Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 maja 2016

253. Jak pasja może zniszczyć nam życie w "Marzeniu Łucji"

AUTOR: Dorota Gąsiorowska  
SERIA: Łucja
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO:  Znak – Między Słowami

OPIS
Łucja jest o krok od realizacji swojego największego pragnienia – stworzenia szczęśliwej rodziny u boku Tomasza. Ale marzenia często spełniają się w zupełnie inny sposób, niż się tego spodziewamy.
Przedłużająca się rozłąka z ukochanym sprawia, że wizja ślubu rozwiewa się jak mgła. A kiedy w Różanym Gaju pojawia się tajemniczy malarz i proponuje Łucji namalowanie jej portretu – ta przyjmuje propozycję. Między kobietą i artystą tworzy się szczególna relacja, którą coraz trudniej im lekceważyć.
Łucja musi nauczyć się walczyć o swoje marzenia. A jeśli pewne drogi okażą się nie do przebycia – odszukać w sobie siłę do znalezienia innych ścieżek. [1]

RECENZJA
Debiut Doroty Gąsiorowskiej nie był ani zły ani bardzo dobry. Był po prostu dobry. Zastanawiałam się, jaką kolejną powieścią zaskoczy nas autorka. „Obietnica Łucji” skończyła się w taki sposób, że nie spodziewałam się jej kontynuacji. Raczek oczekiwałam nowej książki z zupełnie inną fabułą. Jednak, gdy ujrzałam zapowiedź „Marzenia Łucji” to postanowiłam się dowiedzieć do Dorota Gąsiorowska wymyśliła dla bohaterów Różnego Gaju. W końcu skoro zaczęłam serię to wypadałoby ją również skończyć.

Tomasz wyjeżdża do Włoch na swoje kolejne tourne. Łucja jest pełna złych przeczuć, ale nie chce ograniczać ukochanego. Opiekuje się Różanym Gajem i swoją pasierbicą – Anną, odlicza dni do powrotu Tomka. Pewnego dnia jej przyjaciółka Iza (która w poprzedniej części była jędzą Adelą) prosi ją, aby przyjęła pod swój dach pewnego Włocha. Łucja niechętnie, ale się zgadza. Luca proponuje jej żeby pozowała mu do obrazu. Kobieta czując się zagubiona i niepewna swojego związku z Tomaszem zgadza się. Wyczuwa, że rozłąka z ukochanym jest czymś więcej niż tylko przerwą. W końcu Tomasz wraca po swoim przedłużonym tourne. Para wyjaśnia sobie wszystko i na nowo ruszają przygotowania do ślubu. Jednak jeden wieczór, jeden obraz zmieniają wszystko, a Łucja zostaje wygnana z pałacu. Jednak to nie koniec problemów. Pojawiają się nowi bohaterowie. Rozprawianie z przeszłością zaczyna się kolejny raz.

Muszę przyznać, że chociaż od przeczytania „Obietnicy Łucji” minęło sporo czasu to większość wątków pamiętałam, a jeśli, o czym zapomniałam to autorka sprawnie mi o tym przypominała. Co jest z pewnością ogromnym plusem, bo sztuką jest zgrabnie odświeżyć czytelnikowi zapomniane wątki. W sumie jest to dobre czytadło. Styl jest taki sam jak w debiucie. Postaci identyczne. Sama nie wiem, dlaczego denerwował mnie Tomasz. Może na to wpłynął fakt jego ciągłego zakochania w muzyce, co przesłaniało mu cały świat w tym ukochaną córkę.

Coś, co mi się nie podobało to fakt, że w pewnym momencie tych przeciwności było zbyt dużo. Po prostu Dorota Gąsiorowska przekroczyła pewną magiczną granicę i czułam się zirytowana do granic możliwości. Dodatkowo kwestie z końca książki były zdecydowanie przesadzone… I dla mnie to było pójście na łatwiznę. No nie. Nie mogę tego zaakceptować.

Autorka przed Łucją piętrzy coraz to nowe problemy, ale tylko po to, aby kobieta uwierzyła nie tylko w siebie, ale również we własne marzenia. Jest to spora dawka nauki dla każdego z nas. Wszyscy jesteśmy coś warci, każdego marzenia są istotne. Ważne, aby próbować je spełniać.

Dla mnie jest ciut lepsza od debiutu. Ma sporo opisów, dialogów i magii. Nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po „Primabalerinę”, bo chyba w końcu ta książka zdecydowanie przekonała mnie do stylu Doroty Gąsiorowskiej.
„Gdyby szczęście było choćby kamykiem czy małym kawałkiem bursztynu, można by je zamknąć w tytanowej szkatułce i zakopać głęboko w ziemi, żeby nic nie miał do niego dostępu.” ~ Dorota Gąsiorowska, Marzenie Łucji, Kraków 2015, s. 144.
OCENA:  7/10

Wspominałam Wam o tej książce w podsumowaniu marca. 
Recenzję pierwszego tomu, czyli "Obietnicę Łucji" możecie przeczytać TU. 
Czeka mnie długi dzień w Warszawie i modlę się, by jakoś go przetrwać... Oby do wieczora. Całusy. 


[1] Opis pochodzi z okładki książki

poniedziałek, 21 grudnia 2015

191. Wampir, wilkołak, czy anioł? Kim jest "Gwiazda Wschodu"?


AUTOR: Iga Wiśniewska
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Lucky

OPIS
Tajemniczy chłopak, który dołącza do klasy. Niepozorna nastolatka, zbierająca figurki aniołów. Rzeźba płaczącej anielicy na miejskim cmentarzu. Trzepot kamiennych skrzydeł. I historia, która lubi się powtarzać… Powieść o zagadkowej znajomości skromnej, czarnowłosej Anabel i nieziemsko przystojnego Aleksandra. Kolejna fascynująca i niepokojąca książka autorki "Nocnego motyla" i "Pięciu minut". [1]


RECENZJA

Tegoroczny gwiazdkowy prezent przeczytałam wręcz przy pomocy połknięcia. Trochę zaintrygowana opisem, a także z chęcią znalezienia w książce coś więcej poza porównaniami do Zmierzchu, które krzyczały z innych recenzji. Doczekałam się!

Zaczynamy w Tchorewie, gdzie do szkoły uczęszcza siedemnastoletnia Anabel, wychowywana przez ciotkę po śmierci rodziców. Ciemnowłosa, szczupła, nieśmiała dziewczyna żyje pośród jakby taśmowo produkowanych blondynek z wydatnymi ustami, białymi uśmiechami i ogromem innych wdzięków. Wsparciem jest dla niej przyjaciółka, Klara, jednak dziewczyny nie chodzą razem do klasy.

Wszystko w jej życiu się zmienia w momencie pojawienia się Aleksandra, co dzieje się od razu na początku historii. Przystojny, blady, wysoki, niebieskooki blondyn jest z miejsca obiektem pożądania dziewczyn w całej szkole, a jakimś trafem on upatrzył sobie właśnie Anabel. Nie da się ukryć, że musiała się w jakiś sposób wyróżniać na tym tle ze swoją normalnością. Chłopak pojawia się praktycznie znikąd i to intryguje dziewczynę, której kiepsko idzie ignorowanie jego zapędów.

Pierwsza rozmowa, wspólny projekt na historię, pierwsze spotkanie. Też byście chciały, że wasz nieziemsko przystojny kolega z klasy zabrał was na cmentarz? Klara od razu próbuje wybić przyjaciółce tego faceta z głowy i to dość brutalnie. Przyznam się, że znielubiłam ją od razu, bo rzucała zbyt dosadnymi tekstami, które nie miały w sobie za dużo prawdy, a na pewno nie przyjacielskich uczuć. Jednak na główną bohaterkę już niewiele działały. Poddała się urokowi tajemniczego chłopaka, który jakimś cudem wiedział o niej prawie wszystko. Łącznie ze wspomnianą fascynacją aniołami. O przeżyciach z dzieciństwa opowiedziała mu już samodzielnie. Ciągle jednak miałam wrażenie, że on jest zbyt idealny. W międzyczasie pojawia się była dziewczyna Aleksandra, Sara, która chce ostrzec bohaterkę. Pojawia się wtedy dylemat, czy z zazdrości czy szczerze.

Nowy przystojniak w okolicy, interesujący się niepozorną dziewczyną. Brzmi znajomo, co? W tekście pojawiają się skojarzenia ze "Zmierzchem", jednak niekoniecznie pochlebne. Historia celowo zaczyna się podobnie, bo autorka zaiste miała już pomysł na zaskoczenie czytelnika. O ile znajomość Anabel z Aleksandrem się rozwija, o tyle chłopak nie pozbywa się zbyt wielu tajemnic. Zdecydowanie czekałam na wielkie bum, które odgadłam tylko połowicznie.

Moja ulubiona część to ostatni rozdział i epilog. Ja się złowieszczo śmiałam w głos i to czytałam. Tak bardzo autorka wprawiła mnie w zadowolenie. Nie spodziewałam się tego kompletnie, bo wcześniej wszystko pachniało ckliwą historyjką. Nie, to zdecydowanie nie jest drugi "Zmierzch". Mi osobiście w pewnym momencie zapachniało trochę "Darami Anioła". Lektura pozostawia na koniec małą zagadkę i czytelnik sam musi spróbować rozstrzygnąć wątpliwości. Słowo "niepokojąca" pasuje do tej książki jak najbardziej!

"- Znowu masz tę minę.
- Jaką minę?
- Jakbyś zastanawiała się, jakim stworzeniem nie z tego świata mogę być." ~ Iga Wiśniewska, Gwiazda Wschodu, Radom 2015, str. 96.

OCENA: 7/10


Przybywam tuż przed świętami :) Dzisiaj piszę egzamin inżynierski, więc mogę trochę umierać z nerwów. Jednak już jutro opuszczam Kraków na rzecz podróży do domu rodzinnego, a tam ze spokojem wpadnę w świąteczne przygotowania. Gotowanie <3
Mam nadzieję, że wszyscy w zdrowiu przeżyjemy Boże Narodzenie i dorobimy się nowych książek pod choinką. Tego wam właśnie życzę :) A mniej czytelniczo - odnalezienia spokoju ducha.
I żadnej rózgi!

[1] Opis pochodzi z okładki książki

wtorek, 2 września 2014

71. Wszystko ma swój koniec czyli "Tomek w grobowcach faraonów"


AUTOR: Alfred Szklarski, Adam Zelga
TOM: Dziewiąty
SERIA: Przygody Tomka
ROK WYDANIA: 2010
WYDAWNICTWO:  MUZA SA

OPIS
Jan Smuga otrzymuje od bogatego angielskiego lorda zlecenie schwytania fałszerza egipskich dzieł sztuki. Smuga udaje się do Egiptu, gdzie jego przyjaciele odbywają wakacje. Po jakimś czasie na statku zostaje znaleziony pasażer na gapę, który skacze do wody, by uciec i zostaje uratowany przez Smugę. Okazuje się synem irlandzkich poszukiwaczy złota, którym Tomek pomógł pokonać przestępców, chcących odebrać poszukiwaczom cenny surowiec. Grupa przyjaciół uzyskuje wsparcie w śledztwie w sprawie fałszerza od angielskiego rządu i władz egipskich. [1]

RECENZJA                                                    
Ostatni tom przygód Tomka jest zupełnie inny od poprzednich. Już od pierwszy stron da się wyczuć inny styl pisania. Inny sposób układania zdań. Cóż sam Alfred Szklarski nie zdążył napisać do końca dziewiątej książki całego cyklu. Jednak mimo wszystko dalej jest to powieść pełna niesamowitych przygód i pełna wiedzy historycznej i geograficznej.
Po pełnej przygód wyprawie do Ameryki Południowej przyjaciele wyruszają do Egiptu na krótkie wakacje. Uradowana z tego powodu jest Sally, która będąc absolwentką archeologii marzyła o tym by odwiedzić kraj faraonów. Początkowo nie ma z nimi Smugi, który ograniczony obowiązkami w Ameryce Południowej nie mógł towarzyszyć w wyprawie. Jednak później dołącza do nich z pewną niezwykłą misją.
Podążając śladem człowieka, który nazywa sam siebie „Żelaznym faraonem” i okrada grobowce panujących, coraz mocniej zagłębiają się w Afrykę oraz samą historię Egiptu, którą zazwyczaj opowiada im Sally, co troszkę denerwuje samego kapitana Nowickiego. Jednak jest on jak gąbka i chłonie każde zdanie ‘uroczej sikorki’. Wraz z przybyciem Smugi do towarzyszy dołącza jeszcze jeden gość, który wiąże ostatnią część z cyklu z pierwszą. Ja odniosłam wrażenie, że mały gość jest jakby następcą Tomka, który dzięki swojej pierwszej niebezpiecznej wyprawie do Australii pokochał zawód łowcy zwierząt i podróże. Myślę, że pojawienie się kogoś w jakiś sposób związanego z pierwszą częścią miało być jakimś swoistym zakończeniem cyklu, które zastosował współautor.
Poszukiwania „Żelaznego faraona” trwają, a wraz z tym na naszych bohaterów czyhają coraz to nowe niebezpieczeństwa. Kto raz zadał z wrogiem wiedział, że nigdy nie zazna spokoju póki zemsta się nie spełni. Tomek, kapitan Nowicki i mały przyjaciel zostają porwani i porzuceni na odległej pustyni z niewielką manierką wody. Wybaczcie ten krótki spojler, ale jest on niezbędny do dalszej recenzji. Podczas nieobecności mężczyzn z obozu została również uprowadzona Sally i zamknięta w piramidzie.
Rusza akcja ratunkowa nie tylko dla Sally, ale również dla trójki przyjaciół. Szybko udaje się odnaleźć Nowickiego i małego towarzysza, ale co się stało z Tomkiem? Gdzie podział się młody Wilmowski? Wszyscy szukają Tomka... Czy uda im się go znaleźć? Co znajdą zagłębiając się coraz dalej w Afrykę? Co ich czeka?
Mimo braku Tomka, który to zazwyczaj opowiadał różne ważne informacje dotyczące poznawanego kraju, fauny lub flory dalej dostajemy kolejne lekcje geografii.
Książka jest inna od pozostałych głównie pod względem pisania, bo dużo więcej żartów jest ze strony Andrzeja Wilmowskiego i Jana Smugi, którzy zazwyczaj są tymi powściągliwymi. O wiele więcej nawiązań jest do Polski i tęsknoty uciekinierów i ich marzeń o wolnej i niepodległej ojczyźnie. W poprzednich powieściach (z wyjątkiem „Tajemniczej wyprawy Tomka” było tego nie wiele, by nie powiedzieć, że mało). Na dodatek narrator często nazywa młodego Wilmowskiego „Tomaszem”, co nie zdarzało się wcześniej, nawet w pierwszej części, gdy poznawaliśmy Warszawiaka.
Mimo inności dalej cudownie się podróżowało z Tomkiem i jego wesołą gromadką. Dalej budzą we mnie przyjemne wspomnienia z dzieciństwa i powodują uśmiech na twarzy. Za jakiś czas znowu do nich wrócę.
 „[…] tam gdzie chodzi o pieniądze, nie ma skrupułów.” ~ Alfred Szklarski, Tomek w grobowcach faraonów, Warszawa 2010, s. 47.
OCENA: 7/10
[1] Opis pochodzi ze strony wikipedia.pl 

OGÓLNE PODSUMOWANIE CAŁEGO CYKLU "PRZYGODY TOMKA"
Tomek w krainie kangurów: 10
Tomek na Czarnym Lądzie: 10
Tomek na wojennej ścieżce: 10
Tomek na tropach Yeti: 10
Tajemnicza wyprawa Tomka: 10
Tomek wśród łowców głów: 10
Tomek u źródeł Amazonki: 10
Tomek w Gran Chaco: 10
Tomek w grobowcach faraonów: 7
Ogólna ocena cyklu: 9!
Ogólnie uważam, że ocena całego cyklu jest jak najbardziej trafna. Za chwilę bedę Was męczyć czymś co może zainteresuje Wasze młodsze siostry, kuzynki, bratanice, siostrzenice czy córki, czyli na warsztat wezmę cały cykl "Pamiętników księżniczki" Meg Cabot. 
Lady Spark