Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl 'Sebastian Bergman'. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cykl 'Sebastian Bergman'. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 2 marca 2017

371. Czy aby na pewno milczenie jest złotem?


AUTOR: Michael Hjorth & Hans Rosenfeldt
TYTUŁ ORYGINALNY: Den stumma flickan
TŁUMACZ: Maciej Muszalski
SERIA: Czarna Seria
CYKL: Sebastian Bergman
TOM: Czwarty
ROK WYDANIA: 2015
WYDAWNICTWO: Czarna Owca

OPIS
W domu w Torsby znaleziono zamordowaną rodzinę Carlstenów. Na miejsce zbrodni zostaje wezwana krajowa policja kryminalna. To będzie trudne śledztwo, które dodatkowo się skomplikuje, gdy jedyny podejrzany zostanie znaleziony martwy, zastrzelony z tej samej broni co Carlstenowie.
W trakcie dochodzenia wychodzi na jaw, że istnieje świadek zamordowania tej rodziny. To dziesięcioletnia Nicole, która feralnego dnia składała wizytę swoim kuzynom. Jej ślady urywają się w gęstym lesie za domem. Trzeba ją niezwłocznie odnaleźć, zanim morderca dowie się o jej istnieniu.
Nicole zostaje odnaleziona, ale przytłoczona traumatycznymi przeżyciami, nie jest w stanie wydobyć z siebie słowa. Potrafi jedynie rysować, a jej rysunki wskazują jednoznacznie na to, że widziała mordercę. Dla Sebastiana niema Nicole jest nie lada wyzwaniem, a on postara się uczynić wszystko, aby nawiązać z nią kontakt i nie podeptać przy tym jej jestestwa. Mała Nicole przypomina mu bowiem jego własną córkę, którą stracił podczas tsunami. W tym czasie do mordercy dociera wiadomość o istnieniu i miejscu pobytu małej Nicole. [1]

RECENZJA
To już moje przedostatnie spotkanie z Sebastianem Bergmanem i całym zespołem szwedzkiej Policji Kryminalnej. Muszę się przyznać, że nawet trochę mi smutno. Seria autorstwa Michaela Hjortha oraz Hansa Rosenfeldta, przynajmniej jak do tej pory, uważam za bardzo dobry, równy cykl, a sami autorzy zasługują na pochwałę i gratulację… chociaż…

Matka, ojciec, dwóch małych synów – cała rodzina, wszyscy zostali zamordowani. Zabójca „odwiedził” ich nagle, zaskoczył w domu, przy typowych domowych obowiązkach. Nikt nie spodziewał się tego, że śmierć nadejdzie tak znienacka. Miejscowa policja nie jest w stanie samodzielnie odnaleźć sprawcy, więc w do „wyścigu” wkracza Krajowa Policja wraz z psychologiem Sebastianem Bergmanem. Dla tego ostatniego po raz kolejny całe śledztwo jest niezwykle ciężkie – dwóch małych chłopców w bestialski sposób zostało zamordowanych… kolejne dzieci, martwe. Jakby tego było mało szybko okazuje się, że podczas morderstwa w domu znajdowała się dziesięcioletnia dziewczynka, której cudem udało się wydostać z miejsca zbrodni. Od razu rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania małej Nicole… szukają wszyscy – policja, mieszkańcy… i zabójca. 

Bardzo się cieszę, że autorzy odeszli od schematu użytego w trzeciej części, gdzie wątek obyczajowy całkowicie przysłonił i zepchnął na dalszy plan historię kryminalną. Niemowa to kryminał z krwi i kości i trzeba przyznać, że naprawdę dobry kryminał. Oczywiście obyczajówka też się pojawiła, żeby nie było, ale nie jest już tak „nachalna” jak tom wcześniej . Krótko, zwięźle i na temat – super dynamika, wciągająca fabuła, jest bomba. 

Niemniej jednak odniosłam wrażenie, że sami autorzy chyba musieli trochę powachlować z rozłożeniem swojego wkładu. O ile w pierwszych dwóch częściach styl był cały czas zbliżony o tyle już później coraz bardziej widoczna była (przynajmniej dla mnie) granica pomiędzy poszczególnymi wątkami. Oczyma wyobraźni widziałam dwóch pisarzy, obaj z ogromnym potencjałem, obaj z fajnym zacięciem, tylko, że najlepiej sprawdziliby się w oddzielnych repertuarach – jeden z Panów zostałby niekwestionowanym królem kryminały, a drugiego orzekłoby się drugim Sparksem. Chyba nie muszę mówić, którego książki znalazłby się na mojej półce.

Czy ja wspominałam już kiedyś, że Sebastian Bergman jest łajdakiem? Nie? No to Wam to mówię teraz – tytułowy bohater serii to łajdak, ale mimo wszystko ja tak go lubię! Od pierwszej części policyjny psycholog znalazł sobie wygodne siedzisko w moim czytelniczym serduszku i co najważniejsze, nie zamierza się stamtąd nigdzie ruszać! Jest specyficzny, ale przez to jest dla mnie wyjątkowy. Ale nie tylko on zdobył moją sympatię… zauważałam, że czuję coraz większy sentyment do Torkiela, a w tej części nie sposób współczuć małej Nicole. Jednak jest jedna bohaterka, która regularnie psuje mi krew… oczywiście Vanja. Uch, najchętniej wsadziłabym ją w rakietę w kosmos i niech już nie wraca! Paskudne babsko! 

Jeśli chodzi o język, podobnie jak w pozostałych częściach, nie mogę się do niczego przyczepić. Styl autorów, pomimo tej widocznej granicy w wątkach i podjęcia ciężkiego tematu, jest lekki, przejrzysty i łatwy w odbiorze. Książkę czyta się w rekordowym tempie i czytelnik sam nie wie, kiedy zapoznał się z całą pozycją. 

Czasami można się spotkać z taką serią, w której ścisłe trzymanie się chronologii jest zbędne. Jeśli chodzi o serię z Sebastianem taki zabieg jest niemożliwy i co więcej zabiłby przyjemność z czytania. W Niemowie aż roi się od odniesień do poprzednich części, dlatego też tak trudno było mi napisać recenzje, żeby niechcący nie przekazać zbyt dużo informacji.

Niemowa to bardzo dobry, wciągający kryminał z interesującą fabułą. Cieszę się, że autorzy postanowili odejść od obyczajówki i zająć się, podobnie jak w pierwszych częściach, wątkiem kryminalnym. Już dawno nie czytałam tak równej i przede wszystkim dobrej serii, więc z całego czytelniczego serducha polecam!

OCENA: 7/10


Dzień dobry bardzo! Dzisiaj Lady Spark i ja mamy dzień dentysty… trzymajcie za nas kciuki, bo mogą nam się przydać! Do zobaczenia za tydzień,
Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa

czwartek, 23 lutego 2017

368. Kryminał czy obyczajówka? Oto jest pytanie!

AUTOR: Michael Hjorth & Hans Rosenfeldt
TYTUŁ ORYGINALNY: Fjällgraven
TŁUMACZ: Alicja Rosenau
SERIA: Czarna Seria
CYKL: Sebastian Bergman
TOM: Trzeci
ROK WYDANIA: 2013
WYDAWNICTWO: Czarna Owca

OPIS
Jesień. Dwie przyjaciółki wędrują górskimi szlakami Jämtlandii. Podczas ulewnego deszczu, idąc brzegiem rwącej rzeki, jedna z kobiet wpada do wody. Udaje jej się wyjść cało z opresji, jednak przy okazji turystki dokonują makabrycznego odkrycia. 
Z brzegu rzeki wystaje szkielet ludzkiej dłoni. Przybyła na miejsce lokalna policja stwierdza, że zakopano tu sześć ciał, w tym dwoje dzieci. Szybko wychodzi na jaw, że nie jest to wykopalisko archeologiczne i w sprawę zostaje zaangażowany Krajowy Wydział Zabójstw. Sebastian Bergman jest teraz częścią zespołu i razem z innymi jedzie do Jämtlandii, gdzie rozpoczyna się żmudna praca związana z identyfikacją ofiar.
W tym samym czasie telewizyjny dziennikarz śledczy bada sprawę zaginięcia dwóch afgańskich azylantów, którzy według władz przepadli bez wieści latem 2003 roku. Żona jednego z nich, nie wierząc w zniknięcie męża, w akcie desperacji skontaktowała się z dziennikarzem. Kiedy ten przygląda się sprawie bliżej, odkrywa, że jest w nią zamieszana szwedzka tajna policja, a dochodzenie utajniono, motywując to względami bezpieczeństwa państwa. [1]

RECENZJA
Bardzo długo nie było mnie tutaj z recenzją kolejnej części serii o Sebastianie Bergmanie – policyjnym psychologu po przejściach, który wraca do pracy po dłuższej przerwie – dlatego teraz jestem, tadam! Mówiąc już całkiem poważnie, po dwóch bardzo dobrych tomach bardzo szybko sięgnęłam po trzecią „porcję” kryminalnych zagadek zaserwowanych przez Michaela Hjortha oraz  Hansa Rosenfeldta.

Krajowy Wydział Zabójstw po raz kolejny jest potrzebny. Na górskim szlaku położonym w okolicy Jämtlandii zostaje odkryty masowy grób – czwórka dorosłych i dwoje dzieci. Ciała, a raczej szkielety, są w takim stanie, że bardzo ciężko dokonać identyfikacji. Zespół Torkiela stoi przed trudnym zadaniem, ale dla Sebastiana ta sprawa jest wyjątkowo trudna – zamordowane zostały dzieci. Jednocześnie telewizyjny dziennikarz śledczy zaczyna interesować się sprawą zniknięcia dwóch afgańskich imigrantów. Wydawać by się mogło, że oba zdarzenia nie mają ze sobą nic wspólnego… ale czy aby na pewno? 

O ile w pierwszych dwóch tomach serii byłam zachwycona tym, że autorzy prowadzili akcje bardzo dynamicznie, o tyle z przykrością muszę stwierdzić, że Grób w górach mnie zawiódł. Wątek kryminalny, który przecież powinien być na pierwszym miejscu, został całkowicie przesłonięty przez wydarzenia z życia głównych bohaterów. Oczywiście nie można mieć za złe autorom, że chcieli bardziej przybliżyć czytelnikom swoje postacie, no ale… to miał być kryminał, a nie obyczajówka z wątkiem kryminalnym.  Główna sprawa morderstwa sześciu osób została niemal całkowicie zepchnięta na drugi plan i nad tym ubolewam. O ile zapoznawanie się z przemyśleniami Sebastiana, Ursuli czy Billego nie był dla mnie problemem, o tyle życie Vanji… no, ale o tym za chwilę. Wracając jeszcze do samej fabuły – skonstruowana intryga była naprawdę bardzo dobra, brakowało mi jednak głębszej analizy. Na dobrą sprawę bohaterowie „przypomnieli” sobie o znalezieniu motywu i zabójcy na 100 ostatnich strach i na szczęście właśnie na przestrzeni tych kartek autorom udało się mnie przekonać do tej części. A sama końcówka sprawiła, że musiałam momentalnie sięgnąć po czwarty tom! 

Jak już wspomniałam o Vanji to muszę ten wątek rozszerzyć. Mój brak sympatii do bohaterki nie jest chyba nikomu obcy. W poprzednich częściach Vanja to ideał pod każdym względem – najbardziej inteligentna w zespole, najbardziej sprytna, po prostu naj, naj, naj! Co więcej ona sama była przekonana o tym, że jest najlepsza we wszystkim. W trzecim tomie autorzy postanowili trochę zagrać pani idealnej na nosie zsyłając na nią wszystkie możliwe plagi. I tak Vanja przez ponad 400 stron ma rzucane kłody pod nogi i jeszcze do tego wszystkiego przycięte skrzydła! Nie wiem o co chodziło Panom pisarzom dokonując takiego zabiegu, ale robienie z niej męczennicy jeszcze bardziej nastawiło mnie do niej wrogo (ja chyba naprawdę jestem bezduszna). Sam Sebastian co prawda troszeczkę spiłował pazurki, ale nadal ma w sobie coś z Bergmana z Ciemnych sekretów. No i nadal go lubię. Jest specyficzny, to fakt, ale ja lubię jak bohater się czymś wyróżnia. 

Jeśli chodzi o język, podobnie jak w poprzednich części, nie mogę się do niczego przyczepić. Styl autorów, pomimo podjęcia dosyć ciężkiego tematu, jest lekki, przejrzysty i łatwy w odbiorze. Książkę czyta się w rekordowym tempie i czytelnik sam nie wie, kiedy zapoznał się z całą pozycją, a to prawie 500 stron!

Czasami można się spotkać z taką serią, w której ścisłe trzymanie się chronologii jest zbędne. Jeśli chodzi o cykl z Sebastianem taki zabieg jest niemożliwy i co więcej zabiłby przyjemność z czytania. W Grobie w górach aż roi się od odniesień do poprzednich części, dlatego też tak trudno było mi napisać recenzje, żeby niechcący nie przekazać zbyt dużo informacji.

Grób w górach to jak do tej pory najsłabsza część całego cyklu. Za mało kryminału, za dużo obyczajówki. Gdyby nie te ostatnie 100 stron moja ocena byłaby niższa, ale po takiej końcówce musiałam ją ponieść. 

OCENA: 6/10

Dzień dobry, dzisiaj jest wyjątkowy dzień! Dokładnie 43 lata temu, moi rodzice powiedzieli sobie sakramentalne „tak”! Piękna rocznica, co zresztą powtarzam co roku. Pozdrawiam serdecznie i trzymajcie się cieplutko, 
Tea

[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa


czwartek, 26 stycznia 2017

358. Sebastian po raz drugi


AUTOR: Michael Hjorth & Hans Rosenfeldt
TYTUŁ ORYGINALNY: Lärjungen
TŁUMACZ: Alicja Rosenau
SERIA: Czarna Seria
CYKL: Sebastian Bergman
TOM: Drugi
ROK WYDANIA: 2012
WYDAWNICTWO: Czarna Owca

OPIS
W Sztokholmie dochodzi do serii brutalnych morderstw, których ofiarami są kobiety. Śledztwo prowadzone przez zespół pod wodzą Torkela Höglunda nie posuwa się naprzód.
Morderstwa w najdrobniejszych szczegółach przypominają zbrodnie popełnione przez Edwarda Hinde, seryjnego mordercę, którego Sebastian Bergman pomógł aresztować piętnaście lat temu. Hinde jednak nadal odsiaduje wyrok. Policja jest przekonana, że ma do czynienia z naśladowcą.
Sebastian Bergman, specjalista od seryjnych zabójstw, postanawia uczestniczyć w śledztwie. Wkrótce odkrywa, że wszystkie te morderstwa skierowane są przeciwko niemu... [1]

RECENZJA
Zachęcona bardzo dobrymi Ciemnymi sekretami niezwłocznie po ich zakończeniu sięgnęłam po drugą cześć serii o Sebastianie Bergmanie i miałam ogromną nadzieję, że również tym razem się nie zawiodę.

Sztokholm staje się miastem niezwykle niebezpiecznym dla kobiet. W jego obrębie grasuje seryjny morderca. Sposób w który zabija kolejne ofiary jest łudząco podobny do sposobu, którym piętnaście lat temu „posługiwał się” Edwarda Hinde. Pończochy, koszulka nocna, gwałt, poderżnięte gardło – sprawca może być tylko jeden. Jednak całe śledztwo komplikuje fakt, że Hinde odsiaduje w więzieniu karę dożywotniego więzienia. Śledczy z Krajowej Policji Kryminalnej stoją w miejscu i nie mogą odnaleźć klucza, którym posługuje się „Letni Rzeźnik”. Z pomocą przychodzi im Sebastian Bergman, który piętnaście lat temu pomógł wsadzić Edwarda za kratki.

Autorzy po raz kolejny uraczyli swoich czytelników porcją niezwykle dynamicznej akcji i wciągającej fabuły. Historia w Uczniu leci na łeb na szyję i naprawdę trudno narzekać na nudę. Wielowątkowość to bez dwóch zdań ogromny plus powieści, a jak do tego dodamy również narracje prowadzoną z różnych perspektyw mamy prawdziwy misz-masz! Zapoznajemy się z historią „oczami” Sebastiana, Vanji, Ursuli, Torkela, Hinde i samego mordercy. Mimo iż mamy tyle przedstawionych wizji całej sprawy, nadal możemy bawić się w detektywów – łączyć fakty, zwracać uwagi na szczegóły i finalnie rozwiązać zagadkę razem z policjantami.

Sam Sebastian przechodzi małą przemianę i staje się bardziej… empatyczny. Tak, to jest dobre słowo. Już nie jest tak aspołeczny jak w pierwszej części, ale mówiąc szczerze ja chyba jednak wolałam go bardziej w Ciemnych sekretach. Niemniej jednak to wcale nie znaczy, że już go nie lubię… co to, to nie. Nadal uważam, że jest najbardziej charakterystyczną postacią, a trochę wredoty, delikatnie mówiąc, jeszcze nikomu nie zaskoczyło. Ale ponieważ nie byłabym sobą gdybym nie znalazła w książce swojego anty ulubieńca, tak więc ogłaszam wszem i wobec – Vanja jest tak irytująca! Egoistka, przekonana o własnej wyższości – oj, przez praktycznie całą książkę miałam ochotę wysadzić ją z lektury i wytargać za kudły! Cóż za paskudne babsko!

Jeśli chodzi o język, podobnie jak w poprzedniej części, nie mogę się do niczego przyczepić. Styl autorów, pomimo podjęcia dosyć ciężkiego tematu, jest lekki, przejrzysty i łatwy w odbiorze. Książkę czyta się w rekordowym tempie i czytelnik sam nie wie, kiedy zapoznał się z całą pozycją, a to prawie 600 stron!

Czasami można się spotkać z taką serią, w której ścisłe trzymanie się chronologii jest zbędne. Jeśli chodzi o cykl z Sebastianem taki zabieg jest niemożliwy i co więcej zabiłby przyjemność z czytania. W Uczniu aż roi się od odniesień do pierwszej części, dlatego też tak trudno było mi napisać recenzje, żeby niechcący nie przekazać zbyt dużo informacji.

Drugi tom cyklu o Sebastianie trzyma równy, dobry poziom. Sama historia niesamowicie wciąga i z ogromną ciekawością i nieukrywaną radością czytelnik daje się wciągnąć w sieć intryg i wątków, które serwują autorzy. Moja przygoda z policyjnych psychologiem jeszcze się nie skończyła i już nie mogę się doczekać kolejnych części!

OCENA: 7/10

Dzień dobry, czy tylko mi czas ucieka przez palce? Chyba przydałby się jakiś pilot zwalniający czas. Pozdrawiam,
Tea


[1] Opis pochodzi ze strony wydawnictwa