Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena:7/10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ocena:7/10. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 31 maja 2018

516. Czy wojna jest dla kobiet?


AUTOR: Luba Winogradowa
TŁUMACZ: Dorota Bal
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO: Znak Horyzont

OPIS
Godziny wyczekiwania w napięciu, pierwszy zabity wróg, a potem kolejne „punkty na koncie”, śmierć koleżanek, ale też zabawa, zaloty i pierwsze miłości. Tak wyglądało życie Kławy, Marusi, Rozy i innych, znoszących trudy wojny, zahartowanych snajperek, bez wahania naciskających na spust. Jednocześnie bardzo młodych dziewcząt tęskniących za mamą, za domem, za normalnością.
Co czuje młoda dziewczyna, gdy kolejna już przyjaciółka ginie na froncie? I gdy to kolega z własnego obozu okazuje się być najgroźniejszym wrogiem? Jak to jest być „frontową żoną”? Czy można wrócić z wojny do domu i znów gotować barszcz, jak mama i babcia? Luba Winogradowa przeszukując archiwa, studiując wspomnienia naocznych świadków udowadnia, że wojna tylko z pozoru jest męską sprawą. Oddaje sprawiedliwość bohaterkom, których zasługi nigdy nie zostały należycie docenione. 

RECENZJA
Wojna nie kojarzy się z kobietami. Wojenne potyczki to krew, ból, zmęczenie i żołnierze. Obraz kobiety - delikatnej i wątłej - w ogóle tu nie pasuje. Tymczasem w wojskach wielu państw to właśnie dziewczęta szły ramię w ramię z mężczyznami i oprócz bycia sanitariuszkami na równi walczyły o wolność. Snajperki Luby Winogradowej to opowieść o młodych kobietach, które służyły w sowieckim wojsku. Książka jest swojego rodzaju świadectwem tych nielicznych, które przeżyły.

Wiele milionów Rosjan podczas wojny wegetowało - w kraju panował głód, ludzie żyli w skrajnej biedzie, a sowiecka propaganda robiła swoje. Nic więc dziwnego, że wiele dziewczyn w wojsku widziało szanse na poprawienie własnych warunków życia, a możliwość zemszczenia się na "złych Niemcach" i dołożenie swojego wkładu do wyzwolenia kraju działały na nie jeszcze bardziej motywująco.

Autorka zabierała nas w podróż do wojennej rzeczywistości. Nie próbowała bawić się w psychologa, na siłę ubierać przeżycia wojennych kobiet w piękne słowa, a po prostu pozwolił im się wypowiedzieć, podzielić się nie tylko swoimi wspomnieniami, ale przede wszystkim tym co czuły kiedy były ścigane, kiedy celowały do niemieckich snajperów, czy uczestniczyły w akcjach. Książka posiada bardzo dużo cytatów z różnego rodzaju dokumentów - pamiętników czy relacji. Bardzo lubię kiedy w literaturze historycznej pojawia się dużo źródeł. Wtedy cała pozycja nabiera wiarygodności i wartości. Jeśli o to chodzi chylę czoła przed panią Winogradową. Nie podoba mi się jednak samo rozmieszczenie przypisów - wszystkie zostały zebrane na końcu lektury, więc, żeby sprawdzić z jakich źródeł korzystała autorka trzeba było "skakać".

Przeczytałam już całkiem sporo książek historycznych. Do tej pory spotykałam się z biografiami zbiorczymi, które miały zbliżony układ - jeden rozdział zazwyczaj przypadał jednemu bohaterowi. Snajperki zostały podzielone w zupełnie inny sposób - tutaj nie ma podziału na postaci, lecz na... no właśnie to nie jest tak jednoznaczne. Wydawać by się mogło, że chodzi o sytuacje, które łączyły kilka dziewcząt. Taki sposób rozpisania rozdziałów nie do końca przypał mi do gustu bo miałam wrażenie, że wprowadzał trochę zamętu. Jedna bohaterka mogła pojawiać się w kilku miejscach w książce (niekoniecznie chronologicznie), a jeśli do tego dołożymy tych nazwiska całkiem sporo to o zakręcenie się nie jest trudno. 

Styl autorki jest przejrzysty i łatwy w odbiorze. Mimo, dużej ilości wiadomości czytelnik nie czuje się tym wszystkim przytłoczony i może dosłownie w 3-4 wolniejsze wieczory "zapoznać" się z sowieckimi snajperkami.

Wojna jest zła. My na ten moment możemy cieszyć się wolnością, ale trzeba pamiętać, że historia często zatacza koło (pfu, pfu, pfu nie chce być prorokiem, w żadnym wypadku!). Czytając tego typu pozycje czy to o polskiej armii, czy o jakiejkolwiek innej nigdy nie staram się oceniać żołnierzy. Nie wiemy jak my zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji. Zdarzyło się, że rosyjskie snajperki przeżywały dwa piekła - najpierw przeszły swoje na froncie, a potem gdy wojna dobiegła końca okazało się, że powrót do domu wcale nie jest taki jaki sobie wyobrażały. Nie jest łatwo kiedy poświęcasz się i za innych i za kraj, gdy widziałaś jak każdego dnia twoje koleżanki/przyjaciółki zostają zastrzelone/rozerwane przez minę/wzięte do niewoli, a jedyne na co stać bliskich i sąsiadów po wojnie to przypięcie snajperce etykietki "frontowej żony" - która, albo była po prostu formą rozrywki dla "prawdziwych" żołnierzy, albo wybrała się na front, żeby znaleźć w armii wysoko postawionego męża. Smutne i przykre.

Snajperki to pozycja bardzo ciekawa i wciągająca. Śmiało przypadnie do gusty tym, którzy lubią czytać książki historyczne o tematyce wojennej. Gdyby nie czysto techniczne błędy, które niestety przeszkadzały, byłoby jeszcze lepiej. Niemniej same "wnętrze" zasługuję na uwagę. 

OCENA: 7/10

Za egzemplarz bardzo dziękuję wydawnictwu

Witam. Dawno mnie tutaj nie było, ale nadal się nie ogarnęłam i nie "uprzątnęłam" się na tyle, żeby móc w pełni tutaj wrócić. Ale obiecuje sobie i Wam, że niebawem to nastąpi. Jeszcze tylko troszkę...
Pozdrawiam...




poniedziałek, 28 maja 2018

515. Spętajmy się przeznaczeniem...


AUTOR: Veronica Roth
ORYGINALNY TYTUŁ: Carve the Mark
SERIA: Carve the Mark
TOM: Drugi
TŁUMACZ: (w moim wydaniu nie ma podane, jak tylko się dowiem uzupełnię informację)
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO:  Jaguar
OPIS
Ona – zabija dotykiem, on – jako jedyny jest na ten dotyk odporny.
Spętani przeznaczeniem to pełna niezwykłych wyobrażeń historia o nadziei, walce i miłości, rozgrywana w kosmicznym uniwersum.
Akos – syn podbitego narodu, jest sługą przeznaczonym księżniczce panującej nacji – Cyrze. Życiem dwojga od narodzin rządzi przeznaczenie, narzucone przez wyrocznie. Raz wypowiedziany los staje się nieodwracalny, a nad rodzącą się miłością ciąży fatum śmierci. W walczący o równowagę świat wkraczają dawne demony. Tyran – ojciec Cyry uważany za martwego – powraca z kosmicznej wędrówki, by zniszczyć życie mieszkańców planety Thuhve.
Po zekranizowanej Niezgodnej i bestsellerze Naznaczeni śmiercią nadchodzi wyczekiwany finał losów Cyry i Akosa. Czy bohaterom uda się obalić bezduszną tyranię? I czy będą w stanie odmienić to, co nieodmienialne? [1]

RECENZJA
Na „Spętanych przeznaczeniem” czekałam jak na jeszcze nigdy żadną książkę. Chociaż na ostatni tom losów Pottera również bardzo czekałam… No nie ważne. Po prostu po „Naznaczonych śmiercią” musiałam jak najszybciej dowiedzieć się jak potoczą się losy Akosa i Cyry.

Nie chcę Wam za dużo spolerować, bo bardzo chcę, żebyście tę serię przeczytali i sami odkryli to, jaka jest świetna. Akcja drugiego tomu zaczyna się tuż po zakończeniu pierwszego. Akos, Cyra, Sifa i Eijeh oraz reszta uciekli z Areny Shotet i zostawiają w tyle konflikt na Thuhve. Podczas rozmowy na statku kosmicznym Cyra dowiaduje się od swojego brata, że ich ojciec Lazmet nie umarł. Co oznacza to dla nadchodzącej wojny? Czy uczucie jakie rodzi się między Cyrą i Akosem przetrwa? Czego dowiedzą się o swoim przeznaczeniu?

Drugi tom serii „Naznaczeni śmiercią” jest prawie tak dobry jak pierwszy. Momentami strasznie mi się dłużyło czytanie tej książki, ale cały czas chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Akcja już tak nie pędzi, trochę zwolniła w odróżnieniu od tomu pierwszego, ale wyjaśnione jest wiele ważnych kwestii, które były trochę omijane w pierwszej części. Veronica Roth dokładnie sobie przemyślała, co chce zawrzeć w tej książce i zrobiła to idealnie. Wszystko dla mnie było dobrze ułożone, aby czytelnik do samego końca nie był pewien jak to się skończy.

Został również naprawiony błąd z pierwszego tomu. Otóż na końcu książki mamy słowniczek pojęć, które zdecydowanie ułatwiają zrozumienie świata stworzonego przez Roth. To naprawdę bardzo mi się spodobało i mam nadzieję, że w kolejnych wydaniach „Naznaczonych śmiercią” taki słowniczek również zostanie dołączony.

Muszę Was przestrzec przed czytaniem tej serii w odwrotnej kolejności, bo jednak drugi tom jest bardzo powiązany z pierwszym i to po prostu zepsuje Wam przyjemność czytania.

Piszę krótko, bo ta seria moim zdaniem broni się sama. Jest genialna! Dla mnie majstersztyk! Polecam, polecam i jeszcze raz polecam.
„Na człowieka można spojrzeć w pewien szczególny sposób tylko wtedy, kiedy nie zna się go przez całe życie.”~ Veronica Roth, Spętani przeznaczeniem, Kraków 2018, s.201 .
OCENA: 7/10

Recenzja powinna się pojawić tydzień temu... Po prostu pomińmy ten mały szczegół. Nie komentujmy tego. 
Wybaczcie, że tak słabo z recenzjami, ale również w moim życiu sporo się dzieje i nie mam za bardzo czasu. 

[1] Opis pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

poniedziałek, 23 kwietnia 2018

508. Wejdź do "Minaretu"



AUTOR: Leila Aboulela
SERIA: Kobiety Orientu
TŁUMACZ: Anna Zdziemborska
ROK WYDANIA: 2009
WYDAWNICTWO:  Remi   
OPIS
„Minaret” to przejmujący portret kobiety, która dostaje nową szansę w życiu, a także niepowtarzalne spojrzenie na życie muzułmanek w Anglii. Napisany z niezwykłą lekkością, przystępnie, a jednocześnie z wielką siłą jest pasjonującą i poruszającą lekturą.
W swoim muzułmańskim Hidżazie, ze spuszczonym wzorkiem, Najwa jest niewidzialna dla większości, szczególnie dla bogaczy, których domy sprząta. Dwadzieścia lat wcześniej. Najwa, studiująca na uniwersytecie w Chartumie, nie przypuszcza nawet, że pewnego dnia będzie zmuszona pracować, jako służąca. Marzeniem młodej, wychowanej w wyższych sferach Sudanki, było zamążpójście i założenie rodziny. Koniec beztroskich chwil Najwy przyszedł wraz z zamachem stanu, który zmusił ją i jej rodzinę na polityczne zesłanie do Londynu. Nie spełniły się jej marzenia o miłości, ale przebudzenie w nowej religii, islamie, przyniosło jej inny rodzaj ukojenia. W tym momencie w jej życiu pojawia się Tamer pełen życia, samotny brat jej pracodawczyni. Obydwoje znajdują wspólną więź w religii i powoli, niezauważalnie, zakochują się w sobie… [1]

RECENZJA
Na studiach ciężko było mi się połapać w tematyce arabskiej. Może to z powodu braku zainteresowania tym tematem wtedy? Nie mówię, że teraz nagle czytam wszystko, co dotyczy tego zagadnienia. Jednak od czasu do czasu sięgam po książki, które mówią o religii muzułmańskiej, pokazują kulturę i tradycję. „Minaret na swoją kolej czekał około pięciu lat.

Czy umiecie wyobrazić sobie Sudankę ubraną w mini, obcisłą bluzkę i buty na obcasie? Sudankę, która idzie do klubu i tańczy do amerykańskich przebojów? Sudankę, która studiuje i nie nosi przy tym hidżabu? Sudankę, która prowadzi samochód, która nie modli się pięć razy dziennie, która nie przestrzega ramadanu? Nie? Nie jesteście sami. Ja również mam inny oraz muzułmanek. A w Sudanie w latach osiemdziesiątych tak właśnie wyglądało ich życie. Mogły to samo, co Europejki czy Amerykanki. Najwa wiodła normalne życie. Miała bogatą rodzinę, jej ojciec był bliskim współpracownikiem prezydenta Sudanu.

Życie jej i jej rodziny zmienia się w momencie, gdy w Sudanie dochodzi do zamachu stanu. Jednej nocy obalono rząd, ojciec Najwy został aresztowany z powodu podejrzeń o korupcję. Nie udało mu się uciec tak jak prezydentowi. Za to Najwa, jej brat Omar i matka uciekają do mieszkania w Londynie, gdzie nic nie jest nawet w połowie arabskie jak w Chartumie.

Kilka słów o głównej bohaterce. Najwa jest od początku wychowywana w bogatej rodzinie i co chce to ma. Sama przyznaje, że ona nie ma rdzewiejących marzeń, bo wszystkie są spełnianie od razu. Jednak w tym wszystkim nie zdaje sobie sprawy z sytuacji politycznej w kraju, ani z tego, jakim politykiem czy też współpracownikiem rządu jest jej ojciec. W momencie, gdy spada na nią i jej rodzinę nieszczęście ona wcale nagle nie dojrzewa. Dalej jest głupiutką i naiwną Najwą, która nie zdaje sobie sprawy jak bardzo brutalny jest prawdziwy świat.

Jej dalsze życie w Londynie jest dalekie od tego, jakie znała w Sudanie. Niepowodzenie, jakim była emigracja z Chartumu sprawiała, że Najwa odnalazła swoją drogę i ukojenie w bólu w islamie. Dla wielu z nas to wręcz niemożliwe, żeby wygnanie polityczne kogoś tak nawróciło, ale poznając na studiach świat muzułmański i potem pogłębiając swoją wiedzę z innych publikacji jestem skłonna w to uwierzyć. Najwa zaczęła nosić hidżab, uczęszczać do meczetu, czytać Koran. Próbowała wynagrodzić Allachowi to, że w młodości wcale o nim nie myślała i nie modliła się jak na muzułmankę przystało. W jakimś stopniu zaczęła pogardzać zachodnią kulturą, która kiedyś ją fascynowała. Najwę łatwo było do tego wszystkiego nakłonić, bo była na rozdrożu. Nie wiedziała, w którą stronę się zwrócić, wiec w końcu poszła w stronę wiary.

Odnośnie wątka miłosnego nie będę się wypowiadać, bo w sumie jakoś bardzo on mi nie wadził i nawet go nie zauważałam. Był, bo był, ale nie jakoś na pierwszym planie. Bardziej chodziło o duchową przemianę głównej bohaterki i tego, jaka się stała. Jak zaczęła pogardzać tym, co kiedyś uważała za świetne.

Tematyka islamska jest bardzo trudna i jednocześnie delikatna. Trzeba się wykazać zrozumieniem, żeby nie zacząć krytykować tego wszystkiego od razu. Zarówno w chrześcijaństwie znajdziemy fanatyków religijnych, którzy najchętniej by wszystkich zmusili do tego, aby postępowali zgodnie z nakazami Kościoła. A w islamie znajdziemy również ludzi, którzy po prostu nie przejmują się modlitwą pięć razy dziennie, ramadanem. To wszystko po prostu zależy od podejścia.

Książkę czyta się szybko, chociaż akcja wcale nie pędzi jak szalona. Uważam jednak, że warto poświęcić jej czas i na chwilę zastanowić się nad tym, co wiemy o tym świecie i jak go postrzegamy. Nie mówię, że go akceptuję w tej formie pełnej zamachów i terrorów, ale wychowano mnie w tolerancji religijnej, dlatego nie przeszkadza mi to, gdy ktoś wyznaje tę wiarę, o ile jak napisałam kilka słów wcześniej nie jest to ta radykalna forma.

"Istnieje wiele rodzajów bólu, wiele poziomów upadku." ~ Minaret, Leila Aboulela, Warszawa 2009, s. 75.
OCENA:  7/10

Witajcie :).
Ja do rana w pracy. Jak Wam minął weekend? 
Wybaczcie, że nie było mnie u nikogo z Was w tamtym tygodniu, ale to był naprawdę szalony tydzień. A ten wcale nie zapowiada się lepiej... 

[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 8 marca 2018

495. "Całe miasto o tym mówi" - przedpremierowo


AUTOR: Fannie Flagg
TYTUŁ  ORYGINALNY: The Whole Town’s Talking
TŁUMACZ: Dorota Dziewońska
ROK WYDANIA: 2018
WYDAWNICTWO:  Literackie

OPIS
1889, Missouri. Dziesięć lat wcześniej szwedzki imigrant Lordor Nordstrom kupił kawałek żyznej ziemi. Wkrótce potem dołączyli do niego inni osadnicy i tak powstało Elmwood Springs. Niedawno za namową sąsiadów zamieścił ogłoszenie matrymonialne…
1889, Chicago, Katrina Olsen od pięciu lat jest służącą w duże posiadłości. Jej uwagę przykuł prasowy anons:
37-letni Szwed pozna Szwedkę
w celu matrymonialnym.
Mam dom i krowy.
Lord Nordstrom
Swede Town, Missouri
… I tak zaczęła się ta historia. Poznajcie dowcipną i pełną ciepła opowieść o losach mieszkańców amerykańskiego miasteczka i nadstawcie dobrze ucha, by usłyszeć, o czym plotkuje się na Spokojnych Łąkach. Spokojne Łąki, hmmm, nie są może najlepszym miejscem do lotek, a jednak gwarno tam i radośnie jak na targowisku. [1]

RECENZJA
Kiedy kilka dni temu mama ze skrytki pocztowej przyniosła mi przesyłkę od Wydawnictwa Literackiego byłam ogromnie podekscytowana, bo od dłuższego czasu chciałam zapoznać się z twórczością Fannie Flagg, ale jakoś nigdy mi nie było po drodze.

Cała historia zaczyna się od roku 1889, gdy szwedzki imigrant Lordor Nordstrom umieszcza ogłoszenie matrymonialne i za jego pomocą poznaje młodszą od siebie Szwedkę Katrin Olsen. Dziewięć lat wcześniej Lordor założył Elmwood Springs. Historia opisywana przez Fannie Flag nie skupia się tylko na losach Nordstroma i jego rodziny.  Nie jest to też kronika, chociaż jest to najbliższe i najlepsze określenie, bo czytamy tu o wszystkich mieszkańcach Ważnym elementem dla Elmwood Springs są Spokojne Łąki, dla dlaczego i czym są i co się na nich dzieje? Tego Wam nie zdradzę.

„Całe miasto o tym mówi” to bardzo przyjemna i zabawna książka, która jest napisana w sposób łatwy, ale nie infantylny. Doskonale bawiłam się przy lekturze Fannie Flagg. Jednak w tej książce po prostu poznajemy kolejne pokolenia z Elmwood Springs. Nie ma w niej żadnej intrygi, którą czytelnik mógłby rozwiązywać od samego początku do końca książki. Mimo braku tej intrygi to ciągnęło mnie do tej książki. Świetnie było obserwować jak po 1889 roku zmieniało się Elmwood Springs. Autorka pokazała, że siłą takich małych miast, które zaczynają swoją historię jest lokalny patriotyzm i że to jest coś normalnego i naturalnego.

Muszę przyznać, że Flagg stworzyła całą gamę postaci i każda z nich jest po prostu inna. Nie odnosi się wrażenia, że któraś z nich już się w historii książki pojawiła. Część bawi, część wzrusza, a część po prostu irytuje, ale każda z nich jest wyjątkowa.

Nie jest to literatura, gdzie czytelnik musi coś rozwiązywać (chociaż nie ukrywam czasami zdarzają się momenty rodem z kryminału) – jest to po prostu lekka książka, która ma zrelaksować czytających. Nie nadwyręża swoją treścią przesadnie, bo nawet po ciężkim dniu w pracy można ją czytać bez obaw, że gdzieś zgubimy wątek.

Osobiście polubiłam twórczość autorki „Całe miasto o tym mówi”. Podoba mi się jej poczucie humoru i to, że pisząc lekko nie jest to jednoznaczne z infantylnością. Jeśli w przyszłości w moje ręce trafią książki Fannie Flagg sięgnę po nie z wielką chęcią, bo są idealnym przerywnikiem od ciężkich lektur.
"Bywa, że kiedy człowiek się dużo nacierpi, nagle, w najmniej spodziewanym momencie, los znajduje jakiś dziwny sposób, by wszystko ułożyło się tak jak powinno." ~ Fannie Flagg, Całe miasto o tym mówi, Kraków 2018, s. 401.
OCENA: 7/10
PREMIERA KSIĄŻKI 15 MARCA 2018!
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu

Przybywam do Was dzisiaj, ponieważ mam dla Was przedpremierową recenzję książki, która ukaże się 15 marca 2018 nakładem Wydawnictwa Literackiego. 
Lady Spark

[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 6 listopada 2017

460. "Lekcje włoskiego" i życia w jednym

AUTOR: Peter Pezzelli
TYTUŁ ORYGINALNY: Italian Lessons
TŁUMACZ: Paweł Ciemniewski
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  Literackie

OPIS
Carter Quinn, po skończeniu college’u, wraca do rodzinnego Rhode Island i postanawia uczyć się włoskiego. Pragnie wyjechać do słonecznej Italii z nadzieją, że odnajdzie tam Elenę – kobietę swojego życia.
Nauka włoskiego nie jest jednak prosta, a to za sprawą nauczyciela – starszego ekscentrycznego Giancarlo, który przed laty opuścił Włochy i od dawna mieszka sam. Dlaczego? O to pytać nie wolno.
Wspólna podroż do Włoch zbliży obu mężczyzn i okaże się prawdziwą lekcją nie tylko włoskiego, przede wszystkim – życia.
Urzekająca opowieść o przyjaźni, sile rodzinnych więzi i cudownej, włoskiej prowincji, dokąd… prowadzą wszystkie drogi. [1]

RECENZJA
Lubię włoskie klimaty w książkach, chociaż w tym kraju żyć bym nie chciała – za dużo słońca jak dla mnie i makaronu to ja dużo nie jem. Jednak  książkach ten kraj jest taki błogi i cudowny, że świetnie się o nim czyta. „Lekcje włoskiego” kupiłam, gdy szykowałam się do wyjazdu na Erasmusa do Maceraty, czyli 4 lat temu…. Ten rok zdecydowanie upływa mi pod hasłem „wyczytuję trupy z półki”.

Carter Quinn podczas jednego z meczów footballu amerykańskiego dostrzega w tłumie piękną kobietę. Odważył się do niej podejść i zagadać. Okazało się, że Elena – bo tak miała na imię niewiasta – jest Włoszką i następnego dnia wraca z wymiany do swojego kraju. Carter wrócił do rodzinnego Rhode Island w Nowej Anglii, gdzie ekscentryczny Giancarlo Rosa zgodził się uczyć go włoskiego. Włoch wiele lat temu opuścił swój rodzinny kraj, ale dlaczego tego nie chce zdradzić. Wspólnie spędzany cza owocuje w nowe doświadczenia zarówno dla młodego studenta jak i dla starszego profesora.

Quinn chce wyjechać do Włoch by odnaleźć Elenę, kobietę, którą widział raz w życiu. Dla swoich znajomych jest szalony. Osobiście bym się na to nie odważyła, ale zazdroszczę takim ludziom jak Carter ich samozaparcia do absurdalnych rzeczy. Właśnie dzięki takim ludziom świat jest ciekawy.
Wraz z upływem stron poznajemy również przeszłość nauczyciela Cartera. Jednak jest to wątek poboczny. Z jednej strony to mi nie przeszkadzało, ale z drugiej, gdy przerwy między kolejnymi wtrąceniami o przeszłości Giancarlo wynosiły ponad sto stron było to trochę męczące i za długo było na to czekać.

W zasadzie to książkę wzięłam, bo potrzebowałam czegoś lekkiego i niezobowiązującego. Z tym, że styl Pezzelli’ego przypadł mi do gustu. Prosto, ale ciekawie. Chciałam ciągle czytać tę książkę, ale nie miałam czasu (jak zawsze!).

Autor stworzył ciekawą historię z bohaterami, którzy nie wybijają się jakoś bardzo, ale mają swoje rysy i charakterki. Pewnie sięgnę po kolejne książki Petera Pezzelli’ego, bo uważam, że warto dać się ponieść historiom, które on opowiada.

OCENA:  7/10

I mamy już listopad. Kolejny mój ulubiony miesiąc. Tak, jestem dziwna, bo lubię jesień, a potem zimę, ale ten typ już tak ma ;). 
Pozdrawiam, 
Lady Spark


[1] Opis pochodzi z okładki książki

czwartek, 13 lipca 2017

422. …mieć odwagę, by być człowiekiem…


AUTOR: Łukasz Modelski
SERIA: Prawdziwe Historie
ROK WYDANIA: 2011
WYDAWNICTWO: Znak Horyzont

OPIS
Nie pozwoliły aby wojna zniszczyła ich marzenia.
Wojna to z pozoru męska sprawa. Zmienia jednak kobiece losy tak samo mocno, jak męskie. Jak żyć w czasach, gdy własne wesele kończy się aresztowaniem przez gestapo, gdy tylko bliski poród wstrzymuje wykonanie wyroku śmierci, gdy powodzenie zadania wymaga nawiązania romansu z wrogiem? Jak zachować kobiecą wrażliwość, gdy wokół panuje okrucieństwo, przemoc i niesprawiedliwość? Gdy najmodniejszym dodatkiem staje się biało-czerwona opaska, a w torebce, obok szminki i lusterka, trzeba schować pistolet? [1]

RECENZJA
Ostatnio zauważyłam, że coraz częściej sięgam po biografie. Ten konkretny gatunek literatury nigdy jakoś nie należał do moich ulubionych, ale ostatnio coraz bardziej się do niego przekonuje Dziewczyny wojenne autorstwa Łukasza Modelskiego to moja kolejna pozycja tego typu i muszę się przyznać, że niezmiernie się cieszę, że trafiła w moje czytelnicze szpony. Ponad to opisane w lekturze losy niezwykłych kobiet stały się inspiracją dla, emitowanego niedawno w TVP2, serialu Dziewczyny wojenne.

Autor zabiera nas w podróż do wojennej rzeczywistości. Do świata, w którym już bycie Polakiem było wystarczającym powodem, żeby stracić życie. W swojej książce pan Łukasz zrobiła coś co mi osobiście bardzo przypadło do gusty – mianowicie oddała całkowitą kontrolę swoim bohaterom. Nie próbowała bawić się w psychologa, na siłę ubierać przeżycia wojennych kobiet w piękne słowa, a po prostu pozwolił im pisać, podzielić się nie tylko swoimi wspomnieniami, ale przede wszystkim tym co czuły kiedy były ścigane, zastraszane, zamykane w więzieniu i oddzielone od najbliżej rodziny. Książka jest więc pewnego rodzaju świadectwem kobiet, które nigdy się nie poddały i walczyły o wolną Polskę dla siebie, dla dzieci/rodziny, przyjaciół… dla nas…

Bardzo często w literaturze szukamy wartkiej akcji, dynamicznych zwrotów czy sytuacji trzymających w napięciu. Zapominamy jednak, że to życie pisze scenariusze – zarówno te najlepsze, jak i te najbardziej przerażające, mrożące krew w żyłach, zatrzymujące serce.

Dziewczyny wojenne  to zbiór jedenastu historii kobiet, które ponad pół wieku temu sprzeciwiały się reżimowi panującemu wówczas w Polsce; kobiet, które marzyły o życiu w wolnym kraju, gdzie można byłoby prowadzić normalne życie pozbawione wszechobecnego strachu. To wspomnienia osób niezwykle odważnych i oddanych sprawie, o których zdecydowanie powinno się uczyć innych. Każda z nich dołożyła swoją cegiełkę do tego, żebyśmy teraz mogli żyć w wolnym, niepodległym kraju, chociaż doskonale zdawały sobie sprawę, że za ich walkę mogła grozić im kara śmierci, zsyła na Sybir czy w najlepszym przypadku długoletnie więzienie. Mimo to nigdy nie żałowały i nigdy się nie poddały.

Każda z nich zasługuje na ogromny szacunek. Kiedy wybuchła wojna większość z nich na dobrą sprawę były dziećmi, a musiały bardzo szybko dorosnąć i odnaleźć się w wojennej rzeczywistości. Czytając o ich heroicznych czasem wyczynach naprawdę coś ściskało za serce, ale wiecie co mnie najbardziej w tych historiach ujęło? Każda z jedenastu wybranych przez autora bohaterek  (a musimy pamiętać, że takich kobiet było przecież tysiące!) miała odwagę, żeby w tych strasznych, bydlęcych czasach być człowiekiem. Mieć w sobie empatię dla innych, dzielić się mimo, że samemu miało się bardzo niewiele – właśnie po tym poznaje się prawdziwych bohaterów.

Mamy szczęście, że żyjemy w takich czasach. Nawet jeśli komuś nie podoba się obecna scena polityczna w Polsce, to nie ma żadnych praw do porównywania teraźniejszości do tamtych przerażających lat. My nie musimy obawiać się tego, że wychodząc na miasto może zostać zastrzeleni, nie musimy uczyć się o naszej historii i dziedzictwie po piwnicach. Nikt nie wie jak zachowałby się w sytuacjach, w których znalazły się bohaterki Łukasza Modzelewskiego – co zrobiłybyśmy gdyby będąc w siódmym miesiącu ciąży usłyszały wyrok śmierci? Albo gdybyśmy w bydlęcych wagonach jechały gdzieś na drugi koniec świata i tam pracowały ponad własne siły w koszmarnych warunkach? Gdyby nas bito, torturowano, szantażowano? Dziewczyny wojenne nigdy nie wyrzekły się tego kim były, nie błagały o litość wszystko przyjmowały z godnością… bo wiedziały, że kiedyś to się skończy, że kiedyś Polska będzie wolna, a one będą mogły spojrzeć w lustro i powiedzieć, że zachowały się jak trzeba…

Lektura autorstwa Łukasza Modelskiego, w moim odczuciu, jest niezwykle potrzebną i ciekawą książką. To świadectwo kobiet, które na własnej skórze poznały wojenną rzeczywistość. Każda z jedenastu przedstawionych historii jest interesująca i pouczająca. Muszę się przyznać, że sama byłam na siebie zła, że na dobrą sprawę wcześniej słyszałam tylko o jednej z bohaterek książki. Te kobiety pokazały, że na równi z mężczyznami walczyły, nawet, jeśli nie z bronią w ręku to ich wkład w wolną Polskę jest równie wielki. Polecam! Gorąco polecam!

OCENA: 7/10

Bardzo lubię pozycje z serii „Prawdziwe historie” – każda jest niezwykle interesująca! I każda zasługuje na uwagę.  Pozdrawiam,

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa








czwartek, 8 września 2016

301. Najważniejsze to nie tracić nadziei!


AUTOR: Matthew Quick
TYTUŁ ORYGINALNY: Sorta Like a Rock Star
SERIA: Moondrive
TŁUMACZ: Joanna Schoen
ROK WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Otwarte

OPIS
Siedemnastoletnia Amber Appleton mieszka w szkolnym autobusie z matką i psem. Traci grunt pod nogami, ale nie nadzieję. Należy do Federacji Fantastycznych Fanatyków Franksa, trenuje Chrystusowe Diwy z Korei i toczy zaciętą walkę z Joan Sędziwą. Myśli pozytywnie i zaraża innych swoją energią. Jest prawie jak gwiazda rocka. Bez kitu! [1]

RECENZJA
Po Poradniku pozytywnego myślenia oraz Wybacz mi, Leonardzie przyszedł czas na kolejną książkę z dorobku Quick’a. Tym razem mój wybór padł na Prawie jak gwiazda rocka.

Wśród osób wierzących bardzo często można spotkać się z opinią, że Bóg najbardziej doświadcza tych, których najmocniej miłuje. Każdy z nas nosi na barkach swój krzyż pod ciężarem, którego upada,  jednak miłość do Ojca w niebie oraz do bliźnich pozwala człowiekowi za każdym razem się podnieść. Amber wychodzi z tego samego założenia. Mimo mieszkania w Żółtku – szkolnym autobusie – i braku pieniędzy na wszystko panna Appleton się nie poddaje. Udziela się społecznie w kościele, domu seniora i szkole. Swoim optymistycznym podejściem do życia stara się zarażać wszystkich… jednak pewnego dnia jej świat wywraca się do góry nogami. Nic nie jest proste, a przywracanie nadziei innym jest ciężkie kiedy samemu przestaje się wierzyć w lepsze jutro.

Prawie jak gwiazda rocka zaliczane jest do książek młodzieżowych. Już sam termin literatura młodzieżowa pozwala czytelnikowi przypuszczać co takiego znajdziemy w środku – oczywiście musi być bohaterka – szara myszka oraz bohater – szkolny bożyszcze, którzy zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i mimo zazdrości i przeciwności tworzą udaną parę, a happy end jest po prostu nieunikniony. Brzmi znajomo? No właśnie! Niemniej jednak takiego rozwiązania na pewno nie znajdzie u Quick’a! Autor po raz kolejny wyszedł z przyjętych schematów i stworzył powieść nieszablonową, niosącą ze sobą pewną lekcje – dobro zawsze do nas wraca. Można upaść, można samemu zwątpić w siebie, ale nasi najbliżsi nigdy nie przestaną w nas wierzyć. Prawdziwi przyjaciele nigdy z nas nie zrezygnują i to jest piękne.

W lekturze nie znajdziemy zawrotnie pędzącej akcji. Wydarzenia dzieją się swoim własnym, powolnym rytmem co wcale nie oznacza, że całość nuży, wręcz przeciwnie. Mimo niezbyt szybkiego rozwoju fabuły, czytelnikowi cały czas towarzyszy napięcie i z niecierpliwością czeka jaki finał będzie miała historia nastolatka, a wymieszane w teraźniejszością retrospekcje umożliwiają lepsze poznanie głównej bohaterki. 

A jak już o Amber mowa to trzeba o niej powiedzieć coś więcej. Ogólnie zdecydowanie bardziej wolę kiedy przysłowiowe pierwsze skrzypce grają mężczyźni, niemniej jednak panna Appleton jest tak pozytywną osobą, że nie sposób jej nie polubić. Miała w sobie jakąś dziecięcą radość, którą z miejsca podbiła moje czytelnicze i bądź co bądź twarde serce. No i oczywiście jej pies! Boże jakie to cudowne cudo!

Jedyne, do czego mogę się przyczepić to zakończenie – troszkę przesłodzone i przez to trochę nierealne, ale muszę się przyznać, że czytając ostatnie strony, mimo wszystko, nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

Został nam już tylko język i tutaj muszę po raz kolejny się powtórzyć - bardzo przypadł mi do gustu warsztat autora i mam wrażenie, że to naprawdę mocna strona jego twórczości.

Prawie jak gwiazda rocka  nie jest książką opowiadającą o bajkowym życiu nastolatki, gdzie jej największym zmartwieniem jest to z kim pójdzie na szkolny bal. Matthew Quick po raz kolejny stworzył nieszablonową historię, która urzeka czytelnika. To pewnego rodzaju lekcja o sile przyjaźni i nadziei, która potrafi przenosić góry. Ponad to losy Amber pokazują, że dobro zawsze do nas wraca i to z podwójną, a nawet potrójną siłą!


„Dla niektórych spraw trudno znaleźć wytłumaczenie lub ich przyczynę, więc kiedy się dzieją, nie ma sensu o nich mówić. I najlepiej za długo o tym wszystkim nie rozmyślać, bo wtedy odkrywa się, że życie nie ma sensu.” ~ Matthew Quick, Prawie jak gwiazda rocka, Kraków 2014, s.189

OCENA: 7/10


Dzień dobry,
przed pójściem do pracy wrzucam Wam nową recenzję i życzę miłego dnia! Dzisiaj po godzinach będę bawić się w Perfekcyjną Panią Domu – będę sprzątać, wycierać, odkurzać i myć – a potem pakuję się na weekend i jutro po pracy uciekam na trzydniowy biwak nad jeziorem! Dlatego też Was odwiedzę w następnym tygodniu. Pozdrawiam,
Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa