Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Iga Wiśniewska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Iga Wiśniewska. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 21 grudnia 2015

191. Wampir, wilkołak, czy anioł? Kim jest "Gwiazda Wschodu"?


AUTOR: Iga Wiśniewska
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Lucky

OPIS
Tajemniczy chłopak, który dołącza do klasy. Niepozorna nastolatka, zbierająca figurki aniołów. Rzeźba płaczącej anielicy na miejskim cmentarzu. Trzepot kamiennych skrzydeł. I historia, która lubi się powtarzać… Powieść o zagadkowej znajomości skromnej, czarnowłosej Anabel i nieziemsko przystojnego Aleksandra. Kolejna fascynująca i niepokojąca książka autorki "Nocnego motyla" i "Pięciu minut". [1]


RECENZJA

Tegoroczny gwiazdkowy prezent przeczytałam wręcz przy pomocy połknięcia. Trochę zaintrygowana opisem, a także z chęcią znalezienia w książce coś więcej poza porównaniami do Zmierzchu, które krzyczały z innych recenzji. Doczekałam się!

Zaczynamy w Tchorewie, gdzie do szkoły uczęszcza siedemnastoletnia Anabel, wychowywana przez ciotkę po śmierci rodziców. Ciemnowłosa, szczupła, nieśmiała dziewczyna żyje pośród jakby taśmowo produkowanych blondynek z wydatnymi ustami, białymi uśmiechami i ogromem innych wdzięków. Wsparciem jest dla niej przyjaciółka, Klara, jednak dziewczyny nie chodzą razem do klasy.

Wszystko w jej życiu się zmienia w momencie pojawienia się Aleksandra, co dzieje się od razu na początku historii. Przystojny, blady, wysoki, niebieskooki blondyn jest z miejsca obiektem pożądania dziewczyn w całej szkole, a jakimś trafem on upatrzył sobie właśnie Anabel. Nie da się ukryć, że musiała się w jakiś sposób wyróżniać na tym tle ze swoją normalnością. Chłopak pojawia się praktycznie znikąd i to intryguje dziewczynę, której kiepsko idzie ignorowanie jego zapędów.

Pierwsza rozmowa, wspólny projekt na historię, pierwsze spotkanie. Też byście chciały, że wasz nieziemsko przystojny kolega z klasy zabrał was na cmentarz? Klara od razu próbuje wybić przyjaciółce tego faceta z głowy i to dość brutalnie. Przyznam się, że znielubiłam ją od razu, bo rzucała zbyt dosadnymi tekstami, które nie miały w sobie za dużo prawdy, a na pewno nie przyjacielskich uczuć. Jednak na główną bohaterkę już niewiele działały. Poddała się urokowi tajemniczego chłopaka, który jakimś cudem wiedział o niej prawie wszystko. Łącznie ze wspomnianą fascynacją aniołami. O przeżyciach z dzieciństwa opowiedziała mu już samodzielnie. Ciągle jednak miałam wrażenie, że on jest zbyt idealny. W międzyczasie pojawia się była dziewczyna Aleksandra, Sara, która chce ostrzec bohaterkę. Pojawia się wtedy dylemat, czy z zazdrości czy szczerze.

Nowy przystojniak w okolicy, interesujący się niepozorną dziewczyną. Brzmi znajomo, co? W tekście pojawiają się skojarzenia ze "Zmierzchem", jednak niekoniecznie pochlebne. Historia celowo zaczyna się podobnie, bo autorka zaiste miała już pomysł na zaskoczenie czytelnika. O ile znajomość Anabel z Aleksandrem się rozwija, o tyle chłopak nie pozbywa się zbyt wielu tajemnic. Zdecydowanie czekałam na wielkie bum, które odgadłam tylko połowicznie.

Moja ulubiona część to ostatni rozdział i epilog. Ja się złowieszczo śmiałam w głos i to czytałam. Tak bardzo autorka wprawiła mnie w zadowolenie. Nie spodziewałam się tego kompletnie, bo wcześniej wszystko pachniało ckliwą historyjką. Nie, to zdecydowanie nie jest drugi "Zmierzch". Mi osobiście w pewnym momencie zapachniało trochę "Darami Anioła". Lektura pozostawia na koniec małą zagadkę i czytelnik sam musi spróbować rozstrzygnąć wątpliwości. Słowo "niepokojąca" pasuje do tej książki jak najbardziej!

"- Znowu masz tę minę.
- Jaką minę?
- Jakbyś zastanawiała się, jakim stworzeniem nie z tego świata mogę być." ~ Iga Wiśniewska, Gwiazda Wschodu, Radom 2015, str. 96.

OCENA: 7/10


Przybywam tuż przed świętami :) Dzisiaj piszę egzamin inżynierski, więc mogę trochę umierać z nerwów. Jednak już jutro opuszczam Kraków na rzecz podróży do domu rodzinnego, a tam ze spokojem wpadnę w świąteczne przygotowania. Gotowanie <3
Mam nadzieję, że wszyscy w zdrowiu przeżyjemy Boże Narodzenie i dorobimy się nowych książek pod choinką. Tego wam właśnie życzę :) A mniej czytelniczo - odnalezienia spokoju ducha.
I żadnej rózgi!

[1] Opis pochodzi z okładki książki