ciężarem. Przez wiele lat nikt nie pytał go o zdanie, czego chce tylko odruchowo i machinalnie zaspokajali jego potrzeby fizjologiczne. A Martin był człowiekiem, który cierpiał w milczeniu. Widział swoich rodziców, którzy każdego dnia walczyli o niego. Chociaż z okładki bije do nas zdanie „ Nawet jego własna matka życzyła mu, by wreszcie umarł” to nie dajcie się mu zwieść. Jego mama wcale nie była potworem. Cierpiała, bo nie mogła mu pomóc. Była gotowa poruszyć niebo i ziemię by przywrócić mu sprawność w ciele, a nic nie była wstanie zrobić. Brakowało jej sił i sam Martin twierdzi, że nie ma o to do niej żalu, bo potem, gdy pojawiła się drobna iskierka nadziei, kiedy zapalono w nim gasnący płomień wiary w lepsze i trochę samodzielne życie ona rzuciła mu się z pomocą, chcąc naprawić wyrządzone krzywdy. Chociaż po opisie z książki byłam wrogo nastawiona do jego matki to im bardziej zaczynałam czytać tym bardziej złość na kobietę mi przechodziła. Nie ulegało wątpliwości, że kochała syna, ale musiała pamiętać też o jego rodzeństwie, które również potrzebowało matki i ojca.

Przez wiele lat Martin był traktowany przez pracowników różnych domów opieki, w których spędzał dnie jak zło konieczne. Nie przez wszystkich oczywiście. Bywali tacy, którzy chcieli mu pomóc i którzy wykonywali ten zawód z powołania a nie z musu. To, co przeżył ten mężczyzna jest okropne. Czytałam książkę urywkami na zajęciach, kiedy czekałam na zmianę slajdu i uwierzcie mi, że był moment, kiedy zaszkliły mi się oczy. Ta książka poruszyła moje serce i moją duszę. Współczułam Martinowi tego, co przeżył, ale jednocześnie podziwiałam, że mimo wszystko nie poddał się i walczył o swoje życie, gdy tylko pojawiła się szansa na komunikowanie się ze światem. Jego upór jest naprawdę wielki. Cieszę się, że ten człowiek dostał takie a nie inne zakończenie. Zasługiwał na to i mówię to z pełną odpowiedzialnością. Gorąco kibicowałam mu przez całą książkę by w końcu był szczęśliwy – wiem szalone skoro to książka na faktach, ale nie mogłam się powstrzymać. Martin jest fantastycznym człowiekiem i bardzo go polubiłam po tych trzystu stronach książki.

Od samego początku wiedziałam, że ocena książki nie będzie łatwa. Bałam się przyznać jej jakiekolwiek noty, ale cały czas po kilkudziesięciu pierwszych stronach miotała mi się tylko jedna: osiem, osiem, osiem. Nie wiem, czemu. Nie wiem, dlaczego nie mogę dać maksymalnej oceny. Może to przez okładkę, która wcale do mnie nie przemawia? Nie rozumiem jej do końca. Oczywiście mężczyzna wydostał się ze słoika, jakim było jego ciało, ale odnoszę wrażenie, że ta książka zasługuje na zdecydowanie inną i lepszą oprawę. Gdybym nie dostała jej do recenzji to raczej bym jej nie kupiła, chociaż wiem, że nie ocenia się książki po okładce.

Polecam! Warto poznać historię tego człowieka i przekonać się na własne oczy, że nigdy nie należy się poddawać.

„Nikt z nas nie wie, co potrafimy znieść, dopóki nie nadejdzie czas próby." ~ Martin Pistorius, Megan Lloyd Davies, Chłopiec duch. Prawdziwa opowieść o cudownym powrocie do życia, Kraków 2015, s. 142.

OCENA: 8/10

Cześć tu znowu ja. Gdyby nie egzemplarz recenzyjny to z pewnością ze swoim postem przybyłaby Tea, ale u nas już tak jest, że pierwszeństwo mają książki, które dostajemy od wydawnictw. Pozdrawiam i trzymajcie się ciepło w te chłodne dni. 

niedziela, 6 kwietnia 2014

035. Zero łez przy "Dziewczynie, która nigdy nie płacze"


AUTOR: Khadra Sufi
TYTUŁ ORYGINALNY: Das Mädchen, das nicht weinen durfte
SERIA: Pisane przez życie
TŁUMACZ: Bartłomiej Szymkowski
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Hachette Polska

OPIS
Khadra Sufi w poruszający i zabawny sposób opowiada o swoim pełnym sprzeczności życiu: bezpiecznym i otoczonym przywilejami dzieciństwie córki dyplomaty w byłym NRD, walce o przetrwanie podczas wojny domowej w Somalii, codzienności pozbawionego środków do życia uchodźcy na zachodzie zjednoczonych Niemiec i udanej karierze moderatorki i dziennikarki.
Porażki prześladują innych, ale Khadra się nie poddaje. Walczy o powrót na samą górę – tam, gdzie była kiedyś. [1]

RECENZJA

Zawsze jest mi ciężko oceniać książki, które mają w sobie wątek biograficzny. Rozumiem nie każdy jest urodzonym pisarzem, podobnie jak nie każda historia powinna być opisywana, niemniej jednak przedstawione w „Dziewczynie, która nigdy nie płacze” życie Khadry Sufi co prawda w lekkim stopniu mnie zaszokowało, ale z drugiej strony z pewnością nie wywarło na mnie takiego wrażenia, o które zabiegała się autorka.

Narratorem, a zarazem główną postacią jest, wyżej już przeze mnie wymieniona, Khandra Sufi. Jej dzieciństwo przypominało bajkę. Jako mała dziewczynka razem z rodzicami i rodzeństwem mieszkała w byłym NRD i jako córka dyplomaty nie mogła narzekać na brak luksusów. Po pewnym czasie wraca do swojej ojczyny, do Somalii, i właśnie wtedy okazuje się, że rzeczywistość wcale nie jest jak wyciągnięta z baśni. Kraj, objęty wojną domową, za nic nie przypomina tego, o którym tak wiele słyszała. Przywileje, które w towarzyszyły Khandrze w NRD, w Somalii nie mają najmniejszego znaczenia, a ona sama zmuszona jest bardzo szybko dorosnąć. Na jej drodze wręcz piętrzą się przeciwności, a ona uparcie stara się je pokonać, wciąż mając jeden cel – przeżyć.

Cóż, może zacznę od samej bohaterki. Khandra na przełomie całej lektury jawi nam się, jako niezwykle odważna, pełna wiary w lepsze jutro i umiejąca poradzić sobie ze wszystkim przeciwnościami, młoda dziewczyna. Czytając jej losy, czytelnik bez końca zadaje sobie jedno pytanie: „jak to możliwe, że jedna osoba zniosła aż tyle”. Bo oczywiście sam fakt, że przeszła dosyć drastyczną społeczną „przemianę”, ze współczesnej „hrabianki” po obywatelkę ostatniej kategorii, to nie wszystko, z czym musiała zmagać się nasza bohaterka. Nie będę Wam dokładnie opowiadała, co po kolei wydarzyło się w życiu Somalijki, nie chcąc spojlerować, niemniej jednak, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, Khandra nie mogła narzekać na monotonię. Ciągłe walki, przeprowadzki, spychanie na margines społeczny towarzyszyły jej, co dnia. I właśnie w tym momencie na myśl nasuwa się jeszcze jedna hipoteza: „czy to prawda, czy niektóre fakty zostały ociupinkę podkoloryzowane?”. Nie myślcie, że chce wyciągać na światło dzienne autentyczność historii pani Sufi. Co to, to nie! Po prostu, jeśli czytaliście, albo zamierzacie przeczytać książkę, to sami się zorientujecie, że po lekturze najdzie Was właśnie taka, a nie inna myśl. Tak jak napisałam na początku, ciężko mi zawsze oceniać taką literaturę, jak i również „etykietować” w niej bohaterów. Jeśli chodzi o samą Khandre powiem w miarę szybko, zwięźle i na temat – nie jest za idealna, ale przyznam się szczerze, że mojej sympatii jakoś nie zyskała.

O samej akcji powiedziałam już w drugim akapicie, więc nie będę się zbędnie powtarzać. Jeśli ktoś sięgnie po „Dziewczynę, która nie płacze” sam będzie mógł ocenić, czy przedstawiony w książce świat porwie go czy nie – ja, co również zaznaczyłam już powyżej, nie czuję się rozczarowana pozycją, niemniej jednak raczej więcej do niej nie wrócę.

Język! Szczerze? Spodziewałam się czegoś lepszego. To nawet nie chodzi o to, że autorka pisze niewiadomo jak ambitnie, czy wręcz przeciwnie tak bardzo prostacko. Broń Boże! Na myśli miałam raczej to, że czasami są takie książki, które wręcz się pochłania. Od których nie możesz się oderwać, a same słownictwo, chociaż niezbyt wyszukane, wręcz czytelnika oczarowuje. W tym przypadku tak nie było. Lekturę, a i owszem czytało się szybko, ale było to raczej spowodowane krótkimi rozdziałami i wielkością czcionki niż „magnetyzmem” języka.

Reasumując, „Dziewczyna, która nie płacze” nie jest książką złą, niemniej jednak nie jest również bardzo dobra. Jest przeciętna, a skoro jest przeciętna to i przeciętna ocena, jaką jest piąteczka, powinna być w sam raz.

„Otworzyłam przed nim najgłębsze zakamarki mojej duszy, nadużywając jego dobroci i czułam się teraz głupia i obnażona. Gdybym tylko trzymała język za zębami!” – Khadra Sufi, Dziewczyna, która nigdy nie płacze, Warszawa 2013, a. 258

OCENA: 5/10

Książka zalicza się do wyzwania: 52 książki, Historia z TRUPEM

Jestem. Oddycham. Żyję. Ale dogorywam. Moja wspaniała uczelnia zadbała o to, żebym nie mogła narzekać na brak nudy w tym semestrze, nie wzięła jednak pod uwagę, że doba ma tylko 24 godziny, z czego około 15-16 godzin dziennie spędzam na dojeżdżaniu, przyjeżdżaniu i oczywiście na samej uczelni. Stąd też moja długa nieobecność zarówno tutaj, jak i na Waszych blogach. Mam nadzieję, że mi wybaczycie. Pozdrawiam, Tea.

[1] Opis zaczerpnięty ze strony hachette.com.pl