Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wywiad. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wywiad. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 3 sierpnia 2017

429. "Mamo, piszę do ciebie ten niezwykły list, który pozwoli mi dalej do przodu iść. Na jego wstępie powiem, że wciąż tęsknię..."*

AUTOR: Jakub Błaszczykowski & Małgorzata Domagalik
ROK WYDNIA: 2015
WYDAWNICTWO: Buchmann

OPIS
Pierwsza i jedyna biografia światowej gwiazdy futbolu.
Obarczony brzemieniem niewyobrażalnej tragedii z dzieciństwa, dotąd niechętnie i bardzo rzadko mówił o swojej przeszłości. Teraz po raz pierwszy przerywa milczenie i w przejmująco szczerych rozmowach opowiada dziennikarce o sobie, o trudnym dzieciństwie, o tragicznej śmierci matki, o buncie dorastania i mozolnym pokonywaniu demonów z przeszłości. Dzieli się przemyśleniami, jak radzić sobie z przeciwnościami losu, pokonywaniem stereotypów, jak nie zgubić siebie w świecie mediów i o blaskach i cieniach piłkarskiego życia. W książce o Blaszczykowskim mówią także jego najbliżsi, przyjaciele, piłkarze z BVB, trenerzy Smuda, Fornalik, Nawałka, Beenhakker i Jurgen Klopp. [1]

RECENZJA
Jak już pewnie wszyscy wiedzą uwielbiam siatkówkę. Kocham wszystko, co z nią związane i nieprzerwanie twierdzę, że to ona jest królową sportu! 

Niemniej jednak o ile kiedyś głośno zapewniałam, że zupełnie nie rozumiem jak ponad dwudziestu chłopa może biegać dziewięćdziesiąt minut po boisku latając za piłką, o tyle od paru ostatnich lat zaczynam w końcu dostrzegać piękno piłki nożnej. Reprezentację oglądałam w sumie zawsze, nawet, kiedy sama gra była dla mnie niezbyt zrozumiała, a moją sympatię już bardzo dawno temu zgarnął pewien wyjątkowy zawodnik – Jakub Błaszczykowski. 

„Kuba” to aktualnie jeden z najpopularniejszych polskich piłkarzy, nie tylko w naszym kraju, ale również w całej piłkarskiej Europie. Urodzony w Truskolasach 14 grudnia 1985 roku Błaszczykowski swoją przygodę z „kopaniem” rozpoczął w wieku siedmiu lat. Od tego czasu był reprezentantem polskiej Wisły Kraków, niemieckiej Borussii Dortmund, włoskiej Fiorentiny oraz obecnie niemieckiego VfL Wolfsburg. 30 marca 2004 roku zadebiutował w reprezentacji Polski U-19, następnie grał w reprezentacji do 21 lat, aby w końcu 6 grudnia 2005  roku po raz pierwszy wystąpić w seniorskiej kadrze, w której z przerwami gra do dnia dzisiejszego. Łącznie z Orzełkiem na piersi występował 103 razy, w tym 91 w seniorach.

Wydawać by się mogło, że Jakub Błaszczykowski jest szczęściarzem – jest znany, lubiany, ceniony i zna się na tym, co robi. Niemniej jednak, kiedy był dzieckiem przeżył ogromną tragedię – na jego oczach ojciec zabił matkę. W jednej chwili stracił oboje rodziców. Miał raptem 11 lat. 

Od bardzo dawna chciałam się zapoznać się z historią „Kuby”.  Wywiad rzeka, przeprowadzony przez Małgorzatę Domagalik miał mi to umożliwić. Zasiadając o lektury nie miałam żadnych wymagań czy oczekiwań. Byłam święcie przekonana, że książka trafi w najczulsze punkty mojej duszy, a samego piłkarza, o ile to w ogóle możliwe, polubię jeszcze bardziej. 

Przez całą lekturę Błaszczykowski utwierdza czytelnika w przekonaniu, że jest bardzo specyficzną personą. Dla mnie z kolei to niezwykle utalentowany, twardy, ambitny i uparty mężczyzna, który pod skorupą małomówności i pewnego „wycofania” jest niezwykle ciepły, rodzinny i lojalny. Odnoszę przykre wrażenie, że coraz mniej takich gwiazd, którym woda sodowa nie strzeliła go głowy i którzy w swoim życiu kierują się wyższymi wartościami. Jakub Błaszczykowski bez dwóch zdań do takich ludzi należy. I właśnie dla samego Kuby warto zapoznać się z książką!

Bardzo dużo formacji na temat piłkarza dostarczają również jego bliscy, którzy nie starali się robić z niego jakiegoś ciutnie Boga, a pokazali jego prawdziwe oblicze, nie omijając również wad Błaszczykowskiego.

Najgorszym posunięciem było jednak powierzenie tak odpowiedzialnego zadania, jak napisanie biografii Kuby, pani Małgorzacie Domagalik. Boże! Dlaczego?! Autorka, w przeciwieństwie do samego zainteresowanego i jego rodziny, zrobiła z Błaszczykowskiego osobę bez żadnej skazy, idealnego pod każdym względem. Tak, więc na pewno nie można powiedzieć, że dziennikarka pokazała się z profesjonalnej strony i podeszła do swojej pracy obiektywnie. Ale nawet nie to było najgorsze! Jeszcze nigdy czytając czyjąś biografię nie spotkałam się z taką ilością informacji o samym autorze, co tutaj! Czytelnik dowiaduje się więc jakich mężczyzn lubi pani Małgorzata, jak bardzo jest przesympatyczna i miła, jak wszyscy ją polubili – rodzina Kuby, koledzy z boiska, trenerzy – jaka to jest zabawna i wygadana! No serio?! To niestety ale jest najsłabszym punktem całej tej pozycji.

Jak?! Dlaczego?! Na Boga, dlaczego ta pani pisała biografię Kuby! Przecież to istna profanacja! Sam Błaszczykowski i wyznania jego bliskich byłyby strzałem w dziesiątkę. Nietrafne uwagi i pseudo zabawne anegdotki współautorki niestety, ale tylko zniechęcają do lektury.

OCENA: 6/10


Mogę prosić już o zimę? Byłam bardzo grzeczna przez ostatnie siedem miesięcy, więc mogę już dostać prezent pod choinkę – dużo chłodu i jeszcze więcej chłodu?! Powiedzcie, że mogę, proszę…


*Kaczor - "On wciąż płonie"
[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 8 czerwca 2017

408. Miłość do mody może boleć - "Barbara Hulanicki. Ważne jest tylko jutro"


AUTOR: Judyta Fibiger
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO:  Znak Literanova

OPIS
W latach 60. zawładnęła swingującym Londynem. Stworzyła kultową markę Biba. Wylansowała tanią modę i rozpoznawalny styl Biba look, który wciąż inspiruje.
W jej butiku pierwsze kroki w świecie mody stawiała m.in. młodziutka Anna Wintour, przyszła redaktorka amerykańskiego „Vogue’a”. W londyńskiej Bibie bywali i ubierali się Twiggy, Rolling Stonesi, David Bowie, Freddie Mercury czy Brigitte Bardot. Nic dziwnego, przecież był to najpiękniejszy sklep świata.
Jak to się stało, że córka polskiego dyplomaty, chrześniaczka Rydza-Śmigłego, dziewczyna z dobrego domu stała się wielką buntowniczką w świecie mody?
W rozmowie z Judytą Fibiger Barbara odsłania kulisy swojej kariery i fascynującej podróży przez życie. [1]

RECENZJA
Modą nie interesuje się jakoś bardzo, bo to, co jest mi oferowane po prostu nie pasuje na mnie, bo daleko mi do wieszaka. Jednak, gdy Wydawnictwo Znak Literanova niespodziewanie przysłało mi książkę o Barbarze Hulanicki, o której nic nie słyszałam to postanowiłam się z nią zapoznać i stwierdzić czy jest dobra dla kogoś, kto nic o tej kobiecie nie wie.

Książka jest bardzo pięknie wydana, ma w środku mnóstwo zdjęć, szkiców, ubrań. Bardziej jest to album, w którym jest również zamieszczony wywiad rzeczka z Barbrą. Książka ma bardzo dobry papier, jest w twardej oprawie i jest szyta, (co zawsze uważam za plus, bo jest mniejsze prawdopodobieństwo, że się rozleci), a nieklejona. Jednak w całym wydaniu znalazłam minus, który ukazał się podczas czytania. Otóż złoty grawer na okładce ściera się w miejscach gdzie czytamy książkę. Nienawidzę tego. Czy tak trudno było to zabezpieczyć podobnie jak napis na grzbiecie? Książka kosztuje 45 złotych, więc nie jest to mało, a po jednym użytkowaniu może nam zejść cały napis, który robi robotę w wyglądzie książki. Apeluję, więc do wydawnictw, aby bardziej dbały o takie szczegóły.

Pierwsze wrażenie jest na plus, ale bardziej mnie interesowało czy nada się dla osób kompletnie zielonych w tej kwestii. Chodzi mi o to czy podczas czytania nie będę się czuła zagubiona i zdezorientowana, że czegoś nie wiem. Zazwyczaj sięgam po biografie, gdy mam jakieś pojęcie o czytanej osobie, chcę pogłębić swoją wiedzę o nich. A tu nie miałam pojęcia, kim jest Barbara Hulanicki, więc to było dla mnie całkiem nowe doświadczenie.

Po pierwszym rozdziale byłam mocno zdezorientowana. Nie wiedziałam, o co chodzi. Zero wstępu o rodzicach, rodzeństwie. Pomyślałam, że to będzie ciężka przeprawa, ale już w drugim rozdziale rozmowa Judyty z Barbarą szła tak jak powinna iść. Dowiedziałam się jak wygląda modowy biznes. Cóż z pewnością jest to ostatnia rzecz, na jaką bym się zdecydowała.

Gdy czytałam o jednej Bibie czy o drugiej to żałowałam, że teraz nie ma takiej formy sprzedaży. Obecny marketing mnie ogromnie irytuje. Ledwo człowiek wejdzie do sklepu, Ledo rzuci okiem czy jest coś, co kolorystycznie mogłoby go zainteresować, ledwo do płuc dotrze powietrze sklepu, a już jest obok pani, która pyta się: Czy pomóc coś znaleźć? Przecież ja po jednym rzucie oka nie wiem, co mają w ofercie, nie wiem, czego ja chcę. To jest takie irytujące. Przecież to jest chore. Nigdy tego nie rozumiałam i nie zrozumiem i zawsze będzie mnie to irytować niezmiernie.

Historia Barbary to opowieść o tym jak powstawał jej sklep, a potem kolejne. Jak stawała się kimś znaczącym w świecie mody. Niestety nic nie może wiecznie trwać i również u Barbary nadszedł moment, gdy obcy inwestorzy kompletnie niemający nic wspólnego z modą zaczęli wprowadzać swój tandetny marketing doprowadzili do tego, że największa Biba upadła. To, o czym mówiła pokazuje, że wraz z upływem czasu marketingowcy dalej mają słabe pojęcie o potrzebach konsumenta, (chociaż oni twierdzą zupełnie inaczej) i tu nie mówię tylko o modzie, ale również o innych dziedzinach.

Podsumowując, ja jestem pozytywnie zaskoczona tą książką. Spodziewałam się ciężkiej przeprawy i irytacji, że nie wiem, o czym do mnie piszą, ale okazało się zupełnie inaczej. Przez książkę przepłynęłam i nawet nie wiem, kiedy ją skończyłam. Dobra dla laików, ale nie wiem czy ci, którzy znali osobę Barbary Hulanicki wcześniej będą czymkolwiek zaskoczeni. Ja osobiście polecam, jeśli interesuje Was historia mody.
"Nie można wiecznie tracić czasu na myślenie o przeszłości." ~ Barbara Hulanicki [w:] Barbara Hulanicki. Ważne jest tylko jutro, Judyta Fibiger, Kraków 2017, s. 80.
OCENA: 8/10

Mała zmiana planów. To jednak ja się z Wami dziś spotykam, a wypociny Tea poczytacie w sobotę. 
Dziękuję za trzymanie kciuków! Pomogły! To możecie dla mnie coś jeszcze zrobić? Trzymajcie też jutro, co? :) Bardzo Was proszę ;). 
Całusy, Lady Spark 


[1] Opis pochodzi  z okładki książki

czwartek, 2 lutego 2017

361. "Dawno, dawno temu... za siedmioma rzekami, za siedmioma górami było sobie Imperium Rycerzy Trupiej Czaszki..."*



AUTOR: Michał Wójcik, Zofia Posmysz
ROK WYDANIA: 2017
WYDAWNICTWO: Znak Literanova

OPIS
Czyli pani wyszła z tego Królestwa?
- Mnie się udało. Tak, mnie to się udało.
Żeby przeżyć, trzeba przestrzegać reguł obozowej gry. Nie można dać się uderzyć - ¬¬¬bo nie przestaną bić. Trzeba wyglądać w miarę zdrowo - inaczej wezmą na rewir.
I przede wszystkim należy wiedzieć, jak rozmawiać z oprawcami.
Bo nawet kat ma słabości. A ofiara nie zawsze jest bezbronna.
Trafiła do Auschwitz, mając niespełna dziewiętnaście lat. Ponad siedemdziesiąt lat po wojnie zdecydowała się po raz pierwszy opowiedzieć całą swoją historię.
Zofia Posmysz mówi o tym, skąd czerpała wewnętrzną siłę, choć była świadkiem niewyobrażalnego.
I jak to się stało, że ponownie zaufała życiu. [1]

RECENZJA
Są takie książki, obok których nie da się przejść obojętnie. Są takie osoby, które opowiadając o swoim życiu pokazują czytelnikowi coś znaczenie więcej niż zwyczajne „być” i właśnie do tego bardzo wąskiego grona zalicza się Zofia Posmysz.

Okres II wojny światowej to straszny czas. Właśnie w tym okresie faszyści wprowadzili do swojej polityki tak zwaną „czystość rasy”. Tylko prawdziwi Aryjczycy mogli żyć, reszta nacji była uważana za podludzi. Tacy nie mieli szans na życie i powinni zostać wyeliminowani i temu właśnie celowi miały służyć takie obozy, takie jak ten w Auschwitz.

Zofia Posmysz znalazła się w Oświęcimiu tylko dlatego, że była o niewłaściwym czasie w niewłaściwym miejscu. Życie w Polsce podczas II wojny światowej było czymś koszmarnym, jednak nikt nawet w najgorszych snach nie myślał, że trafi do takiego miejsca jak Auschwitz. A tymczasem dziewiętnastoletnia Zofia znajduje się właśnie tam… w „królestwie mgły” gdzie rządzą zupełnie inne prawa, a każde, najmniejsze nawet wykroczenie, może zostać  ukarane karą śmierci. To nie jest dobre miejsce dla nikogo, a tymczasem młodziutka Zosia musi próbować żyć tutaj, funkcjonować i po prostu ocaleć…


Królestwo za mgłą to wywiad rzeka z Zofią Posmysz, byłą więźniarką obozu w Auschwitz, po wojnie pracowała w Polskim Radiu, jest autorką książek takich jak Wakacje nad Adriatykiem czy Pasażerki, w których opisywała własne obozowe doświadczenia. Jednak dla mnie to swoistego rodzaju świadectwo. Bycie w Oświęcimiu, bo życiem trudno to nazwać, było prawdziwa droga przez mękę. To opis wydarzeń upokarzających, hańbiących, a jednak mimo wszystko pokazujących, że w tych bestialskich czasach można było pozostać człowiekiem. Pani Zofia niesie ze sobą ważną lekcję - można odczuwać emocję mimo, że jest się w otoczeniu gdzie wszyscy chcą  sprowadzić ludzi do poziomu zwierząt.

Pani Zofia nie ocenia, wręcz przeciwnie stara się również w swoich oprawcach dostrzegać nawet znikomą iskierkę człowieczeństwa… ot ktoś się uśmiechnął, ktoś dał troszkę więcej zupy, albo przymknął oko na jakieś odstępstwo od łagrowego regulaminy. Szczególnie to ostatnie było niezwykle ważne mając na uwadze to, że czasem naprawdę coś niezwykle nieistotnego było karane śmiercią. 

Od wyzwolenia Auschwitz minęło 72 lata. 72 lata – wydawać się może, że to czas w którym można już zapomnieć o tym co się działo wówczas, ale pani Zofia pamięta wszystko dokładnie. Jej przeżycia są nadal żywe i mimo, że nauczyła się z tym żyć nam nie wolno o tym zapomnieć. To co wydarzyło się  to coś strasznego, coś co nigdy w nie powinno było się wydarzyć i my, żyjący teraz w czasach rzekomego spokoju i równowagi musimy pamiętać po to, żeby znów nie powtórzyć tego błędu. Historia, w tym konkretnym przypadku nie może zatoczyć koła. Jesteśmy tylko i aż ludźmi i pamiętajmy o tym…

W tej konkretnej recenzji postanowiłam, że nie będę posiłkowała się skalą punktową. Uważam, że Królestwo za mgłą jest pozycją, którą zasługuję na poświęcony jej czas, uwagę i w żadnym wypadku nie powinna była być brana pod jakąkolwiek skalę. To książka, którą trzeba przeczytać po to, żeby nie zapomnieć…


Za egzemplarz książki bardzo dziękuję wydawnictwu


Dzień dobry! To kiedy minął nam ten styczeń, co?



* Zofia Posmysz, Michał Wójcik; Królestwo za mgłą, s. 15
[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa